ဒုတိယမြောက် စာတစ်စောင်

'တစ္ဆေစာတိုက်'အတွင်းတွင် ခြောက်နာရီ တိတိမှာ မီးများချက်ချင်း ငြိမ်းသွားခဲ့သည်။

မှောင်မိုက်သောစင်္ကြံလမ်းရှိ ဝါကျင့်ကျင့်အလင်းရောင်သည် ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားပြီး အနီးအနားရှိအရာအားလုံး အမှောင်ထုထဲသို့ နစ်မြုပ်သွားကာ တစ်ခုတည်းသောအလင်းရောင်မှာ အခန်းများအတွင်းမှသာ လာနေသည်။

သို့သော် မီးမငြိမ်းမီ...စင်္ကြံလမ်းပေါ်တွင် လူတစ်ယောက် ကျန်ရှိနေသေးသည်။

ထိုသူမှာ ယန်ကျန့်က အခန်းအမှတ် ၂၁ မှ ပစ်ထုတ်ခဲ့သော ချန်ရှင်းပင်ဖြစ်သည်။

စင်္ကြံလမ်းတွင်ရပ်နေသော ချန်ရှင်းသည် သေရမည်ဟု တထစ်ချသတ်မှတ်၍မရပေ။ မီးငြိမ်းသွားပြီးနောက်ပိုင်းက အန္တရာယ်များကိုရှောင်ရှားရန် အခြားအခန်းများတွင် ခိုလှုံခွင့်ရှာရန် အခွင့်အရေးရှိနေသေးသည်။

သို့သော် ယန်ကျန့်၏လုပ်ရပ်သည် သူ၏ဒီဖြစ်နိုင်ခြေကို ဖယ်ရှားပစ်ခဲ့သည်။

အကြောင်းမှာ ယန်ကျန့်က သူ၏လက်များနှင့် ခြေထောက်များကို ချိုးပစ်ခဲ့သောကြောင့်ပင်။

သူသည် ယခုအခါ လုံးဝမလှုပ်ရှားနိုင်သော ဒုက္ခိတတစ်ဦးကဲ့သို့ဖြစ်နေပြီး တံခါးဝတွင် နာကျင်စွာအော်ဟစ်ရင်း မီးငြိမ်းသွားမည့်အချိန်ကို တဖြည်းဖြည်းစောင့်ဆိုင်းနေရုံသာ တတ်နိုင်တော့သည်။

ဒုတိယထပ်ရှိ အခြားအခန်းများတွင် အခြားစာပို့သမားများ ရှိကောင်းရှိနိုင်သော်လည်း၊ ဒီအချိန်တွင် သူ့ကိုကယ်တင်ရန် မည်သူမျှ ထွက်မလာခဲ့ပေ။

ထိုသို့သောအဖြစ်အပျက်များသည် သာမန်ဖြစ်ရိုးဖြစ်စဉ်တစ်ခုလို ဖြစ်နေသကဲ့သို့၊ သို့မဟုတ် စာပို့သမားအဖြစ် နေထိုင်ခဲ့သည့်အချိန်အတွင်း လူများစွာသည် အေးစက်မာကျောတတ်ဖို့ သင်ယူခဲ့ကြပြီးဖြစ်၍ ထိုသို့သောကိစ္စများတွင် မိမိကိုယ်ကို အပူမကပ်ကြတော့ပေ။

ချန်ရှင်း၏ ကြောက်ရွံ့ထိတ်လန့်နေသော အကြည့်များအလယ်တွင်၊ မီးများငြိမ်းသွားပြီးနောက် ဖြစ်ပေါ်လာသော အမှောင်ထုက သူ့ပုံရိပ်ကို အလျင်အမြန် ဝါးမျိုသွားခဲ့သည်။

စာတိုက်အတွင်းရှိ အရာအားလုံးသည် ထူးဆန်းသောတိတ်ဆိတ်မှုတစ်ခုထဲသို့ ကျဆင်းသွားသည်။

"ခေါင်းဆောင်ယန်က ဟိုလူကို စာတိုက်ထဲက စည်းမျဉ်းတချို့ကို စမ်းသပ်ခိုင်းချင်တာလား"

လီယောင်သည် အခန်းအတွင်းရှိ တံခါးကိုမှီကာ ထိုင်ချလိုက်သည်။

အမှောင်ထဲမှ တစ်စုံတစ်ခု ရုတ်တရက်ဝင်မလာစေရန် ကာကွယ်ရန်ဖြစ်သည်။

ယန်ကျန့်က ပြောသည်။

"ဒါက ဘေးထွက်အကျိုးကျေးဇူးတစ်ခုပဲ အဓိကအကြောင်းရင်းကတော့ ငါသူ့ကို သတ်ချင်လို့ပဲ သူ့ကို ဒီအတိုင်းသတ်လိုက်ရုံနဲ့က သိပ်လွယ်လွန်းတယ်လို့ ငါထင်တယ် သူ့ကို ကြောက်ရွံ့ခြင်းရဲ့အရသာကို မြည်းစမ်းစေချင်လို့"

"အဲ့လို အောက်တန်းကျတဲ့ကောင်တွေက တကယ်ပဲ အသက်ရှင်မထိုက်ပါဘူး"

လီယောင်က ဒီလုပ်ရပ်ကို အပြည့်အဝသဘောတူသည်။

ဒီလိုလူမျိုးသည် လူ့သဘာဝကို ဆုံးရှုံးသွားပြီး သူတို့၏စိတ်ဓာတ်သည် လုံးဝဆိုးရွားသွားခဲ့ပြီ။ တစ္ဆေဆရာမဟုတ်သော်လည်း အချို့သောတစ္ဆေဆရာများထက်ပင် ပို၍စက်ဆုပ်ရွံရှာဖွယ် ကောင်းသည်။

"မင်း ညရဲ့ပထမပိုင်းကို စောင့်ကြည့် ငါဒုတိယပိုင်းကို စောင့်ကြည့်မယ် ငါတို့ရဲ့နောက်ဆုံး အတွေ့အကြုံအရဆိုရင် စာက မိုးလင်းပြီးမှ ပေါ်လာသင့်တယ်"

ယန်ကျန့်က ဆိုသည်။

"စာပေါ်လာပြီးမှ တခြားကိစ္စတွေကို စဉ်းစားကြတာပေါ့"

လီယောင်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီးနောက် အခန်းအတွင်းကို တစ်ချက်ပြန်ကြည့်လိုက်သည်။

"ခေါင်းဆောင် ဟိုမိန်းမကိုရော ဘယ်လိုလုပ်မလဲ"

"သူ့ကို ဂရုမစိုက်နဲ့တော့ သူအသက်ရှင်နိုင်ရင် ရှင်ပါစေ မရှင်နိုင်ရင်လည်း ငါတို့ သိပ်ပြီး စိတ်ပူမနေနိုင်ဘူး ဒီနေရာကိုဝင်လာတဲ့ သာမန်လူတွေ ဘာဖြစ်သွားမယ်ဆိုတာ ကြိုတင် ခန့်မှန်းနိုင်ပါတယ် သူဒီည အသက်ရှင်ရင်တောင် နောက်လာမယ့် စာပို့တာဝန်ကို ကျော်ဖြတ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး"

ယန်ကျန့်က ရှင်းပြသည်။

"ဒါလည်း ဟုတ်တာပဲ"

လီယောင်သည် ဒီကိစ္စကို ဆက်မပူပန်တော့ဘဲ ယန်ကျန့်၏ အေးစက်သောအတွေးအခေါ်ကို တဖြည်းဖြည်း နားလည်လာသည်။

ဒါဟာ တကယ်တော့ အေးစက်တာမဟုတ်ဘူး။

ဒါပေမဲ့ သာမန်လူတွေက အရမ်းများလွန်းပြီး သူတို့အားလုံးကို ကယ်တင်ဖို့က မဖြစ်နိုင်ဘူး။

လူတိုင်းကို ကယ်တင်ဖို့ ကြိုးစားနေမယ်ဆိုရင် တစ္ဆေဆရာတစ်ယောက်အနေနဲ့ သေချာပေါက် အရမ်းမြန်မြန် သေသွားလိမ့်မယ်။

ဒါကြောင့် လူတော်တော်များများက အသက်ကို တန်ဖိုးမထားတာမဟုတ်ဘဲ သဘာဝလွန်ဖြစ်ရပ်တွေရဲ့ ပြင်းထန်မှုနဲ့ နှိုင်းယှဉ်ရင် အသက်ဆိုတာက အရေးမပါသလောက် ဖြစ်နေလို့ပဲ။

ညသည် အလွန်ငြိမ်သက်နေခဲ့သည်။

စင်္ကြံအပြင်ဘက်မှ မည်သည့်အနှောင့်အယှက်မှ မလာခဲ့သလို၊ စာတိုက်အတွင်း လှည့်လည် သွားလာလေ့ရှိသော မကောင်းဆိုးဝါးတစ္ဆေသည်လည်း ဒီတစ်ကြိမ်တွင် ပေါ်မလာခဲ့ပေ။

ယန်ကျန့်၏ စိုးရိမ်မှုများသည် အနည်းငယ် အပိုဖြစ်သွားသလိုပင်။

သို့သော် ဒါက ကောင်းသောအရာဖြစ်သည်။ အနည်းဆုံးတော့ အပြင်မှ ကျူးကျော် ဝင်ရောက်လာသူများ ဖြစ်သော ယန်ကျန့်နှင့် လီယောင်တို့သည် တစ္ဆေများ၏ အမြဲတမ်းပစ်မှတ်ထားခြင်း မခံရကြောင်း အတည်ပြုပေးသည်။

နှစ်ဦးသားသည် တစ်ညလုံး အလှည့်ကျစောင့်ကြည့်ရန် စီစဉ်ထားသော်လည်း လက်တွေ့တွင်မူ ထိုညက သူတို့နှစ်ဦးလုံး လုံးဝမအိပ်ခဲ့ကြပေ။

ဒီလို တစ္ဆေခြောက်သောနေရာတွင် သာမန်လူများပင် အိပ်မပျော်ဘဲ အိပ်ပျော်ရန်ရုန်းကန်ရလျှင် တစ္ဆေဆရာများအကြောင်း ပြောနေစရာမလိုတော့ပေ။

ထို့အပြင် ယန်ကျန့်ကိုယ်တိုင်က ရက်ပေါင်းများစွာ မစားမသောက်၊ မအိပ်ဘဲ နေနိုင်ပြီး သူ၏ခန္ဓာကိုယ်လုပ်ဆောင်ချက်များသည် သာမန်လူများနှင့် ကွဲပြားနေပြီဖြစ်သည်။ သို့သော် သူသည် မကောင်းဆိုးဝါးတစ္ဆေများ၏ သူ့အပေါ်သက်ရောက်မှုကို အနည်းဆုံးဖြစ်စေရန် သာမန် အလေ့အကျင့်များကို တတ်နိုင်သမျှ ထိန်းသိမ်းရန် ကြိုးစားနေဆဲဖြစ်သည်။

မိုးလင်းလာသည်။

အခန်းထဲက မီးများ ငြိမ်းသွားသည်။

ဝါကျင့်ကျင့်၊ မှိန်ဖျော့သော အလင်းရောင်သည် အပြင်ဘက်စင်္ကြံလမ်းကို နောက်တစ်ကြိမ် လင်းထိန်စေခဲ့သည်။

အမှောင်ထုဖုံးလွှမ်းနေသော 'တစ္ဆေစာတိုက်'သည် နေ့သစ်တစ်နေ့ကို ကြိုဆိုလိုက်သည်။

ယန်ကျန့်သည် အရင်ဆုံး အခန်းပတ်လည်ကို ရှာဖွေကြည့်ရာ စာအသစ်တစ်စောင်မှ မတွေ့ရှိခဲ့ပေ။ တစ်ခုခုလွတ်သွားမည်စိုးသောကြောင့် သူ အလွန်သေချာစွာ ရှာဖွေခဲ့သည်။

"စာအသစ်က အခန်းထဲမှာမရှိဘူး အပြင်ထွက်စစ်ကြည့်ရအောင်"

လီယောင်သည်လည်း လန်းဆန်းတက်ကြွလာပြီး၊ ချန်ရုန်ဟုခေါ်သော အမျိုးသမီးသည် အိပ်ခန်းထဲမှ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်ပြီး သနားစရာကောင်းသောပုံစံဖြင့် ထွက်လာကာ ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်စွာဖြင့် ခြေလှမ်းလှမ်းလိုက်သည်။

ယန်ကျန့်သည် အခန်းအပြင်ဘက်စင်္ကြံလမ်းပေါ်သို့ ခြေချလိုက်သည်။

ထူးဆန်းသောအရာတစ်ခု ဖြစ်ပျက်သွားသည်။

မနေ့ညက စင်္ကြံလမ်းတွင် ထားခဲ့သော ချန်ရှင်းဟုခေါ်သော အမျိုးသားသည် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။ သူ၏ပုံရိပ်သည် စင်္ကြံလမ်းပေါ်တွင် မရှိတော့ပေ။

"သက်ရှိလူတစ်ယောက်က ဒီအတိုင်းပဲ ပျောက်သွားတာလား မနေ့ညက ကျွန်တော် စောင့်ကြည့်နေတုန်းက တံခါးအပြင်ဘက်ကနေ ဘာအသံမှမကြားခဲ့ဘူး သူသာ မကောင်းဆိုးဝါးတစ္ဆေတစ်ကောင်ရဲ့ တိုက်ခိုက်ခြင်းကို ခံခဲ့ရရင် အော်ဟစ်ငိုယိုသံတွေ ရှိသင့်တယ်"

လီယောင်သည် ယန်ကျန့်၏ပုံစံအတိုင်း အခြေအနေကို စတင်သုံးသပ်လိုက်သည်။

ယန်ကျန့်က ဆိုသည်။

"သူက မီးငြိမ်းသွားပြီးပြီးချင်း သေသွားတာဖြစ်နိုင်တယ် ဒါပေမဲ့ သူ့ရဲ့သေဆုံးမှုက မီးငြိမ်းသွားပြီးနောက် အပြင်မှာ တကယ်ပဲနေလို့မရဘူးဆိုတာကို သက်သေပြဖို့ လုံလောက်တယ် စာတိုက်ထဲမှာ မီးငြိမ်းသွားပြီးနောက် သေကိုသေရမယ်ဆိုတဲ့ စည်းမျဉ်းတစ်ခုရှိပုံပဲ"

"ဒီဖြစ်နိုင်ခြေက အရမ်းများတယ်လို့ထင်တယ်"

လီယောင်သည် မျက်မှောင်အနည်းငယ်ကြုတ်ကာ လေးနက်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။

ဒါဟာ တကယ်ပဲ အရမ်းအန္တရာယ်များတဲ့ စည်းမျဉ်းတစ်ခုပဲ။

အခန်းထဲမှ နှင်ထုတ်ခံရသူများသည် အချိန်တန်လျှင် သေဆုံးရသည်။

အခန်းတစ်ခန်းစီတွင် စာပို့သမားအနည်းငယ်သာ ရှိခြင်းမှာ အံ့ဩစရာမရှိတော့ပေ။

လူတစ်ယောက်၏စိတ်ထဲတွင် ဘာရှိသည်ကို သိရန်ခက်ခဲသည်။

လူများလွန်းလျှင် တစ်နေ့နေ့တွင် တံခါးအပြင်ဘက်တွင် ပိတ်ဆို့ခံရသူမှာ မိမိကိုယ်တိုင် ဖြစ်လာမည်မဟုတ်ဟု မည်သူက ယုံကြည်စိတ်ချစွာ ပြောနိုင်မည်နည်း။

သို့သော် ဒီအချိန်တွင်...

အခြားအခန်းများ၏ တံခါးများ ပွင့်လာသည်။

တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက်၊ အခြားအခန်းများမှ စာပို့သမားများ ထွက်လာကြသည်။

အရေအတွက်မများပေ။ အချို့အခန်းများကို လူတစ်ဦးတည်းက သိမ်းပိုက်ထားပြီး၊ အချို့မှာ နှစ်ဦး၊ နှင့် အခန်းတစ်ခန်းတွင် လူသုံးဦး နေထိုင်ကြသည်။

လူသုံးဦးနေထိုင်သောအခန်းမှာ ဝမ်ရှန်း၊ ဝမ့်ရှင်းနှင့် မရင်းနှီးသော အမျိုးသားတစ်ဦးတို့၏ အခန်းဖြစ်သည်။

ရှင်းလင်းသည်မှာ သူတို့သည် မနေ့က စောစောရောက်ရှိခဲ့ပြီး အခန်းထဲသို့ အချိန်မီ ဝင်ရောက်နေထိုင်ခဲ့ကြသည်။

"ယန်ကျန့်လား သူတကယ်ပဲ ရောက်လာပြီပဲ မနေ့ညက ဆူညံသံတွေက သူဖြန့်တာပဲဖြစ်ရမယ် ပြီးတော့ အခန်း ၂၁ ကို အင်အားသုံးပြီး သိမ်းပိုက်ခဲ့တာ ရှင်းနေတာပဲ"

ဝမ်ရှန်းသည် ယန်ကျန့်ကို မြင်ရ၍ အနည်းငယ်ဝမ်းသာသွားသော်လည်း၊ အခန်းထဲတွင် မူလက ပေါင်းသင်းရခက်သောသူများ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး အိမ်ထဲမှ ထွက်မလာသည်ကိုလည်း သတိပြုမိလိုက်သည်။

လူတိုင်းက ထိုသို့သောအဆုံးသတ်ကို ခန့်မှန်းမိကြသည်။

ယန်ကျန့်ကို ရန်စခြင်းသည် သဘာဝလွန်ဖြစ်ရပ်များကြောင့် သေဆုံးရခြင်းထက်ပင် ပို၍မြန်ဆန်သည်။

"စုန့်ရန် မလာဘူး"

ယန်ကျန့်၏ မျက်နှာအမူအရာ အနည်းငယ်ပြောင်းလဲသွားသည်။ ဒုတိယထပ် စာပို့သမားများ အုပ်စုထဲတွင် စုန့်ရန်၏ အရိပ်အယောင်မရှိကြောင်း သူသေချာနိုင်သည်။

ဒါက စုန့်ရန်သည် ဒုတိယထပ်သို့ လုံးဝရောက်မလာခဲ့ကြောင်းသာ ဆိုလိုသည်။

"ဘာဖြစ်တာလဲ ဘာလို့ ဒီတစ်ခါ စာပို့သမားတွေ အများကြီး တစ်ပြိုင်နက်တည်း ပေါ်လာရတာလဲ တစ်ခုခုမှားနေတာလား"

"နောက်စရာလားကွာ တခြားအခန်းတွေမှာလည်း လူတွေရှိနေတာပဲ အဲ့ဒါဆို လူဆယ်ယောက်ကျော်တောင် ရှိနေပြီ ငါတစ်ခုခု အရမ်းမှားနေပြီဆိုတာ သိသားပဲ ငါက လွန်ခဲ့တဲ့အပတ်ကမှ စာတစ်စောင်ပို့ပြီးတာ အခုငါ့အလှည့်မဟုတ်သေးဘူး အနည်းဆုံးတစ်လလောက်တော့ ငါဘေးကင်းသင့်တယ်"

"ဟုတ်တယ် ဒီတစ်ခါပို့ရမယ့်စာကို မင်းတို့ရော ရကြလား"

ဒုတိယထပ် စာပို့သမားအုပ်စုသည် ချက်ချင်းပင် သူတို့အချင်းချင်း ဆွေးနွေးကြပြီး အခြားအခန်းများတွင်လည်း စာပို့သမားများ ရှိနေသည်ကို အံ့ဩနေကြသည်။

လူအပြည့်ဖြစ်နေသည်။

ပုံမှန်အားဖြင့် စာပို့သမားများကို 'တစ္ဆေစာတိုက်'က စာပို့ရန်အချိန်ရောက်မှသာ ခေါ်ဆောင်လာလေ့ရှိသည်။

ဆိုလိုသည်မှာ ဒီအထပ်ရှိ အခန်းခုနစ်ခန်းလုံး လက်တွေ့တွင် လူအပြည့်ဖြစ်နေရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။

စာတိုက်၏ တည်ရှိမှုသည် လူသတ်ရန်မဟုတ်သောကြောင့် သဘာဝအတိုင်း စာပို့သမားများကို တမင်သတ်ဖြတ်သော စည်းမျဉ်းများကို ဖန်တီးမည်မဟုတ်ပေ။

သို့သော် ဒီတစ်ကြိမ်တွင် အခြေအနေက ခြွင်းချက်ဖြစ်နေသည်။

ဒုတိယထပ်တွင် စုပုံနေသော စာပို့သမားအားလုံး စုဝေးရောက်ရှိနေကြသကဲ့သို့ပင်။

ဝမ်ရှန်း၊ ဝမ့်ရှင်း၊ ချန်ရုန်နှင့် ပထမထပ်မှ ခုလေးတင်တက်လာသော ယန်ကျန့်နှင့် လီယောင်ကဲ့သို့သောသူများ အပါအဝင်ဖြစ်သည်။

"စာတွေ့ပြီ ဒီမှာ"

အသက်သုံးဆယ်အရွယ် တည်ငြိမ်သောအမျိုးသားတစ်ဦးသည် တစ်စုံတစ်ခုကို သတိပြုမိပြီး လျှောက်သွားလိုက်သည်။ သူသည် စင်္ကြံလမ်း၏ အကွေ့တစ်နေရာသို့ ရောက်ရှိသွားပြီး ထိုနေရာတွင် ထင်ရှားသော အနီရောင်စာတစ်စောင်ကို ချထားသည်။

"အနီရောင်စာလား"

ထိုအမျိုးသားသည် အံ့ဩဟန်ဖြင့် သိသိသာသာ ရပ်တန့်သွားသည်။

"မဟုတ်လောက်ဘူး နောက်တစ်ခါ အနီရောင်စာတဲ့လား"

ဝမ်ရှန်း၏ မျက်လုံးများက ကျဉ်းမြောင်းသွားပြီး အလွန်တုန်လှုပ်သွားသည်။

"ဝမ်ရှန်း မင်းဒီအကြောင်းသိလို့လား"

ဘေးမှတစ်စုံတစ်ယောက်က မေးလိုက်သည်။

ဝမ်ရှန်း၏ အကြည့်များက လှုပ်ရှားသွားပြီး မည်သို့တုံ့ပြန်ရမည်ကို မသေချာဖြစ်နေသည်။ အမှန်အတိုင်းပြောရလျှင် သူသည် အနီရောင်စာတစ်စောင်ကို အရင်က တစ်ကြိမ်သာမြင်ဖူးပြီး၊ သိပ်မကြာသေးခင်ကပင်ဖြစ်သည်။ သို့သော် ထိုစာကို ယန်ကျန့်က ပို့ဆောင်ခဲ့ပြီး သူနှင့်မသက်ဆိုင်ပေ။ သူသည် စောင့်ဆိုင်းနေစဉ် သူ၏တာဝန်ကို ပြီးမြောက်အောင် လုပ်ဆောင်ခဲ့ရုံသာဖြစ်သည်။

မမျှော်လင့်ဘဲ၊ ဒီရှားပါးသော အနီရောင်စာသည် နောက်တစ်ကြိမ် ပေါ်လာပြန်သည်။

စာပို့သမားများစွာ ရှိနေခြင်းတွင် အကြောင်းရင်းတစ်ခု သေချာပေါက်ရှိရမည်။

တာဝန်သည် အလွန်အန္တရာယ်များပြီး၊ စာပို့သမားတစ်ဦးတည်းကို စေလွှတ်ပါက သေချာပေါက်သေဆုံးမည်ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် လူများစွာကို စီစဉ်ရန် လိုအပ်သည်။

အရေအတွက်ဖြင့် အနိုင်ယူရန်။

ဒီပြောင်းလဲမှုသည် ယန်ကျန့်နှင့် သက်ဆိုင်ခြင်းရှိမရှိ သူသေချာမပြောနိုင်သော်လည်း အလွန်သံသယဖြစ်ဖွယ်ကောင်းသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဒီရုတ်တရက်ပြောင်းလဲမှုအားလုံးသည် ယန်ကျန့် ရောက်ရှိလာခြင်းနှင့်အတူ စတင်ခဲ့သောကြောင့်ဖြစ်သည်။

ဝမ်ရှန်းသည် အဖြေတစ်ခုရရန် မျှော်လင့်ချက်ဖြင့် ယန်ကျန့်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

ကံမကောင်းစွာဖြင့်၊ ယန်ကျန့်သည် သူ့ကို စိတ်ဝင်စားမှုမပြပေ။

ဒီအချိန်တွင်...

ယန်ကျန့်သည် အနီရောင်စာဆီသို့ သွက်လက်စွာ လျှောက်သွားလိုက်သည်။

အနီရောင်စာသည် ထိုနေရာတွင် မထိမကိုင်ဘဲ ရှိနေပြီး၊ လူတိုင်းသည် သတိထားကာ တုံ့ဆိုင်းနေကြပြီး၊ အကြောင်းရင်းများကို သုံးသပ်ကာ အခြေအနေကို ချိန်ဆနေကြသည်။

သို့သော် ယန်ကျန့်က အခြားသူများ ဘာကိုတုံ့ဆိုင်းနေသည်ကို ဂရုမစိုက်ဘဲ အနီရောင်စာကို ယူရန် ရည်ရွယ်ထားသည်။