မီးအိမ်ကိုင် အမျိုးသမီး (အပိုင်း ၃)

ယန်ကျွင်းဇဲသည် အနီရောင်မီးအိမ်ကို ကိုင်ထားသော အမျိုးသမီးနှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင်တွေ့ဆုံသောအခါ မည်သည့် တုံ့ပြန်မှုကိုမျှ မပြခဲ့ဘဲ သူမကို တိတ်ဆိတ်စွာ စိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။

မီးအိမ်ကိုင် အမျိုးသမီးသည်လည်း ယန်ကျွင်းဇဲကိုစူးစိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။ သို့သော် နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် သူမသည် ပါးစပ်ကို ဖွင့်ကာ မေးခွန်းများ ဆက်တိုက် မေးလိုက်သည်။ သူမ၏ အသံသည် ထူးဆန်းစွာ ပုံမှန်မဟုတ်ပေ။

“ငါ့ခင်ပွန်းကို… နင်တွေ့ဖူးလား”

ပထမဆုံး စကားလုံးလေးလုံးမှာ ပုံမှန်ထွက်လာခဲ့သော်လည်း “ကျွန်မ၏” ဟူသော စကားကို ပြောလိုက်သည်နှင့် မီးအိမ်ကိုင် အမျိုးသမီး၏ အသံသည် ရုတ်တရက် ကြမ်းတမ်းပြီး အက်ကွဲသွားခဲ့သည်။ နောက်ဆုံး “လား” ဟူသော စကားလုံးကို ပြောပြီးသည့်အချိန်တွင် သူမ၏ အသံသည် လုံးဝ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီး သန်သန်မာမာ အမျိုးသားတစ်ဦး ဒေါသဖြင့် အော်ဟစ်နေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

ဤအတောအတွင်း ယန်ကျွင်းဇဲသည် လေကြောင့် သူ့ဆံပင်များ နောက်ပြန်လွင့်သွားခြင်း၊ သူ့အဝတ်အစားများ လှုပ်ယမ်းနေခြင်းနှင့် သူ့အမြင်အာရုံ ဝါးသွားခြင်းတို့ကို ရှင်းလင်းစွာ ခံစားနိုင်ခဲ့သည်။ ထိုအချိန်တွင် သူသည် ဘာကိုမျှ မမြင်နိုင်ခဲ့ပေ။

ဖြန်း!

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် လက်ငါးချောင်းက သူ့ခေါင်းကို ဖိလိုက်သည်။

“အချိန်နောက်ပြန်ရစ်”

ဤတစ်ကြိမ်တွင် ယန်ကျွင်းဇဲသည် ချိုင့်ဝှမ်းထဲသို့ ဝင်ရန် မကြိုးစားမီ အချိန်သို့ ပြန်ရောက်သွားခဲ့သည်။ ဇီးသီးတောထဲတွင် ရပ်နေပြီး ရှေ့မှ ကွေ့ပတ်နေသော ချိုင့်ဝှမ်းကို ကြည့်နေခဲ့သည်။ ထိုနေရာသို့ ထပ်မံဆင်းသွားရန် အစီအစဉ်မရှိတော့ပေ။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ မီးအိမ်ကိုင် အမျိုးသမီးသည် ချိုင့်ဝှမ်းအလယ်တွင် ဒူးထောက်နေပြီး ဝါကျင့်ကျင့် ဦးခေါင်းခွံကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ကုတ်ခြစ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

ယန်ကျွင်းဇဲသည် ချိုင့်ဝှမ်းကို ဖြတ်ကျော်သွားပါက သူမနှင့် မလွဲမသွေ တွေ့ဆုံရပြီး သူ့၏လမ်းကြောင်းကို ပိတ်ဆို့ထားလိမ့်မည်။

ထို့အပြင် နောက်ပြန်ရစ်မှုတစ်ခုစီတွင် မည်သို့ပြောင်းလဲသည်ကို သူ မသိခဲ့ပေ။ သို့သော် ယခင် နောက်ပြန်ရစ်မှုတွင် ဖြစ်ရပ်များ၏ အစီအစဉ်သည် တကယ်တမ်း ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီး မီးအိမ်ကိုင် အမျိုးသမီးကို သူမ၏ အနီရောင်မီးအိမ်အခြေအနေသို့ အချိန်မတိုင်မီ ဝင်ရောက်စေခဲ့သည်။

ဤတစ်ကြိမ်တွင် သူသည် ချိုင့်ဝှမ်းထဲသို့ ထပ်မံဝင်ရောက်ပါက သူမက သူ့ကို ထပ်မံကြားဖြတ်လိမ့်မည်ဖြစ်ပြီး သူမ၏ အနီရောင်မီးအိမ်အခြေအနေကို ဆက်လက် ဖြစ်ပေါ်စေလိမ့်မည်ဟု ယန်ကျွင်းဇဲ သိရှိနေသည်။

ထို့ကြောင့် သူသည် လရောင်မရှိသော သက်တောင့်သက်သာ နေရာတစ်ခုကို ရှာဖွေကာ ထိုင်လိုက်ပြီး တိတ်ဆိတ်စွာ စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့သည်။

သစ်ကိုင်းများဖြင့် လရောင်ကာကွယ်ရေးထီးတစ်ခုကို ပြုလုပ်ရန်လည်း နာရီဝက်ခန့် ကြာလိမ့်မည်။ ယန်ကျွင်းဇဲ၏ ခန့်မှန်းချက် မှန်ကန်ပါက ဆယ်မိနစ် သို့မဟုတ် ထိုမျှလောက်သော အချိန်တွင် မီးအိမ်ကိုင် အမျိုးသမီးသည် ချိုင့်ဝှမ်းတစ်လျှောက် ဇီးသီးတောသို့ ပြန်လာသင့်သည်။

အမှန်ပင် ၁၂ မိနစ်ခန့်အကြာတွင် အဖြူရောင်ပုံရိပ်တစ်ခုသည် မီးအိမ်ကို ကိုင်ထားကာ ချိုင့်ဝှမ်းထဲတွင် ပေါ်လာခဲ့သည်။ ခန္ဓာကိုယ်အပေါ်ပိုင်းသာ မြင်နိုင်သော်လည်း မကြာမီတွင် သူမသည် ယန်ကျွင်းဇဲ၏ မြင်ကွင်းထဲသို့ အပြည့်အဝ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

ယန်ကျွင်းဇဲ ပထမဆုံး သတိပြုမိသောအရာမှာ သူမ၏ လက်ထဲမှ မီးအိမ်ဖြစ်ပြီး အဖြူရောင်ဖြစ်သောကြောင့် သူ့စိတ်ကို အနည်းငယ် သက်သာရာရစေသည်။ မီးအိမ်ကိုင် အမျိုးသမီးသည် ကျော့ရှင်းစွာ လျှောက်လှမ်းနေသည်။ သူမ၏ ဂါဝန်ရှည်သည် သူမ၏ ခြေလှမ်းများနှင့်အတူ ညင်သာစွာ လှုပ်ရှားနေပြီး ညစ်ပေခြင်းမရှိပေ။

ခဏမျှ စောင့်ဆိုင်းပြီးနောက် မီးအိမ်ကိုင် အမျိုးသမီးသည် ဇီးသီးတောဘေးရှိ ချိုင့်ဝှမ်းအောက်ခြေသို့ လုံးဝ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ ယန်ကျွင်းဇဲသာဆိုလျှင် သူ့ခြေလက်များကို အသုံးပြု၍ တက်ရမည်ဖြစ်ပြီး ချိုင့်ဝှမ်းမှ ထွက်ရန် အားအနည်းငယ် ထုတ်ရပေမည်။

သို့သော် မီးအိမ်ကိုင် အမျိုးသမီးက မတူပေ။ သူမသည် တစ်လှမ်းချင်းစီ လျှောက်တက်လာခဲ့သည်။ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် တိမ်းစောင်းနေသော်လည်း မလဲကျပေ။ သူမသည် ချိုင့်ဝှမ်း၏ အပေါ်တွင် ခဏတာ ရပ်နေပြီး နောက်ဆုံးတွင် ဇီးသီးတောထဲသို့ ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။

ယန်ကျွင်းဇဲသည် အသင့်ထရပ်နေခဲ့သည်။ သူသည် မပုန်းအောင်းဘဲ မီးအိမ်ကိုင် အမျိုးသမီး၏ ရှေ့တွင် သိသာစွာ ရပ်နေခဲ့သည်။ သူမ နီးကပ်လာသောအခါ သူက “ကျွန်တော် ခင်ဗျားခင်ပွန်းကို ရှာဖွေရာမှာ ခင်ဗျားကို ကူညီနိုင်မယ်ထင်တယ်” ဟု ပြောခဲ့သည်။

မီးအိမ်ကိုင် အမျိုးသမီးသည် လူတစ်ဦးကို မြင်သောအခါ ပထမဆုံး မေးရန် ပြင်ဆင်နေသော်လည်း တစ်ဖက်လူက အဓိကအချက်ကို ပြောလာသောကြောင့် အံ့သြသွားသည်။ သူမ၏ မျက်လုံးများတွင် အရောင်တောက်ပလာပြီး အရှိန်မြှင့်ကာ လျှောက်လာခဲ့သည်။ “တကယ်လား”

“တကယ်ပေါ့” ယန်ကျွင်းဇဲ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည် “ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် အချက်အလက်အချို့ လိုအပ်တယ်။ ခင်ဗျား ကျွန်တော့်ကို အမှန်အတိုင်း ဖြေရမယ်၊ မဟုတ်ရင် ခင်ပွန်းကို ရှာတွေ့မယ်လို့ အာမခံနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး”

မီးအိမ်ကိုင် အမျိုးသမီးသည် ခဏတာ တုံ့ဆိုင်းနေသော်လည်း မကြာမီ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည် “ဟုတ်ကဲ့၊ ရပါတယ်။ ကျွန်မခင်ပွန်းကို ရှာတွေ့နိုင်သရွေ့ ပြောပါ”

ထိုအချက်သည် အစပျိုးစကားပြောဆိုမှုသည် အလွန်အရေးကြီးကြောင်း ပြသနေသည်။

သူ ပြောဆိုနေချိန်တွင် ယန်ကျွင်းဇဲသည် အမျိုးသမီး၏ လက်ထဲမှ မီးအိမ်ကို အနီးကပ် စောင့်ကြည့်နေခဲ့သည်။ မီးအိမ်သည် အဖြူရောင်အတိုင်း ရှိနေပြီး အလင်းရောင်သည်လည်း သိပ်မတောက်ပပေ။ ၎င်းသည် သူမ၏ စိတ်ခံစားမှုများ လက်ရှိတွင် အတော်လေး တည်ငြိမ်နေသည်ကို ဖော်ပြသည်။

ကောင်းမွန်သော အစပျိုးစကားပြောဆိုမှုသည် တာဝန်ကို အောင်မြင်စွာ ပြီးမြောက်ရန် အခွင့်အရေး တစ်ဝက်ရစေသည်။

ဤအချိန်တွင် ယန်ကျွင်းဇဲသည် ယုံကြည်မှုအချို့ကို ခံစားရပြီး ဆက်လက်၍ “ဒီနားမှာ နေထိုင်တာလား၊ ပြီးတော့ ဘယ်နေရာမှာလဲဆိုတာ မေးခွင့်ပြုပါ” ဟု ပြောခဲ့သည်။

မီးအိမ်ကိုင် အမျိုးသမီး ခေါင်းညိတ်လိုက်သည် “ကျွန်မခင်ပွန်းနဲ့ ကျွန်မ မိုမိသားစုရွာမှာ နေပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မတို့က အပြင်လူတွေပါ။ ကျွန်မတို့ ဒီမှာ… အင်း၊ လေးနှစ်နေခဲ့တယ်”

“ဘယ်နေရာမှာ နေတာလဲ” ယန်ကျွင်းဇဲ မေးလိုက်သည်။

မီးအိမ်ကိုင် အမျိုးသမီးသည် သစ်တောထဲသို့ လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။

“ကျွန်တော့်ကို အဲဒီကို လိုက်ပို့ပေးနိုင်မလား” ယန်ကျွင်းဇဲ ပြောခဲ့သည်။

မီးအိမ်ကိုင် အမျိုးသမီး ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး လမ်းပြခဲ့သည်။ ဇီးသီးတောသည် အတော်လေး သေးငယ်သောကြောင့် လျင်မြန်စွာ လမ်းလျှောက်ပါက ဆယ်မိနစ်ခန့် ကြာလိမ့်မည်ဖြစ်ရာ သူတို့နှစ်ဦးသည် မကြာမီ သစ်တော၏ အလယ်သို့ ရောက်ရှိခဲ့သည်။

ယန်ကျွင်းဇဲ ပတ်ပတ်လည်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ ဘာမှမရှိဘဲ သူကို စိတ်ရှုပ်ထွေးသွားစေခဲ့သည်။

“ဒီမှာ နေတာပါ” မီးအိမ်ကိုင် အမျိုးသမီးသည် အနည်းငယ် ပြားချပ်သော နေရာတစ်ခုသို့ လမ်းလျှောက်သွားပြီး ရပ်နေခဲ့သည်။

ပိုမိုနီးကပ်စွာ စစ်ဆေးကြည့်လိုက်သောအခါ ယန်ကျွင်းဇဲသည် ဤပြားချပ်သော နေရာသည် အိမ်ဆောက်ရန် သင့်တော်သည်ဟု ခံစားရသည်။ မီးအိမ်ကိုင် အမျိုးသမီးနှင့် သူမ၏ ခင်ပွန်းသည် ဤနေရာတွင် တကယ်နေထိုင်ခဲ့ကြပေမည်။ သို့သော် အချိန်များစွာကုန်လွန်သွားပြီဖြစ်သောကြောင့် အိမ်သည် ပျောက်ဆုံးသွားခဲ့သည်။

သူသည် သူမ၏ ခင်ပွန်း၏ တည်နေရာကို ဤနေရာတွင် လုံးဝရှာတွေ့လိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။

ယန်ကျွင်းဇဲ ခဏစဉ်းစားပြီး မေးလိုက်သည် “ခင်ပွန်းမှာ ရွာထဲမှာ သူငယ်ချင်း ရှိသလား၊ မကြာခဏ သွားလေ့ရှိတဲ့ အိမ်ရှိလား”

“ကျွန်မခင်ပွန်းက စာမေးပွဲအတွက် ပြင်ဆင်နေတာမို့ အိမ်မှာ စာကျက်တာကလွဲလို့ ဘာမှမလုပ်ဘူး၊ တကယ်တော့ သူငယ်ချင်း မရှိဘူး” မီးအိမ်ကိုင် အမျိုးသမီး ခေါင်းခါလိုက်သည် “ဒါပေမဲ့ စာဖတ်လို့ ပင်ပန်းလာရင်တော့ တစ်ခါတစ်ရံ အနောက်ဘက်က မိုကျန်းဖိန်ရဲ့ အိမ်ကို သွားပြီး မိုကျန်းဖိန်ရဲ့ ကလေးနှစ်ယောက်ကို စာသင်ပေးတယ်”

“မိုကျန်းဖိန်၊ သူ ဘယ်မှာနေလဲ” ယန်ကျွင်းဇဲသည် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ မေးလိုက်လေသည်။

မီးအိမ်ကိုင် အမျိုးသမီး က သူတို့လာခဲ့သည့် ချိုင့်ဝှမ်း၏ လမ်းကြောင်းဘက်သို့ လျှောက်သွားခဲ့သည်။ ခဏအကြာတွင် သူတို့နှစ်ဦးသည် ချိုင့်ဝှမ်း၏ အပေါ်သို့ ရောက်ရှိခဲ့သည်။

သူမသည် သူတို့၏ ရှေ့တည့်တည့်ရှိ အိမ်ကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည် “အဲဒါက မိုကျန်းဖိန်ရဲ့ အိမ်ပါ”

“ဒါဆို… ကျွန်တော်တို့ သွားကြည့်သင့်တယ်ထင်တယ်” ယန်ကျွင်းဇဲ အကြံပေးခဲ့သည် “ခင်ဗျား ဒီဇီးသီးတောနဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်မှာ ရှာဖွေနေတာကြောင့် ခင်ပွန်းကို ဘာလို့ မတွေ့တာလဲဆိုတာ နားလည်သွားပြီ။ သူ မိုကျန်းဖိန်ရဲ့ အိမ်မှာ တစ်ချိန်လုံး ရှိနေတာ ဖြစ်နိုင်မလား”