host သွေးနတ်ဆိုးကိုသတ်ဖို့ တပည့်ဧကရီကို စေလွှတ်ပါ

သုံးရက်ကြာပြီးနောက် နေ့လယ်၌။

ပူပြင်းသော နေရောင်ခြည်သည် လီရွှေရေကန်၏ မျက်နှာပြင်ကို လောင်ကျွမ်းစေကာ ပြင်းထန်သော အပူရှိန်မှ အငွေ့များ ထွက်လာသည်။ မှုန်ကုပ်နေသော လေထုသည် ဖျတ်ခနဲ တုန်တုန်ယင်ယင်ပင် ဖြစ်သွားနိုင်သည်။

ကြီးမားသော ငါးသေကြီးသည် မျက်နှာပြင်ပေါ်မှ ပျံတက်သွားပြီး အနံ့အသက်ဆိုးများ ထွက်ပေါ်နေသည်။ အစိမ်းစား ယင်ကောင်များသည် မည်းမှောင်နေသော တိမ်မည်းကြီးကဲ့သို့ အသေကောင်များကို ပတ်လည်ဝိုင်းကာ တဝွီဝွီ ပျံသန်းနေကြရာ အော်ဂလီဆန်ချင်စရာ ဖြစ်နေသည်။

"အဖွဲ့သုံးက လူတိုင်း... အရှေ့တောင်ဘက်ဘူတာ၊ အဖွဲ့၄.. မြောက်ဘက်ထောင့်..."

တည်ငြိမ်သော အမိန့်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ ဦးစီးချုပ်သည် ကမ်းစပ်တွင် ရပ်ကာ စည်းစနစ်တကျ အမိန့်ပေးနေ၏။

လက်နက်အပြည့်အစုံနဲ့ အစောင့်အဖွဲ့များက အမိန့်ကို တုံ့ပြန်ကြပြီး ခဲယမ်းမီးကျောက်များ တင်ဆောင်လာသော ရိုင်ဖယ်သေနတ်များသည် လီရွှေရေကန်၏ ထောင့်တိုင်းကို ပိတ်ဆို့ကာ ချိန်ထားသည်။ သူတို့၏မျက်နှာများသည် တုန်လှုပ်ချောက်ချား​နေသည့် အမူအရာများဖြင့် တောင့်တင်းနေသည်။

နောက်ဖွားနယ်ပယ် ကြယ်စစ်သည် ဒါဇင်ပေါင်းများစွာက ဤအစောင့်များထက်တွင် ပျံဝဲနေပါသည်။ သူတို့သည် ပြင်းထန်သော ကြယ်စွမ်းအားကို ထုတ်လွှတ်ကာ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာဖိအားကို လက်တွေ့ကျကျ ဖန်တီးပေးထားသည်။

ဤကြယ်ဖိအားကို အသုံးပြု၍ ၎င်းတို့သည် လီရွှေ ရေကန်အနီးရှိ ဧရိယာကို ဖုံးအုပ်ကာ ကြယ်သားရဲများအတွက် ထူးခြားသော ခံယူချက်နယ်ပယ်တစ်ခုကို ချက်ချင်း ဖန်တီးခဲ့သည်။ ဤသို့ဖြင့် ရေအောက် အနှောင့်အယှက် မှန်သမျှကို ချက်ချင်း တွေ့ရှိနိုင်မည်ဖြစ်သည်။

ဤအခိုက်အတန့်တွင် အခြေအနေက စိုးရိမ်ဖွယ်ရာ အချိန်ဆီသို့ ရောက်ရှိတော့မည်။

"လောင်လီ! စာကြည့်တိုက်မှူး!"

ကမ်းနားရောက်တော့ ဦးစီးချုပ်က အခုမှရောက်လာတဲ့ လူနှစ်ယောက်ကို ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

"ကျစ်! ဒီအနံ့ကအရမ်းပြင်းတယ်..."

စာကြည့်တိုက်ပိုင်ရှင်သည် ပါးစပ်နှင့်နှာခေါင်းတို့ကို ပေါ့ပေါ့တန်တန် ဖုံးအုပ်ကာ မျက်မှောင်ကြုတ်၍ မေးလိုက်သည်။

“ငတ်နေတဲ့ နတ်ဆိုးကောင်တွေက ရေအောက်မှာ ငါးဘယ်နှစ်ကောင်လောက် စား​ပြီးသွား​ပြီလဲ မသိဘူး”

"လီရွှေရေကန်ရဲ့ ဂေဟစနစ်တစ်ခုလုံး ပျက်စီးသွားမှာပဲ ကြောက်ရတယ်"

ဦးစီးချုပ်သည် ခေါင်းကိုသာ ခါယမ်းကာ ရေကန်ကို ငေးကြည့်နေ၏။

“သွေးတွေ မြင့်တက်လာတာနဲ့ ငါးအသေကောင်တွေရဲ့ သိပ်သည်းဆကို အခြေခံပြီး နယ်မြေအတော်များများကို အစမ်းသဘော တွေ့ရှိထားပါတယ်... ဒါပေမယ့် ပြဿနာက ရေအောက်က ကျုပ်တို့အိမ်က မြက်ခင်း မဟုတ်​နေဘူး... ရေထဲရောက်တာနဲ့ နောက်ဖွားနယ်ပယ် နှောင်းပိုင်းကာလက ကြယ်စစ်သည်တောင် ထိန်းနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး"

"ဦးစီးချုပ် ပြောတာ မှန်ပါတယ်"

​လောင်လီသည် အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်ကာ ဦးစီးချုပ်ရဲ့ အကျပ်အတည်းကို နားလည်လိုက်သည်။ ရေအောက်တိုက်ပွဲ စတင်ခြင်းက ဉာဏ်ပညာရှိသော လှုပ်ရှားမှုမျိုး မဟုတ်တာတော့ သေချာပါသည်။

လူသားတို့ဘက်က တော်တော်ကို နစ်နာပါ၏။ ပထမအချက်မှာ ရေအောက် ပတ်ဝန်းကျင်က မှန်းဆ၍မရပေ။ ရေကို နားလည်တဲ့ ကြယ်စစ်သည်တွေတောင် စွန့်စားရဲမှာမဟုတ်။

ဒုတိယအချက်မှာ ရေနေကြယ်သားရဲများသည် ရေအောက်၌ အထူးစွမ်းအားများ ပိုင်ဆိုင်ထားသည်။

လူသား မြက်ခင်းပြင်တွင် တိုက်ခိုက်ခြင်းနှင့် ရေနှင့် ဆက်စပ်မှုရှိခြင်း။ ဤအချက်နှစ်ချက်တစ်ခုတည်းက ဤတိရစ္ဆာန်များ၏ ခွန်အားကို အဆပေါင်းများစွာ တိုးပွားစေပြီး ၎င်းတို့ကို ကုန်းပေါ်ရှိ တိရစ္ဆာန်များထက် ပို၍အန္တရာယ်များစေသည်။

လောင်လီသည် သူ့တွင် မွေးရာပါနယ်ပယ် ရှိလျှင်ပင် သူ နှင့် အခြားသူများဟာ ရေအောက်ထဲသို့ တိုက်ရိုက် မစွန့်စားရဲပေ။ အမှားတစ်ခုက ရေထဲမြုပ်သွားနိုင်သည်လေ။

"အကြီးအကဲလီ... မင်းက သိပ်ပညာတတ်တာပဲ၊ မင်းမှာ ဒီအကောင်ကို ဘယ်လို ဆွဲဆောင်ဖို့ စိတ်ကူးရှိသလဲ။"

ဦးစီးချုပ်က စိုးရိမ်တကြီးနဲ့ မေး၏။

"စိတ်မပူပါနဲ့ ဦးစီးချုပ်... ငါ အပျော်မကြည့်ပါဘူး"

လောင်လီသည် သူ၏ မုတ်ဆိတ်ဖြူဖြူများကို ပွတ်သပ်ကာ အဝေးမှ သွေးစွန်းနေသော ရေကန်ကို ငေးကြည့်နေသည်။

"ဒီမုန့်ဖုတ်နည်းက တကယ်ကို ရိုးရှင်းပါတယ်... ရေကန်မျက်နှာပြင်ကနေ ရှာတွေ့နိုင်ပါတယ်"

"ရေကန်မျက်နှာပြင်လား?"

ဦးစီးချုပ်နှင့် စာကြည့်တိုက်ပိုင်ရှင် နှစ်ယောက်လုံး အံ့ဩတုန်လှုပ်သွားကြသည်။

ဒါဘာကိုဆိုလိုတာပါလဲ?

သိုးမွေးက သိုးကလာတာ ဆိုရိုးစကား အတိုင်းလို့ ပြောချင်တာလား။ သူတို့သည် အကြီးအကဲလီ၏ ညွှန်ကြားချက်များကို လိုက်နာကြပြီး ရေကန်မျက်နှာပြင်ဆီသို့ မျှော်ကြည့်ကြသည်။

ရေကန်၏ မျက်နှာပြင်သည် သွေးစွန်းနေသော မှန်တစ်ချပ်ကဲ့သို့ သွေးများဖြင့် စွန်းထင်းနေသော အလောင်းများ လွင့်မျောနေသည်။

ဒါပေမယ့် ဒါက ငါးဖမ်းနည်းစနစ်နဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ။

သူတို့၏ ရှုပ်ယှက်ခတ်နေသော အမူအရာများကို မြင်တော့ လောင်လီက ပြုံးကာ သူ၏ ညွှန်ကြားချက်များကို ဆက်ပြောသည်-

"မင်းတို့နှစ်ယောက် ဒါကို စဉ်းစားမိလား ဒီမျှော့က သွေးဆာနေတာ... သွေးတွေ အားလုံးကို လောဘတကြီး မျိုချနေတာပါ... ဒါပေမယ့် အခုတော့ သူတို့ရဲ့ သွေးတွေကို စုပ်မယ့်အစား ငါးတွေကိုပါ သတ်လိုက်တာပဲ"

"ဟမ်? ဆိုလိုတာက..."

ဒါကိုကြားတော့ စာကြည့်တိုက်မှူးလည်း ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားပြီး နဖူးကို ရိုက်လိုက်တော့သည်။

"ဒီမျှော့က သာမန်သွေးနဲ့ မကျေနပ်တော့တာများလား"

“တကယ်ကို စာကြည့်တိုက်မှူးက စာကျက်သူလို့ မပြောရဘူး ဉာဏ်ကောင်းတာပဲဗျ...

အဘိုးကြီးလီက ခေါင်းညိတ်ပြီး :“မျှော့က သွေးမစုပ်ဘဲ ငါးကိုသတ်နေတယ် ဆိုလိုတာက အဲဒီကောင်က ပိုအားကောင်းတဲ့ သွေးအာဟာရကို ရှာဖွေနေတာ... ငါတို့ လုပ်ရမှာက ရိုးရှင်းပါတယ် အောက်ခြေအဆင့် ကြယ်သားရဲတချို့ကို ရှာပြီး သူတို့ရဲ့လည်ပင်းတွေကို ဖြတ်၊ ကမ်းစပ်မှာ သွေးထွက်အောင် ထားပြီး အဲဒီအကောင်တွေကို သူတို့ရဲ့တွင်းထဲက ဆွဲထုတ်ဖို့ပဲလိုတာ!"

"စိတ်ကူးကောင်းတယ်... ကျေးဇူးတင်ပါတယ် လောင်လီ!"

ကြယ်ပွင့်ရဲဌာန ဦးစီးချုပ်က ခေါင်းညိတ်ပြပြီး ကျေးဇူးတင် ဂါဝရပြုလိုက်သည်။

ထို့နောက် သူလှည့်၍ ကြယ်သားရဲများကို ဖမ်းရန် အစောင့်များကို ချက်ချင်း စေလွှတ်လိုက်သည်။ လောင်လီနှင့် စာကြည့်တိုက် ပိုင်ရှင်သည် ထိုနေရာတွင် ရပ်ကာ ကမ်းစပ်တွင် အလုပ်များနေသော လူများကို ကြည့်ရင်း သူတို့၏မျက်နှာသည် တည်ကြည် လေးနက်လာသည်။

နောက်ဆုံးတွင် သားရဲများကို ဆွဲဆောင်ရန် သွေးသုံးတာက အစသာဖြစ်သည်။

နောက်တစ်ခုက သွေးဆာနေတဲ့ နတ်ဆိုးပိုးတွေကို ဘယ်လို ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းရမလဲ ဆိုတာကသာ တကယ့်အချက်ပင်။

စာကြည့်တိုက်ထဲ၌။

"စကားမစပ် လောင်ချင်း မင်း ကျန်းဟိုင် ကိုယ်ခံပညာအကယ်ဒမီကို ဘာလို့ အခုနောက်ပိုင်း မသွားတော့တာလဲ"

ရှဟဲနှင့် ချင်းယန်တို့သည် ပထမထပ် လက်ရန်းကို မှီ၍ ငါးရှာရန် ကျွမ်းကျင်စွာ ပူးပေါင်း​နေခဲ့ကြသည်။ သူစကားပြောနေစဉ်တွင် မဝေးသောနေရာမှ ပေါ်လာသော လီကျစ်ရွှမ်းကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ သူမသည် တည်ငြိမ်အေးဆေးပြီး စားပွဲဝိုင်းတစ်ခုတွင် စာအုပ်တစ်အုပ်ကို ငြိမ်သက်စွာဖတ်နေကာ သူမအမူအရာမှာ စူးစူးစိုက်စိုက် ရှိနေသည်။

ဒါပေမယ့် ချင်းယန်ကတော့ ဒီတစ်ခါ သူမရဲ့ အသွင်အပြင်ကို သိပ်ပြီး တုံ့ပြန်မှု မရှိသလို ဘေးကိုတောင် လှည့်မကြည့်ခဲ့ချေ။ ဒါက ရှဟဲကို အံ့သြသွားစေ၏။

မကြာသေးမီက ချင်းယန်သည် သူမကို အရူးအမူး လိုက်နေခဲ့သည်..။

ဒီနေ့ သူဘာလို့ ရုတ်တရတ် လျစ်လျူရှုထားရတာလဲ။

"ငါက ဘာလို့ ကိုယ်ခံပညာသင်တန်းကျောင်းကို အကြောင်းပြချက်မရှိဘဲ သွားနေရမှာလဲ..."

ချင်းယန်သည် မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားပြီး ရှဟဲ၏ စစ်ဆေးမှုကို ရှောင်ဖယ်လိုက်သည်။

"မင်းဘာသာ ငါ့ဇာတ်လမ်းထဲကို ဒရာမာထည့်ဖို့ လျှောက်တွေးနေတာလေ.. မင်း ငါ့ကို အကယ်ဒမီ ရောက်သွားတာ ဘယ်တုန်းက မြင်ဖူးလဲ..."

"မင်း...ဟစ်... ငါ..."

ရှဟဲမှာ စကားမပြောနိုင်တော့သဖြင့် သက်ပြင်းသာ ချလိုက်​တော့သည်။ သေသေချာချာ စဉ်းစား ကြည့်လိုက်တော့လည်း ဟုတ်ပုံပင်။ ချင်းယန် အကယ်ဒမီထဲကို ရောက်နေတာ သူတကယ် မမြင်ဖူးပါ။

တစ်စုံတစ်ဦးကို ကြားဖြတ်ဟန့်တားသည့် နောက်ဆုံးအကြိမ်မှာ နှစ်ယောက်သားက လမ်းတစ်ဝက်မှာသာ ရှိသေးပြီး အထောက်အထား လုံးဝမရှိခဲ့ပါ။

"ငါ... မင်းကတော့ သိပ်ရက်စက်တဲ့ ကောင်လေးပဲ!"

ရှဟဲ ဟစ်အော်ကာ အဝေးကိုသာ ကြည့်လိုက်​တော့သည်။ နှစ်ယောက်သား ဆက်လက် ငြင်းခုံကြသည်။

ထိုစဥ် အဝေးမှာ စာဖတ်နေတဲ့ လီကျစ်ရွှမ်းက မော့ကြည့်လိုက်သည်။

"အဲဒါ အရင်တစ်ခေါက်က စီမံခန့်ခွဲသူမလား..."

လီကျစ်ရွှမ်း အနည်းငယ် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ သူမ ချင်းယန်ကို အထင်ကြီးသေး၏။ အရင်တစ်ခါက သူမနာမည်ကို ရုတ်တရက် တောင်းလိုက်တာက ဖျောက်ဖျက်လို့မရတဲ့ ခံစားချက်တစ်ခုလို ဖြစ်နေသည်။

"မေ့လိုက်ပါတော့... ငါ့ကိစ္စမဟုတ်ဘူး"

လီကျစ်ရွှမ်း ခေါင်းယမ်းလိုက်ပြီး ဆက်ဖတ်ရန် ခေါင်းငုံ့လိုက်သည်။ သူမ လက်ထဲတွင်တော့ လေညှင်းဓားကျင့်စဥ် စာအုပ်ပဲ ဖြစ်ကာ ယခင်ကသူမ ရိုးရှင်းပြီး နားလည်ရလွယ်ကူသော နိဒါန်းစာအုပ်ကို တစ်ချက်မျှပင် မကြည့်ခဲ့ဖူးပေ။

ယခုမူ သူမ စိတ်ဝင်တစား ဖတ်နေမိလေပြီ။ ဤဓားသိုင်းက ဆရာ့ရဲ့ "ဓားတစ်ချောင်းက ကောင်းကင်တံခါးကို ဖွင့်မယ်" နှင့် အလွန်ဆင်တူသည်။ လီကျစ်ရွှမ်း မျက်လုံးများသည် စာအုပ်ရှိ မှတ်ချက်များနှင့် ရှင်းပြချက်များကို စကင်န်ဖတ်ကာ အံ့အားသင့်သွားကြသည်။

သူမဆရာက သင်ပေးတဲ့ ဓားသိုင်းက ဒီဓားရေးနည်းတွေကနေ ပေါက်ဖွားလာတာပင်။

"ဆရာတစ်ယောက်ကတော့ နေရာတိုင်းမှာ တွေ့ရတဲ့ အခြေခံဓားသိုင်းတွေကိုပဲ သုံးပြီး ဒီလို ခမ်းနားတဲ့ ဓားသိုင်းပညာကို ဖန်တီးနိုင်ခဲ့တယ်တဲ့!"

လီကျစ်ရွှမ်း၏ နှလုံးခုန်သံများ တုန်လှုပ်သွားပြီး သူမလမ်းညွှန်ဆရာ၏ အရည်အချင်းအပေါ် လေးစားမှုတွေလည်း အားကောင်းလာခဲ့သည်။

"ဘယ်တော့မှ ပြန်တွေရမလဲ မသိဘူး....."

ခပ်ဝေးဝေးတွင်တော့ ချင်းယန်သည် အားမနာတမ်း အနားယူပြီး အလုပ်ပြန်စတော့မည်။ ရုတ်တရက် စာကြည့်တိုက် အပြင်ဘက်မှာ ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ သွေးထွက်သံယို အငွေ့အသက်တွေ ထွက်လာလေ၏။

.

"အဲဒါက လီရွှေရေကန် ရှိတဲ့ဘက်မလား?"

ချင်းယန်၏ မျက်နှာသည် အေးခဲသွားပြီး ပြတင်းပေါက်မှ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက်တွင် စနစ်၏ သတိပေးချက်တစ်ခု သူ့စိတ်ထဲမှာ ပဲ့တင်ထပ်လာသည်။

"တင်း! သွေးနတ်ဆိုးကို ရှာတွေ့ထားပါတယ် အရမ်း အန္တရာယ်ကြီးပါတယ်! host မြန်မြန် ပြေးပါ... မဟုတ်ဘူး၊ သွေးနတ်ဆိုးကို သတ်ဖို့ တပည့်ဧကရီကို ချက်ချင်း စေလွှတ်ပါ!"