ရွှင်းအာတောင်မှာ အရမ်းတိမ်ထူနေတယ်

"အဲဒီည ကျွန်​တော်ဘီးကို ကောက်ပြီးတဲ့နောက် လွှင့်မပစ်ခဲ့ဘူး။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ဘီးက ကောင်းသေးတယ်၊ ကျွန်တော့် အမေကလည်း အရမ်း ချွေတာတက်တယ်။ သူ့ဘီးဟောင်းရဲ့ အသွားတွေ အများကြီး ကျိုးနေတာတောင် သူမ လွှင့်မပစ်ချင်ဘူး။ ကျွန်တော် ဒါကို တွေးခဲ့တယ်... ဒီဘီးကို ပြန်ယူပြီး သုံးလို့ရတယ်၊ သူ့ဘီးထက် စာရင်တော့ ပိုကောင်းတာပေါ့"

"ဒါပေမယ့် အဲဒီည ကျွန်တော် ပြန်ရောက်တဲ့အချိန်က နံနက် ၂ နာရီ ကျော်သွားပြီ။ ကျွန်တော် အမေ့ကို နှိိုးပြီး လာယူခိုင်းမှာမဟုတ်ဘူး။ ဘီးတစ်ချောင်းက အဲလောက်အရေးမကြီးဘူး။ အိမ်ရောက်တော့ ဘီးကို ကျွန်တော့်အခန်းထဲက အိပ်ရာပေါ်ကို တန်းပစ်ချလိုက်တယ်။ အဲဒီည စားပွဲပေါ်မှာ ဘာမှမရှိခဲ့ဘူး။ ဒါပေမယ့် နောက်နေ့မနက်အိပ်ရာထတော့ ဘီးက အဲဒီမှာပဲရှိနေသေးတယ်၊ ဒါပေမယ့် ဘီးမှာ ဆံပင်တွေကပ်နေတယ်၊ ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာလည်း ဆံပင်အချို့ကျွတ်ကျနေတယ်"

"ကျွန်​တော်အရမ်း ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မှတ်မိသေးတယ်။ ဘီးကောက်ခဲ့တုန်းက အသွားကြားထဲမှာ ဆံပင်မရှိဘူး။ ဒါပေမယ့် မနက်အိပ်ရာထတော့ ဒီဆံပင်တွေက ဘယ်ကရောက်လာတာလဲ?!"

"ကျွန်တော် ဒါကို တွေ့တာနဲ့ အပြင်ထွက်ပြီး အမေ့ကို မေးလိုက်တယ်။ အမေက မနက်ခင်းမှာ ကျွန်တော့် အခန်းထဲဝင်ပြီး ဘီးသုံးခဲ့တာလားလို့ ထင်မိခဲ့တယ်။ ဒါပေမယ့် သူမကိုမေးတော့ သူမ မဝင်ခဲ့ဘူး၊ ကျွန်တော့် အခန်းထဲတောင် မလာခဲ့ဘူးလို့ ပြောတယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ ငါအံ့အားသင့်သွားတယ်၊ ဒါပေမယ့် နောက်ထပ်မမေးတော့ဘူး။ အဲဒီအချိန်မှာ အမေက မနက်စာပြင်ဆင်နေတော့ ကျွန်တော့်အပေါ် သိပ်ဂရုမစိုက်ခဲ့ဘူး"

"ကျွန်တော် တစ်ယောက်တည်း အခန်းထဲ ပြန်ဝင်ခဲ့တယ်။ အခန်းထဲ ရောက်လာတဲ့အခါ ကျွန်​တော့် မျက်လုံးတွေက အိပ်ရာကို သတိထားမိတယ်။ အိပ်ရာဆီကို ဖြည်းဖြည်းချင်းလျှောက်သွားခဲ့တယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ စိတ်ထဲမှာ စိတ်ကူးတစ်ခု ပေါ်လာခဲ့တယ်။ ကျွန်​တော် အိပ်ရာဆီသွားပြီး ကြည့်လိုက်တယ်... ကျွန်တော် အိပ်တဲ့ဘက်မှာ ခေါင်းအုံးတစ်လုံးပဲရှိတယ်၊ ဒါပေမယ့် နောက်ဘက်စောင်းမှာ ဆံပင်တွေက တကယ်ရှိနေတယ်"

"အဲဒီမနက်က နေရောင်ခြည်က တော်တော် ထွန်းလင်းနေပေမယ့် ကျွန်တော့် ကိုယ်တစ်ခုလုံး အေးစက်သွားခဲ့တယ်။ တကယ်ပါ၊ ဆံပင်တွေက အရမ်းရှည်တယ်၊ ကောက်ကြည့်မိလိုက်တယ်။ ဆံပင်ကို ကြည့်ရင်း တကိုယ်လုံး ကြက်သီးမွှေးညှင်း ထလာခဲ့တယ်။ ကျွန်တော် အလျင်အမြန် စားပွဲဆီပြေးသွားပြီး ဘီးကိုကောက်ယူကာ အပြင်ထွက်ပြီး မီးရှို့လိုက်တယ်"

"ဒီဘီးမှာ တစ်ခုခုမှားယွင်းနေတယ်လို့ ထင်ခဲ့တယ်။ ပြဿနာမရှိရင် ကျွန်တော့် အခန်းထဲမှာ ဘာလို့ ဒီလောက်များတဲ့ ဆံပင်တွေ ဘယ်လိုလုပ် ရှိနိုင်မှာလဲ? အထူးသဖြင့် အိပ်ရာပေါ်မှာ ဆံပင်က ရှိနေနိုင်မှာမဟုတ်ဘူး။ ကျွန်တော့် စိတ်ထဲမှာ မတွေးဘဲ နေလို့မရဘူး... မနက်ခင်းစောစော ပြန်လာပြီး အိပ်ပျော်သွားတဲ့အခါ တစ်ယောက်ယောက်က အခန်းထဲ ဝင်လာခဲ့တာလား? သူမက အိပ်ရာပေါ်မှာ လဲလျောင်းနေပြီး သူမရဲ့ဆံပင်တွေက စောင်ပေါ် ကျနေခဲ့တာလား။ နေမြင့်လာတော့မယ့် အချိန်မှာ သူမထပြီး ကျွန်တော့် အခန်းထဲမှာ ဆံပင်ဖီးခဲ့တာလား!"

"ပိုပြီး တွေးလေလေ ပိုပြီး ကြောက်လာလေလေပဲ။ ထပ်တွေးလေလေ သူမက တစ္ဆေတစ်ကောင်ဖြစ်မယ်လို့ ပိုပြီးယုံကြည်လာလေလေပဲ။ ကျွန်တော် ခြံထဲမှာ ဘီးကိုမီးရှို့နေတုန်း အဖေက လယ်ကွင်းကနေ ပြန်လာပြီး ကျွန်တော့်ကို တွေ့တယ်။ ကျွန်​တော် ဘာလုပ်နေလဲဆိုတာ ဂရုမစိုက်ပဲ

"မနေ့ညက မင်းသူငယ်ချင်းတွေကို ခေါ်သွားခဲ့တာလား" လို့မေးတယ်။

"နောက်တစ်ခါကြောက်ရင် ငါပဲ ရေသွားကြည့်လိုက်မယ်။ မင်း ကြောက်နေတာ သိသာနေတာကို ငါ့ရှေ့မှာ ဘာလို့ မကြောက်သလို ဟန်ဆောင်နေတာလဲ"

"သူ့စကားကြောင့် ကျွန်တော် နည်းနည်းရှုပ်သွားခဲ့တယ်။ ကျွန်တော် အဖေ့ကို မနေ့ညက ဘာလို့ လူခေါ်သွားရမှာလဲလို့ ပြန်မေးတယ်။ အဖေကလည်း ကျွန်တော့်ကို ကြည့်ပြီး "မင်းမခေါ်ခဲ့ရင် လယ်ကြားကန်စင်းပေါ်မှာ ခြေရာတွေဘာလို့ဒီလောက်များနေတာလဲ" လို့ပြောတယ်"

"အဖေရဲ့ စကား ပြီးဆုံးသွားတဲ့အခါ ကျွန်တော့် ဦးနှောက်က ဗုံးပေါက်ကွဲသလို ဖြစ်သွားခဲ့တယ်။ လယ်ကြားကန်စင်းပေါ်မှာ ခြေရာတွေအများကြီးလား? ခုနောက်ပိုင်း မိုးမရွာဘူး၊ လယ်ကြားကန်စင်းက အရမ်းခြောက်ပြီးမာနေတယ်။ ဒီလယ်ကွင်းတွေကို ကျွန်တော်တို့မိသားစုက ငှားထားတာ။ ဘယ်သူမှသွားမှာမဟုတ်ဘူး။ အဖေက ဘာလို့ ခြေရာတွေ အများကြီး ရှိတယ်လို့ ပြောနေတာလဲ? ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ကျွန်တော်တို့ မိသားစုကလူတွေရဲ့ ခြေရာတော့ မဖြစ်နိုင်ဘူး။ အများဆုံးကတော့ အခြားလယ်သမားအိမ်က လူတွေပဲဖြစ်မယ်"

"အဖေ့စကားကို ပြန်မပြောခဲ့ဘူး၊ အဖေကလည်း ရှင်းပြတာကို မစောင့်ခဲ့ဘူး။ သူက ကျွန်တော် ဘီးရှို့နေတာကိုကြည့်ရင်း ဒီဘီးက ဘယ်ကလာတာလဲ၊ ဘာလို့ မီးရှို့နေတာလဲလို့ စူးစမ်းမေးခဲ့တယ်။

အဖေ့ကို ဒီဘီးက မနေ့ညက လယ်ကြားကန်စင်းပေါ်က ကောက်ခဲ့တာဖြစ်ပြီး မူလက အမေ့အတွက် ယူလာတာလို့ ပြောပြခဲ့တယ်။ ဒါပေမယ့် တစ်ညထားပြီးတဲ့နောက် ကျွန်တော့် အခန်းထဲမှာ ဆံပင်တွေအများကြီးရှိနေတယ်၊ စောင်ပေါ်မှာတောင်ရှိနေတယ်"

"ကျွန်တော် ဒါကို ပြောပြီးတဲ့နောက် အဖေ့မျက်နှာက အရောင်ပြောင်းသွားတယ်။ သူအလျင်အမြန် ငါတို့အိမ်ထဲဝင်ပြီး ကြည့်တယ်။ ကြည့်ပြီးတဲ့နောက် ထွက်လာပြီး အမေ့ကို 'မင်း ​ရှောင်ပန် အခန်းထဲ ဝင်ခဲ့တာလား' လို့မေးတယ်။ အမေက 'မဝင်ခဲ့ဘူး' လို့ပြောတဲ့အခါ အဖေ့မျက်နှာက ဖြူရော်သွားခဲ့တယ်။ ပြီးတော့ သူကျွန်တော့်ဆီလာပြီး ကျွန်တော့်မှာ ဘာများ မသက်သာတာ ရှိလားလို့မေးတယ်။ ကျွန်တော်ခေါင်းခါပြီး 'မရှိဘူး' လို့ပြောတဲ့အခါ အဖေက အတော်လေး စိတ်သက်သာရာရသွားသလိုပါပဲ၊ ဒါပေမယ့် ချက်ချင်းပဲ ဘီးမှာလောင်နေတဲ့မီးကို ငြိမ်းသတ်ပစ်ပြီး ကျွန်တော့်ကို ခေါ်ပြီး တစ်ယောက်ယောက်ဆီကိုသွားခဲ့တယ်"

"ကျွန်တော်တို့အားလုံးက သူ့ကို အဖိုးထန်လို့ ခေါ်တယ်။ သူက ဟိုဘက်ရွာက လူပျိုကြီး တစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး ကျွန်တော်တို့ရဲ့ တာရှန်း ဘုရားကျောင်းမှာ ကျောင်းစောင့်အဖြစ် အလုပ်လုပ်နေတယ်။

တာရှန်း ဘုရားကျောင်းက ကျွန်တော်တို့တွေ တစ်ချိန်လုံးကိုးကွယ်ခဲ့တဲ့ ဘုရားကျောင်း ဖြစ်တယ်။ လဆန်းတစ်ရက်နေ့တိုင်းမှာ လူတွေ အများကြီးလာကြတယ်၊

လူတိုင်းဘုရားကျောင်းမှာ အ​မွှေးတိုင် ပူဇော်ကြတယ်။ ဒါပေမယ့် ငါတို့တွေက အဖိုးထန်ကို သိပ်မကြိုက်ကြဘူး။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူဟာ ပိန်ပြီးသေးငယ်ကာ လူအိုအနံ့အသက်တွေ ထွက်နေပြီး သူရီတိုင်းလည်း အရမ်းကြောက်စရာ ကောင်းနေလို့ပါ... အဖေက ငါ့ကိုခေါ်ပြီး အဖိုးထန်ဆီကို သွားတယ်၊ သူ့ဆီမှာ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းလောက် လောင်ထားတဲ့ ဘီးကိုလည်း ယူလာခဲ့တယ်"

"အဖေက အဖိုးထန်ကို အကြောင်းစုံ ပြောပြခဲ့တယ်။ အဖိုးထန်က ငါ့ကိုကြည့်ရင်း 'ဒီဘီးကောက်တုန်းက လူတစ်ယောက်ယောက်ကို မမြင်ခဲ့ဘူးလား' လို့မေးတယ်။ ငါက 'မမြင်ခဲ့ဘူး' လို့ပြောခဲ့တယ်။ သူက ထပ်မေးတယ် 'ဒီဘီးကောက်တုန်းက လေတိုက်နေခဲ့လား"

"ဒီမေးခွန်းက ကျွန်တော့်ကို ခဏလောက် ငေးသွားစေတယ်။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ဘီးကောက်တဲ့ အချိန်က ၁ နာရီကျော် အချိန်ဖြစ်ပြီး ညနက်တဲ့အချိန်ဆိုတော့ အရမ်းအေးနေတယ်။ လေတိုက်မတိုက် ကျွန်တော်တကယ်ပဲ သတိမထားမိခဲ့ဘူး။ အဖိုးထန်က ကျွန်တော်မဖြေနိုင်တာကိုမြင်တဲ့အခါ ကျွန်တော့်ကိုထပ်ပြောတယ် 'မင်း ရွှင်းအာတောင်ကို သတိထားမိခဲ့လား' လို့။ ရွှင်းအာတောင် နဲ့ ပင်းအာတောင် ဆိုတာ ကျွန်တော် ခုနကပြောခဲ့တဲ့ လယ်ကွင်းတွေ ကြားထဲက တောင်ငယ်လေးနှစ်လုံးပါ။

ရွှင်းအာတောင်မှာ ဂူဗိမာန်တွေ အများကြီးရှိပြီး ပင်းအာတောင်မှာတော့ ကျောက်ဆောင်တွေအများကြီးရှိတယ်။

ထုံးစံအတိုင်းဆိုရင် လူတွေက ပင်းအာတောင်မှာ ဂူဗိမာန်လုပ်ဖို့ မရွေးကြဘူး။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ တူးဖို့ခက်တယ်"

"အဖိုးထန် မေးပြီးတဲ့နောက် ကျွန်တော် ခေါင်းခါခဲ့တယ်။ ညနက်တဲ့အချိန်ကြီး ထွက်သွားခဲ့တာ၊ ဘာလို့ ဂူဗိမာန်တွေကို စိုက်ကြည့်နေဖို့လိုအပ်မှာလဲ။ ကျွန်တော် ရှင်းမပြနိုင်တာကိုမြင်တဲ့အခါ အဖိုးထန်က ခဏလောက်တွေးပြီး 'ဒီလိုလုပ်ကြစို့၊ ဘီးကိုဒီမှာထားခဲ့ပြီး ဗုဒ္ဓဘုရားရှေ့မှာ ထားခဲ့လိုက်တာပိုကောင်းမယ်' လို့ပြောတယ်။

အဖေက အဖိုးထန်ကို ကျေးဇူးတင်လိုက်ပြီး စိတ်ချလက်ချနဲ့ ကျွန်တော့်ကိုခေါ်ပြီး တာရှန်း ဘုရားကျောင်းကနေ ထွက်လာခဲ့တယ်"

"ပြန်ရောက်တဲ့အခါ အမေကလည်း ကျွန်တော့် အခန်းကို သန့်ရှင်းရေးလုပ်ပြီး ဆံပင်အားလုံးကို မီးရှို့ပစ်ခဲ့တယ်။ ဒါပေမယ့် အမေကလည်း အရမ်းကြောက်နေပြီးတော့ မကောင်းဆိုးဝါးတွေ နှောက်ယှက်တာလို့ ပြောတယ်။

သူမက အိမ်မှာ တစ်ဦးတည်းသော မိန်းမဖြစ်နေတော့ ကျွန်တော့် အခန်းထဲမှာ ဆံပင်တွေ ဒီလောက် များနေတာကို တွေးပြီး ကြောက်နေခဲ့တယ်။

အဖေက အဖိုးထန်ဆီ သွားပြီးပြီလို့ ပြောတော့မှ အမေက စိတ်အနည်းငယ် သက်သာရာ ရသွားခဲ့တယ်"

"ဘီးကို အဖိုးထန်ဆီ ပေးပြီးနောက်ပိုင်း ကြောင့်ကြမှုကင်းပြီး အေးချမ်းသွားခဲ့တယ်။ ဆက်တိုက် နှစ်ရက်၊ သုံးရက်လောက် ဘာမှမဖြစ်ခဲ့ဘူး။ ဒါပေမယ့် စတုတ္ထမြောက်နေ့မှာ အဖေက ညဘက်မှာ ရေကြည့်ဖို့ ထွက်သွားခဲ့တယ်။ အဲဒီအချိန်တုန်းက သူကျွန်တော့်ကို မခေါ်ခဲ့ဘူး၊ ကျွန်တော့်ခန္ဓာကိုယ်က အားနည်းပြီး ဒီလို ထူးဆန်းတဲ့အရာတွေနဲ့ ထပ်ပြီး ဒုက္ခရောက်မှာ စိုးတဲ့အတွက်ပါ၊ ဒီနှစ်ရက်လောက်အတွင်းမှာ သူ ကျွန်တော်နဲ့အတူ အိပ်ခဲ့တယ်၊ ဒါကြောင့် အဲ့ဒီညကို ကျွန်တော် အရမ်း ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မှတ်မိတယ်၊ သူသွားပြီးမကြာခင် ပြန်လာခဲ့တယ်၊ သူ့မျက်နှာက အရမ်းဖြူရော်နေပြီး လန့်နေသလိုဖြစ်နေကာ နဖူးမှာ ချွေးစက်တွေလည်း ထွက်နေတယ်"

"သူ့ကို ဘာဖြစ်တာလဲလို့ မေးလိုက်တယ်။ အဖေက ရေသောက်ရင်း ရွှင်းအာတောင်က အရမ်းတိမ်ထူနေတယ်... တစ်ယောက်ယောက် တစ်ယောက်ယောက်က သူ့ကို စောင့်ကြည့်နေတယ်တဲ့။ သူ.. သူသေအောင် ကြောက်နေခဲ့တယ်!' လို့ ခပ်တိုးတိုးပြောခဲ့တယ်"