ရေတွင်းခြောက်အောက် မြူခိုးများကြား

ယန်ကျွင်းဇဲနှင့် သက်လတ်ပိုင်း ခေါင်းဆောင်တို့သည် တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ကြသည်။

ထို့နောက် ကောယူလျန်သည် သူ့လက်များကို ဆန့်ထုတ်ကာ ယန်ကျွင်းဇဲနှင့် သက်လတ်ပိုင်းခေါင်းဆောင်တို့ကို ပုတ်လိုက်ပြီး “အခြေအနေက အခု အရေးပေါ်နေပြီ၊ မင်းတို့ အများကြီး အားစိုက်ထုတ်ရလိမ့်မယ်။ ဒီဝိညာဥ်တံတား အဖြစ်အပျက် ပြီးသွားရင် မင်းတို့ကို ထောက်ပံ့ကြေးနဲ့ အထူးအခွင့်အရေးတွေ ရက်ရက်ရောရောပေးဖို့ အဖွဲ့အစည်းကို လျှောက်ထားပေးမယ်” ဟု ပြောခဲ့သည်။

သူသည် ယန်ကျွင်းဇဲကို စိုးရိမ်သော လေသံဖြင့် ကြည့်လိုက်ပြီး “ကျွင်းဇဲ၊ မင်း ခုနကပဲ ဝိညာဉ်တစ်ပိုင်း စွမ်းအားကို အသုံးပြုထားတာ။ မင်း ခဏနားတာ ပိုကောင်းမယ်လို့ ငါ အကြံပေးချင်တယ်။ အရာတွေကို သိပ်ပြီး အလျင်စလို မလုပ်နဲ့။ မင်းရဲ့ ဘေးကင်းရေးကို ဦးစားပေးသင့်တယ်။”

“အင်း၊ နားလည်ပါပြီ” ယန်ကျွင်းဇဲ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

ကောယူလျန်သည် တံခါးဖွင့်ပြီးနောက် လျင်မြန်စွာ ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။

သူ၏ ထွက်ခွာသွားသော ပုံရိပ်ကို ကြည့်ရင်း ယန်ကျွင်းဇဲ တွေးမိသည်။ ဤကြယ်လေးပွင့် နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းသူနှင့် ပထမဆုံးအကြိမ် တွေ့ဆုံစဉ်က ထိုလူသည် သူ့ကို ဓားတစ်ချက်တည်းဖြင့် သတ်လုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့ပြီး ဒုတိယအကြိမ်တွင်လည်း သူသည် အချိန်မီ ကြားဝင်ပြောဆိုမှုကြောင့် ဒုတိယအကြိမ် သေဆုံးခြင်းမှ ကယ်တင်ခဲ့ရခြင်း မဟုတ်ပါက ထပ်မံ၍ ခုတ်ပိုင်းရန် အသင့်ဖြစ်နေခဲ့သည်။

သို့သော် သူ့နှင့် အတူ နေထိုင်ပြီးနောက်တွင် သူသည် ကောယူလျန်သည် စိတ်ကောင်းရှိပြီး လူများကို စေတနာထားကာ ဦးဆောင်တတ်သည်ကို သိလိုက်ရလေသည်။

ထူးခြားမှုများကို ရင်ဆိုင်ရမှသာလျှင် သူသည် အခြား နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းသူများကဲ့သို့ ရက်စက်ပြီး ပြတ်သားတတ်သည်။

သက်လတ်ပိုင်း ခေါင်းဆောင်သည် တံခါးကို ပိတ်လိုက်ပြီး သူ့နေရာသို့ ပြန်လာခဲ့ကာ ယန်ကျွင်းဇဲကို “ရွာရဲ့ အနောက်ဘက်ခြမ်းကို ငါပဲ သွားစစ်ဆေးရမလား။ မင်း ဒီမှာ နားနေလို့ရပါတယ်။ငါ လူတွေကို ကင်းလှည့်ဖို့ လွှတ်ထားပြီးပါပြီ၊ ပုံမှန် ထူးခြားမှုအချို့ကိုလည်း ရှင်းလင်းပြီးပြီ။

ဒီနားတစ်ဝိုက်မှာ တခြား အဓိက အန္တရာယ်တွေ ရှိတော့မှာ မဟုတ်ဘူး” ဟု ပြောခဲ့သည်။

ယန်ကျွင်းဇဲက ခေါင်းခါလိုက်ပြီး “သူတို့နဲ့ ခင်ဗျားပဲ ရင်းနှီးတာ၊ ခင်ဗျား ဒီမှာပဲ နေတာ အကောင်းဆုံးပဲ။ ကျွန်တော်က တစ်ယောက်တည်း တိုက်ခိုက်တာကို အကျင့်ဖြစ်နေပြီ၊ ဒါ့အပြင် ကျွန်တော့်ရဲ့ ဝိညာဉ်တစ်ပိုင်း စွမ်းအားကလည်း အခုထိ အများကြီး ရှိနေသေးတယ်။ စိုးရိမ်စရာ တကယ်မလိုပါဘူး။ ကျွန်တော် သွားလိုက်မယ်။”

သက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသားသည် ယန်ကျွင်းဇဲကို အပေါ်အောက် ကြည့်ရင်း တုံ့ဆိုင်းနေခဲ့သည်။ သူသည် ယန်ကျွင်းဇဲသည် တကယ်ပဲ လုပ်နိုင်စွမ်းရှိလား သို့မဟုတ် သူ့စွမ်းအား၏ အဆုံးသတ်တွင် ရောက်နေပြီလားဟု ခွဲခြားသိမြင်ရန် ကြိုးစားနေပုံရသည်။

ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောရလျှင် ယခုအချိန်တွင် ယန်ကျွင်းဇဲကိုယ်တိုင်သည် ဝိညာဉ်တစ်ပိုင်း စွမ်းအားကို အသုံးပြုရန် မလိုချင်တော့ပေ။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် နောက်ကျောအလှည့်အမျိုးသမီးနှင့် မကြာသေးမီက ရင်ဆိုင်တွေ့ဆုံမှုမှ သူသည် အကယ်၍ အတင်းအကျပ် သုံးစွဲမည်ဆိုပါက သူ့ကိုသာမက နောက်ကျောအလှည့်အမျိုးသမီးနှင့် ခေးအာကိုပါ အန္တရာယ်ဖြစ်စေနိုင်သည်ကို နက်ရှိုင်းစွာ နားလည်သွားခဲ့သည်။

ထို့ကြောင့် ထိုအချိန်မှစ၍ သူသည် ဝိညာဉ်တစ်ပိုင်း အခြေအနေကို လုံးဝ မသုံးစွဲရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။ အဆိုးဆုံး ဖြစ်လာလျှင်လည်း အချိန်ကို နောက်ပြန်ရစ်လိုက်ရုံသာ ဖြစ်သည်။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သူသည် အချိန်များစွာ ရှိပြီး အချိန်-ဟင်းလင်းပြင်မြေပုံရှိ ဒိုင်မေးရှင်း စွမ်းအင်အတွက် ချက်ချင်းစိုးရိမ်စရာ မလိုသေးပေ။

သို့သော်လည်း မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ယန်ကျွင်းဇဲသည် ရွာ၏ အနောက်ဘက်ခြမ်းကို သွားကြည့်လိုသေးသည်။

သူ့စိတ်ထဲတွင် ရှင်လင်းမှုမရှိသော ခံစားချက်တစ်ခု ရှိနေပြီး၊ ၎င်းသည် ထောက်လှမ်းမိသော တာဝန်နှစ်ခု သို့မဟုတ် အခြားတစ်ခုခုဖြစ်စေ သူသည် သေချာ မတွေးခဲ့ပေ။

“သူတို့ကို ခင်ဗျား ဒီကို ခေါ်သွား၊ ကျွန်တော် တစ်ယောက်တည်း သွားလိုက်မယ်။ တကယ်လို့ အဲဒီမှာ အန္တရာယ်ရှိတယ်ဆိုရင်တော့ ကျွန်တော် ဦးလေးကောရောက်လာတဲ့အထိ စောင့်နေမယ်။ ပြီးမှ သူ့နဲ့အတူ ဆက်လက် လှုပ်ရှားမယ်။ ခင်ဗျား လုံးဝ စိတ်ပူစရာမလိုဘူး” ဟု ယန်ကျွင်းဇဲ ထပ်မံ ပြောခဲ့သည်။

“ကျွန်တော်တို့ လိုက်ပို့ရမလား” အိမ်ထဲရှိ တခြား ပို၍ငယ်သည့် နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းသူနှစ်ဦးက မေးခဲ့သည်။

ယန်ကျွင်းဇဲက ခေါင်းခါလိုက်ပြီး “ကျွန်တော်က တစ်ယောက်တည်းနေတာ အကျင့်ဖြစ်နေပြီ။ ခင်ဗျားတို့ ကျွန်တော့်နဲ့အတူ ပါလာရင် ကျွန်တော့်ကို သတိထားနေမိစေပြီး ကျွန်တော့်ရဲ့ လှုပ်ရှားမှုတွေကို အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စေလိမ့်မယ်။

မဟုတ်ရင်တောင် ကျွန်တော် ထွက်ပြေးရမယ်ဆိုရင် ဝိညာဉ်တစ်ပိုင်း အခြေအနေနဲ့ဆိုရင် ကျွန်တော် တစ်ယောက်တည်း ထွက်ပြေးဖို့ အခွင့်အရေးကောင်း ရှိတယ်။”

“အဲဒီမှာ သေချာ ဂရုစိုက်နော်” သက်လတ်ပိုင်းခေါင်းဆောင်သည် နောက်ဆုံးတွင် လက်လျှော့လိုက်သည်။

“ပြဿနာမရှိပါဘူး” ဟု ယန်ကျွင်းဇဲ အာမခံခဲ့သည်။

ယန်ကျွင်းဇဲသည် သူ့ကျောပိုးအိတ်ထဲမှ ပစ္စည်းများကို စစ်ဆေးခဲ့သည် - အစားအသောက်၊ ရေ၊ မီးခြစ်နှင့် ဓာတ်မီးတို့ အားလုံးရှိနေသည်။ သူသည် မရှိမဖြစ်လိုအပ်သည့် မည်သည့်အရာမှ မကျန်ခဲ့ပေ။ သူသည် ကျောပိုးအိတ်ကို ပခုံးတွင်လွယ်လိုက်ပြီး သက်လတ်ပိုင်း ခေါင်းဆောင်နှင့် နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းသူ လူငယ်နှစ်ဦးကို နှုတ်ဆက်ကာ တံခါးမှ ထွက်လာခဲ့သည်။

လမ်းတွင် သူသည် သက်လတ်ပိုင်းအမျိုးသားမှ အနီးအနားတွင် ကင်းလှည့်ရန် စီစဉ်ထားသည့် နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းသူ အဖွဲ့တစ်ဖွဲ့နှင့် တွေ့ဆုံခဲ့သည်။ နှုတ်ဆက်စကား ပြောဆိုပြီးနောက် ယန်ကျွင်းဇဲသည် မရပ်မနားဘဲ မြေပုံအတိုင်း ရွာ၏ အနောက်ဘက်သို့ အလျင်အမြန် ခရီးဆက်ခဲ့သည်။

ရွာ၏ အနောက်ဘက်သို့ အမြန် လျှောက်သွားလျှင် ဆယ်မိနစ်ကျော်သာ ကြာလိမ့်မည်။ သို့သော်လည်း မိုမိသားစုရွာ၏ မြေမျက်နှာသွင်ပြင်သည် ထူးခြားပြီး ရွာအလယ်ကို ဖြတ်သန်းကာ အနောက်ဘက်နှင့် အရှေ့ဘက်ကို ပိုင်းခြားထားသည့် ဇီးသီးတောငယ်တစ်ခု ရှိနေသည်။ ပုံမှန်အားဖြင့် ရွာသူရွာသားများသည် ညဘက်တွင် ဇီးသီးတောကို ဖြတ်ကျော်ရန် တွန့်ဆုတ်တတ်ကြသည်။

ထူးခြားမှုများ စတင်ဖြစ်ပွားချိန်မှစ၍ ဤဇီးသီးတောသည် ငြိမ်သက်ခြင်းမရှိခဲ့ဘဲ အထူးသဖြင့် ဝိညာဉ်တံတား ပေါ်ထွက်လာပြီးနောက်တွင် နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းသူများသည်ပင် ကြိုးစားအားထုတ်ပြီးမှသာလျှင် ထိန်းချုပ်နိုင်ခဲ့သော ပိုမိုမြင့်မားသည့် အဆင့်ရှိ ထူးခြားမှုများစွာကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်။

ထို့နောက်တွင်တော့ မီးအိမ်ကို ကိုင်ဆောင်ထားသော အမျိုးသမီးတစ်ဦး ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။ ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ ထိုနတ်ဆိုးနှိမ်နင်းသူများသည်ပင်လျှင် သူတို့၏ ပြိုင်ဘက်နှင့် တွေ့ဆုံခဲ့ရသည်။

ယန်ကျွင်းဇဲသည် လျင်မြန်စွာ စတင်ထွက်ခွာခဲ့သော်လည်း မကြာမီတွင် တစ်ခုခု မှားယွင်းနေသည်ကို သတိပြုမိသည်။

ရှေ့တည့်တည့်သို့ ကြည့်လိုက်သောအခါ မြူခိုးများ ဖုံးလွှမ်းနေသည့် ဇီးသီးတော၏ ပုံရိပ်သည် သူ့မျက်စိရှေ့တွင် ပေါ်လာခဲ့ပြီး ထိုအခါမှသာ သူသည် သူ့ပတ်ပတ်လည်ရှိ မြူခိုးများသည် ပို၍ပင် ပါးလွှာလာသည်ကို ရုတ်တရက် သတိပြုမိခဲ့သည်။

နေသာသောနေ့ဖြစ်သောကြောင့် ညဘက် လုံးဝ မှောင်နေခဲ့သည်။ မိုမိသားစုရွာသို့ ဝင်ရောက်လာကတည်းက အဆက်မပြတ်ရှိနေသည့် အဖြူရောင် မြူခိုးသည် သူ့ကို ဖုံးအုပ်ထားသဖြင့် သတိပြုမိရန် ခက်ခဲစေခဲ့သည်၊ သို့သော် ယခု မြူခိုးများ လျော့နည်းလာသည်နှင့်အမျှ ယန်ကျွင်းဇဲသည် ထိုပုံမှန်မဟုတ်သော အရာကို ချက်ချင်း ရှာတွေ့ခဲ့သည်။

အပေါ်မှ ကောင်းကင်ကို လုံးဝနီးပါး ဖုံးကွယ်ထားခဲ့သည့် အဖြူရောင် မြူခိုးသည် ယခုအခါ ပါးလွှာလာသောကြောင့် ညကောင်းကင်၏မြင်ကွင်း အချို့ကို ဖော်ထုတ်ပြသနေခဲ့သည်။

ယန်ကျွင်းဇဲသည် အပေါ်သို့ မော့ကြည့်လိုက်ရုံမျှဖြင့် လခြမ်းတစ်ဝက်သည် အပေါ်တွင် မှေးမှိန်စွာပေါ်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ လရောင်သည် အောက်သို့ ကျဆင်းလာခဲ့ပြီး ပါးလွှာသော မြူခိုးများကို ဖောက်ထွင်း၍ သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို အလင်းပေးခဲ့ကာ သူ့နောက်တွင် မြေပြင်ပေါ်၌ သေးငယ်သော အနက်ရောင် အရိပ်တစ်ခုကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်။

“မကောင်းတော့ဘူး”

ယန်ကျွင်းဇဲသည် ထိတ်လန့်သွားပြီး သူ့နောက်မှ မြေပြင်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ လုံးဝ ပုံမှန်ဖြစ်ပုံရသည့် အရိပ်၏အလယ်တွင် လက်တစ်ဖက်သည် ဆန့်တန်းလာခဲ့ပြီး သူ့ခြေကျင်းဝတ်ကို လျင်မြန်စွာ ချဉ်းကပ်ကာ ဖမ်းဆုပ်လိုက်သည်။

တစ်ချိန်တည်းတွင် ယန်ကျွင်းဇဲသည် သူ့ခြေကျင်းဝတ်တွင် တင်းကျပ်မှုကို ချက်ချင်း ခံစားလိုက်ရသည်။ အရိပ်သည် သူ့ခြေလှမ်းနှင့် ထပ်နေသော်လည်း သူသည် မည်သည့် ပုံသဏ္ဌာန်ရှိသော အရာကိုမျှ မမြင်ရပေ။

ထို့နောက်တွင်မူ အမျိုးသမီး၏ ပုံရိပ်သည် မြေပြင်မှ တွားသွား၍ ထွက်လာသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်၊ သို့မဟုတ် သူ၏အရိပ်ပေါ်မှ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်အပေါ်ပိုင်းကို ဖော်ထုတ်ပြသလာခဲ့ပြီး သူမ၏ အခြားလက်သည် သူ့၏ အခြား ခြေသလုံးဆီသို့ လျင်မြန်စွာ လှမ်းလာခဲ့သည်။

သူမ ပေါ်ထွက်လာသောအခါ ထိုအမျိုးသမီးသည် ဝမ်းနည်းပူဆွေးနေသကဲ့သို့သော ငိုရှိုက်သံပါသော အသံဖြင့် ရယ်မောခဲ့ပြီး၊ ထိုရယ်သံတွင် မကောင်းဆိုးရွားဆန်သော ချိုမြိန်မှုများ ပါဝင်နေသည်။ ၎င်းသည် တစ်စုံတစ်ဦးအပေါ် အဆုံးမရှိသော တောင့်တမှုများကို ဖော်ထုတ်လိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

“ငါ မင်းဘေးမှာ တစ်စက္ကန့်ချင်းစီတိုင်း ရှိနေချင်တယ်!”

ထိုရင်းနှီးပြီး ကြမ်းတမ်းသော အသံသည် ဘယ်ကမှန်းမသိ ပေါ်ထွက်လာခဲ့ပြီး ယန်ကျွင်းဇဲ၏ အရေပြားတစ်ခုလုံးကို ချက်ချင်း ကြက်သီးထစေခဲ့သည်။

“ဖန်နင်လား။ ဟားကွတ်တိပဲ!”

မထင်မှတ်ဘဲ သူ၏ခြေနှစ်ဖက်စလုံးသည် သူ့အရိပ်မှ ထွက်ပေါ်လာသော ဖန်နင်၏ ဖမ်းဆုပ်ခြင်းကို ခံလိုက်ရသည်။ သူသည် လွတ်မြောက်ရန် ရှေ့သို့ ခြေလှမ်းတစ်လှမ်း လှမ်းရန် ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားခဲ့သည်။

ဤအချိန်တွင် ဖန်နင်၏ အပေါ်ပိုင်းခန္ဓာကိုယ်သည် အရိပ်ထဲတွင် ရှိနေဆဲဖြစ်ပြီး ပို၍ ရှင်းလင်းလာခဲ့သည်။ သူမသည် ယန်ကျွင်းဇဲ၏ အရိပ်မှ လုံးဝ ထွက်ပေါ်လာတော့မည့်အလား ပုံပျက်နေပြီး တွန့်လိမ်နေခဲ့သည်။

“ငါ လရောင်ကို သဘောကျသလို မင်းကိုလည်း သဘောကျတယ်!”

သူမ တွန့်လိမ်တွားသွားရင်း ထိုပြင်းထန်ပြီး ကြမ်းတမ်း ထူးခြားသည့် အသံဖြင့် ပြောခဲ့သည်။ သူမ၏ လက်များသည် ယန်ကျွင်းဇဲ၏ ခြေထောက်များကို ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး သူ့ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်သို့ အရူးအမူး တက်နေခဲ့သည်။

ယန်ကျွင်းဇဲသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားသည့် အခွင့်အရေးကို ယူကာ ချက်ချင်း ရှေ့သို့ တွားသွားရန် စတင်ခဲ့သည်။

သူသည် မြူခိုးများ ပါးလွှာသည့် ဧရိယာတွင် ရပ်နေကြောင်း ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်နိုင်သည်။ သို့သော် သုံးမီတာခန့် အရှေ့တွင် မြူခိုးများသည် ထပ်မံ၍ ထူထပ်လာခဲ့သည်။ အရင်ကကဲ့သို့ ထူထပ်ခြင်း မရှိသော်လည်း အပေါ်မှ လရောင်ကို ဖုံးကွယ်ထားရန် လုံလောက်သည်။

နောက်မှ သူ့ကို ဆွဲဆောင်နေသော အားကြီးတစ်ခု ရှိနေသော်လည်း ယန်ကျွင်းဇဲသည် ၎င်းကို ဂရုမစိုက်ဘဲ အစွမ်းကုန် အားစိုက်ထုတ်ကာ ရှေ့သို့ လျင်မြန်စွာ တွားသွားခဲ့သည်။

“လျင်မြန်သည်” ဟူသော စကားလုံးသည် နှိုင်းယှဉ်ချက် ဖြစ်သည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူသည် နောက်မှ ဆွဲနေသော အားကို ဆန့်ကျင်၍ ရှေ့သို့ အနည်းငယ်သာ ရွေ့လျားနိုင်ခဲ့သည်။

တစ်ချိန်တည်းတွင် ဖန်နင်၏ အရိပ်သည် ဆက်လက်တက်လာခဲ့သည်။ သူမ၏ လက်များသည် ယန်ကျွင်းဇဲ၏ ဒူးများအနီးသို့ ရောက်ရှိလာပြီး မီးလောင်ထားသည့် ပုံသဏ္ဍာန်များ ထွက်ပေါ်လာကာ တဖြည်းဖြည်း ပိုမို သိသာလာခဲ့သည်။

“လရောင်အောက်မှ ရောင်ပြန်ဟပ်ခြင်း” လုပ်ငန်းကို ပြီးမြောက်ပြီးနောက် အချိန်-ဟင်းလင်းပြင်မြေပုံ က ယန်ကျွင်းဇဲသည် ဖန်နင်၏ ချစ်ခင်မှုကို ရရှိထားကြောင်းနှင့် ချစ်ခင်မှုအဆင့်မှာ “ရင်းနှီး” ဖြစ်ကြောင်း အသိပေးခဲ့သည်။

သို့သော်လည်း “ရင်းနှီး” ပြီးနောက်တွင် ကွင်းစကွင်းပိတ်များ—ပုံမှန်မဟုတ်သော ဟူသည့် စကားလုံး—ပါဝင်ခဲ့သည်။

ယန်ကျွင်းဇဲသည် နောက်သို့ လှည့်ကြည့်ပြီး ပြင်းထန်စွာ ကန်ထုတ်ရန် ဆန္ဒရှိခဲ့သော်လည်း သူ့ခြေထောက်များသည် ဖမ်းဆုပ်ခြင်း ခံထားရသဖြင့် မည်သည့်အားကိုမျှ မသုံးနိုင်ခဲ့ပေ။

သူသည် သူ့လက်များကို ပိုမို အသုံးပြု၍ ရှေ့သို့ လဲလျောင်းကာ ရွေ့လျားရုံသာ တတ်နိုင်တော့သည်။

မကြာမီတွင် သူသည် မြူခိုးများ အတော်လေး ထူထပ်သည့် နေရာသို့ ရောက်ရှိခဲ့သည်။ သူ့ခန္ဓာကိုယ်အပေါ်ပိုင်းသည် ထိုနေရာသို့ ဝင်ရောက်လာပြီး သူ့ပေါင်သားများသည် ဖန်နင် ဖမ်းဆုပ်လိုက်သကဲ့သို့ တင်းကျပ်သွားသည်ကို ခံစားခဲ့ရသည်။

ယန်ကျွင်းဇဲသည် နောက်ပြန်ရစ်ရန် ဆုံးဖြတ်လုနီးပါးဖြစ်ခဲ့သော်လည်း အောင်မြင်မှုသည် လက်တစ်ကမ်းတွင် ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်သောကြောင့် စွမ်းအင် ဖြုန်းတီးရန် မလိုသေးပေ။ သူသည် အလျင်အမြန် အရှိန်မြှင့်ခဲ့ပြီး နောက်ဆုံးတွင် သူ့ခန္ဓာကိုယ်အများစုကို ဖုံးအုပ်ထားသော မြူခိုးထဲသို့ ထည့်သွင်းကာ အပေါ်မှ လရောင်ကို ဖုံးကွယ်လိုက်သည်။

ဤအချိန်တွင် အချိန်မီ မဆုတ်သွားသော ခြေသလုံးတစ်ဖက်ကို မြင်နိုင်သည်။ ဖန်နင်၏ ဦးခေါင်းသည် မြူခိုးထဲမှ ဖိထွက်လာခဲ့သည်။ သူသည် သူ့ခြေထောက်ကို ပြန်ရုပ်လိုက်သည်နှင့်အမျှ ဖန်နင်၏ အရိပ်နှင့်အတူ ယန်ကျွင်းဇဲ၏ အရိပ်သည် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူရင်း ယန်ကျွင်းဇဲသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေခဲ့သည်။ သူသည် သူ့ခေါင်းကို မော့လိုက်ပြီး ဇီးသီးတောအတွင်းသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ကာ အနီးနားရှိ မြူခိုးများကို ကြည့်လိုက်ရင်း မချိပြုံးပြုံး လိုက်မိခဲ့သည်။

ဤတစ်ကြိမ်တွင် သူသည် အလွန်အရေးကြီးသော ပစ္စည်းတစ်ခုဖြစ်သည့် ထီးတစ်လက်ကို ယူဆောင်လာရန် မေ့လျော့ခဲ့ လေသည်။