: စာတိုက်သို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိခြင်း

ယန်ကျန့် ထမင်းစားသောက်ပြီး အိမ်ပြန်ရန်အလုပ်တွင် ညနေပင် စောင်းနေပြီဖြစ်သည်။

ရှုန်ဝမ်ဝမ်၏မိခင် ချန်ရှူမေ့သည် အလွန်ပင်ဖော်ရွေလှပြီး သူမ၏ လှိုက်လှဲသောကျေးဇူးတင်မှုကို ဖော်ပြရန် လမ်းတစ်ဝက်တစ်ပျက်ထိ လိုက်ပို့ပေးမည်ဟု ကမ်းလှမ်းခဲ့သည်။

သူတို့နှစ်ဦးလုံး တစ်ရပ်ကွက်တည်းတွင် နေထိုင်ပြီး သိပ်မဝေးလှသည်ကို ထောက်ထား၍ ယန်ကျန့်လည်း မငြင်းတော့ပေ။

လမ်းလျှောက်နေရင်း ချန်ရှူမေ့က စကားစလိုက်သည်။

"ခေါင်းဆောင်ယန်၊ ဒီအချိန်အတောအတွင်း ရှင်က ကျွန်မတို့ကို အများကြီးကူညီပေးခဲ့တာပါ။ ရှင်သာမရှိရင် ဝမ်ဝမ် ကျွန်မဆီကို ပြန်ရောက်လာနိုင်မှာ မဟုတ်ပါဘူး။ ဝမ်ဝမ်က ဒီလိုပုံစံဖြစ်သွားပေမဲ့ သူအသက်ရှင်နေသေးပြီး အရင်လိုပဲ တက်တက်ကြွကြွရှိနေတာကို မြင်ရတာနဲ့တင် ကျွန်မ ကျေနပ်လှပါပြီ။"

"အနာဂတ်အတွက်တော့ ဝမ်ဝမ်ကို ခေါင်းဆောင်ယန်ပဲ ဆက်ပြီး စောင့်ရှောက်ပေးဖို့ တောင်းဆိုပါရစေ။ သူက ကလေးပဲရှိသေးတော့ ဘာမှနားမလည်သေးပါဘူး။ သူစကားမှားတာမျိုး၊ ရှင့်ကို တစ်နည်းနည်းနဲ့ စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စေတာမျိုး ရှိခဲ့ရင် ခေါင်းဆောင်ယန် စိတ်ထဲမထားဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ်။"

"ကလေးတစ်ယောက်ရဲ့စကားကို ကျွန်တော်က ဘယ်လိုလုပ် စိတ်ထဲထားမှာလဲ။ အန်တီချန် စိတ်ပူလွန်းနေပါပြီ။"

ယန်ကျန့်က လေသံအေးအေးဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

ချန်ရှူမေ့က စိုးရိမ်မှုအနည်းငယ်ဖြင့် ဆက်ပြောသည်။

"ခေါင်းဆောင်ယန်... ဒါဆို ဝမ်ဝမ်က ဒီနေ့ကစပြီး အဆင်ပြေသွားပြီလို့ ဆိုလိုတာလား။ သူ ဒီအတိုင်းပဲ ဆက်ပြီး အသက်ရှင်သွားနိုင်ပါ့မလား။"

"မသေချာဘူး။ သဘာဝလွန်အသိုင်းအဝိုင်းထဲမှာ လူတော်တော်များများက ထူးခြားတဲ့အတွေ့အကြုံတွေ ရှိကြတယ်။ လူတစ်ယောက်က ဘယ်လိုပြောင်းလဲသွားနိုင်မလဲ၊ ဘယ်လောက်ကြာကြာ အသက်ရှင်နိုင်မလဲဆိုတာ ဘယ်သူမှမသိဘူး။ ဒါ့အပြင် ရှုန်ဝမ်ဝမ်က အထူးခြွင်းချက် အခြေအနေတစ်ခု ဖြစ်သွားခဲ့ပြီ။ အနာဂတ်က မသေချာပေမဲ့ အရင်ကထက်စာရင် သူ့အခြေအနေက အများကြီး ပိုကောင်းနေတာတော့ သေချာတယ်။"

ယန်ကျန့်က အမှန်တရားကို ဖုံးကွယ်မထားဘဲ ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်မ နားလည်ပါတယ်။"

ချန်ရှူမေ့က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ဤအဖြစ်မှန်ကို စိတ်ထဲတွင် လက်ခံရန် စတင်ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

သို့သော် ထိုအခိုက်တွင် လမ်းဘေးက လမ်းမီးတိုင်နှစ်တိုင်သည် ရုတ်တရက် မှိတ်တုတ်မှိတ်တုတ် ဖြစ်သွားပြီးနောက် လုံးဝငြိမ်းသွားခဲ့သည်။

ယန်ကျန့်က သတိပြုမိသွားဟန်ဖြင့် အလိုလို ခြေလှမ်းများ ရပ်တန့်သွားသည်။ သူ၏ အနီရောင်အလင်း တောက်နေသော မျက်လုံးများက လမ်းမီးများ ငြိမ်းသွားသောဘက်သို့ လှည့်သွားသည်။

ငြိမ်းသွားသော လမ်းမီးတိုင်နှစ်တိုင်ကြား၊ ရပ်ကွက်အတွင်းရှိ စိမ်းလန်းသော မြက်ခင်းပြင် ဖြစ်သင့်သောနေရာတွင်၊ ယခုအခါတွင် အကြောင်းပြချက်မရှိဘဲ လမ်းငယ်လေးတစ်လမ်း ပေါ်ထွက်နေခဲ့သည်။

ထိုလမ်းသည် ကွေ့ကောက်နေပြီး အတွင်းသို့ နက်ရှိုင်းစွာ ကွေ့ဝိုက်သွားသည်နှင့်အမျှ တဖြည်းဖြည်း မှောင်မိုက်လာသည်။ ၎င်း၏ ရှုပ်ထွေးသော အဆုံးတွင်မူ သမ္မတနိုင်ငံခေတ် ဗိသုကာပုံစံဖြင့် ဆောက်လုပ်ထားသော ငါးထပ်တိုက်တစ်လုံးသည် မြူခိုးများကြားမှ မသဲမကွဲ ပေါ်ထွက်နေပြီး၊ အဝေးဆီက မှုန်ဝါးဝါး ပုံရိပ်ယောင်တစ်ခုကဲ့သို့ တံလျှပ်တစ်ခုနှယ် ဖြစ်နေသည်။ ရှင်းလင်းစွာမမြင်ရသော်လည်း ထိုအဆောက်အအုံ၏ ဝင်ပေါက်အထက်ရှိ နီယွန်ဆိုင်းဘုတ်ကမူ မှိတ်တုတ်မှိတ်တုတ် လင်းနေဆဲပင်။

ထိုတောက်ပြောင်သော နီယွန်မီးများက ထူးဆန်းပြီး လျှို့ဝှက်သော ခံစားမှုကို ပေးစွမ်းနေသည်။

"ခေါင်းဆောင်ယန်၊ ဘာဖြစ်လို့လဲရှင့်။"

ချန်ရှူမေ့က အေးစက်သောလေပြေကြောင့် ဖွာလန်ကြဲသွားသော သူမ၏ဆံပင်ကို သပ်ရပ်အောင်ပြင်ရင်း စပ်စုစွာ မေးလိုက်သည်။

ယန်ကျန့်က မလှုပ်မယှက်ရပ်နေရင်း မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ မီးများငြိမ်းသွားသောနေရာကို ကြည့်လျက်...

"ဟိုမှာ လမ်းတစ်လမ်းရှိတယ်။ မြင်လား။"

"မမြင်ပါဘူး... ကျွန်မ ဘာမှမမြင်ရဘူး။ တစ်ခုခုမှားနေလို့လား။"

ချန်ရှူမေ့က နားမလည်နိုင်စွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။

ယန်ကျန့် တစ်ခုခုကို သဘောပေါက်သွားသည်။

ထိုလမ်းကို သူတစ်ယောက်တည်းသာ မြင်နိုင်ပြီး မသက်ဆိုင်သူများက တွေ့မြင်နိုင်မည်မဟုတ်ပေ။

"အန်တီချန်၊ ဒီမှာပဲ ရပ်လိုက်ပါ။ အိမ်ကို ချက်ချင်းပြန်လိုက်တော့။ ကျွန်တော့်မှာ လုပ်စရာ ကိုယ်ရေးကိုယ်တာကိစ္စတစ်ခု ပေါ်လာလို့။"

ယန်ကျန့်က ပြောလိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့ပါ ခေါင်းဆောင်ယန်။ ရှင့်ကိစ္စကိုသာ လုပ်ပါတော့။ အားတဲ့အခါ အလည်လာပြီး ထမင်းစားဖို့ မမေ့နဲ့နော်။"

ယန်ကျန့်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သော်လည်း နောက်ထပ်စကားများစွာ မပြောတော့ပေ။ သူ၏အာရုံက ရုတ်တရက်ပေါ်လာသော ထိုလျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သည့် လမ်းပေါ်သို့ ရောက်နေခဲ့သည်။

ထိုလမ်းသည် 'တစ္ဆေစာတိုက်'ဆီသို့ ဦးတည်နေသည်။

သူက တာချန်းမြို့မှာရှိနေပြီး 'တစ္ဆေစာတိုက်'က တာဟန်မြို့မှာဖြစ်သည်။ ဝေးကွာလှသော်လည်း 'တစ္ဆေစာတိုက်'၏ သြဇာလွှမ်းမိုးမှုက ဒီနေရာအထိ ရောက်ရှိလာနိုင်သည်။

ဒါဟာ နားလည်နိုင်စွမ်းထက် ကျော်လွန်နေသည်။

ချန်ရှူမေ့ ထွက်သွားပြီးနောက် ယန်ကျန့်ထံသို့ ဖုန်းတစ်ကောလ် ဝင်လာသည်။

လီယောင် ဆီကဖြစ်သည်။

ယန်ကျန့် ဖုန်းကိုင်လိုက်သည်နှင့် လီယောင်က စိုးရိမ်တကြီးပြောလာသည်။

"ခေါင်းဆောင်ယန်၊ ဒုက္ခတော့ရောက်ပြီ။ 'တစ္ဆေစာတိုက်' ပေါ်လာပြီဗျ။ ကျွန်တော့်ရှေ့မှာ လမ်းတစ်လမ်းပေါ်လာပြီး 'တစ္ဆေစာတိုက်'ကို ဦးတည်နေပုံပဲ။ သမ္မတနိုင်ငံခေတ် အဆောက်အအုံကိုတောင် ကျွန်တော် လှမ်းမြင်နေရပြီ။"

"ခေါင်းဆောင်ယန်၊ ကျွန်တော်တို့ အခု ဘာလုပ်ကြမလဲ။"

"ငါလည်း ဒီမှာ အခြေအနေအတူတူပဲ။ 'သံတော်ဆင့်ဟောင်း'ရဲ့ တာဝန်စတင်တော့မယ်ထင်တယ်။ 'တစ္ဆေစာတိုက်'က ဒီလို နားလည်ရခက်တဲ့ပုံစံနဲ့ ပေါ်လာလိမ့်မယ်လို့ ငါမထင်ထားခဲ့ဘူး။"

ယန်ကျန့်က ဖုန်းမှတစ်ဆင့် ပြောလိုက်သည်။

"'တစ္ဆေစာတိုက်'မှာ ငါနဲ့လာတွေ့ဖို့ အခုချက်ချင်း ပြင်ဆင်လိုက်တော့။"

"အခြေအနေအရဆိုရင် ငါတို့သာ ဒီလမ်းအတိုင်း စာတိုက်ထဲပြန်မဝင်ရင် အန္တရာယ်တစ်ခုခုဖြစ်လာနိုင်တယ်။ စာတိုက်က သံတော်ဆင့်တွေကို အဲ့လောက်လွယ်လွယ်နဲ့တော့ လွှတ်ပေးမှာမဟုတ်ဘူး။"

"ဟုတ်ကဲ့၊ ကျွန်တော်သိပါပြီ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်တို့ပဲ သွားမှာလား။ တခြားသူတွေကို မခေါ်ဘူးလား။"

လီယောင်က လူများလေ၊ အင်အားပိုရှိလေ၊ ပိုလုံခြုံလေဟု တွေးကာ မေးလိုက်သည်။

"မလိုဘူး။ ငါတို့က မမျှော်လင့်ဘဲ သံတော်ဆင့်တွေဖြစ်လာခဲ့တာ။ တခြားသူတွေက မဟုတ်ဘူး။ သူတို့က အဲ့ဒီစာတိုက်ရဲ့တည်ရှိမှုကို မြင်နိုင်မှာမဟုတ်ဘူး။ ဒါကြောင့် ငါတို့နှစ်ယောက်ပဲ သွားရဦးမှာပဲ။ ပြီးတော့ စုန့်ရန်လည်း အခုအချိန်မှာ အခြေအနေအတူတူ ကြုံနေရမှာပဲ။ သူ့ကိုဆက်သွယ်ပြီး 'တစ္ဆေစာတိုက်'ကို လာဖို့ပြင်ဆင်ခိုင်းလိုက်။"

"ဟုတ်ကဲ့၊ သိပါပြီ ခေါင်းဆောင်ယန်။"

လီယောင်က ပြောသည်။

ဖုန်းချပြီးနောက် ယန်ကျန့် ချက်ချင်းအိမ်သို့ အမြန်ပြန်လာခဲ့သည်။

နောက်ထပ်အကျပ်အတည်းတစ်ခု ကြုံလာခဲ့လျှင် ဘေးကင်းစေရန်အတွက် သူအရင်က ပြင်ဆင်ထားသော ပစ္စည်းအချို့ကို ယူဆောင်သွားရန် လိုအပ်သည်။

သို့သော် ယန်ကျန့် အိမ်ပြန်၍ ပစ္စည်းများယူနေစဉ်တွင် 'တစ္ဆေစာတိုက်'သို့ ဦးတည်နေသော ကွေ့ကောက်သည့်လမ်းသည် သူ့ထံသို့ ပိုမိုနီးကပ်လာနေသည်ဟု ခံစားမိခြင်းမှာ စိတ်ထင်ယောင်ထင်မှား မဖြစ်နိုင်ပေ။

မဟုတ်ဘူး... လမ်းက သူ့ဆီသို့ ရွေ့လာနေခြင်းမဟုတ်ဘဲ၊ သမ္မတနိုင်ငံခေတ် အဆောက်အအုံဖြစ်သော 'တစ္ဆေစာတိုက်'က သူ့ထံသို့ ရွေ့လာနေခြင်းဖြစ်သည်။

အကွာအဝေးက တဖြည်းဖြည်း နီးကပ်လာနေသည်။

ထိုထူးဆန်းသော အဆောက်အအုံသည် တမန်တော်တိုင်းကို ပစ်မှတ်ထားနေပုံရပြီး၊ သင်သာ စာတိုက်သို့ပြန်မလာပါက၊ ၎င်း သင့်ထံသို့ နီးကပ်လာပြီးနောက်တွင် သင် အတင်းအကျပ် အထဲသို့ ဆွဲသွင်းခံရဖွယ်ရှိသည်။

ဒါဟာ သင်ရွေးချယ်ရှောင်လွှဲ၍ မရနိုင်သောအရာဖြစ်သည်။

သင်သာ 'တစ္ဆေနယ်မြေ'ကို ပဉ္စမအဆင့်အထိ ဖွင့်နိုင်သော ထိပ်တန်းတစ္ဆေဆရာတစ်ဦးဖြစ်မှသာ 'တစ္ဆေစာတိုက်'၏ သြဇာလွှမ်းမိုးမှုကို ရှောင်ရှားနိုင်ပေမည်။

ယန်ကျန့်က ဆက်လက်ကြန့်ကြာမနေတော့ဘဲ လျင်မြန်စွာလှုပ်ရှားကာ သူ၏အိမ် ငါးလွှာသို့ အမြန်ရောက်ရှိသွားပြီး ပစ္စည်းများကို စုစည်းကာ ထွက်ခွာရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

"ကျန်းယန်၊ ငါခရီးထွက်ရတော့မယ်။ တာချန်းမြို့မှာ ခဏရှိမှာမဟုတ်ဘူး။"

သူက အော်ခေါ်လိုက်သည်။

"ဘာ...!"

ကျန်းယန်သည် အသံကြားသည်နှင့် အခန်းထဲမှ အပြေးထွက်လာသော်လည်း၊ သူမ အပြင်ရောက်သည်နှင့် ယန်ကျန့်က တံခါးအပြင်သို့ သွက်လက်စွာ ထွက်ခွာသွားသည်ကို တွေ့လိုက်ရပြီး သူ၏ပုံရိပ်သည် အမြင်အာရုံမှ လျင်မြန်စွာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

ယန်ကျန့်သည် ထိုကွေ့ကောက်သောလမ်းပေါ်သို့ ခြေချလိုက်ပြီး ဖုန်းချွမ်းထံသို့ စာတစ်စောင် ပို့လိုက်သည်။

သူမရှိသည့်အချိန်တွင် ဖုန်းချွမ်းက အဖွဲ့ကို ယာယီတာဝန်ယူရမည်ဖြစ်သည်။

တာချန်းမြို့တွင် တာဝန်ခံတစ်ဦး လိုအပ်သည်ဖြစ်ရာ၊ မည်သို့စီစဉ်ရမည်ကို ယန်ကျန့် စိတ်မပူတော့ပေ။ သူ ဖုန်းချွမ်းကိုသာ ကိုင်တွယ်ခိုင်းလိုက်သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ထိုကိစ္စများသည် လက်ရှိအခြေအနေနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် အလွန်အသေးအဖွဲဖြစ်သောကြောင့်ပင်။

"ဒီလမ်းက လက်တွေ့မှာမရှိဘူး။ ဒါပေမဲ့ လက်တွေ့ကမ္ဘာနဲ့ 'တစ္ဆေစာတိုက်'ကို ဆက်သွယ်ပေးပြီး လူတွေကို 'သဘာဝလွန်နယ်မြေ'တစ်ခုထဲကို ပို့ဆောင်ပေးနေတယ်။"

ယန်ကျန့်၏ မျက်လုံးများက အနည်းငယ်တောက်ပသွားပြီး ထိုကွေ့ကောက်သောလမ်းတစ်လျှောက် ဆက်လျှောက်သွားခဲ့သည်။

သူလျှောက်ခဲ့သောအကွာအဝေးမှာ မရှည်လျားလှသော်လည်း 'တစ္ဆေစာတိုက်'သည် နားလည်ရခက်သော နည်းလမ်းဖြင့် သူ့ရှေ့တွင် လျင်မြန်စွာ နီးကပ်လာနေသည်။

သူသည် သဘာဝလွန်စွမ်းအား၏ နှောင့်ယှက်မှုကို ခံစားနေရပြီး 'တစ္ဆေစာတိုက်'သည် လမ်း၏ဝင်ပေါက်မှ အမှန်တကယ် မည်မျှဝေးကွာသည်ကို မဆုံးဖြတ်နိုင်ခဲ့ပေ။

ဖြစ်စဉ်သည် ယန်ကျန့်အတွက် အသစ်အဆန်းမဟုတ်ပေ။ သူအရင်က တစ္ဆေပန်းချီကားများ ကိစ္စကဲ့သို့ပင် တစ်ကြိမ်ထက်မက ကြုံတွေ့ခဲ့ဖူးသောကြောင့် အထူးတလည် စိုးရိမ်စရာမရှိပေ။

မကြာမီမှာပင်...

သူသည် 'တစ္ဆေစာတိုက်'၏ ဝင်ပေါက်တွင် နောက်တစ်ကြိမ် ရပ်နေခဲ့သည်။

နီယွန်မီးများက မှိတ်တုတ်မှိတ်တုတ်လင်းနေပြီး အလင်းများက မျက်စိကျိန်းလှသည်။

သို့သော် ပတ်ဝန်းကျင်သည် မြူခိုးကဲ့သို့ အမှောင်ထုဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေပြီး အခြားဘာကိုမှ မမြင်ရ၊ သက်ရှိအရိပ်အယောင်မရှိဘဲ၊ စာတိုက်သည် ထိုနေရာရှိ အရာအားလုံးဖြစ်ပြီး သဘာဝလွန် ကမ္ဘာတစ်ခုတွင် အထီးကျန်နေသကဲ့သို့ပင်။

သို့မဟုတ် 'သဘာဝလွန်နယ်မြေ'သည် 'တစ္ဆေစာတိုက်'ကြောင့် တည်ရှိနေခြင်းဖြစ်နိုင်သည်။

"အခု ငါးနာရီခွဲပြီ။"

ယန်ကျန့်က အချိန်ကိုစစ်ဆေးလိုက်သည်။

ခြောက်နာရီတွင် စာတိုက်အတွင်းရှိမီးများ ငြိမ်းသွားလိမ့်မည်။

ထိုအခါ ကြောက်မက်ဖွယ်တစ္ဆေများသည် အဆောက်အအုံအတွင်း လှည့်လည်သွားလာပြီး စာတိုက်အတွင်းရှိလူများကို တိုက်ခိုက်လိမ့်မည်။ သို့သော် အစပျိုးအခြေအနေများမှာ လက်ရှိတွင် ရှင်းလင်းစွာမသိရသေးပေ။

လွန်ခဲ့သောတစ်ကြိမ်က ယန်ကျန့်သည် သံတော်ဆင့်တစ်ဦးမဟုတ်ဘဲ စာတိုက်ကို အတင်းအကျပ် ကျူးကျော်ဝင်ရောက်ခဲ့ခြင်းကြောင့် ဖြစ်နိုင်သည် သို့မဟုတ် လူတစ်စုက အခန်းတစ်ခန်းတည်းတွင် နေထိုင်ခဲ့ခြင်းကြောင့်လည်း ဖြစ်နိုင်သည်။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ...

ထိုအခြေအနေများအောက်တွင် ယန်ကျန့်သည် ထိုကြောက်မက်ဖွယ်တစ္ဆေ၏ ပစ်မှတ်နောက်တစ်ကြိမ် လုံးဝမဖြစ်ရပေ။ သို့မဟုတ်လျှင် အလွန်အန္တရာယ်များပေလိမ့်မည်။

"ခေါင်းဆောင်။"

ရုတ်တရက် စာတိုက်၏ ပင်မဝင်ပေါက်ဘေးတွင် လီယောင်၏ ပုံရိပ်ပေါ်လာပြီး သူ၏မျက်နှာအမူအရာမှာ အနည်းငယ်တင်းမာနေကာ သူလည်း ဤနေရာသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

"အချိန်နီးပြီ၊ ဝင်ကြရအောင်။"

ယန်ကျန့်က ခေါင်းညိတ်ပြပြီး စာတိုက်၏ တံခါးကြီးများကို တွန်းဖွင့်လိုက်သည်။

သူနှင့် လီယောင်တို့သည် 'တစ္ဆေစာတိုက်'အတွင်းသို့ နောက်တစ်ကြိမ် ဝင်ရောက်ခဲ့ကြသည်။

ဟောင်းနွမ်းသော သစ်သားကြမ်းခင်းများသည် ခြေလှမ်းတိုင်းတွင် ကျွီခနဲမြည်နေပြီး လေထုထဲတွင် အေးစက်စိုစွတ်ပြီး မှိုတက်နေသောအနံ့များ ပြည့်နှက်နေသည်။ မှိန်ဖျော့သောပတ်ဝန်းကျင်တွင် မီးအိမ်အနည်းငယ်က ပတ်ဝန်းကျင်ကို အားတင်းကာ လင်းထိန်ပေးနေသည်။

နံရံနှစ်ဖက်စလုံးတွင် ရှေးဟောင်းပန်းချီကားများ ဆွဲချိတ်ထားသည်။

ပုံတူပန်းချီများတွင် ယောက်ျား၊ မိန်းမ၊ အသက်ကြီးသူ၊ ငယ်ရွယ်သူများ ပါဝင်ပြီး တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦးမတူကြပေ။

သို့သော် ပုံရိပ်များသည် ဤသို့သော ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ဖော်ပြမရနိုင်သော ထူးဆန်းမှုကို ထုတ်လွှတ်နေသည်။

ပန်းချီကားများအတွင်းက ပုံရိပ်များသည် သင့်ကို ထူးဆန်းသောအကြည့်ဖြင့် တိတ်တဆိတ် စောင့်ကြည့်နေသကဲ့သို့ပင်။

၎င်းက လူကို မသက်မသာဖြစ်စေပြီး သံသယနှင့် စိတ်ပူပန်သောအတွေးများ မလွဲမသွေ ဖြစ်ပေါ်စေသည်။

"ဒါက စာတိုက်ရဲ့ ပထမထပ်၊ ဧည့်ခန်းမဆောင်..."

ယန်ကျန့်၏ မျက်လုံးများက အနည်းငယ်ရွေ့လျားသွားသည်။

လီယောင်က မေးလိုက်သည်။

"ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အရင်ခန့်မှန်းချက်အရဆိုရင် ကျွန်တော်တို့ အခု ဒုတိယထပ်မှာ ရှိနေသင့်တာ မဟုတ်လား။ အနီရောင်စာက တာဝန်ရဲ့တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းအဖြစ် မတွက်တာများလား။ အဲ့ဒါက ကျွန်တော်တို့ကို ဒုတိယထပ်ကို သွားခွင့်မပေးတာလား။"

"အထဲဝင်ပြီး ကြည့်ကြရအောင်။"

ယန်ကျန့်သည် ဒီနေရာသို့ တစ်ကြိမ်ရောက်သော်လည်း၊ သူသည် ဒီနေရာအကြောင်း အလွန်နည်းပါးစွာသာ သိသည်။ အကြောင်းမှာ သူ ဝမ်ရှန်းနှင့် ဝမ့်ရှင်းတို့ထံမှ ရရှိခဲ့သော သတင်းအချက်အလက်မှာ အကန့်အသတ်ရှိသောကြောင့်ပင်။ သူတို့သည် တမန်တော်များကြားတွင် လူသစ်များဖြစ်ပြီး 'တစ္ဆေစာတိုက်'၏ တကယ့်လျှို့ဝှက်ချက်များကို အမှန်တကယ် မထိတွေ့နိုင်ကြပေ။ အပေါ်ထပ်ရှိ လူဟောင်းများသာ ပို၍သိပေလိမ့်မည်။

နှစ်ဦးသားသည် ဟောင်းနွမ်းနေသော သစ်သားကြမ်းခင်းပေါ်တွင် ခြေချကာ စာတိုက်အတွင်းသို့ နက်ရှိုင်းစွာ ဝင်ရောက်သွားကြသည်။

ထိုအခိုက်တွင် သူတို့မျက်စိရှေ့က မြင်ကွင်းက ပြောင်းလဲသွားသည်။

မူလ ပထမထပ်ရှိ ဝက်အူရစ်ပုံစံ အခန်းသည် ပျောက်ကွယ်သွားပြီး အခန်းအမှတ် ၁၁၊ ၁၂၊ ၁၃... အခန်းများအားလုံး မရှိတော့ဘဲ၊ ၎င်းတို့အစား မီတာအနည်းငယ်ကျယ်သော လှေကားကျယ်တစ်ခုဖြင့် အစားထိုးထားသည်။

လှေကားသည်လည်း သစ်သားဖြင့်ပြုလုပ်ထားပြီး သူတို့အရင်က လျှောက်ခဲ့သော ကြမ်းခင်းများနှင့် တူညီသောပစ္စည်းဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော်လည်း၊ ၎င်းသည် မှောင်မိုက်မှုဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေပြီး အပေါ်သို့တက်လေလေ ပို၍မှောင်မိုက်လာလေလေဖြစ်ကာ နောက်ဆုံးတွင် လှေကားထိပ်တွင် ဘာရှိသည်ကို မမြင်နိုင်တော့ပေ။

"လှေကားက တကယ်ပေါ်လာပြီပဲ။ ဝမ်ရှန်းပြောတာမှန်တယ်။ တမန်တော်တစ်ယောက်က အပေါ်တက်ဖို့အခြေအနေပြည့်မီသွားတာနဲ့ နောက်ထပ်တစ်ထပ်ကိုတက်ဖို့ လှေကားပေါ်လာလိမ့်မယ်တဲ့။"

ယန်ကျန့်၏ မျက်လုံးများက သိမ်မွေ့စွာ ရွေ့လျားသွားသည်။

"အရင်အခြေအနေအရဆိုရင် 'တစ္ဆေစာတိုက်'အတွင်းက ဖွဲ့စည်းပုံမှာ ဧည့်ခန်းမဆောင်ကို အားလုံးမျှဝေသုံးစွဲရတယ်။ ပထမထပ်၊ ဒုတိယထပ်၊ တတိယထပ်၊ အထပ်တစ်ခုချင်းစီက သီးခြားခွဲထားပုံပဲ။ လမ်းမှန်မရှိဘဲနဲ့ အပေါ်တက်လို့မရဘူး။ တစ္ဆေဆရာတစ်ယောက်က အတင်းအကျပ်တက်ဖို့ ကြိုးစားရင် အောင်မြင်နိုင်ခြေက တကယ်ပဲ အရမ်းနည်းတယ်။"

"သာမန်သံတောင်ဆင့်တွေအကြောင်းတော့ ပြောမနေနဲ့တော့။ သူတို့က 'တစ္ဆေစာတိုက်'အတွင်းက စည်းမျဉ်းတွေကို လုံးဝမတွန်းလှန်နိုင်ဘူး။"

သူက နောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

မှိန်ဖျော့စွာလင်းနေသော စာတိုက်ဧည့်ခန်းမဆောင်သည် ဗလာဖြစ်နေသည်။

စုန့်ရန် ရောက်မလာသေးပုံရသည်။

"အရင်ဆုံး အပေါ်တက်ကြရအောင်။"

ယန်ကျန့်က မတွေဝေဘဲ ချက်ချင်း သစ်သားလှေကားပေါ်သို့ ခြေချကာ အပေါ်သို့ တက်သွားခဲ့သည်။

လီယောင်ကလည်း သဘာဝအတိုင်း လိုက်ပါသွားသည်။

ယန်ကျန့်၏အဖွဲ့တွင် တရားဝင်အဖွဲ့ဝင်အဖြစ် ပါဝင်ပြီးဖြစ်သောကြောင့် သူနှင့်အတူတကွ လှုပ်ရှားခြင်းသည် သဘာဝကျပြီး၊ သူက မည်သည့်မကျေနပ်မှုမှမရှိဘဲ ယန်ကျန့်၏အမိန့်များကို အမြဲနာခံခဲ့သည်။

သို့သော် သဘာဝလွန်အသိုင်းအဝိုင်းထဲသို့ မကြာသေးမီကမှ ဝင်ရောက်ခဲ့သော လီယောင်သည် သတ္တိနှင့် အတွေ့အကြုံနှစ်ခုစလုံးတွင် လိုအပ်ချက်များရှိနေဆဲဖြစ်သည်။

သစ်သားလှေကားသည် သူတို့အရင်က ကြုံတွေ့ခဲ့ရသော ကွေ့ကောက်သည့်လမ်းပေါ်တွင် လျှောက်နေရသည်နှင့် ဆင်တူသည်။

အကွာအဝေးနဲ့ နေရာအာကာသဆိုင်ရာ အာရုံခံစားမှုက သဘာဝလွန်လွှမ်းမိုးမှုတစ်ခုကြောင့် ရှုပ်ထွေးနေသလို ခံစားရသည်။

သူတို့သည် လှေကားထစ် ဒါဇင်အနည်းငယ်ခန့်သာ တက်ခဲ့ကြသည်ဟု ထင်ရသော်လည်း၊ လက်တွေ့တွင် ယန်ကျန့်ကိုယ်တိုင်ပင် သူတို့ အမှန်တကယ် မည်သည့်နေရာသို့ ဝင်ရောက်သွားသည်ကို မသိခဲ့ပေ။

ရှေ့သို့ကြည့်လိုက်လျှင် အရာအားလုံးသည် အမှောင်ထုဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေဆဲဖြစ်သည်။ အမှောင်ထုသည် အတွင်းပိုင်းတွင် ပိုမိုစုစည်းနေပြီး မည်းနက်သောအမှောင်ထုအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားကာ အမြင်အာရုံအားလုံးကို ပိတ်ဆို့ထားသည်။ နောက်သို့ပြန်ကြည့်သည့်အခါတွင်လည်း အတူတူပင်။

ယခုအခါ မြင်နိုင်သောအရာမှာ ဤလှေကားတစ်ပိုင်းသာ ဖြစ်သည်။

"ကျွီ... ကျွီ..."

ယန်ကျန့် လှေကားပေါ်နင်းလိုက်သည့်အသံသည် ပို၍ပင် ကျယ်လောင်လာသလိုဖြစ်ပြီး၊ လှေကားသည် တုန်ခါနေသည်ကိုပင် သူခံစားနေရကာ၊ မည်သည့်အချိန်တွင်မဆို ပြိုကျ သို့မဟုတ် ကျိုးပဲ့သွားနိုင်သကဲ့သို့ အလွန်မလုံခြုံဟု ခံစားရသည်။

သို့သော်...'သဘာဝလွန်နယ်မြေ'တစ်ခုတွင် ပြိုကျတော့မည်ဟု ခံစားရခြင်းသည် အမှန်တကယ် ဖြစ်ပေါ်လာလေ့မရှိပေ။

လှေကားကို သစ်သားကိုယ်တိုင်က ထိန်းသိမ်းထားခြင်းမဟုတ်ဘဲ၊ သဘာဝလွန် စွမ်းအားတိုက်စားမှု တစ်မျိုးမျိုးဖြင့် ပုံဖော်ထားခြင်းဖြစ်သည်။

"ရပ်။"

ရုတ်တရက်...

ယန်ကျန့်၏ မျက်လုံးများက ကျဉ်းမြောင်းသွားသည်။ သူ ရုတ်တရက် ရှေ့က လှေကားပေါ်တွင် လူတစ်ယောက်ကို တွေ့လိုက်သည်။

သူက လူဟုတ်မဟုတ် မသေချာပေ။

အကြောင်းမှာ ထိုသူသည် လှေကားပေါ်တွင် မှောက်လျက်လဲကျနေသော အနေအထားဖြင့် လဲလျောင်းနေသောကြောင့်ပင်။

သို့သော် ထိုသူ၏ ဝတ်စားဆင်ယင်မှုမှာ ခေတ်ဟောင်းပုံစံဖြစ်ပြီး ဒီခေတ်မှမဟုတ်ဘဲ၊ သမ္မတနိုင်ငံခေတ် ဝတ်စုံများနှင့် အနည်းငယ်ဆင်တူသည်။ ခန္ဓာကိုယ်သည် လုံးဝမလှုပ်ရှားဘဲ အလွန်တောင့်တင်းနေပြီး အသက်ရှုသံမရှိသကဲ့သို့ပင်။

"တစ္ဆေများလား။"

လီယောင်က သတိထားကာ တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။

"ရုပ်အလောင်းတစ်လောင်းပဲ ဖြစ်နိုင်တယ်။ တစ္ဆေဖြစ်နိုင်ခြေကိုလည်း မပယ်ထုတ်နိုင်ဘူး။ သွားကြည့်ရအောင်။ တစ်ခုခုဖြစ်လာရင် ဘာလုပ်မလဲဆိုတာ ဆွေးနွေးကြတာပေါ့။"

ယန်ကျန့်၏ မျက်လုံးများက အနည်းငယ်ရွေ့လျားသွားသည်။ သူ လှေကားပေါ်တွင် ရုပ်အလောင်းတစ်လောင်းလဲလျောင်းနေသည်ကို မြင်ရုံဖြင့် လှည့်ပြန်မပြေးဘဲ၊ ရဲရင့်စွာ ချဉ်းကပ်သွားခဲ့သည်။

တစ္ဆေတစ်ကောင်ဖြစ်နေလျှင်ပင်၊ တစ္ဆေ၏ သတ်ဖြတ်ခြင်းစည်းမျဉ်းများကို မထိပါးသရွေ့ ပစ်မှတ်ထားခံရနိုင်ခြေမှာ နည်းပါးနေဆဲဖြစ်သည်။

အနည်းငယ်နီးကပ်သွားသောအခါ...သူ သေဆုံးနေသောလူကို ပို၍ရှင်းလင်းစွာ မြင်လိုက်ရသည်။

တကယ်ပင် ရုပ်အလောင်းတစ်လောင်းဖြစ်သည်။

မျက်နှာက ဖြူဖျော့နေပြီး အချို့နေရာများတွင် ညိုမည်းစွဲနေကာ ခန္ဓာကိုယ်က အေးစက်နေသည်မှာ သေဆုံးပြီး ရက်အတော်ကြာနေပြီဟု ထင်ရသည်။

သို့သော် အဝတ်အစားကို ကြည့်ရသည်မှာ ထိုသူသည် ရက်အနည်းငယ်ကမှ သေဆုံးခဲ့ခြင်းမဟုတ်ဘဲ၊ အလွန်ကြာမြင့်သောအချိန်ကတည်းက သေဆုံးခဲ့ဟန်တူသည်။

ခန္ဓာကိုယ်သည် မပုပ်မသိုးဖြစ်နေပြီး ယန်ကျန့်က ထိုသူ သေဆုံးခဲ့သည်မှာ ရက်မည်မျှ ကြာပြီဖြစ်ကြောင်း မဆုံးဖြတ်နိုင်ခဲ့ပေ။

သူသိသည်မှာ လက်ရှိအချိန်တွင် သူသည် ခြိမ်းခြောက်မှုမရှိခြင်းပင်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် လှုပ်ရှားမှုမရှိသောကြောင့်ဖြစ်သည်။

"အလန့်တကြားဖြစ်ရုံပဲ။ ဒီရုပ်အလောင်းကို လျစ်လျူရှုပြီး ရှေ့ဆက်သွားကြရအောင်။"

ယန်ကျန့်က ပြောသည်။

နှစ်ဦးသားသည် အချိန်ကြာမြင့်စွာ မရပ်တန့်ခဲ့ကြပေ။

ဒုတိယထပ်သို့ ဆက်လက်သွားလိုသည့်အပြင်၊ နေရာတွင် အချိန်ကြာမြင့်စွာနေပါက မမျှော်လင့်နိုင်သောအန္တရာယ်တစ်ခုခု ဖြစ်ပွားမည်ကိုလည်း စိုးရိမ်ကြသည်။

ယခုလေးတင်က ရုပ်အလောင်းသည် ခြိမ်းခြောက်မှုမရှိသော်လည်း၊ ၎င်း၏ပေါ်ပေါက်လာမှုသည် သူတို့၏စိတ်နှလုံးများပေါ်တွင် အရိပ်မည်းတစ်ခု သက်ရောက်စေခဲ့ပြီးဖြစ်သည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေ 'တစ္ဆေစာတိုက်'အတွင်းတွင် ကလဲ့စားချေလိုသောတစ္ဆေများ အမှန်တကယ်ရှိနေသည် မဟုတ်ပါလား။

ယန်ကျန့်နှင့် လီယောင်တို့ ထွက်ခွာသွားစဉ်...

လှေကားထစ်ပေါ်တွင် ငြိမ်သက်စွာ လဲလျောင်းနေသော တောင့်တင်းမလှုပ်ရှားသည့် ထိုရုပ်အလောင်းသည်၊ မည်သို့မည်ပုံမသိ ထူးဆန်းသောအခြေအနေများအောက်တွင် လှေကားထစ်အနည်းငယ်မျှ အောက်သို့ လျှောကျသွားခဲ့သည်။

ခန္ဓာကိုယ်သည် ယခင်အနေအထားအတိုင်းပင် ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။

ဘာမှမဖြစ်ခဲ့သကဲ့သို့ပင်...