မီးအိမ်ကိုင် အမျိုးသမီး (အပိုင်း ၅)

စာရိတ္တကောင်း စာကြည့်တိုက်၌

စာအုပ်စင်နှစ်ခုကြားရှိ ပြတင်းပေါက်ရှေ့တွင် ကျန်းဒီနှင့် ယွမ်ဒင်ကျိုးတို့သည် လည်ပင်းဆန့်ထားကာ အပြင်သို့ ကြည့်နေခဲ့ကြသည်။

ခဏအကြာတွင် ယွမ်ဒင်ကျိုးသည် အံ့အားသင့်နေသော မျက်နှာဖြင့် ကျန်းရှောင်မိုနှင့် ဖန်ကျွင်းတို့ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်ကာ “မီးအိမ်ကိုင် အမျိုးသမီးနဲ့အတူပါတဲ့ အဲဒီလူက ငါတို့ကို လက်စားချေဖို့ လာတာလို့ ငါ သံသယရှိတယ်” ဟု ပြောခဲ့သည်။

“ဘာလို့ အဲလိုပြောရတာလဲ” ဖန်ကျွင်းက အံ့အားသင့်စွာ မေးလိုက်သည်။

ပြတင်းပေါက်တွင် ရပ်နေသည့် ကျန်းဒီသည်လည်း နောက်သို့ လှည့်လာပြီး မယုံကြည်နိုင်ဖြစ်‌နေပုံဖြင့် “အဲဒီလူက မီးအိမ်ကိုင် အမျိုးသမီးနဲ့ ငါတို့ ခုနက နေခဲ့တဲ့ အိမ်ရှေ့မှာ စကားပြောနေတာ၊ အိမ်ထဲကိုတော့ မဝင်ဘူး။ မီးအိမ်ကိုင် အမျိုးသမီးက ဒီဘက်ကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်တဲ့ပုံပဲ၊ ပြီးတော့ သူတို့နှစ်ယောက်လုံး ဒီဘက်ကို လျှောက်လာကြတယ်” ဟု ပြောခဲ့သည်။

“အာ!” ကျန်းရှောင်မိုနှင့် ဖန်ကျွင်းတို့သည် ကြောက်လန့်တကြား တစ်ယောက်မျက်နှာ တစ်ယောက်ကြည့်နေကြသည်။

“အမှန်အတိုင်း ပြောကြပါ၊ ခင်ဗျားတို့ထဲက တစ်ယောက်ယောက်က အဲဒီလူရဲ့ ဇနီးကို ခိုးပြေးဖူးလား” ယွမ်ဒင်ကျိုးက မေးလိုက်မိသည်။

ဖန်ကျွင်းက ကျန်းဒီကို ဆင်းခိုင်းလိုက်ပြီး သူလည်း ပြတင်းပေါက်သို့ မှီကာ ခဏတာ ကြည့်ပြီးနောက် “ငါ အဲဒီလူကို မသိဘူး၊ ဒီလူကို ငါ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးဘူး” ဟု ခေါင်းခါခဲ့သည်။

သို့သော် ကျန်းဒီကမူ “ငါတော့ သူ့ကို တစ်နေရာမှာ မြင်ဖူးသလိုလိုပဲ၊ ဒါပေမဲ့ အကွာအဝေးက အရမ်းဝေးနေလို့ သဲသဲကွဲကွဲ မမြင်ရဘူး” ဟု ပြောခဲ့သည်။

“ရော့၊ ဒါဆို ပြီးပြီ၊ သူက မင်းဆီကို လာတာ” ယွမ်ဒင်ကျိုးက ဒေါသတကြီး ပြောခဲ့သည် “မင်းရဲ့ လှုပ်ရှားမှုတွေနဲ့ ဖန်တီးခဲ့တဲ့ ကိစ္စတွေကို ကြည့်လိုက်ပါဦး။ အခု ကြည့်ပါဦး၊ ခဏတာ ပျော်ရွှင်မှုအတွက် အခုတော့ အပြစ်ဒဏ်က ရောက်လာပြီ၊ ငါတို့အားလုံးကိုပါ အတူတူ ဆွဲချနေတယ်”

“ဖတ်!” ကျန်းရှောင်မိုသည် ချက်ချင်း ခါးကို ကုန်း၍ သူမ၏ ပါးစပ်ကို လက်ဖြင့် အုပ်ထားလိုက်သည်။

“မင်းက ရယ်နေသေးတယ်။ မီးအိမ်ကိုင် အမျိုးသမီးက ချဉ်းကပ်လာနေပြီ၊ ပြီးတော့ အပြင်ဘက်မှာ အဲဒီ ထူးဆန်းတဲ့ ခေါင်းတလားလည်း ရှိနေတယ်။ ရှေ့မှာ အန္တရာယ်၊ နောက်မှာ အန္တရာယ်နဲ့ဆိုတော့ ငါတို့မှာ တိုက်ခိုက်ဖို့ပဲ ရွေးချယ်စရာ ရှိတော့မယ့်ပုံပဲ” ယွမ်ဒင်ကျိုးသည် ဒေါသတကြီး‌လေမှုတ်ထုတ်လိုက်သည်။

“တိုက်ခိုက်ဖို့ မလိုလောက်သေးပါဘူး” ဖန်ကျွင်းသည် တံခါးအက်ကွဲကြောင်းမှ ချောင်းကြည့်ရင်း ခဏတာ သေချာ စောင့်ကြည့်ပြီးနောက် “ခေါင်းတလားက ပျောက်ကွယ်သွားပြီ၊ သူ့ဘာသာသူ ရွေ့လျားနိုင်ပုံရတယ်။ လမ်းထောင့်ဘက်ကို ရောက်နေလောက်ပြီ။ ငါတို့ အခု ထွက်သွားလို့ရပြီ” ဟု ပြောခဲ့သည်။။

“တကယ်လား၊ ဒါဆို သွားကြရအောင်” ယွမ်ဒင်ကျိုးသည် ပျော်ရွှင်စွာ ပြောပြီး တံခါးဆီသို့ အလျင်အမြန် သွားခဲ့သည်။

“ဟယ်!” ပြတင်းပေါက်အောက်ရှိ သေတ္တာငယ်လေးပေါ်တွင် ရပ်နေဆဲဖြစ်သော ကျန်းဒီသည် ရုတ်တရက် ကျန်းရှောင်မိုဘက်သို့ အကြည့်လွှဲလိုက်ပြီး “အခုမှ ငါ အဲဒီလူ ဘယ်သူလဲဆိုတာ သိပြီ ထင်တယ်။ ရှောင်မို၊ လာကြည့်ပြီး သေချာအောင် လုပ်ပေးပါဦး” ဟု ပြောခဲ့သည်။

ကျန်းရှောင်မိုသည် မဆိုင်းမတွပင် စကားမပြောဘဲ သေတ္တာငယ်ပေါ်သို့ တက်လိုက်ပြီး ပြတင်းပေါက် အပြင်ဘက်သို့ ကြည့်လိုက်သည်။

မကြာမီ သူမသည် စာရိတ္တကောင်း စာကြည့်တိုက်သို့ ချဉ်းကပ်လာသော ပုံရိပ်နှစ်ခုကို တွေ့ရှိခဲ့သည်။ တစ်ဦးမှာ မီးအိမ်ကိုင်ထားသည့် အဖြူရောင် ဝတ်ရုံနှင့် မီးအိမ်ကိုင် အမျိုးသမီးဖြစ်ပြီး နောက်တစ်ဦးမှာ အနက်ရောင် ဝတ်စုံဝတ်ထားသည့် အမျိုးသားတစ်ဦးဖြစ်သည်။

အစပိုင်းတွင် မိုကျန်းဖိန်၏ အိမ်အတွင်း၌ ကျန်းရှောင်မိုသည် ထိုလူကို အဝေးမှ မြင်ခဲ့ရသော်လည်း သူသည် မှိုင်းမှိုင်းပျပျ ပုံရိပ်မျှသာ ဖြစ်ခဲ့သည်။ အများဆုံး အမျိုးသားလား၊ အမျိုးသမီးလားသာ ခွဲခြားနိုင်ပြီး သူ၏ မျက်နှာသွင်ပြင်များကို သဲသဲကွဲကွဲ မခွဲခြားနိုင်ခဲ့ပေ။

သို့သော် အခုတော့ မတူတော့ပေ၊ ပိုမိုနီးကပ်သော အကွာအဝေးကြောင့် ကျန်းရှောင်မိုသည် သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့် မှတ်မိလိုက်သည်။

“အား၊ ယန်ကျွင်းဇဲ၊ သူ ဒီမှာ ဘာလုပ်နေတာလဲ” ကျန်းရှောင်မိုသည် လှည့်ပြီး ကျန်းဒီကို ကြည့်လိုက်သည်။

ကျန်းဒီက ပခုံးတွန့်ပြလိုက်ရုံဖြင့် “အဲဒီလူမှာ သတ္တိရှိတယ်ဆိုတာတော့ သေချာတယ်။ ဒါက မီးအိမ်ကိုင် အမျိုးသမီးပဲ၊ သူက ဒီအမျိုးသမီးနဲ့ပဲ အချိန်အကြာကြီး ရင်ဆိုင်နေရတာ” ဟု ပြောခဲ့သည်။

“ဒါပေမဲ့ ဘာလို့ ယန်ကျွင်းဇဲက အမြဲတမ်း အိမ်ခေါင်မိုး အောက်ကနေပဲ လမ်းလျှောက်နေရတာလဲ” ကျန်းရှောင်မိုသည် ဇဝေဇဝါဖြင့် ပြောခဲ့သည်။

မီးအိမ်ကိုင် အမျိုးသမီး၏ မီးအိမ်မှ အလင်းရောင်သာ မရှိခဲ့ပါက သူမသည် ယန်ကျွင်းဇဲကို ပထမတစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် မှတ်မိလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။

“သူက ငါတို့လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်လား” ဖန်ကျွင်းက မေးလိုက်သည်။

“လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက် ဖြစ်မဖြစ်က အရေးမကြီးပါဘူး။ သူ့ဘေးက လူက အချိန်ဗုံးပဲ” ယွမ်ဒင်ကျိုးသည် စာကြည့်တိုက်တံခါးကို ဖွင့်ပြီးသားဖြစ်ပြီး အတွင်းမှ လူများကို “မင်းတို့ လာမှာလား မလာဘူးလား။ အချိန်ဆွဲနေမယ်ဆိုရင် မီးအိမ်ကိုင် အမျိုးသမီးက တံခါးကို ပိတ်ဆို့လိုက်တာနဲ့ ဘယ်သူမှ ထွက်နိုင်တော့မှာ မဟုတ်ဘူး” ဟု မေးလိုက်သည်။

“ကျွန်မ မထွက်ဘူး” ကျန်းရှောင်မိုသည် ခေါင်းခါကာ မစဉ်းစားဘဲ ပြောလိုက်သည်။

“မင်း သေချာလား” ကျန်းဒီက မေးလိုက်သည်။

“ဟုတ်တယ်” ကျန်းရှောင်မိုသည် သေတ္တာပေါ်မှ ခုန်ဆင်းလာပြီး သူမ၏ ရင်ဘတ်ပေါ် လက်ပိုက်ကာ တစ်ဖက်သို့ ရပ်လိုက်ပြီး ထွက်သွားရန် ရည်ရွယ်ချက်မရှိကြောင်း ပြသလိုက်သည်။

“ငါတို့ ထပ်ပြီး အချိန်ဆွဲနေရင် အရမ်းနောက်ကျသွားလိမ့်မယ်” ယွမ်ဒင်ကျိုးသည် အပြင်သို့ ထွက်သွားရင်း “မီးအိမ်ကိုင် အမျိုးသမီးက အနည်းဆုံးတော့ အဆင့် ဘီ ဖြစ်ရပ်ကို အလွယ်တကူ ဖန်တီးနိုင်တယ်။ သူမ အနီရောင်မီးအိမ် အခြေအနေကို ရောက်သွားပြီဆိုရင် ငါတို့ထဲက ဘယ်သူမှ အခွင့်အရေးရှိတော့မှာ မဟုတ်ဘူး…” ဟု ထပ်လောင်းပြောခဲ့သည်။

သူ စကားမဆုံးမီ ဖန်ကျွင်းသည် ကျန်းရှောင်မိုနှင့် အခြားသူများကို နောက်လှည့်ကြည့်ပြီး “ဒါဆိုရင်တော့ ခွဲသွားကြရအောင်။ ငါတို့ အပြင်မှာ နေရာတစ်ခု ရှာပြီး မင်းတို့ကို စောင့်နေမယ်၊ ပြီးတော့ ဖြစ်ပေါ်လာတဲ့ အခြေအနေပေါ်မူတည်ပြီး ဆုံးဖြတ်မယ်” ဟု ပြောခဲ့သည်။

ထိုသို့ ပြောပြီးနောက် သူသည် ယွမ်ဒင်ကျိုးနှင့်အတူ အလျင်အမြန် ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။

“မင်း မသွားဘူး” ကျန်းရှောင်မိုသည် ကျန်းဒီဘက်သို့ လှည့်ကာ ပြောခဲ့သည်။

ကျန်းဒီသည် ခေါင်းခါလိုက်ပြီး သေတ္တာငယ်ပေါ်မှ ခုန်ဆင်းကာ သက်ပြင်းချပြီး ၎င်းပေါ်တွင် ထိုင်နေခဲ့သည်။

ယန်ကျွင်းဇဲသည် စာရိတ္တကောင်း စာကြည့်တိုက်သို့ ချဉ်းကပ်လာသောအခါ စိတ်သက်သာရာရကာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ ကံကောင်းသည်မှာ လမ်းတစ်လျှောက်လုံးတွင် လမ်း၏ ဤတစ်ဖက်ရှိ အိမ်များ၏ အိမ်ခေါင်မိုးစွန်းများသည် အလွန်ကျယ်ပြီး တစ်တန်းတည်း ဆက်နေခဲ့သည်။

ရွာ၏ အနောက်ဘက်သည် သေးငယ်ပြီး လမ်းတစ်လမ်းသာ ရှိသော်လည်း အိမ်များမှာ ကျပ်ကျပ်ညပ်ညပ် ဖြစ်နေပြီး အိမ်များကြားတွင် အဟများ ရှိနေသည့်တိုင် သူသည် လျင်မြန်စွာ ကူးပြေးနိုင်ခဲ့သည်။

လရောင်သည် သူ့ထံ တစ်စက္ကန့် သို့မဟုတ် နှစ်စက္ကန့်သာ ကျရောက်နိုင်ခဲ့ပြီးနောက် ယန်ကျွင်းဇဲ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် အရိပ်များထဲတွင် တစ်ဖန် ပြန်လည် ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။

သူ၏ လမ်းလျှောက်ပုံသည် ထူးဆန်းသော်လည်း သူ့နောက်မှ လိုက်လာသည့် မီးအိမ်ကိုင် အမျိုးသမီးသည် ဘာမှ မပြောခဲ့ပေ။

မကြာမီ သူသည် စာရိတ္တကောင်း စာကြည့်တိုက်၏ အိမ်ခေါင်မိုးစွန်းအောက်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ သူ တံခါးသို့ တက်လိုက်သောအခါ ဖွင့်ရန် ရည်ရွယ်ထားသော်လည်း ယန်ကျွင်းဇဲသည် တံခါးတစ်ဝက်ပွင့်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသောအခါ အံ့အားသင့်သွားခဲ့သည်။

ခဏတာ တွေဝေပြီးနောက် သူသည် အတွင်းသို့ ချောင်းကြည့်လိုက်ပြီး အတွင်း၌ တစ်စုံတစ်ဦးကို မြင်လိုက်ရသည်။

သို့သော် မီးအိမ်ကိုင် အမျိုးသမီးသည် မရပ်တန့်ခဲ့ပေ၊ သူမသည် သူမ၏ မီးအိမ်ဖြင့် ရှေ့သို့ တက်သွားပြီး စာကြည့်တိုက်ထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားခဲ့သည်။

ယန်ကျွင်းဇဲသည်လည်း သူမနောက်သို့ လိုက်ရန်မှတပါး ရွေးချယ်စရာမရှိဘဲ သတိဖြင့် ပတ်ဝန်းကျင်ကို စူးစမ်းကြည့်ရှုနေခဲ့သည်။

မီးအိမ်ကိုင် အမျိုးသမီး ဝင်လာသည်နှင့် သူမ၏ မီးအိမ်မှ အလင်းရောင်သည် မှောင်မိုက်နေသော အခန်းကို လင်းစေခဲ့သည်။ ယန်ကျွင်းဇဲသည် ချက်ချင်း ပုန်းအောင်းမနေသည့် ကျန်းရှောင်မိုနှင့် ကျန်းဒီတို့ကို သတိပြုမိလိုက်သည်။

“ကျန်းရှောင်မို!!!”

ယန်ကျွင်းဇဲသည် ပျော်ရွှင်သွားခဲ့သည်၊ မီးအိမ်ကိုင် အမျိုးသမီး၏ ခင်ပွန်းကိုပင် မရှာဖွေမီ စာကြည့်တိုက်တွင် ကျန်းရှောင်မိုကို တွေ့လိမ့်မည်ဟု သူ လုံးဝမျှော်လင့်မထားခဲ့ပေ။

သူသည် ကျန်းရှောင်မိုကို အလျင်အမြန် တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ဘာမှမမှားယွင်းကြောင်း ခံစားမိခဲ့သည်။ သူမသည် ဝိညာဉ်ကွဲထွက်ခြင်း၏ သားကောင်ဖြစ်ပုံမပေါ်ဘဲ ကောင်းမွန်နေပုံရသည်။ အနည်းဆုံးတော့ ယခုအချိန်တွင် သူမသည် အံ့အားသင့်နေသော မျက်နှာဖြင့် ရှိနေသည်။

သူမနှင့် မနီးမဝေးရှိ အမျိုးသားကိုလည်း ယန်ကျွင်းဇဲ ရင်းနှီးသည်။ ထိုသူမှာ သူ့ထံမှ ကော်ဖီတစ်ခွက် ယူသွားခဲ့ပြီး ကျေးဇူးတင်စကားပင် မဆိုခဲ့ဖူးသော ကျန်းဒီပင်ဖြစ်သည်။ ဝိညာဉ်တစ်ပိုင်းကိုယ်ရှိသည့် လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက် နတ်ဆိုးနှိမ်နှင်သူတစ်ဦးပင်။

သို့သော် ကျန်းရှောင်မိုသည် ယန်ကျွင်းဇဲကို မြင်သောအခါ ပျော်ရွှင်မှု အရိပ်အယောင်မျှပင် မပြခဲ့ပေ။ အမှန်မှာ သူမသည် စိတ်ထဲတွင် ထိတ်လန့်နေသည်။ ယန်ကျွင်းဇဲ၏ ဘေးကင်းရေးကို စိုးရိမ်မှုမရှိခဲ့ပါက သူမသည် လွန်ခဲ့သည့် အချိန်ကတည်းက ထွက်သွားခဲ့ပြီး ဖြစ်လိမ့်မည်။

ကျန်းရှောင်မို၏ အာရုံသည် မီးအိမ်ကိုင် အမျိုးသမီးအပေါ်တွင် အပြည့်အဝ ရှိနေသည်။ ယန်ကျွင်းဇဲကို တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် သူမသည် သူ့ကို သူမ၏ မျက်လုံးများဖြင့် အချက်ပြလိုက်သည်။

ယန်ကျွင်းဇဲသည် ကျန်းရှောင်မို၏ ရည်ရွယ်ချက်သည် သူ ရပ်နေပြီး မီးအိမ်ကိုင် အမျိုးသမီးကို သူတို့ ကိုင်တွယ်ခိုင်းလိုကြောင်းကိုသိသာစွာ မြင်ခဲ့ရသည်။

မီးအိမ်ကိုင် အမျိုးသမီးသည်လည်း ရောက်လာသည့် ဧည့်သည်နှစ်ဦးကို ကြည့်နေခဲ့သည်။ ခဏအကြာတွင် သူမက “ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ ရှင်တို့ ကျွန်မခင်ပွန်းကို မြင်မိပါသလား” ဟု မေးလိုက်သည်။

ထိုအချိန်တွင် ယန်ကျွင်းဇဲစိတ်တွင်း၌ ဆိုးရွားသော ခံစားချက်တစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်။

မီးအိမ်ကိုင် အမျိုးသမီးသည် မည်မျှ မတည်မငြိမ်နိုင်သည်ကို သူ ကောင်းကောင်း သိသည်။ တစ်စက္ကန့်တွင် သူမသည် ပုံမှန်အတိုင်း ဖြစ်နေပုံရပြီး အတော်လေး ဖော်ရွေနိုင်သော်လည်း နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် သူမသည် ရန်လိုလာပြီး မြင်ရသူတိုင်းကို တိုက်ခိုက်နိုင်သည်။

အနည်းဆုံး ယန်ကျွင်းဇဲ သည် သူမ၏ ဒေါသစိတ်ကို အပြည့်အဝ သိရှိနေသော်လည်း အချိန်နောက်ပြန်ရစ်ပြီးနောက် တစ်ကြိမ်ထက်မက သူမကို ဒေါသထွက်အောင် လုပ်ခဲ့မိသေးသည်။

နတ်ဆိုးနှိမ်နှင်သူများသည် မီးအိမ်ကိုင် အမျိုးသမီး အန္တရာယ်ရှိကြောင်း သဘောပေါက်ပုံရသော်လည်း သူမ၏ စိတ်နေစိတ်ထားကို တိကျစွာ ခန့်မှန်းနိုင်ခဲ့ခြင်းရှိမရှိ မသေချာပေ။

သူတို့က သူမကို ဒေါသထွက်အောင် လုပ်မိပါက ယန်ကျွင်းဇဲသည် ဘေးမှာ ရပ်နေ၍ မဖြစ်ပေ။ သူ အကူအညီပေးရန် လိုအပ်မည်ဖြစ်ပြီး အကောင်းဆုံးနှင့် အသေချာဆုံး နည်းလမ်းမှာ အချိန်နောက်ပြန်ရစ်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

အချိန်နောက်ပြန်ရစ်ခြင်းကို အသုံးပြုခြင်းသည် ကိစ္စကြီးမဟုတ်သော်လည်း ဒိုင်မေးရှင်း စွမ်းအင်ကို သုံးစွဲရမည်ဖြစ်သည်။

ကျန်းရှောင်မိုနှင့် အခြားသူများသည် မီးအိမ်ကိုင် အမျိုးသမီးကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ဆက်တိုက် ထိခိုက်စေကာ သူမကို အနီရောင်မီးအိမ် အခြေအနေသို့ ပြောင်းလဲစေပါက သူ့စွမ်းအင်များ မလိုအပ်ဘဲ ကုန်ဆုံးသွားလိမ့်မည် မဟုတ်ပါလား။

ထိုအတွေးသည် သူ့စိတ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်လာသည်နှင့် ကျန်းရှောင်မိုက ပြန်ဖြေခဲ့သည် “မတွေ့ပါဘူး၊ ကျွန်မတို့ ခင်ဗျားခင်ပွန်းကို မတွေ့မိပါဘူး။ ခင်ဗျားခင်ပွန်း နာမည်က ဘယ်သူလဲ”

“သူ့နာမည်က ကျားရှိန်းပါ” ဟု မီးအိမ်ကိုင် အမျိုးသမီးက ပြန်ဖြေခဲ့သည်။

“ကျားရှိန်းလား” ကျန်းဒီသည် ခဏတာ စဉ်းစားဟန်ရပြီးနောက် စာကြည့်တိုက်အပြင်ဘက်ရှိ လမ်းဆုံးကို လက်ညှိုးထိုးပြကာ “ကျွန်တော် သူ့ကို မြင်ဖူးတယ် ထင်တယ်၊ သူ အဲဒီဘက် လမ်းအတိုင်း သွားခဲ့တာ” ဟု ပြောခဲ့သည်။

“ဆိုးလိုက်တာ၊ ဒီလူတော့…” ယန်ကျွင်းဇဲသည် ခဏတာ စကားမပြောနိုင်ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

မီးအိမ်ကိုင် အမျိုးသမီးက လိမ်ပြောမိသည်ကို သိရှိပါက ဖြစ်ပေါ်လာမည့် အကျိုးဆက်များကို သူ ကောင်းကောင်း သိသည်။ သို့တိုင် ကျန်းဒီ၏ ပထမဆုံး စကားသည် ကြီးမားသော ပြစ်မှုကို ကျူးလွန်ခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။

“ခင်ဗျားတို့ ဒီကနေ အသက်ရှင်လျက် ထွက်သွားနိုင်ရင် ခင်ဗျားတို့ ရတဲ့ လစာရဲ့ တစ်ဝက်ကို ကျွန်တော့်ကို ခွဲပေးပြီး ကျွန်တော့်ကို ကောင်းကောင်း မွန်မွန် ဧည့်ခံကျွေးမွေးပါ” ဟု သူ ပြောလိုက်လေသည်။