သရဲတွေ ပြဇာတ်ကို ကြည့်နေတယ်

"အဲဒီညမှာ အဖေ့ အရမ်းကို လန့်နေခဲ့တယ်။ သူပြန်ရောက်လာတဲ့အခါ သူ့မျက်နှာ တစ်ခုလုံးက မရိုးသားမှုတွေနဲ့ ပြည့်နေတယ်။

သူ့နှာဖူးကနေ ချွေးစက်တွေ ကျနေတယ်။ သူက ကျွန်တော့်ကို မထိတ်လန့်စေချင်တဲ့ အတွက် သူ့ရဲ့ ကြောက်ရွံ့မှုတွေကို ထိန်းချုပ်ထားတယ်။

ဒါပေမယ့် သူ့ရဲ့ လှုပ်ရှားမှုတွေကို သူ မထိန်းချုပ်နိုင်ခဲ့ဘူး။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူ့ရဲ့ ခွန်အားကို ကောင်းကောင်း ထိန်းချုပ်ထားတယ်လို့ သူထင်ခဲ့တာ၊ ဒါပေမယ့် တကယ်တော့ အိပ်ရာပေါ်မှာ သူ ထိုင်နေတုန်း အရမ်း ပြင်းပြင်းထန်ထန် လှုပ်ရှားမိတာကြောင့် ရုတ်တရက် ကျွန်တော်နိုးလာခဲ့တာ"

"ကျွန်တော်ကမေးတော့ သူပြောပြတာက ခုနကလယ်ကွင်းကိုသွားတုန်း ရွှင်းအာ တောင်မှာ တစ်ခုခုရှိနေသလို ခံစားရတယ်။ ပြီးတော့ သူနောက်လှည့်ကြည့်လိုက်တယ်၊ သူပြောတာက အဲဒီတုန်းက ရွှင်းအာ တောင်ကိုကြည့်ရင် အဖြူရောင်အရိပ်တစ်ခုက ရပ်နေသလိုမျိုးပဲ၊ အဲ့ဒီပုံရိပ်က သူ့ကို ကြည့်နေတယ်တဲ့။

အဲဒီတုန်းက သူအရမ်းကို ကြောက်နေခဲ့တာ်၊ ပြီးတော့ ကျွန်တော့်မှာ ဘာြဖစ်ခဲ့တယ်ဆိုတာ သူစဉ်းစားမိခဲ့တယ်၊ ဒါကြောင့် နောက်ထပ် အဲဒီမှာမနေရဲတော့ဘူး"

"ဒါဆို အဲဒီညမှာ နောက်ထပ် ဘာမှ မဖြစ်ခဲ့ဘူးလား? ဒါမှမဟုတ် မင်းအိမ်မှာ ဆံပင်တွေ ပေါ်လာခဲ့သေးလား?"

ကျန်းရီက အဲ့ဒီအချိန်မှာ မေးလိုက်တယ်၊ ရှောင်ပန် က သက်ပြင်းချပြီးပြောတယ်- "အဲဒီညက ကျွန်တော့်အဖေနဲ့ကျွန်တော် အိပ်လို့မရခဲ့ဘူး၊ ပြီးရင် ကျွန်တော့်အမေတောင် အော်နေရတယ်။ အိပ်လို့မရဘူး၊ ပြီးတော့ ဒီညမှာသူက ခြေကုန်လက်ပမ်းကျသွားတဲ့အတွက် အမေ့ကို ဝိုင်နဲ့ မြေပဲတစ်ခုခုယူခိုင်းတယ်။ သူတကယ်ကို ကြောက်နေခဲ့တာ၊ သူသောက်တယ် ဆိုတာက စိတ်ကို နည်းလမ်း ပြောင်းချင်တာပါ။ မဟုတ်ရင်လည်း ကျွန်တော်တို့ မိသားစုသုံးယောက် အခန်းထဲမှာထိုင်ပြီး တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် ကြည့်ပေးရုံပဲလေ"

"မနက်ခင်းထိ ဒီအတိုင်းနေလိုက်ကြရုံပဲ။ မနက်ခင်းရောက်တော့ ကျွန်တော် မခံနိုင်တော့ဘူး အိပ်ပျော်သွားတယ်။ မိဘတွေကတော့မအိပ်ကြဘူး၊ ဒါပေမယ့် မနက်ခင်းအလယ်လောက်မှာ အပြင်မှာ အရမ်းကို ဆူညံနေတယ်။ ကျွန်တော် ပြေးထွက်သွားကြည့်လိုက်တော့လူတစ်စုက ဝိုင်းအုံနေတာကို မြင်လိုက်ရတယ်။

ကျွန်တော်လည်း လွတ်တဲ့နေရာကို ညှပ်ဝင်လိုက်တယ်။ မိဘတွေကလည်း လူအုပ်ထဲမှာပါပဲ။ ကျွန်တော်ကပ်သွားပြီး ဘာဖြစ်တာလဲလို့ မေးတယ်။

သူကကျွန်တော့်ကို သူ့ဘေးနားကို ဆွဲပြီးပြောတာက အဖိုးထန်သေသွားပြီ၊ ရွှင်းအာ တောင်ပေါ်က ဂူတစ်ခုရဲ့ အရှေ့မှာရှိတဲ့ locust အပင်မှာ ကိုယ့်ကိုယ်ကို ဆွဲကြီုးချ သတ်သေသွားတယ်လို့ တုန်တုန်ရီရီနဲ့ ပြောခဲ့တယ်"

"အဖေကကျွန်တော့်ကို ဒီအကြောင်း ပြောပြတဲ့အခါ ကျွန်တော့်စိတ်ထဲ လုံးဝကို ဗလာဖြစ်သွားခဲ့တယ်။

အဖိုးထန် သေသွားပြီလား?ဘာလို့ သေတာလဲ? ကျွန်တော်မြင်တုန်းကတော့ သူအဆင်ပြေနေသေးတယ်၊ အရမ်းကို တက်တက်ကြွကြွ ရှိနေသေးတယ်။

ဘာလို့လဲ?သုံးလေးရက်အတွင်းမှာ ရွှင်းအာ တောင်ပေါ်ကို သွားပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကို သတ်သေလိုက်တယ်။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ဘီးကို သူ့ကိုပေးလိုက်လို့လား? ကျွန်တော် သူ့ကိုသတ်မိသလား? စတွင်မာ ကျွန်တော် အဖိုးထန် ကိုသတ်မိတာလားဆိုတာ ပြောပါဦး?!"

ဖုန်းရဲ့ အခြားဘက်ကက ရှောင်ပန် က ငိုနေခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

"ရှောင်ပန် မင်းကသူ့သေဆုံးမှုအတွက် တာဝန်ရှိလားဆိုတာ ကျွန်တော်မသိဘူး၊ ဒါပေမယ့် အခုအချိန်မှာတော့ သူ့သေဆုံးမှုက ဘီးနဲ့ ဆက်စပ်နေတယ်လို့တော့ ထင်ရတယ်၊ ဆိုလိုတာက မင်းနဲ့ဆိုင်တယ်ပေါ့။ ဒါဆို မင်းတောင်တက်ဖူးလား? ဘုရားကျောင်းကိုပေါ့?"

ကျန်းရီကမေးလိုက်တယ်၊ ရှောင်ပန်က ရုတ်တရက်ငြိမ်သက်သွားတယ်။

မကြာခင်မှာပဲ ဖုန်းရဲ့အခြားဘက်ကနေ ထူးဆန်းတဲ့အသံတစ်ခု ဝင်လာတယ်- "........................ "

“ရှောင်ပန် ဘာဖြစ်တာလဲ? ရှောင်ပန်?"

"စတွင်မာ၊ ကျွန်တော်အဆင်ပြေပါတယ်၊ ရုတ်တရက် အေးတယ်လို့ ခံစားရလို့ပါ"

"ဒါဆို အဲ့ဒီဘုရားကျောင်းကို နောက်ထပ်သွားဖူးလား?"

"ခဏနေပါအုံး စတွင်မာ အဖိုးထန် သေဆုံးတဲ့အကြောင်းကို ကျွန်တော် ပြောလို့မကုန်သေးဘူး။

အဖေကကျွန်တော့်ကို အဖိုးထန် သေသွားပြီလို့ ပြောပြီးတဲ့နောက် ကျွန်တော် ဘာတွေးရမှန်းမသိတော့ဘူး လူအုပ်ထဲကို ဝင်သွားလိုက်တယ်။

ပြီးတော့ ကိုယ်မျက်လုံးနဲ့ ကြည့်ချင်တယ်။

အဖိုးထန် ဘယ်လိုသေသွားတာလဲ ဆိုတာကို ကိုယ့်မျက်လုံးနဲ့ ​ကြည့်ချင်တယ်။

ဒါပေမယ့်သူ့ကိုမြင်တဲ့အခါ အဖိုးရဲ့ထန်ရဲ့ သေဆုံးမှုက အရမ်း ထူးဆန်းနေတာကို သိလိုက်ရတယ်။

သူကတကယ်ကို ဇာတ်ဝတ်စုံဝတ်ထားတယ်။

ဒါက အော်ပရာ အဆိုတော်တွေဝတ်တဲ့ အမျိုးအစားပါ၊ပြီးတော့ အမျိုးသမီးတွေ ဝတ်တဲ့ဟာပါ။ သူ့လည်ပင်းမှာ ထင်ရှားတဲ့ ကြိုးရာကြီး ရှိနေတယ်၊ လျှာကလည်း ထွက်ကျနေတယ်။ အရမ်း ကြောက်စရာကောင်းတယ်၊ ဒါပေမယ့် ဒီအဝတ်အစားကိုမြင်တဲ့အခါ နောက်ထပ် တစ်ခုကို တွေးမိခဲ့တယ်"

"ဘာကိစ္စလဲ?"

"ဒါက ရွာဝင်ပေါက်က လွတ်တဲ့နေရာမှာပါ။ ကျွန်တော်ဘီးကိုမကောက်ခင်က ရွာကို အော်ပရာ အဖွဲ့တစ်ဖွဲ့ရောက်လာတယ်။ တကယ်တော့အော်ပရာ ပြမယ့်အချိန်မှာ ကြည့်တဲ့လူတွေအများကြီးရှိတယ်၊ ဒါပေမယ့် စစချင်းပဲ မိုးက ရွာလာခဲ့တယ်။

မိုးရွာတဲ့နေ့မှာ ဘယ်သူမှ မသွားကြည့်ချင်ကြဘူး။ ဒါပေမယ့် အော်ပရာ အဆိုတော်တွေကတော့မရပ်ဘူး။ အဲဒီတုန်းက ကျွန်တော် အဖေ့ကို မေးခဲ့တယ် ဘာလို့ လူတွေမရှိတာတောင် သူတို့က ဆိုတာ မရပ်တာလဲ?"

"အဲ့တုန်းက အဖေ ပြောတဲ့စကားကို ကျွန်တော်အခုထက်ထိ မှတ်မိနေသေးတယ်။ သူပြောတာက အော်ပရာ စပြီးရင် မဆုံးခင်ထိ မရပ်ဘူးတဲ့။ လူတွေကမကြည့်ဘူး၊ ဒါပေမယ့် တခြားလူတွေက ကြည့်နေတယ်တဲ့။

ကျွန်တော်သူ့ကို ထပ်မေးတယ် ဘယ်သူတွေက ကြည့်နေတာလဲ။ အဖေကပြောတာက လူတွေမမြင်ရတဲ့ သရဲတွေရှိတယ်တဲ့"

"သူဒါပြောတဲ့အခါ ကျွန်တော် နည်းနည်း ကြောက်သွားခဲ့တယ်။ ဇာတ်စင်အောက်မှာ ပြဇာတ်ကြည့်နေတဲ့ ကျွန်တော်တို့မမြင်ရတဲ့ သရဲတွေ အများကြီးရှိနေတယ်လို့ ခံစားမိလိုက်တယ်။ ပြီးတော့ အဲဒီနေ့က ပြဇာတ်က တိုက်ဆိုင်ချင်တော့ သရဲပြဇာတ်တစ်ခုဖြစ်နေတယ်။ အဲဒါက "Yin Hui Chao" လို့ခေါ်တယ်!"

ရှောင်ပန် ပြောလိုက်တော့ တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်ခန်းထဲက လူအများကြီးက ဒီလိုပြဇာတ်မျိုး မကြားဖူးလို့ သိချင်နေကြတယ်။ ကျန်းရီက ရှင်းပြလိုက်တယ်- "Yin Hui Chao" ကို သရဲပြဇာတ်တစ်ခုလို့မှတ်ယူနိုင်တယ်။ ဒါက ရှန်မင်းဆက် အချိန်တုန်းက မဟာဆရာကြီး တစ်ဦးရဲ့ ဝိဉာဉ်သေဆုံးပြီးနောက် အကိုချောင်ဆီ ပြန်လာတဲ့အကြောင်း ပြောတာပါ။ ဒါပေမယ့် "Yin Hui Chao" နဲ့ ရှောင်ပန် ကြားက ကိစ္စက ဘာဆိုင်လို့လဲ?"

"စတွင်မာ၊ အဖိုးထန်ကို ဒီလိုမြင်တဲ့အခါ ကျွန်တော့်စိတ်ထဲစိတ်ကူးတစ်ခုဝင်လာတယ်။ ဒီဘီးက အဲဒီနေ့ အော်ပရာ အဆိုတော်က လယ်ကွင်းပေါ်မှာချန်ထားခဲ့တာလားလို့ ကျွန်တော်တွေးနေမိတယ်။

ဘာလို့လဲဆိုတော့ ရွာဝင်ပေါက်ကနေ လယ်ကွင်းကြားပိုင်းတွေကိုမြင်ရတယ်။ ဟုတ်တယ်၊တစ်ယောက်ယောက်က ကြည့်နေတုန်း ဆံပင်ဖီးရင်း ဘီးကို ချန်ခဲ့မိတာလား? ပြီးတော့ ကျွန်တော်က ဘီးကိုကောက်မိတာလား?"

"အရင်ကပြောခဲ့တယ်မလား ရေကြည့်ဖို့ သွားတုန်းက အဲဒီတုန်းကမိုးမရွာဘူးဆိုတာ?"

"ဟုတ်တယ်၊အဲဒီနေ့ ရွာကို ရွာတဲ့မိုးက ရွာဝင်ပေါက်ထိပဲ ကန့်သတ်ထားတယ်။ ရွာဝင်ပေါက်နားမှာ မိုးအများကြီးရွာတယ်၊ ဒါပေမယ့် ရွာဝင်ပေါက်ရဲ့အခြားဘက်ခြမ်းက လယ်ကွင်းတွေမှာတော့ မိုးတစ်စက်မှမရွာဘူး!"

ဒါကိုကြားပြီးတဲ့နောက် ကျန်းရီ နားလည်သွားတာက သဘာဝရဲ့ အံ့ဖွယ်ဖြစ်ရပ်တွေဟာ အရမ်းထူးဆန်းတယ်။ တစ်ခါတလေဆို ရွာဝင်ပေါက်တင်မကဘူး၊ တစ်ဖက်မှာနေသာပြီး တစ်ဖက်မှာ မိုးကြီးစွာရွာနေတဲ့ အထိတောင်ရှိသေးတယ်။

ရှောင်ပန်က ဆက်ပြောခဲ့တယ်- "အဲဒီ ဖြစ်နိုင်ခြေကို တွေးမိပြီးတဲ့နောက် အဲဒီနေ့ ပြန်ရောက်တော့ အဖေ့ကိုပြောပြခဲ့တယ်။ အဲဒီနေ့ သရဲတွေ ကြည့်နေမှာလားလို့ မေးတော့ အဖေက မဖြစ်နိုင်ဘူးလို့ပြောတယ်။ ဘီးက ရက်အနည်းငယ်အကြာမှ ပေါ်လာတာ မင်းအပြင်ထွက်တဲ့ အချိန်မှ ပေါ်လာတာမျိုးက ဘယ်လိုဖြစ်နိုင်မလဲ? ကျွန်တော်တွေးမိတယ် ဟုတ်တယ်၊ ဒီကမ္ဘာမှာ ဒီလို တိုက်ဆိုင်မှုတွေ မရှိဘူးမလား? ပြီးတော့ ကျွန်တော် အဖေ့ကိုပြောတယ် အဖိုးထန်ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ဘီးကိုတွေ့ခဲ့လားလို့။

အဖေက ဒါကိုကြားပြီးတဲ့နောက် သူ ကျွန်တော့်ကို လေးနက်စွာ စိုက်ကြည့်ပြီး မတွေ့ဘူးလို့ပြောတယ်။ ကျွန်တော်က ဒါဆို တောင်ပေါ်က ဘုရားကျောင်းကို သွားပြီး ရှာကြည့်ရင်ကောင်းမလားလို့?"

"အဲဒီတုန်းက ကျွန်တော်တို့ ပြောခဲ့တာကတော့ ဒါပါပဲ။ ကျန်တဲ့ဖြစ်နိုင်ခြေတွေ အတွက် ကျတော့ အဖေနဲ့ကျွန်တော်မှာ နားလည်မှုရှိပြီးသားပါ။ ဒါကြောင့် အဖေက တောင်ပေါ်ဘုရားကျောင်းကို ကျွန်တော့်ကို ခေါ်သွားဖို့သဘောတူခဲ့တယ်။ ဘီးကို ရှာတွေ့ရင် ဘီးတစ်ခုလုံးကိုမီးရှို့မယ်ပေါ့"

"ဒါပေမယ့် ကျွန်တော်တို့ တာရှန်း ဘုရားကျောင်း ကိုရောက်ပြီး ဘုရားကျောင်းတံခါးဖွင့်လိုက်တဲ့အခါ ဘုရားရုပ်ထုတွေမှာ ခြစ်ရာတွေ အများကြီးရှိနေတယ်...!"