မျက်နှာတစ်ခြမ်း (နောက်ဆုံးပိုင်း)

မိုရွှမ်း၏ ဝိညာဉ်ဟု သံသယရှိရသော အမျိုးသမီးပုံရိပ်အပါအဝင် အခြားအရာများလည်း ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

အရေပြားကိုလုံးဝမီးရှို့ဖျက်ဆီးလိုက်သည့်အချိန်တွင် သူမ၏ စွဲလမ်းမှုသည် လုံးဝလွတ်မြောက်သွားခဲ့ခြင်း ဖြစ် ကောင်းဖြစ်နိုင်သည်။

တစ်ချိန်တည်းတွင် အမည်မသိ မြို့တစ်မြို့ရှိ လူသူကင်းမဲ့သော လမ်းမတစ်ခုဘေးတွင် ဖြစ်သည်။

နောက်ပြန်လှည့်အမျိုးသမီးသည် ခေးအာကို သူမ၏ရင်ခွင်ထဲတွင် ပွေ့ဖက်ထားပြီး အမေနှင့်သမီးသည် မလှုပ်မယှက်ဘဲ မြေပြင်ပေါ်တွင် ကောက်ကွေးလျက် ထိုင်နေကြသည်။

နောက်ပြန်လှည့်အမျိုးသမီး၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ အနက်ရောင်မီးခိုးများ အမြောက်အများ ထွက်ပေါ်နေပြီး မီးလောင်နေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် မီးမစွဲခဲ့ပေ။

ခဏအကြာတွင် ခေးအာသည် သူမ၏ခေါင်းကို မော့ကာ ထိန်းမနိုင်အောင် တုန်ရီနေရင်း သူမ၏အမေကို ကြည့်လိုက်သည်။

“မေမေ… မေမေ…”

နောက်ပြန်လှည့်အမျိုးသမီးသည် ခေါင်းခါလိုက်ပြီး သူမ၏သမီးကို ပွေ့ဖက်ကာ ဖြည်းညှင်းစွာ ထရပ်လိုက်ပြီး လမ်းမ၏တစ်ဖက်သို့ တရွတ်တိုက် လှမ်းသွားခဲ့သည်။

အမေနှင့်သမီး၏ပုံရိပ်များသည် ပို၍ဝေးကွာသွားကာ လမ်းဆုံးတွင် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

ယန်ကျွင်းဇဲသည် မီးလောင်သွားသော ခေါင်းတလားဘေးတွင် ရပ်နေရင်း ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် ဆဋ္ဌဂံပုံ အမှတ်တံဆိပ်တစ်ခုကို ထုတ်ယူကာ ခြောက်သွေ့နေသော ရုပ်အလောင်းနှင့် လူ့အရေပြားတို့ မီးလောင်သွားသောနေရာတွင် ကပ်လိုက်ပြီး ကျန်ရှိနေသော ဒိုင်မေးရှင်း စွမ်းအင်အချို့ကို စုပ်ယူလိုက်သည်။

ထို့နောက် သူသည် ခေါင်းတလားအဖုံးကိုယူကာ ခေါင်းတလားကို ဖုံးအုပ်လိုက်ပြီး သူအရင်က တူးထားသော မြေကြီးဖြင့် ပြန်လည်ဖုံးအုပ်လိုက်သည်။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ မိုရွှမ်းနှင့် လူ့အရေပြားတို့သည် မြေကြီးထဲတွင် အမှန်တကယ် မြှုပ်နှံခြင်းခံလိုက်ရသည်။

ထို့ကြောင့် သူတို့သည် ငြိမ်းချမ်းစွာ အနားယူနိုင်ပါစေနှင့် အကောင်းဆုံးဘုံသို့ အမြန်ဆုံး ခရီးနှင်နိုင်ပါစေ သို့မဟုတ် ပြန်လည်မွေးဖွားနိုင်ပါစေ။

ယန်ကျွင်းဇဲသည် ကိုယ်ခန္ဓာပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေပြီး အိမ်ဟောင်းထဲမှ သက်သောင့်သက်သာရှိသော ထိုင်ခုံတစ်ခုတွင် အချိန်အကြာကြီး ထိုင်နေခဲ့သည်။ ညနေစောင်းသို့ ရောက်သောအခါ သူသည် နောက်ဆုံးတွင် ထရပ်လိုက်ပြီး မိုရွှမ်းဖုန်း၏အိမ်သို့ အလျင်အမြန် သွားခဲ့သည်။

ထိုအချိန်တွင် သက်လတ်ပိုင်း ခေါင်းဆောင်သည် ကျန်နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းသူများကို အနီးအနားရှိ အိမ်များသို့ ခွဲလိုက်ပြီး လူအများအားလုံးကို တစ်နေရာတည်းတွင် စုဝေးခြင်းမှ ရှောင်ရှားရန် ကြိုးစားခဲ့သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် အရေပြားသည် သူတို့ကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း ပူးကပ်နိုင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ကောယူလျန်သည် သူ့အနီးအနားတွင် ရှာဖွေနေခဲ့ပြီး နှစ်ဦးသားသည် ၎င်းတို့၏ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်များ၏ ဘေးကင်းရေးကို စိုးရိမ်သောကြောင့် အလွန်အမင်း ဝေးကွာစွာ မသွားရဲဘဲ အနီးအနားတွင်သာ ရှာဖွေခဲ့ကြသည်။

မိုမိသားစုရွာ၏ လူဦးရေသည် များပြားခြင်းမရှိသော်လည်း ရွာရှိအိမ်များသည် အတော်အတန် ပြန့်ကျဲနေသည်။ မိသားစုတစ်စုသည် ဤဘက်အဆုံးတွင် ရှိနေနိုင်ပြီး အခြားတစ်စုသည် တစ်ဖက်တောင်ကုန်းပေါ်တွင် ရှိနေနိုင်သည်။

ပထမတစ်ချက်ကြည့်လိုက်လျှင် မဝေးသော်လည်း ထိုနေရာသို့ လမ်းလျှောက်သွားရန် အနည်းဆုံး နာရီဝက်ခန့် ကြာမည်ဖြစ်သည်။

ယန်ကျွင်းဇဲသည် သူမူလက ထွက်ခွာခဲ့သောနေရာသို့ လျင်မြန်စွာ ပြန်လာခဲ့သည်။ လေတိုက်ဇိုင်းလေးတွင် မည်သူတစ်ဦးတစ်ယောက်ကိုမျှ ရှာမတွေ့ခဲ့ဘဲ သူသည် အပြင်သို့ လမ်းလျှောက်ထွက်လာစဉ် သံလိုက်ဓားကို ကိုင်ဆောင်ထားသော ကောယူလျန်နှင့် တွေ့ဆုံခဲ့ပြီး သူ့နောက်တွင် သက်လတ်ပိုင်း ခေါင်းဆောင် ပါလာခဲ့သည်။

“ယန်ကျွင်းဇဲလား?! မင်း အဆင်ပြေရဲ့လား?” သက်လတ်ပိုင်း ခေါင်းဆောင်သည် အံ့အားသင့်သော အသွင်ကို ပြသခဲ့သော်လည်း ကောယူလျန်သည် သူ့ကို ရုတ်တရက် ဆွဲထားလိုက်သည်။

ကောယူလျန်သည် ယန်ကျွင်းဇဲကို သတိထားပြီး ကြည့်နေခဲ့ပြီး တစ်ခွန်းမျှ မပြောခဲ့ပေ။

ယန်ကျွင်းဇဲသည် သက်လတ်ပိုင်း ခေါင်းဆောင်ကို မဖြစ်မနေ ပြောရတော့သည်။ “ကျွန်တော်တို့ကို အဖွဲ့ခေါင်းဆောင် ဟော်ကျစ်စန်းရဲ့ ခေါင်းဆောင်မှုအောက်မှာ အစည်းအဝေးလုပ်ပြီးတာနဲ့ ဒီအဖွဲ့ထဲကို ခန့်အပ်ခဲ့တာပါ၊ ပြီးတော့ နောက်တစ်ရက်မှာ ဒီကို ရောက်လာခဲ့တာပါ။”

ကောယူလျန်သည် သက်လတ်ပိုင်း ခေါင်းဆောင်ကို ကြည့်လိုက်ရာ ယန်ကျွင်းဇဲ၏ ပြောပြချက်သည် မှန်ကန်ကြောင်း အတည်ပြုရင်း ခေါင်းညိတ်ပြခဲ့သည်။

ကောယူလျန်က “အရေပြားက ဘယ်လိုလဲ” ဟု မေးခဲ့သည်။

“ကျွန်တော် မီးရှို့သတ်လိုက်ပြီ။” ယန်ကျွင်းဇဲက ပခုံးတွန့်လိုက်သည်။ “ကျွန်တော့်ရဲ့ ဝိညာဉ်တစ်ပိုင်းအခြေအနေနဲ့ အချိုးညီနေတာ၊ ကျွန်တော်တို့က အကြိတ်အနယ် ယှဉ်နေခဲ့တာ။ အခွင့်အရေးယူပြီး မီးနဲ့ရှို့လိုက်တာပါ။”

ကောယူလျန်သည် စိတ်ဝင်စားစွာဖြင့် “အဲဒါ မင်းရဲ့ခေါင်းပေါ်မှာ ကပ်နေတာ၊ ဘယ်လိုလုပ် မီးရှို့နိုင်တာလဲ” ဟု မေးခဲ့သည်။

“အရေးအကြောင်း မရှိဘူးလား?” ယန်ကျွင်းဇဲသည် လက်ဟန်ပြလိုက်သည်။ “အရေးအကြောင်းကို ဒီလိုဆွဲကိုင်လိုက်ပြီး မီးခြစ်နဲ့ ရှို့လိုက်တာ။ သာမန်မီးလျှံတွေက အသုံးမဝင်ဘူးပေါ့။ ကျွန်တော့်ရဲ့ ဝိညာဉ်တစ်ပိုင်းအခြေအနေက မီးလျှံတွေကို အရှိန်မြှင့်ပေးနိုင်ပြီး သမာဓိ မီးလျှံနဲ့ ဆင်တူတဲ့ အကျိုးသက်ရောက်မှုတစ်ခုကို ဖန်တီးပေးတယ်။”

“သမာဓိ မီးလျှံ အောင်မလေးကွာ!” သက်လတ်ပိုင်း ခေါင်းဆောင်သည် ကျိန်ဆဲစကားကို မတတ်နိုင်ဘဲ ပြောမိလိုက်သည်။

ကောယူလျန်၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များသည် အနည်းငယ် လှုပ်ရှားသွားခဲ့သည်။

ယန်ကျွင်းဇဲသည် ယခုပုံမှန်လူတစ်ဦးနှင့် တူနေခြင်းမရှိပါက သူသည် သူ့ဓားဖြင့် နှစ်ခြမ်းခွဲပစ်ရန် စိတ်ကူးမိနေခဲ့သည်။

“ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် အရေပြားကို နှိမ်နင်းရတာ တော်တော်လေး အားထုတ်ရတယ်။” ယန်ကျွင်းဇဲက ပြောခဲ့သည်။

“ငါ့ကို သွားပြလို့ရမလား” ကောယူလျန်က မေးခဲ့သည်။

“ရတာပေါ့၊” ယန်ကျွင်းဇဲသည် လှည့်၍ လက်ညှိုးထိုးပြခဲ့သည်။ “အဲဒါ လမ်းလေးတစ်ခုပါ၊ လမ်းလျှောက်ရင် မိနစ်နှစ်ဆယ်လောက် ကြာမယ်။”

“အစ်ကိုကြီး ကော၊ ဒီက အန္တရာယ်တွေ ခဏပျောက်သွားပြီဆိုတော့ ရွာကို အရင်သွားကြည့်သင့်တယ် မဟုတ်ဘူးလား?

ကျန်းဒီနဲ့ တခြားသူတွေလည်း ပြန်မရောက်သေးဘူး၊ သူတို့ အန္တရာယ်နဲ့ တွေ့နေနိုင်တယ်။” သက်လတ်ပိုင်း ခေါင်းဆောင်က ပြောခဲ့သည်။

ကောယူလျန်သည် ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ “မင်းတို့ အဲဒီကို သွားစရာမလိုဘူး၊ ဒီမှာပဲ နေလိုက်။ ဒီနေရာက အခု အတော်လေး လုံခြုံနေပြီ၊ ပြီးတော့ အပြင်ဘက်နဲ့ အချိန်မရွေး ဆက်သွယ်လို့ရတယ်။”

“ဒါဆို ကျွန်တော်နဲ့အတူ လိုက်ခဲ့လို့ရမလား” ယန်ကျွင်းဇဲက မေးခဲ့သည်။

ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ဒီဘက်မှာ အခုအတွက် တာဝန်တွေ မရှိတော့ဘူး၊ ကျန်းရှောင်မို ရှိတဲ့နေရာမှာ [မီးအိမ်ကိုင်ထားတဲ့ အမျိုးသမီး] နဲ့ [ခေါင်းတလားကို မြှောက်တင်ခြင်း] ဆိုတဲ့ တာဝန်တွေ ရှိနေတုန်းပဲ။ အဲဒီကိုသွားရင် အခွင့်အရေးရလာတဲ့အခါ ပြီးမြောက်အောင် လုပ်နိုင်မှာပဲ။

“မရဘူး၊” ကောယူလျန်သည် ခေါင်းခါရင်း ယန်ကျွင်းဇဲ၏ စိတ်ကူးကို ပယ်ချလိုက်သည်။ “အဲဒီဘက်က ပိုပြီး အန္တရာယ်များနိုင်တယ်။ ငါ တစ်ယောက်တည်း သွားလိုက်မယ်။ မင်းက တော်တော်သန်မာတယ်၊ ဒီမှာနေပြီး အားလုံးကို ကာကွယ်ပေးလိုက်။”

“အရင်ဆုံး အထဲဝင်ပြီး တစ်ခုခုစားကြရအောင်” သက်လတ်ပိုင်း ခေါင်းဆောင်က သူတို့ကို သတိပေးခဲ့သည်။

သူတို့သုံးဦးသည် ထောင့်ဖြတ်မျက်နှာချင်းဆိုင်မှ အခန်းတစ်ခုထဲသို့ ဝင်သွားခဲ့သည်။ အတွင်းဘက်တွင် အသက်ငယ်ငယ် နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းသူနှစ်ဦးသည် ထိုင်ပြီး ရေသောက်နေကြသည်။

သူတို့ဝင်လာသည်ကို မြင်သောအခါ နှစ်ဦးသားသည် ပေါင်မုန့်နှင့် သတ္တုဘူးရေများကို လျင်မြန်စွာ ခွဲပေးခဲ့ကြသည်။ ယန်ကျွင်းဇဲသည် အေးဆေးစွာ စားလိုက်ပြီး ကောယူလျန်သည်လည်း အခွင့်အရေးယူကာ အစားအသောက်အချို့ကိုစားကာအားအင် ဖြည့်တင်းလိုက်သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ယန်ကျွင်းဇဲသည် ထိုလေးကြယ်ပွင့် နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းသူများ သတိမထားမိစေဘဲ ရွာအတွင်းသို့ ပိုမိုနက်ရှိုင်းစွာ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်ကာ ကျန်ရှိနေသော တာဝန်များကို ခိုးကြည့်ရန် မည်သို့ လုပ်ဆောင်ရမည်ကို စဉ်းစားနေခဲ့သည်။

ကောယူလျန်၏ ရည်ရွယ်ချက်များကို အစောပိုင်းက သိခဲ့ပါက သူသည် လုံးဝပြန်မလာဘဲ ရွာ၏အနောက်ဘက်သို့ တိုက်ရိုက်သွားခဲ့မည်ဖြစ်သည်။ ယခုမူ ထွက်ခွာရန် အချိန်ကောင်းမဟုတ်ခဲ့ပေ။

သူ ဤသို့ တွေးတောနေစဉ် ကျယ်လောင်သော ဆူညံသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး အိမ်ငယ်လေးကို အနည်းငယ် လှုပ်ခါသွားစေသည်။ ခေါင်မိုးမှ ဖုန်မှုန့်များ ပြုတ်ကျလာပြီး အခန်းထဲရှိ လူတိုင်းကို ဖုန်နှင့် မြေမှုန့်များဖြင့် ဖုံးလွှမ်းသွားစေခဲ့သည်။

အချိန်သည် အစောပိုင်းက အခြေအနေသို့ ပြန်ရစ်သွားသည်။

မိုမိသားစုရွာတွင် ရေတွင်းခုနစ်တွင်းရှိသော်လည်း အကြီးဆုံးတစ်ခုမှာ ရွာ၏အရှေ့ဘက်ခြမ်းရှိ သက်တမ်းရင့် သစ်ပင်အောက်တွင် ဖြစ်သည်။

ရေတွင်းသည် နှစ်ရာပေါင်းများစွာ ရေရှိခဲ့သော်လည်း လွန်ခဲ့သော နှစ်နှစ်ဆယ်ခန့်က ရေတွင်းခြောက်တစ်ခုအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။ အကြောင်းရင်းမှာ မြစ်ဖျားခံသော မြေအောက်ရေကို မြစ်လမ်းကြောင်းတစ်ခု ဖန်တီးကာ လမ်းကြောင်းပြောင်းလိုက်ခြင်းကြောင့် ဖြစ်ပြီး ဆည်ငယ်များနှင့် အလယ်အလတ်ဆည်များကို တစ်ခုပြီးတစ်ခု တည်ဆောက်ခဲ့သည်။

ယန်လုံ၏ ပိန်ပိန်ပါးပါး ပုံသဏ္ဌာန်သည် ရေတွင်းခြောက်ဘေးတွင် ရပ်နေခဲ့သည်။ လေးငါးမိနစ်ခန့်အကြာတွင် သူသည် သူနှင့်အတူ ယူဆောင်လာသော မီးစုန်းအချောင်းများစွာကို ထုတ်ယူကာ ချိုးလိုက်ပြီး ရေတွင်းထဲသို့ ပစ်ချလိုက်သည်။

ထို့နောက် သူသည် ရေတွင်းထဲသို့ ကြည့်ရှုရန် ကိုင်းညွှတ်လိုက်သည်။

မီးစုန်းအချောင်းများသည် လျင်မြန်စွာ ပြုတ်ကျသွားခဲ့သည်။ နှစ်ခု၏ အလင်းသည် သိပ်မရှင်းလင်းသော်လည်း ကျန်သုံးခုသည် ရေတွင်းခြောက်၏ မြေပြင်ပေါ်သို့ ဒေါင်လိုက်ကျရောက်သွားပြီး ပတ်ဝန်းကျင် ကို ရှင်းလင်းစွာ ထင်ဟပ်နေသည်။

ယန်လုံသည် လှဲချလိုက်ပြီး ခဏမျှ ကြည့်ရှုခဲ့ပြီးနောက် သူယူဆောင်လာသော အရာများ၊ ကျောပိုးအိတ်၊ ခါးပတ်နှင့် အနက်ရောင်အဝတ်ဖြင့် ပတ်ထားသော အရာရှည်တစ်ခုကို ဖယ်ရှားလိုက်သည်။ ၎င်းသည် ကြီးမားလေးလံသော ဓားတစ်ချောင်းနှင့် တူနေသည်။

၎င်းတို့ကို မြေပြင်ပေါ်တွင် ထားပြီးနောက် သူသည် ကြိုးတစ်ချောင်းကို ထုတ်ယူကာ သက်တမ်းရင့် သစ်ပင်၏ အနိမ့်ဆုံးအကိုင်းတစ်ခုတွင် တစ်ဖက်ကို ချည်နှောင်လိုက်ပြီး ကျန်ကြိုးများကို ရေတွင်းထဲသို့ ပစ်ချလိုက်သည်။

တစ်ခွန်းမျှ မပြောဘဲ ယန်လုံသည် ကြိုးကို ဆုပ်ကိုင်ကာ အောက်သို့ ဆင်းသက်သွားသည်။ သူသည် လျင်မြန်သွက်လက်ပြီး ရေတွင်းအောက်ခြေသို့ လျင်မြန်စွာ ရောက်ရှိကာ မြေပြင်ပေါ်တွင် မြဲမြံစွာ ရပ်နေခဲ့သည်။

မြေပြင်ပေါ်တွင် ရေအနည်းငယ် ကျန်ရှိနေသေးပြီး သူ၏ဖိနပ်များကိုသာ စိုစွတ်စေခဲ့သော်လည်း ယန်လုံသည် ဂရုမစိုက်ခဲ့ပေ။ သူသည် သူ၏ဝံပုလွေမျက်လုံးမီးအိမ်ကို ထုတ်ယူကာ ပတ်ဝန်းကျင်ကို စူးစမ်းလိုက်ရာ ရေတွင်းသည် နှစ်ဖက်စလုံးရှိ အပေါက်များသို့ ဦးတည်နေကြောင်း တွေ့ရှိခဲ့ရသော်လည်း ဝင် ကိုင်းညွှတ်ပြီးဝင်‌ရောက်ရမည်ဖြစ်သည်။

ရေတွင်းသည် အမှောင်မြစ်မှ မဝေးကွာလှကြောင်းကိုလည်း သိရှိနိုင်ခဲ့သည်။

သူသည် ထိုနေရာတွင် ခဏမျှ ရပ်နေပြီးနောက် သူ၏ဦးတည်ချက်ကို ဆုံးဖြတ်ကာ အပေါက်များထဲမှ တစ်ခုသို့ လမ်းလျှောက်သွားခဲ့သည်။

ကိုင်းညွှတ်ရင်း သွားနေစဉ် နေရာလွတ်သည် ပိုမိုကျဉ်းမြောင်းလာပြီး သူသည် ဆက်လက်သွားလာရန် လုံးဝပြားချပ်စွာ လှဲချရတော့မည့်အထိ ဖြစ်လာခဲ့သည်။ ထို့နောက် ယန်လုံသည် ရပ်လိုက်သည်။

သူသည် ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်စွာ နေပြီး ထိုနေရာမှ ထွက်ပေါ်လာသော အေးစက်မှုကို ခံစားလိုက်သည်။

သူသည် ပုံမှန်အားဖြင့် အအေးဒဏ်ကို အနည်းငယ်ခံနိုင်သော်လည်း ဤနေရာမှ အအေးသည် အမှန်တကယ်ပင် နှစ်တစ်ရာ သို့မဟုတ် နှစ်တစ်ထောင်တွင် တစ်ကြိမ်လောက်သာ ဖြစ်တတ်သော အအေးမျိုးဖြစ်သည်။ ခဏမျှ ရပ်နေပြီးနောက် သူ၏ မျက်ခုံးမွှေးနှင့် မျက်တောင်မွှေးများသည် အဖြူရောင် အလွှာတစ်ခုဖြင့် ဖုံးလွှမ်းသွားခဲ့သည်။

ထို့နောက် ယန်လုံသည် အထဲတွင် ပန်းရောင် ဖယောင်းတိုင်သေးသေးလေး တစ်ခုပါရှိသည့် အမွှေးတိုင်ခွက်တစ်ခုကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

အ‌မွှေးတိုင်ခွက်ကို ထုတ်ယူပြီးနောက် သူသည် သူ့လက်ဖြင့် နှစ်ကြိမ်ခန့် ခတ်လိုက်ရုံဖြင့် မီးမညှိရသေးဘဲ သင်းပျံ့သောရနံ့သည် သူ့ဆီသို့ လွင့်ပျံလာခဲ့သည်။

ယန်လုံသည် အမွှေးတိုင်ခွက်ကို အပေါက်ထဲသို့ ပို၍ နက်ရှိုင်းစွာ ချက်ချင်း ထားလိုက်ပြီး အမွှေးရနံ့သည် အတွင်းသို့ လျင်မြန်စွာ လွင့်မျောသွားစေသည်။

သူသည် ထိုနေရာတွင် ကြာကြာမနေဘဲ ချက်ချင်းပင် နောက်ပြန်ဆုတ်လာခဲ့သည်။ လှည့်၍မရသောကြောင့် သူသည် သူ၏လက်များနှင့် ခြေထောက်များဖြင့် နောက်ပြန်တွားသွားခဲ့သည်။

သူ နောက်ဆုတ်လာပြီး မကြာမီပင် တွင်းနက်ကြီးအတွင်းမှ သက်ပြင်းချသံ နက်နက်တစ်သံ ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် ဖယောင်းတိုင်ရနံ့ လွင့်မျောသွားသောနေရာတွင် တစ်စုံတစ်ရာ တွားသွားနေသည့်အသံ ထွက်လာခဲ့သည်။

အသံသည် အစတွင် ဖြည်းညှင်းပြီး လေးလံပုံရသော်လည်း မကြာမီပင် အရှိန်တိုးလာပြီး သူ၏နားနှင့် နီးကပ်စွာ စုစည်းနေသော ဆူညံသံတစ်သံ ဖြစ်လာခဲ့သည်။

ယန်လုံသည် လန့်သွားပြီး ပို၍ပင် လျင်မြန်စွာ နောက်ပြန်ဆုတ်သွားခဲ့ရလေသည်။