ချီသွေး ဝံပုလွေမြေခွေး။ လင်းနို့တစ္ဆေ။ (၂)

ဧရာမဝေလငါးဂိုဏ်းမှာတုန်းက စူးချန်ခုန်းသည် ဗိုက်ပြည့်အောင် မစားနိုင်ခဲ့သော်လည်း ဧရာမဝေလငါးနည်းပညာတွင် သူ၏တိုးတက်မှုမှာ အလွန်လျင်မြန်လှသည်။ အခုတော့ သူ့စိတ်ကြိုက် စားနိုင်လေပြီ။ စူးချန်ခုန်းသည် သူ၏ တိုးတက်မှု ပိုမိုမြန်ဆန်လာမည်ဟု ယုံကြည်လေ၏။

သူစားရင်းသောက်ရင်းနှင့် ညမြင်ကွင်းကို ခံစားရင်း အချိန်တွေက အမှတ်တမဲ့ ကုန်ဆုံးသွားခဲ့သည်။ တစ်နာရီကျော်သွားတော့ ကောင်းကင်က လုံးဝကို အမှောင်ကျသွားလေပြီ။ ယနေ့ညတွင် ရာသီဥတုက အလွန်အေးနေဆဲဖြစ်ပြီး ကြယ်အနည်းငယ်နှင့် လရောင်ဖျော့ဖျော့လေး ရှိသည်။ စည်ကားနေသော လမ်းများတွင် လမ်းသွားလမ်းလာများ တဖြည်းဖြည်း ဆိတ်သုဉ်းလာ၏။

"နောက်ထပ် အမဲသားနှစ်ပွဲစားပြီးရင် ခဏနားဖို့ တည်းခိုခန်းတစ်ခု ရှာလိုက်မယ်"

စူးချန်ခုန်းသည် ရှစ်ဆယ်ရာခိုင်နှုန်း ဗိုက်ပြည့်နေပြီဖြစ်ပြီး လက်ဖက်ရည်သောက်ရင်း သူ့ကိုယ်သူ တိတ်တိတ်လေး တွေးလိုက်မိသည်။

"ဝီ ဝီ!"

ထိုအချိန်တွင် စူးချန်ခုန်းသည် သူ့နားထဲတွင် အင်းဆက်များ၏ အတောင်ပံခတ်သံများကို ကြားလိုက်ရသည်။ ပြတင်းပေါက်အနီးတွင် ယင်ကောင် သို့မဟုတ် ပျားနှင့်တူသော အရောင်တောက်တောက်နှင့် ပိုးကောင်တစ်ကောင်ကို သူမြင်လိုက်ရလေ၏။

ထိုပိုးကောင်သည် စူးချန်ခုန်း၏အကြည့်ကို သတိပြုမိပုံရပြီး ကြောက်ရွံ့မှုကြောင့် ၎င်း၏တောင်ပံများကို ခတ်ကာ ပြတင်းပေါက်မှ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

"ဒါက ဘယ်လိုပိုးကောင်မျိုးလဲ"

အပြင်မှ တံခါးခေါက်သံ တဒုန်းဒုန်း ထွက်လာတဲ့အခါ စူးချန်ခုန်း အနည်းငယ် အံ့ဩသွားလေ၏။

"ဝင်ခဲ့ပါ။"

စူးချန်ခုန်းသည် ဟင်းပွဲများပါလာသော စားပွဲထိုး ဖြစ်သည်ကို သိ၍ အကြည့်ကို ရုတ်သိမ်းကာ ပြောလိုက်သည်။

“ကျွီ!”

တံခါးကို ညင်သာစွာ တွန်းဖွင့်လိုက်ပြီး သစ်သားဗန်းကို ကိုင်ဆောင်ထားသော ရိုးရိုးအဝတ်အစား ဝတ်ဆင်ထားသည့် လူတစ်ယောက် အခန်းထဲ ဝင်လာလေ၏။

"ဟမ်။ ဘာလို့ အရင်က စားပွဲထိုး မဟုတ်တော့တာလဲ။"

စူးချန်ခုန်းသည် သာမန်ကာလျှံကာ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ရိုးရှင်းစွာ ၀တ်စားဆင်ယင်ထားသည့် ဤလူ၏ ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်နှင့် ၀တ်စားဆင်ယင်မှု နှစ်ခုစလုံးသည် ယခင်ကစားပွဲထိုးနှင့် မတူသည်ကို တွေ့ရှိလိုက်ရသည့်အတွက် အံ့အားသင့်သွားလေ၏။

မီးခိုးရောင်ဝတ်ထားသော ထိုအမျိုးသားသည် ဟင်းပွဲများချပေးရန် ရောက်လာသော စားပွဲထိုးသာ ဖြစ်ပုံပေါ်ရပြီး သာမန်လိုပင် စူးချန်ခုန်းဆီသို့ လျှောက်လာသည်။ သို့သော် စူးချန်ခုန်း၏ အတွင်းစိတ်တွင် ပို၍ပြင်းထန်သော အချက်ပေးသံကို ခံစားလိုက်ရသည်။

မီးခိုးရောင်ဝတ်ထားသော ထိုအမျိုးသားသည် စူးချန်ခုန်း သတိထားလိုက်တာကို ခံစားမိပုံရသည်။ သူသည် ရုတ်တရက် ပြုံးဖြီးကာ ပြောလိုက်သည်။ "တွေ့ပြီ!"

"မကောင်းတော့ဘူး!"

စူးချန်ခုန်းက ဒါဟာ မိတ်ဆွေမဟုတ်ဘဲ ရန်သူဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်သည်နှင့် သူ၏ မျက်ဆန်များ အနည်းငယ် ကျုံ့သွားပြီး သူ၏ ဘယ်လက်က စားပွဲဘေးတွင် ချနေသော သံဖြတ်ဓားကို ဖမ်းဆုပ်ထားပြီးသားပင်။

"ဘုန်း!"

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် မီးခိုးရောင်ဝတ်ထားသော အမျိုးသားသည် သူ့အရှိန်က သိသိသာသာဖြင့် ရှေ့သို့ ဖျတ်ကနဲ တိုးလာကာ သူရပ်နေသည့် နေရာ၌ မီးခိုးရောင်အရိပ်တစ်ခုသာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ သူ၏ လှုပ်ရှားမှုသည် ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ ဝိညာဉ်တစ်ခုလို လျင်မြန်သည်။ သူ၏ ညာဖက်လက်ဖဝါးကို စူးချန်ခုန်းဆီသို့ ပြင်းထန်စွာ ဦးတည်လိုက်လေ၏။

လက်ဖဝါးမရောက်ခင်မှာ စူးရှတဲ့ လေပြင်းတစ်ချက်က စူးချန်ခုန်းရဲ့မျက်နှာကို ရိုက်ခတ်ပြီး ပြင်းထန်တဲ့ ဖိနှိပ်မှုတစ်ခုကို ယူဆောင်လာသည်။ ထိုလက်ဖဝါးအောက်မှာ သာမာန်သိုင်းပညာရှင်တစ်ယောက်ဟာ ခုခံဖို့နေနေသာသာ အသက်ရှူဖို့တောင် ရုန်းကန်ရလိမ့်မည်။

စူးချန်ခုန်းက ထိတ်လန့်သွားသော်လည်း တံခါးဝမှာကတည်းက အနှီထူးဆန်းသော မီးခိုးရောင်ဝတ်စုံနှင့် အမျိုးသား၏ အသွင်အပြင်က သူ့ကို သတိရှိစေခဲ့တာဖြစ်သည်။ သူ အံ့သြနေသော်လည်း ကြောက်စိတ်ဝင်သွားခြင်းမရှိပေ။ သူ၏ ခွန်အားများကို စုစည်းလိုက်ပြီး မီးခိုးရောင်ဝတ်ထားသော အမျိုးသား၏ ပြင်းထန်သော ထိုးနှက်ချက်အား ရင်ဆိုင်ရန် သူ၏ ညာလက်ကို လက်သီးချက်ဖြင့် တင်းတင်းကြပ်ကြပ် တွန်းထုတ်လိုက်သည်။

“ဝုန်း!”

လက်သီးနှင့် ထိလိုက်တာနဲ့ ကွဲအက်သံတွေ ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး လေတွေ တုန်ခါကာ ခိုင်ခံ့တဲ့ ကြမ်းပြင်က အက်ကွဲသွားတော့သည်။ စားသောက်ဆိုင်တစ်ခုလုံး ခဏလောက် တုန်ခါသွားပုံရပြီး တစ်ချိန်က သက်ဝင်လှုပ်ရှားနေသော တည်းခိုခန်းသည် ဒုတိယထပ်မှ ပေါက်ကွဲသံကြောင့် တခဏအတွင်း တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့သည်။ လူတိုင်းက ထိတ်လန့်တကြား မော့ကြည့်လိုက်ကြလေ၏။

"ဟင်?"

စူးချန်ခုန်း၏ အမူအရာ သိသိသာသာ ပြောင်းလဲသွားသည်။ မီးခိုးရောင်ဝတ်ထားသော ဤလူ၏လက်ဖဝါးသည် အသားနှင့်အရိုး၏နယ်ပယ်ထက်ကျော်လွန်၍ လေးလံလွန်းလှသည်။ စူးချန်ခုန်းသည် ချီသွေးပြောင်းလဲခြင်းဖြစ်စဉ်အဆင့်တစ်ကို ကြုံတွေ့ခဲ့ရပြီး သူ၏ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အခြေအနေသည် မဟာ အောင်မြင်မှု ခန္ဓာကိုယ် သန့်စင်ခြင်းနယ်ပယ်မှ သိုင်းပညာရှင်များထက် အဆပေါင်းများစွာ ကျော်လွန်သော်လည်း မီးခိုးရောင်ဝတ်ထားသော အမျိုးသား၏ လက်ဖဝါးမှ ပျံ့နှံ့လာသော ဧရာမ စွမ်းအားက စူးချန်ခုန်းကို အနောက်သို့ လွင့်ထွက်သွားစေခဲ့သည်။

စူးချန်ခုန်း၏ နောက်ကျောက နံရံနှင့် ရိုက်မိသွားသည်နှင့် နံရံကြီး ပြိုကျလာကာ ဒုတိယထပ်မှ လွင့်ထွက်သွား၏။ လေထဲ၌ သူ့ကိုယ်ဟန်အနေအထားကို ချိန်ညှိပြီး အောက်လမ်းပေါ် ဆင်းသက်လိုက်လေ၏။ သူ့ခြေဖဝါးနဲ့ထိထားတဲ့ မြေပြင်ဟာ အနည်းငယ် ချိုင့်ဝင်သွားပြီး နောက်ဆုံးမှာတော့ သူ့ရဲ့ နောက်ပြန်ဆုတ်မှုကို ရပ်တန့်လိုက်သည်။

“အား”

လမ်းပေါ်မှာတော့ ဖြတ်သွားဖြတ်လာတွေက စားသောက်ဆိုင်ရဲ့ ဒုတိယထပ်မှ ရုန်းရင်းဆန်ခတ်မှုများနှင့် လမ်းပေါ်ကို ပြုတ်ကျလာတဲ့ လူတစ်ယောက်ကိုတွေ့တော့ လန့်ဖြန့်သွားကြလေ၏။ သူတို့က အလန့်တကြား အော်ဟစ်ပြီး လူအများစုက အလိုလို တုံ့ပြန်ကာ အရပ်ရပ်သို့ ဆုတ်ခွာသွားသဖြင့် အုတ်အော်သောင်းနင်း ဖြစ်နေ၏။

"ပညာရှင်တစ်ယာက်ပဲ... လျိုပိုင်ရန်နဲ့ လီလေ့တို့ထက် နည်းနည်းပိုသာတယ်! မဟုတ်သေးဘူး... သူက တူညီတဲ့ ကျွမ်းကျင်အဆင့်ကတောင် မဟုတ်ဘူး!"

စူးချန်ခုန်းလည်း အံ့ဩသွားသည်။ အလစ်တိုက်ခံခဲ့ရသော်လည်း မီးခိုးရောင်ဝတ်ထားသော အမျိုးသား၏ အရှိန်နှင့် စွမ်းအားသည် စူးချန်ခုန်းအား လုံးလုံးလျားလျား လွှမ်းမိုးသွားခဲ့သည်။ သူ့ကို လက်ဖဝါးတစ်ချက်တည်း ဖိ၍ ဖြိုခွင်းနိုင်ခဲ့ပြီး ဒုတိယထပ်မှ အောက်ထပ်သို့ လွင့်ထွက်သွားစေခဲ့သည်။

ဤအချက်က မီးခိုးရောင်ဝတ်ထားသော ထိုအမျိုးသားသည် စူးချန်ခုန်းထက် အဆပေါင်းများစွာ သွေးသန့်စင်ခြင်းကို ခံခဲ့ရပြီး ဤသို့သော အစွမ်းကို ရရှိခဲ့ကြောင်း ဖော်ပြနေလေ၏။

အိုး!

ဒုတိယထပ်က ပြိုကျနေသော နံရံမှ လင်းနို့တစ္ဆေကဲ့သို့ မီးခိုးရောင် အသွင်သည် လမ်းပေါ်သို့ တည်တည်ငြိမ်ငြိမ်နှင့် ခုန်ဆင်းလာရာ ဖုန်တစ်စက်မှပင် မထခဲ့။

ထိုမှသာလျှင် စူးချန်ခုန်းသည် မီးခိုးရောင်ဝတ်ထားသော အမျိုးသား၏မျက်နှာကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်းမြင်လိုက်ရသည်။ သူက အလွန်တရာ အကျည်းတန်လေ၏။ မျက်လုံးတစ်လုံးက အခြားမျက်လုံးတစ်လုံးထက် ပိုကြီးသည်။ အသက်လေးဆယ်ကျော်အရွယ်ရှိပြီး သူ့မျက်လုံးများက ပြူးထွက်နေကာ လူအများရှောင်ဖယ်သွားလောက်မည့် လူမျိုးဖြစ်သည်။

စူးချန်ခုန်း၏အမူအရာသည် မှုန်မှိုင်းသွားလေ၏။ "ဒါက ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ။ အကြောင်းပြချက်မရှိဘဲ ဘာလို့ တိုက်ခိုက်တာလဲ"

သူ့စိတ်ထဲမှာ မရေရာတဲ့ မှန်းဆချက်တစ်ခုရှိနေပေမယ့် သူ အတည်မပြုရဲပါ။ ဒီလူက သူ့ကို ဘယ်လိုရှာတွေ့ခဲ့တာလဲ။

မီးခိုးရောင်ဝတ်ထားသော အမျိုးသားက သူ့ကို စိုက်ကြည့်ကာ ရယ်မောလိုက်လေ၏ "လီလေ့က မင်းလက်နဲ့ သေသွားတာ မအံ့သြတော့ပါဘူးကွယ။ ငါ့လက်ဖဝါးတစ်ဖက်ကို ခံနိုင်တာ မင်းက သာမန်လူတော့ မဟုတ်ဘူးပဲ!"

တကယ်ကို ဒီမီးခိုးရောင်နှင့်လူက လီလေ့အား ထုတ်ပြောလာလေပြီ။ သူက အထူးသဖြင့် မုန့်စန်း၏အဖွဲ့ခွဲမှ ဧရာမဝေလငါးဂိုဏ်း၏အဖွဲ့ဝင်တစ်ဦးဖြစ်လေသည်။ သူဒီကိုရောက်ရှိရခြင်းအကြောင်းရင်းက စူးချန်ခုန်းကို လိုက်ရှာဖို့ဆိုတာ သိသာပါသည်။

ဒါပေမယ့် စူးချန်ခုန်းကတော့ နားမလည်နိုင်လောက်အောင် ဖြစ်ရသည်။ လီလေ့ကို သတ်ပြီးနောက်တွင် သူ၏အသွင်အပြင်ကို ပြောင်းလဲခဲ့ပြီး လူဦးရေထူထပ်သော တောနက်စီရင်စုမြို့တော်သို့ ဝင်ရောက်ခဲ့သည်။ မုန့်စန်း၏ ကျယ်ပြောလှသော နတ်ဘုရား ကျွမ်းကျင်မှုများဖြင့်ပင် အားလုံးပြန်စဉ်စားကြည့်ပါက သူဘယ်ရောက်နေသည်ကို ခြေရာခံနိုင်ဖို့ မဖြစ်နိုင်ပါ။

သို့ပေမယ့် နှစ်နာရီသုံးနာရီလောက်အတွင်းမှာပဲ မုန့်စန်းရဲ့လူတွေက သူ့ကိုတွေ့သွားခဲ့သည်။ သူ့အရိုးဖွဲ့စည်းပုံနဲ့ ပြင်ဆင်ပုံတွေ ပြောင်းလဲသွားပေမဲ့ သူ့ကိုတွေ့ပြီး မှတ်မိသွားခဲ့သည်။

ဒါက စူးချန်ခုန်းမျက်မှောင်ကြုတ်စေ၏။ “ခင်ဗျား ကျွန်တော့်ကို ဘယ်လိုတွေ့တာလဲ”

မီးခိုးရောင်ဝတ်ထားသော အမျိုးသား၏ ပါးစပ်သည် ကြောင်က ကြွက်ကို ကစားနေသည့်နှယ် ကောက်ကျစ်စွာ ပြုံးလိုက်လေ၏။ “ငါက ဝိညာဉ်နတ်ဆိုးဆိုတော့ မိုင်တစ်ထောင်က ဝိညာဉ်‌တွေကို သေချာပေါက် ခြေရာခံနိုင်တာပေါ့။ ဒါက ကျိုးကြောင်းဆီလျော်တယ် မဟုတ်ဘူးလား။”