အခန်းကို သိမ်းပိုက်ခြင်း
Vol. 55 Ch. 813
လှေကားထစ်များပေါ်တွင် ပက်လက်လန်နေသော ထူးဆန်းသည့်ရုပ်အလောင်းကို ကျော်ဖြတ်ပြီးနောက်၊ ယန်ကျန့်နှင့် လီယောင်တို့သည် လှေကားထစ်များကို ဖုံးလွှမ်းထားသော မှိန်ဖျော့သည့် မြူခိုးများကို ဖြတ်သန်းကာ သဘာဝလွန်လွှမ်းမိုးမှုတစ်မျိုးမျိုးအောက်တွင် မသိရှိသောနေရာတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိသွားကြသည်။
'တစ္ဆေစာတိုက်'၏ ဒုတိယထပ်သို့ ရောက်လာခဲ့ပြီဖြစ်သည်။
U-ပုံသဏ္ဌာန် စင်္ကြံလမ်းတစ်ခုသည် ဟောင်းနွမ်းပြီး ပျက်စီးနေကာ လှေကားရင်းရှိ ဝါကျင့်ကျင့်မီးအိမ်အချို့ကသာ အားနည်းစွာ လင်းထိန်ပေးထားသည်။
အနီးအနားရှိနံရံများသည် အစွန်းအကွက်များဖြင့် ပြည့်နှက်ကာ မှောင်မှိုင်းနေပြီး သွေးခြောက်များ ပေကျံထားသကဲ့သို့ အစွန်းအကွက်များစွာ၊ ထူးဆန်းသော ခြစ်ရာများနှင့် တစ်စုံတစ်ယောက်က မှင်ဖြင့် နံရံပေါ်တွင်ရေးခြစ်ထားသကဲ့သို့ ထူးဆန်းသော အနက်ရောင်ပုံများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေသည်။
ဒုတိယထပ်၏ ဖွဲ့စည်းပုံသည် ပထမထပ်နှင့် မကွာခြားဘဲ၊ တစ်ခုတည်းသော ကွာခြားချက်မှာ 'တစ္ဆေစာတိုက်'၏ ပင်မဧည့်ခန်းမဆောင်ကို မမြင်နိုင်ခြင်းပင်ဖြစ်သည်။
"ခေါင်းဆောင်ယန် ကျွန်တော်တို့ ရောက်ပြီဗျ ဒါ 'တစ္ဆေစာတိုက်'ရဲ့ ဒုတိယထပ်ဖြစ်ရမယ်"
လီယောင်က ပတ်ပတ်လည်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် သူ့နောက်ဘက်ကို မှတ်ချက်ပြုလိုက်သည်။
"ကျွန်တော်တို့ တက်လာတဲ့လှေကား ပျောက်သွားပြီ"
သူတို့နောက်တွင် ဆေးများကွာကျနေပြီး အစက်အပြောက်အမျိုးမျိုးဖြင့် ပြည့်နေသော နံရံအိုတစ်ချပ်သာ ရှိနေသည်။
သစ်သားလှေကားသည် မရှိတော့ပေ။
"ဒါက နောက်ပြန်မလှည့်နိုင်တဲ့ လမ်းတစ်ခုပဲထင်တယ် စာတိုက်ထဲဝင်လာတဲ့သူတွေက အပေါ်ကိုပဲတက်နိုင်ပြီး အောက်ပြန်ဆင်းလို့မရတော့ဘူး အဲ့ဒီ ဝမ်ရှန်းပြောခဲ့တာနဲ့ ဆင်တူတယ်"
ယန်ကျန့်က အချိန်ကို နောက်တစ်ကြိမ်စစ်ဆေးရင်း မှတ်ချက်ပေးလိုက်သည်။
"မီးမမှောင်ခင် မိနစ်နှစ်ဆယ်လောက်ပဲ ကျန်တော့တယ် အရင်ဆုံး နေဖို့အခန်းတစ်ခန်းရှာပြီးမှ အခြေအနေကို အကဲခတ်ကြတာပေါ့"
ထို့နောက် လီယောင်က ပြောသည်။
"ခေါင်းဆောင် ဟို စုန့်ရန်ဆိုတဲ့လူ ရောက်မလာသေးဘူး"
"မင်း သူ့ကို အစောက အကြောင်းကြားခဲ့လား"
ယန်ကျန့်က မေးလိုက်သည်။
"ကြားခဲ့ပါတယ်"
ယန်ကျန့်က ဆိုသည်။
"ဒါဆိုရင် တော်ပြီ သူက တာဟန်မြို့ရဲ့ တာဝန်ခံဆိုတော့ ကိစ္စတချို့ကြောင့် ကြန့်ကြာနေတာ ဖြစ်နိုင်တယ် လောလောဆယ် သူ့ကို လျစ်လျူရှုထားလိုက်လို့ရတယ်"
ထိုသို့ပြောရင်း...သူသည် ဟောင်းနွမ်းသောစင်္ကြံတစ်လျှောက် အနီးဆုံးအခန်းဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။
အခန်းများပေါ်ရှိ နံပါတ်များ ပြောင်းလဲသွားသည် - ၂၁၊ ၂၂၊ ၂၃... မှ ၂၇ အထိ။
၂ က အထပ်နံပါတ်ဖြစ်သည်။
နောက်က ဂဏန်းက အခန်းနံပါတ်ဖြစ်သည်။
ဒီအထပ်တွင်လည်း အခန်းခုနစ်ခန်းသာ ရှိနေသေးသည်။
သံတော်ဆင့်ခုနစ်ဦးနှင့် ကိုက်ညီနေသည်။
သို့သော် ဒါက စိတ်ကူးထဲက အခြေအနေတစ်ခုသာဖြစ်ပြီး၊ အခန်းတစ်ခန်းတွင် လူတစ်ဦးသာ နေထိုင်နိုင်သည်ဟု တိကျသောစည်းမျဉ်းများ မရှိပေ။ လွန်ခဲ့သောတစ်ကြိမ်က ပထမထပ်တွင် ယန်ကျန့်နှင့် သူ၏အဖွဲ့သည် အခန်းတစ်ခန်းတည်းတွင် နေထိုင်ခဲ့ကြသော်လည်း ပြဿနာမရှိခဲ့ပေ။
သို့သော်...အခန်းတစ်ခန်းတွင် လူများများနေထိုင်ပါက၊ စာတိုက်အတွင်း လှည့်လည်နေသောတစ္ဆေ၏ တိုက်ခိုက်ခြင်းကို ခံရနိုင်သည်။
ဖြစ်နိုင်သည်မှာ...အခန်းတစ်ခန်းရှိ လူဦးရေကို ကန့်သတ်ထားနိုင်ပြီး၊ ထိုကန့်သတ်ချက်ကို ကျော်လွန်ပါက တစ္ဆေတစ်ကောင်က ထိုအခန်းရှိလူတိုင်းကို ရှင်းလင်းသွားစေနိုင်သည်။
ဒါက ခန့်မှန်းချက်မျှသာဖြစ်ပြီး၊ အမှန်တကယ် ဟုတ်မဟုတ်ကို အတည်မပြုရသေးသလို၊ တိကျသော သတင်းအချက်အလက်လည်း မရရှိသေးပေ။
ယန်ကျန့်သည် စင်္ကြံလမ်းတစ်လျှောက် လျှောက်သွားရင်း ပထမထပ်ကို မြင်နိုင်မလားသိရန် ကြိုးတစ်ချောင်းဖြင့် အောက်သို့ စပ်စုကာ ချကြည့်လိုက်သည်။
ဒုတိယထပ်မှ ပထမထပ်ကို ကြည့်ရှုနိုင်ခြင်းရှိမရှိ သိလို၍ဖြစ်သည်။
ရလဒ်မှာ စိတ်ပျက်စရာကောင်းလှသည်။
သူ ပထမထပ်တွင် ဘာကိုမှမမြင်ရပေ။ ဒုတိယထပ်၏အောက်ဘက်တွင် အမှောင်ထုက ဆန့်တန်းနေပြီး မီတာအနည်းငယ်အကွာတွင် မရှင်းမလင်းဖြစ်သွားကာ အဆုံးမရှိသော ချောက်နက်ကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ပင်၊ အလိုလိုပင် ဖော်မပြနိုင်သော ကြောက်ရွံ့မှုကို ဖြစ်ပေါ်စေသည်။
ဒုတိယထပ်ဖြစ်ကြောင်း သိနေလျှင်ပင်၊ မည်သူမျှ ခုန်ချရန် သတ္တိရှိမည်မဟုတ်ပေ။
"ဒုန်း"
ထိုအခိုက်အတန့်မှာပင်...ရုတ်တရက် အနီးဆုံးအခန်း၊ အခန်းအမှတ် ၂၁ မှ တံခါးသည် ဒုန်းခနဲ ပွင့်ထွက်လာပြီး ကြမ်းတမ်းသောအသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။
"ခွေးမ ထွက်သွားစမ်း နင်က ငါ့အခန်းထဲမှာ ဒီတိုင်းဝင်နေလို့ရမယ်ထင်နေလား နင်က ဘာကောင်မို့လို့လဲ"
ဒဏ်ရာဒဏ်ချက်များဖြင့် အမျိုးသမီးတစ်ဦးသည် အခန်းထဲမှ အကြမ်းပတမ်း ကန်ထုတ်ခံလိုက်ရပြီးနောက် မြေပြင်ပေါ်သို့ နာကျင်စွာ လဲကျသွားကာ သူမ၏အရေပြားသည် ကြမ်းတမ်းသောမျက်နှာပြင်နှင့် ပွတ်တိုက်မိပြီး ပေါက်ပြဲသွားသည်။
သွေးများက လျင်မြန်စွာ စိမ့်ထွက်လာသည်။
သူမ၏ ဖရိုဖရဲဖြစ်နေသောပုံစံသည် အလွန်သနားစရာကောင်းလှသည်။
"ခေါင်းဆောင် အဲ့ဒါ ချန်ရုန်ဆိုတဲ့ မိန်းမပဲ အရင်တစ်ခေါက်တုန်းက အောက်ထပ်မှာ ကျွန်တော်တို့ သူ့ကိုတွေ့ခဲ့တယ် သူလည်း ဒုတိယထပ်ကို ရောက်လာလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားဘူး ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အရင်က သုံးသပ်ချက်က မှန်တယ်ထင်တယ် အနီရောင်စာတွေက ခက်ခဲပေမဲ့ အထပ်တစ်ခုလုံးက တမန်တော်တွေကို အစောကြီး အဆင့်တက်ခွင့်ပေးတယ်"
လီယောင်သည် ထိုအမျိုးသမီးကို ချက်ချင်း မှတ်မိလိုက်သည်။
ပြီးတော့ သူတို့မျက်စိရှေ့တွင် ဖြစ်ပျက်နေသည်များကို လျင်မြန်စွာ သဘောပေါက်သွားသည်။
ယန်ကျန့်က စာတစ်စောင်ကို အောင်မြင်စွာ ပို့ဆောင်ပေးခဲ့သောကြောင့် သူမသည် သူတို့ထက်စောပြီး အပေါ်သို့ တက်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်ရမည်။
သို့သော် ဒုတိယထပ်သို့ ရောက်ရှိလာသောအခါ အခန်းများ လုံလောက်စွာမရှိသည့်အတွက် ချန်ရုန်သည် အခန်းများထဲမှ တစ်ခန်းသို့ ဝင်ရောက်ရန် ကြိုးစားခဲ့ပြီး မူလအခန်းပိုင်ရှင်နှင့် မလွဲမသွေ ဆက်ဆံရမည်ဖြစ်သည်။
ရှင်းလင်းသည်မှာ...ဆက်ဆံရေး မအောင်မြင်ဘဲ သူမ မောင်းထုတ်ခံလိုက်ရသည်။
ယခု၊ မိနစ်နှစ်ဆယ်မပြည့်တပြည့်သာ ကျန်တော့သည်။
ခြောက်နာရီအထိ...စာတိုက်အတွင်းရှိ မီးများ ငြိမ်းသွားပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်တစ္ဆေများ အတွင်း၌ လှည့်လည်သွားလာတော့မည်။
ဘယ်သူက အပြင်မှာ နေရဲမှာလဲ။
ချန်ရုန်က ခေါင်းမော့လိုက်ပြီး သူမ၏မျက်လုံးများတွင် ကြောက်ရွံ့မှုနှင့် မျှော်လင့်ချက်ကင်းမဲ့မှုတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေကာ သူမ၏တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်နေပြီး အခန်းထဲသို့ ပြန်တွားသွားရန် ကြိုးစားလိုက်သော်လည်း ခက်ထန်သောမျက်နှာထားနှင့် အမျိုးသားတစ်ဦးက နောက်တစ်ကြိမ် ကန်လှဲလိုက်သည်။
"ဒီအခန်းက လူပြည့်နေပြီ လစ်စမ်း"
"မလုပ်ပါနဲ့ ကျေးဇူးပြုပြီး ဒီလိုမလုပ်ပါနဲ့ ကျွန်မကို တစ်ညပဲဖြစ်ဖြစ် နေခွင့်ပေးပါ တစ်ညလေးပါပဲ ဘယ်လိုအခြေအနေမျိုးကိုမဆို ကျွန်မ သဘောတူနိုင်ပါတယ်..."
ချန်ရုန်သည် မြေပြင်သို့ ကန်ချခံလိုက်ရသော်လည်း နာကျင်နေသည့်ကြားမှ ဆက်လက်တောင်းပန်နေသည်။
ခက်ထန်သောမျက်နှာထားနှင့် အမျိုးသားက ပြောသည်။
"ဒီမှာ ဆက်ပြီး ရစ်နေရင် မင်းကို အခုချက်ချင်း အပေါ်ကနေ ပစ်ချလိုက်မယ်ဆိုတာ ယုံလား မယုံလား ဒီစာတိုက်ထဲမှာ စာပို့သမားအချင်းချင်း သတ်တာကို တားမြစ်မထားဘူး အထူးသဖြင့် မင်းက ငါတို့အတွက် ဘာတန်ဖိုးမှမရှိတဲ့အတွက် ပိုဆိုးတယ်"
"ရှင်တို့ လိမ်ညာတဲ့လူတွေ ရှင်တို့ အစောက သဘောတူခဲ့တာပဲ ကျွန်မသာ ရှင်တို့နဲ့ တစ်ခါလိုက်တိုင်း နေခွင့်ရမယ်ဆိုပြီးတော့"
ထိုအချိန်တွင် ချန်ရုန်သည် ပေါက်ကွဲကာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။ သူမသည် မျှော်လင့်ချက်ကင်းမဲ့စွာဖြင့် ငိုကြွေးနေသည်။
သို့သော် သူမသည် ပြန်လည်တိုက်ခိုက်ရန် ဘယ်တော့မှ မစဉ်းစားခဲ့ပေ။
သူမသည် သာမန်အမျိုးသမီးတစ်ဦးဖြစ်၍ မခုခံနိုင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။
စာတိုက်တွင် အားကြီးသူသာ ရှင်သန်နိုင်သည့် ဥပဒေသက ဆက်လက်လွှမ်းမိုးနေဆဲဖြစ်သည်။
"ဟွန့်"
ခက်ထန်သောမျက်နှာထားနှင့် အမျိုးသားသည် ထို့နောက် ယန်ကျန့်နှင့် လီယောင်ကို တစ်ချက်လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏မျက်လုံးထဲတွင် အားကောင်းသော သတိပေးချက်တစ်ခု ပါဝင်နေကာ အခန်းအမှတ် ၂၁ ကို ဒုက္ခမပေးရန် ပြောနေသကဲ့သို့ပင်။
ထို့နောက် ဒုန်းခနဲ အသံကျယ်ကြီး ထွက်ပေါ်လာသည်။
တံခါးကို ပိတ်လိုက်သည်။
"ဝူး...ဝူး..."
ချန်ရုန်သည် မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းငိုကြွေးနေပြီး အလွန်ပင် သနားစရာကောင်းလှသည်။
ယန်ကျန့်က ထိုအဖြစ်ကို ကြည့်နေပြီးနောက် ဖြည်းညှင်းစွာ လျှောက်သွားကာ ချန်ရုန်ဟုခေါ်သော ထိုအမျိုးသမီးဘေးသို့ ရောက်ရှိလာပြီး သူမကို ခံစားချက်ကင်းမဲ့စွာ ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။
"မင်း တကယ်ပဲ အသက်ရှင်ချင်တာလား"
ယန်ကျန့်ကို မြင်သောအခါ ချန်ရုန်၏ ရှိုက်သံများ အနည်းငယ်တိတ်သွားပြီး ကောက်ရိုးတစ်မျှင်ကို ဆွဲကိုင်ရသကဲ့သို့ ယန်ကျန့်၏ ဘောင်းဘီအောက်နားစကို ဆွဲကိုင်လိုက်သည်။
"ကျွန်မ... ကျွန်မ မသေချင်ဘူး ကျွန်မမှာ ခင်ပွန်းရယ် ကလေးတွေရယ် မိဘတွေရယ် ရှိသေးတယ် ကျွန်မ မသေချင်ဘူး... ကျွန်မသမီးလေးက ငါးနှစ်ပဲရှိသေးတယ် ကျွန်မ မသေချင်ဘူး"
"မင်း အသက်ရှင်ချင်တဲ့ဆန္ဒ ပြင်းပြပုံပဲ ဒါပေမဲ့ သာမန်လူတစ်ယောက်အနေနဲ့ ဒီစာတိုက်ထဲဝင်လာမှတော့ သေဆုံးဖို့ဆိုတာ အချိန်ကာလတစ်ခုပဲ"
ယန်ကျန့်က ရက်စက်သော အဖြစ်မှန်တစ်ခုကို ခံစားချက်ကင်းမဲ့သော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
သူသည် မည်သည့်ကရုဏာ သို့မဟုတ် သနားကြင်နာမှုမှကင်းမဲ့သော အေးစက်သည့်ရုပ်တုတစ်ခုနှင့် တူနေသည်။
"ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်မကို ကူညီပါ ကျွန်မ မသေချင်ဘူး ဝူး...ဝူး"
ချန်ရုန်က ငိုယိုကာ ပြောသည်။ သူမသည် များများစားစား မစဉ်းစားဘဲ အသက်ရှင်ရန်သာ လိုချင်နေသည်။
သူမ ဘယ်လောက်ကြာကြာ အသက်ရှင်နိုင်မည်ကို သူမမသိသလို၊ ထိန်းချုပ်နိုင်ခြင်းလည်း မရှိပေ။
ယန်ကျန့်၏လေသံသည် အေးစက်နေဆဲဖြစ်သည်။
"ကောင်းပြီ ငါ မင်းကို ဒီတစ်ကြိမ် ကူညီမယ်"
"တကယ်လား"
ချန်ရုန်သည် ရုတ်တရက် ခေါင်းမော့လိုက်ပြီး သူမ၏ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသောမျက်နှာတွင် ဒဏ်ရာများနှင့် သွေးစွန်းကွက်များ ရှိနေကာ သူမ၏မျက်လုံးများက မယုံနိုင်စွာ ပြူးကျယ်သွားသည်။
"ဒီတစ်ကြိမ်ပဲ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ပထမထပ်က စာပို့သမားတွေ ငါရောက်လာလို့ အစောကြီး အပေါ်တက်လာရတာက စာတိုက်ရဲ့ ပုံမှန်လည်ပတ်မှုကို နှောင့်ယှက်မိသလို ဖြစ်သွားနိုင်လို့ ဒါကို လျော်ကြေးလို့ပဲ သဘောထားလိုက်ပါ ဒါ့အပြင် အစောက ဟိုလူ ငါ့ကို ကြည့်သွားတဲ့အကြည့်က သိပ်မမှန်ဘူး စိန်ခေါ်နေသလိုပဲ ကွက်တိပဲ ငါလည်း တစ်ညတာတည်းခိုဖို့ အခန်းတစ်ခန်းလိုနေတယ် ဒါကြောင့် သူတို့ကို ရှင်းပစ်လိုက်ကြတာပေါ့"
ယန်ကျန့်က သူ့အကြည့်ကို ရုပ်သိမ်းကာ အခန်းအမှတ် ၂၁ ဘက်သို့ ကြည့်လိုက်သည်။
"လီယောင် တံခါးဖွင့်"
"ဟုတ်ကဲ့ ခေါင်းဆောင်"
လီယောင်သည် ချက်ချင်း အခန်းအမှတ် ၂၁ ၏ တံခါးဝသို့ သွားလိုက်သည်။
ထိုသစ်သားတံခါးအိုကို အတွင်းမှ ကန့်လန့်ထိုးထားသောကြောင့် ဖွင့်ရန်မလွယ်ကူပေ။
သို့သော် သူသည် တံခါးလက်ကိုင်ဖုကို ထိလိုက်ရုံဖြင့် ဟောင်းနွမ်းသော သစ်သားတံခါးသည် ကျွီခနဲ အလွယ်တကူ ပွင့်သွားသည်မှာ မယုံနိုင်စရာပင်။
တံခါးပွင့်သွားသည်။
နောက်ကျိသောလေထုတစ်ခု ရှေ့သို့ တိုးထွက်လာသည်။
ဆေးလိပ်ငွေ့၊ မှိုနံ့နှင့် ချဉ်စုတ်စုတ်အနံ့... အလွန်ပင် မသက်မသာဖြစ်စေသည်။
"ဘယ်ခွေးမသားက ဒီအချိန်ကြီး တံခါးလာဖွင့်နေတာလဲ သေချင်နေတာလား"
အတွင်းမှ ဟိန်းဟောက်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး စွပ်ကျယ်ဝတ်အမျိုးသားတစ်ဦးက ဒေါသတကြီး ပြောလိုက်သည်။
သို့သော် သူစကားမဆုံးခင်မှာပင် လီယောင်နှင့် ယန်ကျန့်တို့ တံခါးဝတွင် ရပ်နေသည်ကို သူတွေ့လိုက်ရသည်။
"အပြင်မှာ လူတွေရှိနေသေးတာလား သူငယ်ချင်းတို့ မင်းတို့သာ နားလည်ရင် ဒီအတိုင်း ပြန်လှည့်သွားလိုက်တော့ ဒီအခန်းက လူပြည့်နေပြီ မင်းတို့ကို မကြိုဆိုဘူး ဒီသတိပေးချက်ကို လျစ်လျူရှုရင်တော့ နောက်ပိုင်း ငါဘာလုပ်မိမယ်ဆိုတာ အာမမခံနိုင်ဘူး"
စွပ်ကျယ်ဝတ်အမျိုးသားသည် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းပြီး ခြိမ်းခြောက်နေသည်။
ယန်ကျန့်က စကားမပြောဘဲ ထိုလူ၏ သတိပေးချက်ကို လျစ်လျူရှုကာ အခန်းထဲသို့ လျှောက်ဝင်သွားလိုက်သည်။
"ကောင်စုတ်လေး ငါမင်းကို ပြောနေတာလေ အထပ်ပေါ် ခုမှရောက်လာတဲ့ စာပို့သမားလေး တစ်ယောက်က ဒီမှာလာပြီး သတ္တိပြနေတာလား မင်း သေချင်နေတာလား"
စွပ်ကျယ်ဝတ်အမျိုးသားသည် အနီးအနားမှ ဘေ့စ်ဘောတုတ်တစ်ချောင်းကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ကောက်ယူကာ တဟုန်ထိုးပြေးလာပြီး ရိုက်နှက်ရန် လက်မြှောက်လိုက်သည်။
တကယ်ပင် ညှာတာခြင်းမရှိပေ။
သို့သော် နောက်တစ်ခဏတွင်...
အေးစက်သော ရွှေရောင်ပစ္စတိုတစ်လက်သည် သူ့နဖူးကို ထောက်ထားလိုက်သည်။
"အစ်ကို... အစ်ကို စိတ်အေးအေးထားပါ စိတ်အေးအေးထားပါ လူသတ်တာက တရားမဝင်ဘူးလေ"
စွပ်ကျယ်ဝတ်အမျိုးသားသည် ရုတ်တရက် လေထဲတွင် လက်တစ်ဖက်ဖြင့် တောင့်ခဲသွားပြီး သူ၏မျက်နှာပေါ်တွင် ချွေးစေးများ အလိုလို ထွက်ပေါ်လာသည်။
စကားပြောရင်း သူသည် သူ့ဘေးရှိ သစ်သားစားပွဲဘက်သို့ မသိမသာ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
ထိုနေရာတွင် ခရီးဆောင်အိတ်တစ်လုံး ချထားသည်။
၎င်းထဲတွင်လည်း သေနတ်များ ပါဝင်သည်။
သူ ဒုတိယထပ်သို့ သံတော်ဆင့်အဖြစ် လာခဲ့သည်ဖြစ်ရာ သဘာဝအတိုင်း ပြင်ဆင်မှုမရှိဘဲ နေမည်မဟုတ်ပေ။
ပုံမှန်အားဖြင့် ထိုသို့သောပစ္စည်းများသည် တားမြစ်ပစ္စည်းများဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့ကို ခရီးဆောင်အိတ်ထဲတွင် သိမ်းဆည်းထားပြီး လွယ်လွယ်ကူကူ မထုတ်ဖော်ပေ။ အကယ်၍ ဖမ်းမိပါက သူထောင်ကျမည်မှာ သေချာသည်။
ထိုအချိန်တွင် စာပို့ရန်ပျက်ကွက်ခြင်း၏ အကျိုးဆက်သည် မသိနိုင်သောသေခြင်းကဲ့သို့ပင် ဆိုးရွားပေလိမ့်မည်။
ဒိုင်း
သို့သော် နောက်တစ်ခဏတွင်..သေနတ်ပစ်ခတ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။
စွပ်ကျယ်ဝတ်အမျိုးသားသည် ချက်ချင်းပင် မြေပြင်ပေါ်သို့ ဒုန်းခနဲ လဲကျသွားပြီး သွေးများ ပန်းထွက်ကာ သူ၏ခန္ဓာကိုယ်သည် တက်ချက်နေသည်။
"မင်းလို အမှိုက်မျိုးကို အပြင်မှာထားရင် ရက်စက်တဲ့ရာဇဝတ်ကောင်တစ်ယောက်ပဲ ဖြစ်လာမှာပဲ မင်းကို ရှုပ်ရှုပ်ထွေးထွေးစာတွေ ပို့ခိုင်းမယ့်အစား အခုပဲ လွှတ်လိုက်တာက ပိုကောင်းတယ်"
ယန်ကျန့်၏ မျက်နှာအမူအရာသည် အေးစက်နေပြီး မည်သည့်တုံ့ဆိုင်းမှု အရိပ်အယောင်မှမရှိဘဲ ထိုလူကို အပြီးသတ်ရှင်းပစ်လိုက်သည်။
သို့သော် သေနတ်သံထွက်ပေါ်သည်နှင့်...အတွင်းဘက်အခန်းသည် ရုတ်တရက် ပွင့်လာသည်။
"ဘာဖြစ်နေတာလဲ ဘာဖြစ်သွားတာလဲ"
ရုတ်တရက် အသံကျယ်ကြီးကြားရသောကြောင့် ယခင်က ခက်ထန်သောမျက်နှာထားနှင့် အမျိုးသားသည် အလျင်အမြန် ပြေးထွက်လာသည်။ သူ မြေပြင်ပေါ်ရှိ ခန္ဓာကိုယ်နှင့် ဧည့်ခန်းတွင်ရပ်နေသော ယန်ကျန့်ကို မြင်သောအခါ သူ၏မျက်လုံးများ ချက်ချင်း ကျဉ်းမြောင်းသွားသည်။
"မင်းလား"
အစောပိုင်းက အပြင်ဘက်တွင် သူ ယန်ကျန့်ကို တွေ့ခဲ့သည်။
သူက ထိုလူသည် ဒုက္ခမရှာရဲဟု ထင်ခဲ့သော်လည်း မမျှော်လင့်ဘဲ သူက အတင်းဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။
"မကောင်းတော့ဘူး"
ခက်ထန်သောမျက်နှာထားနှင့် အမျိုးသားသည် အခြေအနေကို သဘောပေါက်သွားပြီး ယန်ကျန့်တွင် လက်နက်ရှိကြောင်းသိကာ ပြန်လှည့်ပြီး ရင်ဆိုင်ရန် အခန်းထဲသို့ ပြန်ဝင်သွားသည်။
ယန်ကျန့်၏ မျက်လုံးများက အနည်းငယ်ရွေ့လျားသွားပြီး သူ့ကို ကြည့်လိုက်ကာ ခြေလှမ်းကျဲကြီးများဖြင့် လျှောက်သွားလိုက်သည်။
အခန်းတံခါးကို ခုလေးတင်ပိတ်လိုက်သော အမျိုးသားသည် ရင်ဆိုင်ရန်အသင့်ပြင်ဆင်ရင်း ခရီးဆောင်အိတ်ကို အမြန်မွှေနှောက်နေသည်။
"ချန်ရှင်း အပြင်မှာ ဘာဖြစ်တာလဲ ဘာလို့ သေနတ်သံကြားရတာလဲ"
အခန်းထဲတွင် နောက်ထပ်အမျိုးသားတစ်ဦး ရှိနေသေးသည်။
"ပထမထပ်ကနေ တစ်ယောက်ယောက်တက်လာတယ် အစောက မိန်းမတစ်ယောက်တည်းမဟုတ်ဘူး ယောက်ျားနှစ်ယောက်လည်း ပါလာတယ် ကျစ် ဒီနေ့ ဘာဖြစ်နေတာလဲ ဘာလို့ လူတွေအများကြီး တစ်ပြိုင်နက်တက်လာရတာလဲ ပြီးတော့ ဒီကောင်က မခေဘူး သူ ခုလေးတင် အဖိုးကြီးရွှီကို သတ်လိုက်ပြီ အခု ငါတို့ဆီကို ပြေးလာနေပြီ"
ချန်ရှင်း၏ နဖူးပေါ်တွင် ချွေးစေးများ ပေါ်လာသည်။
၎င်းသည် သဘာဝလွန်တွေ့ကြုံမှုတစ်ခုမဟုတ်သော်လည်း ထိုပစ်ခတ်မှုမျိုးသည် အလွန်အန္တရာယ်များပြီး ယနေ့တွင် အရာများ အလွယ်တကူမှားယွင်းကာ ဒီနေရာတွင် သေဆုံးသွားနိုင်သည်။
"ဒါဆိုရင် အပြင်က နှစ်ယောက်ကို ရှင်းပစ်လိုက်ကြတာပေါ့"
အခြားအမျိုးသားသည် အဖိုးကြီးရွှီ၏သေဆုံးမှုကို ဂရုမစိုက်ဘဲ အိပ်ရာပေါ်မှ လူးလဲထကာ လက်နက်တစ်ခုကို တိုက်ရိုက်ဆွဲယူလိုက်သည်။
သူတို့တွင် လက်နက်များစွာရှိရခြင်းအကြောင်းမှာ ချန်ရှင်းသည် နိုင်ငံခြားတွင် နေထိုင်ခဲ့သောကြောင့်ဖြစ်သည်။
စာတိုက်သည် မည်သည့်နေရာမှမဆို လူများကို ခေါ်ဆောင်လာနိုင်သဖြင့် သဘာဝအတိုင်း အဆင်ပြေမှုကို အသုံးချ၍ အချို့ကိစ္စများကို လုပ်ဆောင်နိုင်ကြသည်။
သို့သော် သူတို့၏လက်နက်များသည် အပေါ်ထပ်သို့တက်လာသော လူသစ်အချို့ကို အနိုင်ကျင့်ရန်အတွက်သာ ဖြစ်သည်။
အချို့သော အထူးသံတော်ဆင့်များနှင့် ရင်ဆိုင်ရသောအခါ လက်နက်များသည် များစွာအသုံးမဝင်တော့ပေ။
သို့သော် နှစ်ဦးသား လှုပ်ရှားရန်ပြင်ဆင်နေစဉ်...တံခါးကို ယန်ကျန့်က ကန်ဖွင့်လိုက်သည်။
အင်အားသည် လူတစ်ဦးကို တိုက်ရိုက်လွင့်စင်သွားစေပြီး ချက်ချင်း သတိလစ်သွားစေသည်။
"မင်း..."
ချန်ရှင်းသည် တုန်လှုပ်သွားပြီး အလျင်အမြန် တုံ့ပြန်ရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။
သို့သော် သူ၏လက်ချောင်းများ တောင့်တင်းသွားပြီး မလှုပ်ရှားနိုင်တော့ပေ။
ဘယ်အချိန်ကမှန်းမသိဘဲ အေးစက်ပြီး မည်းမှောင်နေသော လက်တစ်ဖက်သည် သူ၏လက်ကို ဖုံးအုပ်ကာ သူ၏လက်ချောင်းများကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး သေနတ်မောင်းဆွဲခြင်းကို တားဆီးထားသည်။
တစ္ဆေတစ်ကောင်လား
ချန်ရှင်း၏ ဦးရေပြားသည် ထိုနေရာတွင်ပင် ပေါက်ကွဲသွားပြီး ထိုအရာကို ခါထုတ်ရန် အလိုလို ကြိုးစားလိုက်သည်။
"ဒီအခန်းထဲမှာ မင်းတို့သုံးယောက်ပဲရှိတာလား"
ယန်ကျန့်က သူ့ကို လျစ်လျူရှုကာ အနည်းငယ်သာ ကြည့်လိုက်သည်။
တကယ်ပင် သုံးယောက်သာရှိသည်။
ထိုသုံးယောက်သည် ယာယီပူးပေါင်းထားပုံရသည်။ တစ်ယောက်တည်း စာပို့ရသည်မှာ အတော်လေး ခက်ခဲသောကြောင့်ဖြစ်သည်။
သို့မဟုတ် သူတို့အားလုံးသည် အခန်းအမှတ် ၂၁ မှ တမန်တော်များဖြစ်ပြီး ကံကောင်းစွာ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်ခဲ့သောကြောင့် အခန်းတစ်ခုတည်းတွင် နေထိုင်ကြခြင်းလည်း ဖြစ်နိုင်သည်။
"မင်း တကယ်တော့ ဘယ်သူလဲ အောက်ထပ်က လူတွေမှာ မင်းလိုလူမျိုး မရှိနိုင်ဘူး"
ချန်ရှင်းသည် သူ၏လက်ဖမိုးပေါ်ရှိ အေးစက်သော လက်ဖဝါးသည် ရပ်တန့်သွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။
သူ နားလည်သွားသည်။
ထိုအရာအားလုံးသည် သူ့ရှေ့မှလူက ဖန်တီးခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။
ဒီလူသည် သဘာဝလွန်နယ်ပယ်ရှိ ကြောက်မက်ဖွယ်တစ္ဆေများကို အမှန်တကယ် ထိန်းချုပ်နိုင်သည်။
ထိုသို့သော ကျွမ်းကျင်မှုမျိုးကို တတိယထပ်ရှိ သူများပင် မစွမ်းဆောင်နိုင်ပေ။
သို့သော် ထိုသို့ဖြစ်လေလေ သူပို၍ကြောက်ရွံ့လေလေပင်။
သူသည် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသူတစ်ဦး၏ ပစ်မှတ်ထားခြင်းကို ခံလိုက်ရပုံရသည်။
"ငါဘယ်သူလဲဆိုတာ အရေးမကြီးဘူး အရေးကြီးတာက ခြောက်နာရီမှာ မီးတွေမှောင်သွားပြီးနောက် အပြင်ကစင်္ကြံမှာ မင်း အသက်ရှင်နိုင်မလားဆိုတာပဲ"
ယန်ကျန့်က အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။
ကြွပ်
"အား"
ချန်ရှင်းသည် နာကျင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်ပြီး သူ၏လက်တစ်ဖက်လုံးသည် ထူးဆန်းစွာ လိမ်သွားသည်။ ၎င်းအားလုံးသည် သူ၏လက်မောင်းပေါ်တွင် တင်ထားသော လက်ဖဝါးတစ်ဖက်ကြောင့်သာ ဖြစ်သည်။
၎င်းသည် လက်ဖဝါးတစ်ခုသာဖြစ်ပြီး လက်မောင်းမပါ၊ အေးစက်ပြီး မည်းမှောင်နေသော်လည်း ရှင်းပြမရနိုင်သော ခွန်အားကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည်။
'တစ္ဆေလက်'၏ ခွဲတမ်းကို 'တစ္ဆေမျက်လုံး'ပေါ်တွင် အသုံးပြုခဲ့သော်လည်း...'တစ္ဆေလက်'၏ သဘာဝလွန်စွမ်းအားကိုယ်တိုင်မှာမူ ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။
၎င်းသည် တစ္ဆေထိန်းချုပ်သူများကို မကိုင်တွယ်နိုင်သော်လည်း သာမန်လူများကို ကိုင်တွယ်ရန်မှာမူ အလွန်လွယ်ကူသည်။
"လွှတ်... ကျွန်တော့်ကို လွှတ်ပေးပါ ကျွန်တော့်ကို သတ်လိုက်လို့ ခင်ဗျားအတွက် ဘာအကျိုးမှမရှိဘူး အချင်းချင်း ထိခိုက်ခွင့်ပြုပေမဲ့ တချို့စာတွေက သတ်မှတ်ထားတဲ့ လူဦးရေလိုတယ် လူနည်းသွားရင် စာတွေကို အောင်မြင်အောင်ပို့ဖို့က လုံးဝမဖြစ်နိုင်သလောက်ပဲ"
ချန်ရှင်းသည် ချွေးများရွှဲနစ်ကာ ပြောလိုက်သည်။
"အဲ့လိုလား ဒါက တကယ်ပဲ ဝမ်းနည်းစရာပဲ ငါ့ဘက်မှာတော့ လူအလုံအလောက်ရှိတယ်"
ယန်ကျန့်က ပြောသည်။
သူစကားမဆုံးခင်မှာပင် ထိုလူသည် နောက်တစ်ကြိမ် အော်ဟစ်လိုက်သည်။
ခြေထောက်တစ်ချောင်း လိမ်ကာပုံပျက်သွားပြီး အရိုးကျိုးသံ တိုးတိုးလေး ထွက်ပေါ်လာသည်။
ခဏအကြာတွင်...
ယန်ကျန့်သည် ထိုလူကို အခန်းအမှတ် ၂၁ မှ ဆွဲထုတ်လာခဲ့သည်။
"သူ့ကို ဒီည အပြင်မှာ တစ်ညတာ ကုန်ဆုံးစေလိုက် ကြည့်ရအောင် သူအဆင်ပြေမလားလို့ ပြီးတော့ ငါ့အခန်းထဲက အမှိုက်တွေကို ရှင်းပေးဦး"
ယန်ကျန့်က ပြောသည်။
"ဟုတ်ကဲ့ ခေါင်းဆောင်"
လီယောင်သည် ချန်ရှင်းဟုခေါ်သော ထိုလူကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး သနားကြင်နာမှု အရိပ်အယောင်မရှိပေ။
ထိုလူသည် လူကောင်းတစ်ယောက်မဟုတ်ပေ။ သူ နှိမ်နင်းခံရသည်မှာ ထိုက်တန်သည်။
သူမသေသေးခြင်းမှာ သူ၌ အကြွင်းအကျန်တန်ဖိုးအနည်းငယ် ကျန်ရှိနေသေးသောကြောင့်သာ ဖြစ်သည်။
သို့သော် သတိထားသည့်အနေဖြင့် လီယောင်က မေးလိုက်သည်။
"ခေါင်းဆောင် ကျွန်တော်တို့ သူ့ဆီကနေ သတင်းအချက်အလက်တချို့ ထုတ်ယူဖို့လိုမလား"
"မလိုဘူး ဒုတိယထပ်က သူတွေသိတဲ့ သတင်းအချက်အလက်က ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် အရမ်းအကန့်အသတ်ရှိမှာပဲ ငါ့ရဲ့ပန်းတိုင်က အနည်းဆုံး စတုတ္ထထပ်ကို ရောက်ဖို့ပဲ"
ယန်ကျန့်က ပြောသည်။
မကြာမီ ချန်ရှင်းကို စင်္ကြံလမ်းပေါ်သို့ ပစ်ချလိုက်သည်။ သူသည် ချွေးများရွှဲနစ်ကာ အလွန်နာကျင်နေပြီး ဒေါသများဖြင့် ပြည့်နှက်နေကာ ထိုလူ၏ မိသားစုတစ်စုလုံးကို သတ်ပစ်ချင်စိတ် ပေါက်နေသည်။
သို့သော် သူ မပြောရဲပေ။
ပထမထပ်မှ ဒီသံတော်ဆင့်သည် သဘာဝလွန်စွမ်းအားများ ရရှိထားသည်။ ၎င်းမှာ စဉ်းစား၍ပင်မရနိုင်ပေ။
ထိုသို့သောလူနှင့် ရင်ဆိုင်ရသောအခါ သူ၌ ခုခံရန် အရင်းအနှီးမရှိပေ။
သို့သော် မကြာမီ သူ၏အတွင်းမှ ကြောက်ရွံ့မှုတစ်ခု တိုးတက်လာသည်။ ခြောက်နာရီ ရောက်တော့မည်ဖြစ်ပြီး စာတိုက်သည် မီးပိတ်တော့မည်ကို သူသိသည်။
မီးပိတ်ပြီးနောက်ပိုင်းက ကြောက်မက်ဖွယ်ရာကို ဒုတိယထပ်ရှိ တမန်တော်တိုင်း မသိသူမရှိပေ။
မည်သို့ပင်ဆိုစေ သူတို့သည် လူသစ်များမဟုတ်တော့ပေ။
" အခု ဝင်လာလို့ရပြီ"
ယန်ကျန့်က ချန်ရုန်ဟုခေါ်သော အမျိုးသမီးကို ကြည့်လိုက်သည်။
ချန်ရုန်သည် ယခုအခါ စိတ်လှုပ်ရှားနေပြီး ယန်ကျန့်ကို မော့ကြည့်ရန်ပင် မရဲဘဲ ခေါင်းငုံ့ကာ ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်စွာဖြင့် အခန်းထဲသို့ ဝင်သွားသည်။
ယန်ကျန့်က အချိန်ကိုစစ်ဆေးလိုက်သည်။
မီးမမှောင်ခင် ဆယ်မိနစ်မပြည့်တပြည့်သာ ကျန်တော့သည်။
"ပထမထပ်ကလူတွေ ဝမ်ရှန်းနဲ့ ဝမ့်ရှင်းဆိုတဲ့လူ ပြီးတော့ စုန့်ရန်လည်း ပေါ်မလာဘူး... ဒါက တိုက်ဆိုင်မှုမဟုတ်ဘူး သူတို့က အစောကြီးကတည်းက အခန်းတစ်ခုခုကို ရောက်နေနှင့်လောက်ပြီ"
ယန်ကျန့် သုံးသပ်လိုက်သည်။
သို့သော် ဤအခိုက်တွင် မည်သည့်အခန်းကမှ တံခါးမဖွင့်ပေ။
အခန်းတိုင်းသည် တင်းကျပ်စွာ ပိတ်ထားပြီး မကြာသေးမီက ဆူပူမှုသည် အခြားသူများကို အပြင်ထွက်လာအောင် မဆွဲဆောင်နိုင်ခဲ့ပေ။
သို့သော် ဒါက အနည်းငယ် ကျိုးကြောင်းဆီလျော်မှုမရှိပေ။
အကယ်၍ စုန့်ရန် ရောက်ရှိနေပါက ပြန်လည်မတွေ့ဆုံရန် အကြောင်းမရှိပေ။
"မမျှော်လင့်တာတစ်ခုခု ဖြစ်သွားတာများလား"
ယန်ကျန့်က နောက်တစ်ကြိမ် စဉ်းစားလိုက်သည်။
"ထားလိုက်တော့ မနက်ဖြန်မှ အခြေအနေကြည့်ကြတာပေါ့"
ထိုအပေါ်တွင် များများစားစား မစဉ်းစားတော့ဘဲ...
သူ လှည့်ကာ သူ့အခန်းသို့ ပြန်ဝင်သွားသည်။
မည်သို့ပင်ဆိုစေ မီးများမှောင်တော့မည်ဖြစ်ပြီး သူ၏လက်ရှိအခြေအနေတွင် စာတိုက်အတွင်းရှိ ကြောက်မက်ဖွယ်တစ္ဆေများနှင့် မတွေ့ဆုံချင်ပေ။