မီးအိမ်ကိုင် အမျိုးသမီး (အပိုင်း ၁)

ညဘက်တွင် အပြင်ထွက်လေ့မရှိသောကြောင့် ယန်ကျွင်းဇဲသည် ထီးတစ်လက်ပင် မယူဆောင်ခဲ့ပေ။ မိုမိသားစုရွာသည် မြူခိုးများ ဖုံးလွှမ်းနေကြောင်း ကြိုတင်သိထားသော်လည်း ဖန်နင်အကြောင်းကို လုံးဝမတွေးမိခဲ့ပေ။

ဤအချိန်တွင် သူသည် ဤကိစ္စကြောင့် ပြဿနာနှင့် ကြုံတွေ့ရလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။

ရှေ့တွင် မြူခိုး ပါးပါးများကို ကြည့်လိုက်လျှင် သူသည် ဇီးသီးတောမှ မီတာသုံးရာခန့် ဝေးနေသည်။

မဝေးလှသော်လည်း ထိုနေရာသို့ သွားရာတွင် အနည်းငယ် ပြဿနာရှိနိုင်ပေသည်။

သူသည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။ သူသည် တည့်တည့်မသွားဘဲ ကွေ့ပတ်သွားပါက ထိုနေရာသို့ ရောက်နိုင်ပြီး အချိန်အနည်းငယ် ပိုကြာရုံသာ ဖြစ်သည်။

သူသည် မြူခိုးပိုထူသည့် နေရာသို့သာ ရွေ့လျားသွားနေသရွေ့ နောက်ဆုံးတွင် ဇီးသီးတောသို့ ရောက်ရှိလိမ့်မည်။

ယန်ကျွင်းဇဲသည် ခဏနားပြီး ဘယ်ညာကြည့်လိုက်သည်။ သူယူဆောင်လာသည့် ကျောပိုးအိတ်သည် သိပ်မကြီးကြောင်း သိလိုက်ရသည်။ ခေါင်းကို ဖုံးရန် ချွတ်လိုက်ပါက သူ့အရိပ်ကို လုံးဝဖုံးကွယ်နိုင်မည်မဟုတ်ပေ။

အကယ်၍ သူ့အင်္ကျီကို ချွတ်ပြီး ခေါင်းကို ဖုံးလိုက်ပါက မတော်တဆ သူ့အရိပ် ထွက်ပေါ်လာနိုင်သည်။

ထို့ကြောင့် စဉ်းစားပြီးနောက် သူသည် သူ့အင်္ကျီကို ချွတ်လိုက်ကာ ကျောပိုးအိတ်ကို ပြန်လွယ်ပြီး အင်္ကျီကို သူ့ခေါင်းပေါ်တွင် လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ကိုင်ထားကာ မြူခိုး ပိုထူသည့် နေရာသို့ သတိထားပြီး လျင်မြန်စွာ ရွေ့လျားသွားခဲ့သည်။

သူသည် ဇီးသီးတောဘက်သို့ တိုးကပ်သွားနေရင်း မြူခိုးများကြားတွင် တိတ်တဆိတ် ပုန်းအောင်းနေပြီး တစ်ခါတစ်ရံတွင် ဘေးသို့ လျှောက်သွားကာ တစ်ခါတစ်ရံတွင် ထောင့်ဖြတ် လျှောက်သွားနေခဲ့သည်။

တစ်ခါတစ်ရံတွင် သူ၏အရိပ်သည် လရောင်အောက်တွင် ထွက်ပေါ်လာပြီး ဖန်နင်၏ လက်ကို ထပ်မံပေါ်လာသည်ကို မြင်နိုင်သည်။ သို့သော် ယန်ကျွင်းဇဲသည် အမြဲသတိရှိနေပြီး ချက်ချင်း ရှေ့သို့ အပြေးအလွှားသွားကာ မြူခိုးများကြားတွင် ပြန်လည် ပုန်းအောင်းနေခဲ့သည်။

ဇီးသီးတောထဲသို့ ဝင်ရောက်ရန် မိနစ်အနည်းငယ်သာ ကြာမည့် ခရီးကို သူသည် နာရီဝက်ခန့်ကြာမှ နောက်ဆုံးတွင် ဝင်ရောက်နိုင်ခဲ့သည်။

သူသည် သူ့ခေါင်းပေါ်မှ အင်္ကျီကို ဖယ်လိုက်ပြီး သစ်ရွက်များဖြင့် ကွယ်နေသော လကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။

သစ်တောထဲတွင် မြူခိုးများလည်း ရှိနေသဖြင့် နှစ်ထပ်ကာရံထားသဖြင့် နောက်ဆုံးတွင် ဖန်နင်ကို ရှောင်ရှားနိုင်ခဲ့သည်။

သို့သော်လည်း ယန်ကျွင်းဇဲသည် ဤနေရာသည် “မီးအိမ်ကိုင် အမျိုးသမီး” နှင့် ပတ်သက်သည့် တာဝန်တွင် ဖော်ပြထားသည့် ဇီးသီးတောပင် ဖြစ်သည်ကို သတိရနေခဲ့သည်။

ထိုတာဝန်တွင် မီးအိမ်ကိုင် အမျိုးသမီး နင်ကျီးသည် သူမ၏ ခင်ပွန်းနှင့် စကားများပြီးနောက် အပြင်ဘက်တွင် သေဆုံးခဲ့သဖြင့် ခင်ပွန်းကို ရှာဖွေရန် အပြင်ထွက်ခဲ့သည်ဟု ဖော်ပြထားသည်။ ထို့ကြောင့် သူမ၏ စွဲလမ်းမှုမှာ မီးအိမ်ကို ကိုင်ထားပြီး နေရာတိုင်းတွင် ဆက်လက်ရှာဖွေနေခြင်း ဖြစ်သည်။

ဤအမျိုးသမီးတွင် ပုံစံနှစ်မျိုးရှိသည်။ သူမလက်ထဲမှ မီးအိမ်သည် အဖြူရောင်ဖြစ်နေသောအခါ သူမသည် ပုံမှန် ထူးခြားမှုတစ်ခုဖြစ်ပြီး မီးအိမ်သည် အနီရောင်ဖြစ်သွားသောအခါ နင်ကျီးသည် အလွန်ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ထူးခြားမှုအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။

ဟုတ်ပြီ၊ လက်စားချေတတ်သည့် သရဲအမျိုးအစား။

ဇီးသီးတောထဲသို့ ရောက်ရှိလာသော်လည်း ယန်ကျွင်းဇဲသည် သတိထားနေခဲ့ကာ ဂရုမစိုက်ဘဲ မနေခဲ့ပေ။

သူ၏ခေါင်းပေါ်မှ ကွက်လပ်များကို ကြည့်နေရုံသာမက မီးအိမ်ကိုင် အမျိုးသမီး၏ ပေါ်လာနိုင်မှုကိုလည်း သတိပြုရပေမည်။

သို့သော် မီးအိမ်ကိုင် အမျိုးသမီးသည် သိသာထင်ရှားသင့်သည်။ သူမ ပေါ်လာပါက သူသည် မမြင်နိုင်ဘဲ ရှိမည်မဟုတ်ပေ။

တာဝန်၏ အရိပ်အမြွက်မှာ မီးအိမ်ကိုင် အမျိုးသမီး၏ ခင်ပွန်းကို ရှာဖွေရာတွင် ကူညီရန် ဖြစ်သည်။ ထိုသို့ဆိုလျှင် သူသည် မီးအိမ်ကိုင် အမျိုးသမီးနှင့် စကားပြောရမည်၊ သို့မဟုတ်ပါက အနည်းဆုံး နှစ်ပေါင်း ၈၀၀ ရှိပြီဖြစ်သော ဤသရဲ၏ သမိုင်းဝင်အချက်အလက်များကို အတည်ပြုရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။

ထူးခြားမှုများနှင့် စကားပြောဆိုခြင်းသည် ယန်ကျွင်းဇဲ ကြောက်ရွံ့သည့်အရာမဟုတ်ပေ။ ထူးခြားမှုများနှင့် စကားပြောဆိုရာတွင် သူ၏ ကြွယ်ဝသော အတွေ့အကြုံသည် “ဝိုင်နီရောင် ဒေါက်ဖိနပ်” တာဝန်ကို ပြီးမြောက်ပြီးနောက် စတင်စုဆောင်းခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ထိုစဉ်က ကျန်းထုံသည် သူ့နှင့် စကားပြောဆိုသောအခါ အားလုံး ရှုပ်ထွေးပွေလီနေခဲ့သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် ယန်ကျွင်းဇဲသည် သူမ၏ စွဲလမ်းမှုကို ဖြေရှင်းနိုင်ခဲ့သည်။ အဲ၊ နောက်မှ ပွေ့ဖက်လိုက်သည့်အတွက် ယန်ကျွင်းဇဲသည် အနည်းငယ် ရှက်ရွံသွားခဲ့သော်လည်းပေါ့။

ဇီးသီးတောသည် သိပ်မကျယ်လှဘဲ ခဏလမ်းလျှောက်ပြီးနောက် ယန်ကျွင်းဇဲသည် သစ်တောအပြင်ဘက်ရှိ အိမ်များကို မှုန်ဝါးဝါး မြင်နေရပြီဖြစ်သည်။

သို့သော် ဤအချိန်တွင် သူသည် ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားပြီးနောက် မချိပြုံး ပြုံးလိုက်မိသည်။

သူ၏အကြည့်က ဇီးသီးတောကို ဖြတ်ကျော်ပြီး အနောက်ဘက်သို့ ရွာသို့ သွားသော မြူခိုးသည် ပို၍ပင် ပါးလွှာနေသည်။ ထို့ကြောင့် သူသည် တစ်ဖက်ရှိ အိမ်များကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့် မြင်နိုင်သည်။

ဤအခြေအနေတွင် သူသည် ဇီးသီးတောထဲတွင် နေနေခြင်းမှလွဲ၍ တစ်ဖက်သို့ ရောက်ရှိရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။

အနည်းငယ် စဉ်းစားပြီးနောက် ယန်ကျွင်းဇဲသည် အပေါ်မှ သစ်ကိုင်းများကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။ သူ့ကျောပိုးအိတ်ထဲမှ စွယ်စုံသုံး စစ်တပ်ဓားတစ်လက်ကို ထုတ်ယူကာ အနီးနားရှိ သစ်ကိုင်းနှင့် သစ်ရွက်များကို ခုတ်လှဲ၍ တစ်ဖက်ရှိ အိမ်များသို့ ယူဆောင်သွားရန် ယာယီ လရောင်ကာကွယ်ရေးထီးတစ်ခုကို ပြုလုပ်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

သူသည် ပတ်ပတ်လည်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ ဇီးသီးတောထဲသို့ ဝင်ရောက်လာချိန်မှစ၍ ယခုအထိ သူသည် မီးအိမ်ကိုင် အမျိုးသမီးကို မတွေ့ရသေးပေ။ သူမသည် သစ်တောအနီးတွင်သာ သွားလာနေပြီး သစ်တောအတွင်းတွင် ရှိချင်မှ ရှိလိမ့်မည်။

ယန်ကျွင်းဇဲသည် သစ်ပင်တစ်ပင်ကို ရွေးချယ်ပြီး စတင်တက်ခဲ့သည်။ သူသည် သစ်ပင်တက်ခဲသောကြောင့် သူ့လှုပ်ရှားများသည် ကျွမ်းကျင်မှုမရှိဘဲ အပေါ်သို့ အနည်းငယ် ရောက်ရန်ပင် အားထုတ်ရသည်။ သစ်ပင်ပေါ်ရှိ အဖုအထစ်တစ်ခုပေါ်တွင် အနည်းငယ်မျှသာ ရပ်နိုင်ပြီး သစ်ကိုင်းများကို ခုတ်ရန် စစ်တပ်ဓားကို မြှောက်လိုက်သောအခါ သူသည် အောက်သို့ ကြည့်လိုက်သည်။

ဤပိုမိုမြင့်မားသော နေရာမှ သူသည် အဝေးမှ မြေပြင်တွင် တစ်ခုခု ထူးဆန်းနေသည်ကို သတိပြုမိသည်။

အပြင်ဘက်ရှိ မြူခိုးများက လရောင်ကို သိပ်မကွယ်ထားသောကြောင့် သူသည် ပိုမိုဝေးဝေးသို့ မြင်နိုင်သည်။

မီတာတစ်ရာခန့်အကွာတွင် ဇီးသီးတော၏ အစွန်းအနီးတွင် မြေပြင်သည် ချိုင့်ဝှမ်းတစ်ခုရှိနေသကဲ့သို့ အောက်သို့ နိမ့်ဆင်းနေသည်။

ယန်ကျွင်းဇဲ၏ မျက်လုံးများ အနည်းငယ် တောက်ပသွားသည်။ သူသည် သစ်ကိုင်းခုတ်ခြင်းကို စွန့်လွှတ်လိုက်ပြီး အောက်သို့ ပြန်ဆင်းလာကာ သူ ခုနက မြင်ခဲ့သော နေရာသို့ လျင်မြန်စွာသွားခဲ့သည်။

မကြာမီတွင် သူသည် ဇီးသီးတော၏ အစွန်းတစ်လျှောက်တွင် ချိုင့်ဝှမ်းတစ်ခု ရှိနေသည်ကို တွေ့ရှိခဲ့ရသည်။

ချိုင့်ဝှမ်းသည် သိပ်မနက်လှသော်လည်း အတွင်းတွင် မတ်မတ်ရပ်နေလျှင်ပင် နှစ်ဖက်စလုံးရှိ တောင်စောင်းများက သူ့ကို ဖုံးကွယ်ထားပြီး လရောင်မှ ပုန်းအောင်းနေနိုင်သည်။

ထိုသို့ဆိုလျှင် သူသည် ချိုင့်ဝှမ်းထဲသို့ ခုန်ဆင်းကာ အနောက်ဘက်သို့ ရွာဘက်သို့ လျှောက်သွားရုံသာဖြစ်ပြီး ယာယီ လရောင်ကာကွယ်ရေးထီးတစ်ခုကို ပြုလုပ်ရန် မလိုအပ်ဘဲ ရွာထဲသို့ လျင်မြန်စွာ ဝင်ရောက်နိုင်ပေသည်။

ယန်ကျွင်းဇဲ ပြုံးလိုက်မိသည်။ သူသည် ပတ်ပတ်လည်ကို ကြည့်လိုက်သော်လည်း မီးအိမ်ကိုင် အမျိုးသမီး၏ အရိပ်အယောင်ကို မတွေ့ရသေးပေ။

ဤအချိန်တွင် “မီးအိမ်ကိုင် အမျိုးသမီး” နှင့် ပတ်သက်သည့် တာဝန်ကို ပြီးမြောက်ရန် အရေးတကြီး မလိုအပ်သေးပေ။ သူသည် ကျန်းရှောင်မိုသည် ဘေးကင်းနေသေးလားကို လျင်မြန်စွာ စစ်ဆေးနိုင်သရွေ့ အခြေအနေ တည်ငြိမ်သွားသောအခါ သို့မဟုတ် သူ ပြန်လာသောအခါ တာဝန်ပြီးမြောက်ရန် စောင့်ဆိုင်းနိုင်သည်။

ထို့အပြင် ယန်ကျွင်းဇဲသည် မီးအိမ်ကိုင် အမျိုးသမီး၏ တည်နေရာကို မသိရှိဘဲ ဤနေရာတွင် အချိန်ပိုမဖြုန်းချင်တော့ပေ။

သူသည် မြစ်ချောင်းထဲသို့ ခုန်ဆင်းလိုက်သည်။ မြစ်ချောင်းသည် လုံးဝနီးပါး ခြောက်သွေ့နေသဖြင့် သူ၏ ဖိနပ်အောက်ခံများကိုသာ အနည်းငယ် စိုစွတ်စေခဲ့သည်။ ချောင်း၏ အောက်ခြေသည် ကွန်ကရစ်ဖြင့် မာကျောနေသဖြင့် သူ့ဖိနပ်များနှင့် ကပ်နေမည့် ရွှံ့နွံနုများ မရှိပေ။

ယန်ကျွင်းဇဲသည် မော့ကြည့်လိုက်ပြီး လရောင် လုံးဝမထိုးကြောင်း တွေ့ရသည်။ ထို့ကြောင့် သူသည် သူ၏ ဓာတ်မီးကို ဖွင့်ကာ မြစ်ချောင်း၏ တစ်ဖက်သို့ လျင်မြန်စွာ သွားခဲ့သည်။

ဤအချိန်တွင် ဤနေရာသည် သူ့အတွက် အလွန်ကောင်းမွန်သော လမ်းကြောင်းတစ်ခုဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ယန်ကျွင်းဇဲသည် သူ ခုနက ဆုံးရှုံးခဲ့သည့် အချိန်ကို ပြန်ရရန် တစ်လမ်းလုံးနီးပါး ပြေးသွားခဲ့ရာ အနောက်ဘက်သို့ ရွာနှင့် အဝေး ရှိချောင်း၏ အလယ်သို့ မကြာမီတွင် ရောက်ရှိခဲ့သည်။

ထိုအချိန်တွင် သူသည် ရုတ်တရက် ရပ်တန့်လိုက်ပြီး သူ့လက်ထဲမှ ဓာတ်မီးကို လျင်မြန်စွာ ပိတ်လိုက်ကာ သူ့အကြည့်ကို သူ့နှင့် မီတာဆယ်ခုခန့်အကွာရှိ နေရာတစ်ခုတွင် စူးစိုက်ထားလိုက်သည်။

ထိုနေရာတွင် အဖြူရောင်ရှေးဟောင်းဂါဝန်ကို ဝတ်ဆင်ထားသော အမျိုးသမီးတစ်ဦးသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် ဒူးထောက်နေပြီး သူမ၏ဘေးတွင် အတွင်းမှ တောက်ပနေသော အဖြူရောင် မီးအိမ်တစ်ခုကို ထားရှိထားသည်။ ထိုအမျိုးသမီး၏ လက်များသည် မြေပြင်ပေါ်ရှိ တစ်စုံတစ်ခုကို တူးနေပုံရသည်။

ယန်ကျွင်းဇဲသည် အသက်ရှုမှုကိုပင် ခဏတာမျှရပ်တန့်ထားခဲ့သည်။ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့် သူ၏ရှေ့မှ အမျိုးသမီးသည် မီးအိမ်ကိုင် အမျိုးသမီး ဖြစ်သည်မှာ သေချာသည်ကို သူ သိခဲ့သည်။

မီးအိမ်ကိုင် အမျိုးသမီးသည် ဇီးသီးတောထဲတွင် ရှိမည်မဟုတ်ဘဲ သူ့လိုပင် မြစ်ချောင်းတစ်လျှောက်တွင် ခရီးသွားနေလိမ့်မည်ဟု သူ မတွေးမိခဲ့ပေ။

ထိုအမျိုးသမီးသည် ထိုနေရာတွင် ဒူးထောက်နေသည်ကို ကြည့်လိုက်လျှင် သူမသည် မြစ်ချောင်း၏ ကျောက်နံရံမြေသားကို တူးနေပုံရသည်။

တာဝန်က သူမသည် သူမ၏ ခင်ပွန်းကို အမြဲရှာဖွေနေသည်ဟု ဆိုထားသည်။ သူမ တစ်စုံတစ်ခုကို တွေ့ရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်နိုင်ပါသလား။ သူမ၏ ခင်ပွန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် ကျောက်နံရံ၏ ရွှံ့နွံများထဲတွင် မြှုပ်နှံထားခြင်း ဖြစ်ပါသလား။

အကယ်၍ ထိုသို့သာဆိုလျှင် ယန်ကျွင်းဇဲသည် သူ့ကိုယ်သူ ချီးကျူးရန် အသင့်ဖြစ်နေခဲ့သည်။

အကယ်၍ မီးအိမ်ကိုင် အမျိုးသမီးသည် သူမ၏ စွဲလမ်းမှုကို သူမကိုယ်တိုင် ပြီးမြောက်သွားပါက သူသည် တာဝန်ကို လက်ခံနိုင်မည်မဟုတ်ပေ။

သို့သော်လည်း သူ့ရှေ့မှ မြစ်ချောင်းသည် အလွန်ကျဉ်းမြောင်းပြီး မီးအိမ်ကိုင် အမျိုးသမီးသည် ထိုနေရာတွင် ဒူးထောက်နေသဖြင့် လမ်းကြောင်း၏ အများစုကို ပိတ်ဆို့ထားသည်။

ရှေ့သို့ဖြတ်သွားရန် သူသည် ခြေထောက်တစ်ဖက်ကို မြှောက်ပြီး ကျော်သွားရမည်ဖြစ်သည်။

သို့သော် ထိုသို့ပြုလုပ်ပါက မီးအိမ်ကိုင် အမျိုးသမီးကို နှောင့်ယှက်မိမည်မှာ သေချာ ပေသည်။

ယန်ကျွင်းဇဲသည် ခဏတာ စဉ်းစားလိုက်ပြီး မီးအိမ်ကိုင် အမျိုးသမီးသည် မြေသားကို တူးခြင်း ရပ်တန့်လိုက်ပြီး ရှေ့သို့ ငုံ့လိုက်သည်ကိုသာ မြင်လိုက်ရသည်။

ခဏအကြာတွင် သူမသည် သူမ၏လက်ထဲတွင် တစ်စုံတစ်ခုကို ပွေ့ဖက်၍ ဖြည်းဖြည်းချင်း မတ်တပ်ရပ်လိုက်သည်။

ယန်ကျွင်းဇဲသည် ချောင်း၏ ထောင့်တွင် ပုန်းအောင်းနေပြီး ခေါင်းကို ထိုးကာ မြင်ကွင်းကို တိတ်တဆိတ် စောင့်ကြည့်နေခဲ့သည်။

ထိုအမျိုးသမီးတွင် ပိန်သွယ်သော ခန္ဓာကိုယ်ရှိသည်။ အဖြူရောင် ဂါဝန်ရှည်ဖြင့် ဖုံးကွယ်ထားသော်လည်း သူမသည် အသက်ရှင်စဉ်က အလွန်လှပသော အမျိုးသမီးတစ်ဦး ဖြစ်ခဲ့ရမည်မှာ ထင်ရှားသည်။

သို့သော်လည်း ယန်ကျွင်းဇဲ၏ “အလှ” အဓိပ္ပါယ်ဖွင့်ဆိုချက်သည် ယခုအချိန်တွင် လုံးဝပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။

အသက်ရှင်စဉ်က အမျိုးသမီးတစ်ဦး မည်မျှပင် လှပပါစေ၊ သေဆုံးပြီးနောက် သူမ၏ ရုပ်ရည်သည် လမ်းတစ်ခုလုံးကိုပင် ကြောက်လန့်စေနိုင်ကြောင်း သူ ကောင်းစွာသိထားသည်။

မီးအိမ်ကိုင် အမျိုးသမီးသည် မြေပြင်ပေါ်မှ မီးအိမ်ကို မယူဆောင်ခဲ့ပေ။ ယင်းအစား သူမသည် လှည့်လိုက်ပြီး သူမ၏လက်ထဲရှိ အရာဝတ္ထုကို စူးရှစွာ စိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။

ယန်ကျွင်းဇဲသည်လည်း သူမ ကိုင်ထားသည့်အရာကို ပထမဆုံးအကြိမ်တွင်ပင် ကြည့်လိုက်သည်။

၎င်းသည် နှစ်အတော်ကြာပြီဖြစ်သော ဦးခေါင်းခွံတစ်ခုဖြစ်ပြီး မျက်နှာပြင်သည် ဝါကျင့်ကျင့်ဖြစ်နေပြီး ဖုန်မှုန့်များ ကပ်နေသည်။

“သူမ တကယ်ပဲ သူ့မကိုယ်တိုင် ရှာတွေ့သွားတာပဲ” ယန်ကျွင်းဇဲသည် နောင်တတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသည်။

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် သူသည် အမျိုးသမီး၏ မျက်နှာကို မော့ကြည့်လိုက်ပြီး တုန်လှုပ်သွားသည်။

မမျှော်လင့်ဘဲ အဖြူရောင်ဂါဝန်ကို ဝတ်ဆင်ထားသော မီးအိမ်ကိုင် အမျိုးသမီးသည် နူးညံ့ပြီး လှပသော မျက်နှာရှိသည်။ ခေတ်မီစကားလုံးဖြင့် ပြောရလျှင် သူမသည် မွေးရာပါအလှပိုင်ရှင်တစ်ဦး ဖြစ်သည်။

နောက်ကျောအလှည့်အမျိုးသမီးကဲ့သို့ပင် သူမ၏ဆံပင်သည် ပွယောင်းပြီး ရှုပ်ပွနေသော်လည်း ညစ်ပတ်ခြင်းတစ်စက်မျှ မရှိဘဲ ပိုးသားကဲ့သို့ ချောမွေ့နေသည်။

ဆံပင်ရှည်နှစ်ခုသည် သူမ၏ ပါးပြင်ဘေးတွင် ကျနေပြီး ပထမတစ်ချက်ကြည့်လိုက်လျှင် သူမသည် ဤကမ္ဘာမှ မဟုတ်သော အလှမျိုးကို ပေးနေခဲ့သည်။

“ဟာကွာ! ဒါမျိုးကို ပထမဆုံးအကြိမ် တွေ့ဖူးတာပဲ” ယန်ကျွင်းဇဲသည် စိတ်တွင်းမှ အော်ဟစ်မိလိုက်သည်။

မီးအိမ်ကိုင် အမျိုးသမီး၏ ပုံပန်းသဏ္ဌာန်သည် ထူးခြားမှုအားလုံးသည် ကြောက်စရာကောင်းသော ပုံသဏ္ဌာန်များ ရှိကြသည်ဟူသော သူ၏ ယုံကြည်ချက်ကို ပြောင်းလဲပစ်ခဲ့သည်။

သို့သော် နောက်ဆက်တွဲ မြင်ကွင်းသည် ယန်ကျွင်းဇဲကို အံ့သြစွာဖြင့် ထပ်မံ အသက်ရှူရပ်သွားစေခဲ့သည်။ မီးအိမ်ကိုင် အမျိုးသမီးသည် သူမ၏လက်ထဲရှိ ဦးခေါင်းခွံကို ရုတ်တရက် ချေမွပစ်လိုက်ကာ အမှုန့်ဖြစ်သွားစေသည်။ ထို့နောက် သူမသည် မြေပြင်ပေါ်မှ မီးအိမ်ကို အေးဆေးစွာ ကောက်ယူကာ သူ့ဘက်သို့ စတင်လမ်းလျှောက်လာခဲ့သည်။

“ဒါဆို… အဲဒီ ဦးခေါင်းခွံက သူမရဲ့ ခင်ပွန်းမဟုတ်ဘူးပေါ့” ယန်ကျွင်းဇဲသည် ခဏတာ တုန်လှုပ်ပြီးနောက် သဘောပေါက်လိုက်သည်။ သူသည် ချက်ချင်း နောက်သို့ ဆုတ်ရန် ကြံရွယ်ခဲ့သော်လည်း နောက်သို့ပြန်သွားခြင်းသည် မီးအိမ်ကိုင် အမျိုးသမီးကို မြင်စေဦးမည်ဟု တွေးလိုက်သည်။ ထို့ကြောင့် သူသည် ထိုနေရာတွင်ပင် ရပ်နေပြီး အခြေအနေကို စောင့်ကြည့်ရန် ပိုကောင်းသည်ဟု ယူဆလိုက်သည်။

မီးအိမ်ကိုင် အမျိုးသမီးသည် တည်ငြိမ်စွာ လျှောက်လာခဲ့သည်။ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်အပေါ်ပိုင်းသည် လုံးဝမလှုပ်ရှားဘဲ သူမ၏ ခြေထောက်များသည် ဝတ်စုံအောက်မှ တည်ငြိမ်စွာ ရှေ့သို့ ရွေ့လျားနေသည်။ သူမသည် ယန်ကျွင်းဇဲရှိရာသို့ လျင်မြန်စွာ ချဉ်းကပ်လာခဲ့သည်။

ယန်ကျွင်းဇဲသည် အောက်သို့ ကြည့်လိုက်ပြီး မီးအိမ်ကိုင် အမျိုးသမီးသည် တကယ်တမ်းတွင် မြေပြင်ကို ခြေဖျားဖြင့် တစ်ခါတစ်ရံသာ ထိမိရင်း လျှောတိုက်သွားနေသည်ကို တွေ့ရှိခဲ့သည်။ မီးအိမ်သည် သူမ၏ ရှေ့တွင် ဦးဆောင်နေသည်။ သူမ၏ လှုပ်ရှားမှုများသည် ပြောပြမရအောင် ထူးဆန်းသော ကျက်သရေရှိမှုများဖြင့် ပြည့်နေသည်။

မီးအိမ်ကိုင် အမျိုးသမီးသည် ချောင်း၏ ထောင့်သို့ ရောက်သောအခါ သူမသည် ယန်ကျွင်းဇဲနှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင် ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

နီးကပ်လာသောအခါ သူမ၏ မျက်နှာသည် ယန်ကျွင်းဇဲကို ပို၍ပင် ထင်ရှားလာခဲ့သည်။ မီးအိမ်မှ အလင်းရောင်ဖြင့် ထွန်းလင်းထားသဖြင့် သူမသည် သရဲနှင့်တူသည်ထက် အသက်ရှင်နေသော လူတစ်ဦးနှင့် ပိုတူနေခဲ့သည်။

မီးအိမ်ကိုင် အမျိုးသမီး၏ မျက်လုံးများ အနည်းငယ် မြင့်တက်လာပြီး သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ စကားမပြောဘဲ သူမ၏ ခြေလှမ်းများသည် ရပ်တန့်မသွားဘဲ သူ့ဘေးမှ ဆက်လက် လျှောက်သွားနေခဲ့သည်။

သူမနှင့် နီးကပ်စွာ တွေ့ဆုံပြီး မျက်လုံးချင်းဆုံမိခြင်းကြောင့် ယန်ကျွင်းဇဲ၏ နှလုံးသားသည် တဒုတ်ဒုတ်ခုန်နေခဲ့သည်။ ထိုအမျိုးသမီးသည် မည်သည့်အချိန်တွင် ရူးသွပ်လာမည်ကို သူ မသိခဲ့ပေ။ ယင်းအစား သူမသည် သူ့ဘေးမှ လျှောက်သွားခဲ့ပြီး မည်သည့်အရာမျှ မဖြစ်ခဲ့ပေ။

မီးအိမ်ကိုင် အမျိုးသမီး လျှောက်သွားပြီးနောက် ယန်ကျွင်းဇဲ၏ တင်းမာမှုများ အနည်းငယ် ပြေလျော့သွားခဲ့သည်။ သူသည် ထိုအချိန်တွင် တာဝန်ကို ပြီးမြောက်သင့်မသင့် တွေးနေခဲ့သည်။ ထိုသို့တွေးနေရင်း သူသည် ရှေ့သို့ ခြေလှမ်းလှမ်းလိုက်မိသည်။

ထိုအချိန်တွင် မီးအိမ်ကိုင် အမျိုးသမီးသည် ရုတ်တရက် ရပ်တန့်လိုက်ပြီး မီးအိမ်ဖြင့် လှည့်ကာ ယန်ကျွင်းဇဲကို “ခဏစောင့်ပေးပါ” ဟု ပြောခဲ့သည်။

ယန်ကျွင်းဇဲသည် အံ့အားသင့်သွားပြီး လှည့်လိုက်ကာ သူမကို အနည်းငယ် သတိထားသည့် ပုံစံဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

“ငါ့ခင်ပွန်းကို နငါ တွေ့လိုက်လား” ဟု မီးအိမ်ကိုင် အမျိုးသမီးက မေးခဲ့လေသည်။