မီးအိမ်ကိုင် အမျိုးသမီး (အပိုင်း ၂)

“သူမ တကယ်ပဲ လာတာကိုး။” ယန်ကျွင်းဇဲ သဘောပေါက်လိုက်ပြီး သူ့အကြည့်သည် မီးအိမ်ကိုင် အမျိုးသမီးဆီသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။

ဤအချိန်တွင် မီးအိမ်ကိုင် အမျိုးသမီးသည်လည်း သူ့ကို ကြောင်တောင်တောင် စိုက်ကြည့်နေသည်။

သူမ၏ မျက်လုံးများတွင် မီးခိုးရောင်အမြှေးပါး မရှိဘဲ တောက်ပပြီး ကြည်လင်နေသည်၊ သူမသည် တကယ်ပင် သက်ရှိလူသားတစ်ဦးနှင့်တူသည်။

“ခင်ဗျား ခုနက ဘာပြောလိုက်တာလဲ” ယန်ကျွင်းဇဲ မေးလိုက်သည်။

“ငါ့ခင်ပွန်းကို တွေ့လိုက်လား” မီးအိမ်ကိုင် အမျိုးသမီးက ပြန်မေးသည်။ သူမ၏ အရည်ကြည်သော မျက်လုံးများ ကျယ်နေပြီး မမျှော်လင့်ဘဲ ကွဲပြားသည့်နည်းဖြင့် လှပနေစေသည်။

“ခင်ဗျားခင်ပွန်းနာမည် ဘယ်လိုခေါ်လဲ” ယန်ကျွင်းဇဲ ခဏစဉ်းစားပြီးနောက် မေးလိုက်သည်။

“ကျားရှန်” မီးအိမ်ကိုင် အမျိုးသမီးသည် သူမ၏ ခင်ပွန်းကို ယန်ကျွင်းဇဲ သိရှိမည်ဟု ယုံကြည်နေသကဲ့သို့ ပိုမိုတိုးကပ်လာပြီး သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။

ယန်ကျွင်းဇဲသည် အလေးအနက် စဉ်းစားဟန်ဆောင်ပြီး ခေါင်းခါလိုက်သည် “သူ့အကြောင်း မကြားဖူးဘူး”

“ထပ်စဉ်းစားပါဦး” မျှော်လင့်ချက်အချို့ ရှင်သန်လာခဲ့သော မီးအိမ်ကိုင် အမျိုးသမီးသည် လက်လျှော့ရန် ဆန္ဒမရှိခဲ့ပေ။

သူမသည် ဤစကားများကို ပြောလိုက်ပြီးနောက် ယန်ကျွင်းဇဲသည် မီးအိမ်ကိုင် အမျိုးသမီး၏ လက်ထဲမှ မီးအိမ်သည် ဤအချိန်တွင် ပိုမိုတောက်ပလာသည်ကို ရုတ်တရက် သတိပြုမိခဲ့သည်။

သူမအပေါ် ချက်ချင်း စိတ်ပျက်အောင် မလုပ်ချင်သောကြောင့် ယန်ကျွင်းဇဲသည် “ထပ်စဉ်းစား” လိုက်သော်လည်း ခေါင်းကို ဆက်ခါနေခဲ့သည် “တောင်းပန်ပါတယ်၊ အဲဒီလူကို တကယ်ပဲ မမှတ်မိနိုင်ဘူး”

ထိုစကားများ ပြောလိုက်သည်နှင့် သူ့ရှေ့မှ မီးအိမ်ရှိ မီးတောက်သည် ချက်ချင်း အနည်းငယ် ကျုံ့သွားပြီး အနီးအနားရှိ အလင်းရောင်ပင် မှိန်သွားခဲ့သည်။

ခဏတာ ရပ်တန့်ပြီးနောက် ယန်ကျွင်းဇဲ သူ တွေးမိသည် “ဒီအမျိုးသမီးရဲ့ မျှော်လင့်ချက်ကို သူမရဲ့ လက်ထဲက မီးအိမ်ကနေ ရောင်ပြန်ဟပ်တာလား။ မီးတောက်ရဲ့ အရွယ်အစားက သူမရဲ့ စိတ်ခံစားမှု အပြောင်းအလဲတွေနဲ့ ဆက်စပ်နေသလို ခံစားရတယ်” ဟူ၍ ဖြစ်သည်။

ဤအချက်ကို သူသိနေသော်လည်း ကူညီနိုင်မည့် နည်းလမ်းမရှိခဲ့ပေ။

မီးအိမ်ကိုင် အမျိုးသမီး၏ စွဲလမ်းမှုမှာ သူမ၏ ခင်ပွန်းကို ရှာဖွေရန်ဖြစ်ပြီး သတင်းရရှိသောအခါ သို့မဟုတ် စိတ်ပျက်သောအခါ စိတ်ခံစားမှု ပြောင်းလဲမှုများ ရှိသည်မှာ သဘာဝကျပေသည်။

သို့သော် သတိထားရမည့်အချက်မှာ သူမ၏ မီးအိမ်ကို အနီရောင် မဖြစ်စေရန်ပင် ဖြစ်သည်။

မီးအိမ်ကိုင် အမျိုးသမီး စကားပြောခြင်း ရပ်တန့်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ ယန်ကျွင်းဇဲက “ကျွန်တော် သူ့ကို မသိပေမယ့် ခင်ပွန်းကို ရှာဖွေရာမှာ ကူညီနိုင်မယ်လို့ ထင်တယ်” ဟု ပြောခဲ့သည်။

“ဘယ်လို ကူညီမှာလဲ” မီးအိမ်ကိုင် အမျိုးသမီးက မေးလိုက်လေသည်။

“ကျွန်တော် မကူညီခင်မှာပွင့်ပွင့်လင်းလင်း မေးခွင့်ပြုပါ၊ ခင်ဗျား ဘယ်လိုသေဆုံးသွားတာလဲ” ယန်ကျွင်းဇဲ မေးခဲ့သည်။

“ကျွန်မ သေသွားတာလား” မီးအိမ်ကိုင် အမျိုးသမီး အံ့သြသွားသည်။

ယန်ကျွင်းဇဲသည် ခဏတာ အံ့အားသင့်သွားပြီး သူ့မျက်နှာပေါ်တွင် အဆင်မပြေသော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာခဲ့သည်။ ရုတ်တရက် ပြန်ဖြေရမည့် နည်းလမ်းကို မသိတော့ပေ။

“ရှင် ပြောပါဦး၊ ကျွန်မ ဘယ်လိုသေသွားတာလဲ” မီးအိမ်ကိုင် အမျိုးသမီးက ဆက်လက်မေးသည်။ သေဆုံးခြင်းကို ကြောက်စရာ သို့မဟုတ် စိုးရိမ်စရာအဖြစ် မမြင်သကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သည်။

“ဒါက… ကျွန်တော် မသိဘူး” ယန်ကျွင်းဇဲ ခေါင်းခါလိုက်ပြီး “သေချာ စဉ်းစားကြည့်ပါ၊ ခင်ပွန်းကို ရှာဖွေနေချိန်မှာ တစ်ခုခု ထူးထူးခြားခြား ဖြစ်ပျက်ခဲ့သလား” ဟု မေးခဲ့သည်။

မီးအိမ်ကိုင် အမျိုးသမီးသည် စဉ်းစားနေသကဲ့သို့ ခေါင်းကို စောင်းလိုက်သည်။

သို့သော် ခဏအကြာတွင် သူမသည် ခေါင်းခါလိုက်သည် “ဘာမှ မမှတ်မိဘူး။ ကျွန်မ ခင်ပွန်းကို ရှာရမယ်ဆိုတာပဲ သိတယ်။ သူ့ကို တွေ့ဖူးလား”

“ဒါနဲ့ပဲ ထပ်စလာပြန်ပြီ” ယန်ကျွင်းဇဲ စိတ်ထဲမှ ရေရွတ်လိုက်မိသည်။

ဤအချိန်တွင် ယန်ကျွင်းဇဲတွင် သံသယတစ်ခု ရှိနေသည်။ လူတစ်ဦးသည် ထူးခြားမှုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသောအခါ သူမ၏ စွဲလမ်းမှုသည် သူမ၏ သတိအများစုကို သိမ်းပိုက်လိမ့်မည်ဖြစ်ပြီး သူမ၏ လုပ်ရှားမှုအားလုံးသည် ဤစွဲလမ်းမှုပတ်လည်နှင့် ပတ်သက်နေလိမ့်မည်။ သူမ မည်သို့ပင်လုပ်ဆောင်စေကာမူ ထိုစွဲလမ်းမှုသို့သာ ပြန်ရောက်လိမ့်မည်။

သူ့ရှေ့မှ မီးအိမ်ကိုင် အမျိုးသမီးသည် ထိုအတိုင်းပင်ဖြစ်သည်။ အခြား ထူးခြားမှုများနှင့် ယခင်တွေ့ဆုံမှုများတွင်လည်း အလားတူ အပြုအမူများကို ပြသခဲ့သည်။

ခဏတာ စဉ်းစားပြီးနောက် ယန်ကျွင်းဇဲ ခေါင်းခါလိုက်ပြီး “ခင်ပွန်းကို ကျွန်တော် မတွေ့ဖူးဘူး” ဟု ပြန်ဖြေခဲ့သည်။

ထိုစကားများဖြင့် သူသည် ထွက်ခွာရန် လှည့်လိုက်သည်။ ရွာ၏ အနောက်ဘက်သို့ ဦးတည်ကာ ကျန်းရှောင်မိုနှင့် အခြားသူများ၏ အခြေအနေကို ဦးစွာ စုံစမ်းရန် စီစဉ်နေသည်။

သူ ရောက်ရှိရန် နောက်ကျသွားပါက တစ်ခုခု မကောင်းတာ ဖြစ်သွားမည်ကို စိုးရိမ်သည်။

“မီးအိမ်ကိုင် အမျိုးသမီး” နှင့် ပတ်သက်သည့် လုပ်ငန်းအတွက်မူ ဝိညာဉ်တံတား မပျောက်မချင်း ထိုနေရာတွင် အမြဲရှိနေလိမ့်မည်။ သူ နောက်မှ ပြန်လာပြီး ဖြေရှင်းရန် နောက်မကျသေးပေ။

ခြေလှမ်းအနည်းငယ် လှမ်းပြီးနောက် ယန်ကျွင်းဇဲသည် သတိထားသည့်အနေဖြင့် နောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

ဤအချိန်တွင် မီးအိမ်ကိုင် အမျိုးသမီးသည် ထိုနေရာတွင်ပင် ရပ်နေဆဲဖြစ်ပြီး သူမ၏ အကြည့်သည် မတည်ငြိမ်ဘဲ အကူအညီမဲ့မှုဖြင့် ရှေ့သို့ ဗလာဖြစ်နေသော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်နေသည်။

ယန်ကျွင်းဇဲ စိတ်ထဲမှ သက်ပြင်းချလိုက်သည်၊ ဤနေရာတွင် အခြား အချစ်ရှုံးခဲ့သော အမျိုးသမီးတစ်ဦး ရှိနေပြန်ပြီဟု တွေးလိုက်သည်။ ရာနှင့်ချီသော နှစ်များ ကုန်လွန်သွားခဲ့သော်လည်း သူမသည် သူမ၏ ခင်ပွန်းကို ဆက်လက်ရှာဖွေနေဆဲဖြစ်သည်။

ဤအတွေးဖြင့် သူသည် နောက်သို့ တစ်ကြိမ် ထပ်ကြည့်လိုက်ပြီး ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားသည်။

သူသည် မီးအိမ်ကိုင် အမျိုးသမီးသည် ရပ်နေဆဲဖြစ်သည်ကို တွေ့ရသည်။ သို့သော် သူမ ကိုင်ထားသည့် မီးအိမ်ရှိ မီးတောက်သည် ပိုမိုတောက်ပလာပြီး ထိုမှ အနီရောင်… အရိပ်အ‌ယောင်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

“မကောင်းတော့ဘူး၊ မီးအိမ် အနီရောင် ပြောင်းသွားပြီ”

ယန်ကျွင်းဇဲ လန့်သွားပြီး မီးအိမ်ကို ပိုမိုနီးကပ်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။

မီးအိမ်သည်အမှန်ပင် အနီရောင်သို့ ပြောင်းလဲနေသည်။

သူသည် ဒုတိယအကြိမ် မစဉ်းစားတော့ဘဲ ချက်ချင်း ပြေးခဲ့သည်။ ထိုအတောအတွင်း အဖြူရောင်ဝတ် မီးအိမ်ကိုင် အမျိုးသမီးသည် သူ့နောက်တွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်နေခဲ့ပြီး သူမ၏ မီးအိမ်သည် တဖြည်းဖြည်း အနီရောင်သို့ ပြောင်းလဲနေသည်။

ယန်ကျွင်းဇဲသည် တာဝန်၏ သတိပေးချက်ကို သတိရနေသောကြောင့် ချောင်း၏ တစ်ဖက်သို့ သူ့အစွမ်းကုန် အပြေးအလွှားသွားခဲ့သည်။

သူ စတင်ပြေးပြီး မီတာ နှစ်ရာခန့်အကြာတွင် သူ့နောက်မှ ကျယ်လောင်သော အော်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ အသံသည် အဝေးမှ ဖြစ်ပြီး မီတာ နှစ်ရာခန့်အကွာအဝေးတွင် ရှိသည်။

ဆိုလိုသည်မှာ ယန်ကျွင်းဇဲ ပြေးနေစဉ်တွင် မီးအိမ်ကိုင် အမျိုးသမီးသည် သူမ၏ မူရင်းနေရာတွင်ပင် ငြိမ်သက်စွာ ရပ်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ယန်ကျွင်းဇဲသည် သူ့နောက်တွင် ဘာဖြစ်နေသည်ကို မသိခဲ့ပေ၊ သို့သော် ထိုအသံသည် သူ့အရေပြားကို ကြက်သီးထစေခဲ့ပြီး သူ့ခြေထောက်များကို အနည်းငယ် တုန်ယင်စေခဲ့သည်။ သို့သော် မရပ်တန့်ဘဲ သူသည် ပိုမိုမြန်ဆန်စွာ ပြေးခဲ့သည်။

အကွေ့တစ်ခုကို ကွေ့ပြီးနောက် သူသည် ချောင်းမှ ရွာ၏ အနောက်ဘက်ရှိ အိမ်များ၏ ခေါင်မိုးများကို မြင်နိုင်ခဲ့သည်။

ထိုအချိန်တွင် သူ့နောက်မှ အအေးဓာတ် ပါသော လေတစ်ချက် တိုက်ခတ်လာခဲ့သည်။ ယန်ကျွင်းဇဲသည် မတတ်သာဘဲ တုန်ယင်မိသွားပြီး နောက်သို့လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

အဖြူရောင်ဝတ် မီးအိမ်ကိုင် အမျိုးသမီးသည် လုံးဝ အနီရောင်ဖြစ်နေသော မီးအိမ်ကို ကိုင်ဆောင်၍ သူ့နောက်သို့ လျင်မြန်စွာ လိုက်လာနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

အနီရောင် အလင်းသည် ပုံမှန်မဟုတ်ဘဲ တောက်ပနေသည်။ ထိုအလင်းသည် သူမ၏ ဝတ်စုံပေါ်တွင် ထွန်းလင်းနေသဖြင့် အဖြူရောင် ဝတ်စုံသည် ထိုအချိန်တွင် လုံးဝ အနီရောင်ဖြစ်နေခဲ့သည်။

ဤမြင်ကွင်းသည် ထူးဆန်းမှုတစ်မျိုးကို ပေါင်းထည့်လိုက်သည်။

“‌သောက်ကျိုးနည်း”

ယန်ကျွင်းဇဲသည် သူ့လက်များကို ဝှေ့ယမ်းပြီး အသက်လု ပြေးခဲ့သည်။

ဤအချိန်တွင် ဝိညာဉ်တစ်ပိုင်း စွမ်းအားကို အသုံးပြုရန် လုံးဝမဖြစ်နိုင်တော့ပေ။ အရေပြားကို ကုသနေစဉ်တွင် ဝိညာဉ်တစ်ပိုင်း စွမ်းအားသည် လုံးဝ ကုန်ခန်းသွားရုံသာမက နောက်ကျောအလှည့်အမျိုးသမီးထံမှ စွမ်းအားကို ငှားယူခြင်းသည်ပင် သူမကို ကုန်ခန်းစေလုနီးပါး ဖြစ်နေသည်။

အကယ်၍ သူသည် နောက်ကျောအလှည့်အမျိုးသမီးထံမှ ထပ်မံ ငှားယူမည်ဆိုပါက အောင်မြင်မည်လား မသိထားသော်လည်း ယန်ကျွင်းဇဲသည် မိခင်နှင့် သမီးကို ထပ်မံ ဒုက္ခမပေးချင်တော့ပေ။

ထို့ကြောင့် သူ လုပ်နိုင်သည့်အရာမှာ ထွက်ပြေးရန်သာ ဖြစ်သည်။

မီးအိမ်ကိုင် အမျိုးသမီး မဖမ်းမိမီ ချောင်းမှ ထွက်ပြေးနိုင်ပါက သူမသည် သူမ၏ နယ်မြေအပြင်ဘက်တွင် သူ့ကို ထပ်မံ လိုက်မည်မဟုတ်ပေ။

သို့သော်လည်း စိတ်ကူးများသည် လှပသော်လည်း လက်တွေ့တွင်မူ ရက်စက်တတ်သည်။

အအေးဓာတ်ပါသော လေကို ခံစားလိုက်ရပြီးနောက် စက္ကန့်အနည်းငယ်သာ ကြာပြီး ယန်ကျွင်းဇဲသည် တစ်ခုခု မှားယွင်းနေသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။

နောက်သို့ကြည့်လိုက်သောအခါ မီးအိမ်ကိုင် အမျိုးသမီး၏ အရှိန်သည် စိတ်ကူး၍မရအောင် မြန်ဆန်နေသည်ကို သူတွေ့လိုက်ရသည်။ သူမ၏ ခြေထောက်များသည် မြေပြင်ကိုပင် မထိဘဲ သူမ၏ လက်ထဲမှ အနီရောင်မီးအိမ်သည် သူ့ကို ရှေ့သို့ ဆွဲခေါ်သွားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

“ငါ ထွက်ပြေးလို့မရဘူး” ယန်ကျွင်းဇဲ ချက်ချင်း အတည်ပြုလိုက်သည်။

သူသည် လှည့်လိုက်ပြီး သူ့အိတ်ကပ်ထဲသို့ လက်လှမ်းကာ မှန်သေးလေးတစ်ခုကို ထုတ်ယူပြီး ချဉ်းကပ်လာနေသော မီးအိမ်ကိုင် အမျိုးသမီးဘက်သို့ မျက်နှာမူလိုက်သည်။

မှန်အတွင်းရှိ အမှောင်သည် ဖြည်းဖြည်းချင်း ဆက်လက်လှည့်ပတ်နေသည်။ ထိုအချိန်တွင် လှည့်ပတ်နေသော လေပွေထဲမှ တစ်စုံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာတော့မည့်အလား ဖြစ်သည်။

ထိုအချိန်တွင် အနီရောင်မီးအိမ်သည် နီးကပ်လာပြီး မှန်၏ မျက်နှာပြင်ကို ပြင်းထန်စွာ ဖိလိုက်သည်။

မှန်အတွင်းရှိ အမှောင်သည် ချက်ချင်း အနီရောင် စွန်းထင်းသွားပြီး ထွက်ပေါ်လာတော့မည့် အနက်ရောင်လက်သည် အနီရောင်မီးအိမ်၏ အလင်းရောင်တွင် လွှမ်းခြုံခံရပြီး နောက်ထပ် ဆန့်တန်း၍ မရတော့ပေ။

ထိုအချိန်တွင် မီးအိမ်ကိုင် အမျိုးသမီးသည် ယန်ကျွင်းဇဲအနီးသို့ ရောက်ရှိလာပြီး လက်သည်းများ တစ်မီတာခန့် ရှည်လျားကာ အဖြူရောင်လက်သည်းချွန်ကို ဆန့်ထုတ်၍ သူ့ကို ဖမ်းရန် ရောက်ရှိလာသည်။

အနီးကပ်တွင် ယန်ကျွင်းဇဲသည် သူမ၏ လက်ရှိပုံပန်းသဏ္ဌာန်ကို ရှင်းလင်းစွာ မြင်နိုင်သည်။

မီးအိမ်ကိုင် အမျိုးသမီးတွင် လှပသော ပုံရိပ် မရှိတော့ဘဲ သူမ၏ ပုံမှန် အချိုးအစားရှိသော ရုပ်ရည်သည် ကြောက်စရာကောင်းအောင် ပုံပျက်နေသည်။

သူမ၏ မျက်လုံးထောင့်များသည် သူမ၏ နားထင်များအထိ ရောက်ရှိနေပြီး သူမ၏ မျက်လုံးများသည် ရှည်လျားပြီး ကျဉ်းမြောင်းနေသည်။ သူမ၏ ပါးစပ်သည် သူမ၏ နားရင်းများအထိ ဆန့်ထွက်နေပြီး ကြောက်စရာကောင်းလောက်အောင် ဖြူဖွေးသော သွားများကို ဖော်ပြနေသည်။

ဤအချိန်တွင် ယန်ကျွင်းဇဲသည် နောက်ကျောအလှည့်အမျိုးသမီးနှင့် ခေးအာတို့ ကိုယ်တိုင် ဤနေရာတွင် ရှိနေလျှင်ပင် မီးအိမ်ကိုင် အမျိုးသမီးကို ရင်ဆိုင်ရန် နည်းလမ်းမရှိဖြစ်နေလိမ့်မည်ဟု ယုံကြည်‌နေမိသည်။

သူ မမျှော်လင့်ခဲ့သည့်အရာမှာ သူမ၏ လက်ထဲမှ အနီရောင်မီးအိမ်သည် မှန်သေးလေးထဲရှိ မှန်ဝိညာဉ်ကို တကယ်တမ်း ဖိနှိပ်နိုင်ပြီး ဝိညာဉ်ကို ဖောက်ထွက်၍ သူ့မကို အန္တရာယ်ပြုနိုင်ခြင်း မရှိအောင် ပြုလုပ်နိုင်ခဲ့ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

ဤအတွေးဖြင့် ယန်ကျွင်းဇဲသည် နောက်ထပ် တုံ့ဆိုင်းမနေတော့ဘဲ “အချိန်နောက်ပြန်ရစ်ခြင်း” ကို အသက်သွင်းလိုက်သည်။

မီးအိမ်ကိုင် အမျိုးသမီး၏ လက်ချောင်းများက သူ့မျက်နှာကို ထိလုနီးပါးတွင် မြင်ကွင်းသည် ရပ်တန့်သွားပြီး အချိန်သည် သူ ချောင်း ကွေ့ကို ကွေ့လိုက်ပြီး မီးအိမ်ကိုင် အမျိုးသမီး ဒူးထောက်နေသည်ကို မြင်လိုက်သည့်အချိန်သို့ နောက်ပြန်ရစ်သွားခဲ့သည်။

သို့သော် ဤတစ်ကြိမ်တွင် ယန်ကျွင်းဇဲသည် မီးအိမ်ကိုင် အမျိုးသမီး၏ ဒူးထောက်နေသော ပုံရိပ်ကို မြင်လိုက်သည်နှင့် သူမ၏ ခြေရင်းမှ အဖြူရောင်မီးအိမ်သည် တောက်ပလာတော့သည်။

ယန်ကျွင်းဇဲသည် မချဉ်းကပ်ဘဲ အံ့အားသင့်စွာ စောင့်ကြည့်နေခဲ့သည်။

သူသည် မီးအိမ်ကိုင် အမျိုးသမီးကို ပထမဆုံးအကြိမ် တွေ့မြင်ခဲ့သောအခါ မီးအိမ်သည် ပုံမှန်ဖြစ်ပြီး ယခုကဲ့သို့ မတောက်ပခဲ့ကြောင်း သတိရနေသည်။ သို့သော် ဤအချိန်သည် ယခင်တွေ့ဆုံမှုနှင့် မတူဘဲ ကွဲပြားနေသည်။

ယန်ကျွင်းဇဲသည် မြေပြင်ပေါ်ရှိ မီးအိမ်ကို တိတ်ဆိတ်စွာ စောင့်ကြည့်နေခဲ့သည်။ တဖြည်းဖြည်းနှင့် ၎င်းသည် အဖြူရောင်မှ ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြောင်းလဲသွားပြီး အတွင်းမှ အနီရောင် အရိပ်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာကာ မီးအိမ်၏ အရောင်ကို လုံးဝပြောင်းလဲပစ်လိုက်သည်။

တစ်ချိန်တည်းနီးပါးတွင် ယခုအထိ တိတ်ဆိတ်စွာ တူးနေသော မီးအိမ်ကိုင် အမျိုးသမီး၏ ရှေ့မှ မြေသားသည် ပေါက်ကွဲကာ အပေါက်ငယ်တစ်ခု ဖြစ်လာသည်။ သူမသည် မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး သူမ၏လက်ထဲတွင် ဝါကျင့်ကျင့် ဦးခေါင်းခွံတစ်ခုကို ချေမွပစ်လိုက်ကာ သူ့ကိုယ်သူ ရူးသွပ်နေသကဲ့သို့ ရေရွတ်နေခဲ့သည်။

ယန်ကျွင်းဇဲသည် သူမ၏ စကားများကို အကြမ်းဖျင်း ကြားခဲ့သည်။ ထိုစကားများမှာ “ဒါ မဟုတ်ဘူး၊ ဒါ မဟုတ်ဘူး၊ ထပ်ပြီးတော့ မဟုတ်ပြန်ဘူး၊ မင်း ဘယ်ကို ရောက်သွားတာလဲ။ မင်း ကမ္ဘာပေါ် ဘယ်နေရာကို ရောက်နေတာလဲ” ဟူ၍ ဖြစ်သည်။

ဤစကားများ ထွက်လာသည်နှင့် မြေပြင်ပေါ်ရှိ အနီရောင်မီးအိမ်သည် အေးဆေးစွာ ပျံသန်းလာပြီး သူမ၏ လက်ထဲသို့ ရောက်ရှိလာသည်။ ထို့နောက် သူမသည် ယန်ကျွင်းဇဲဘက်သို့ ခြေလှမ်းများ လှမ်းခဲ့သည်။

ယန်ကျွင်းဇဲက မချိပြုံးပြုံးခဲ့သည်။

မီးအိမ်ကိုင် အမျိုးသမီးသည် အချိန်မတိုင်မီ ရူးသွပ်နေပြီဖြစ် ဖြစ်ပကြာင်းသိသာသည်။ သူမသည် သူ့ကို မမြင်သေးရုံသာ ဖြစ်သည်။

ဤအခြေအနေတွင် သူမသည် သူ့ကို မြင်သောအခါ မည်သို့ တုံ့ပြန်မည်ကို သူ မသိခဲ့ပေ။

ထိုအတွေး သူ့စိတ်ထဲ ဖြတ်သန်းသွားသည်နှင့် အနီရောင်မီးအိမ်ကို ကိုင်ထားသော အမျိုးသမီးသည် ချောင်းကွေ့ကို ကွေ့လိုက်ပြီး ယန်ကျွင်းဇဲ၏ ရှေ့တွင် ပေါ်လာကာ အနည်းငယ် ကြောက်ရွံ့ပြီး စိုးရိမ်ပူပန်နေသော ဤလူကို ချက်ချင်း မြင်လိုက်ရလေသည်။