အခန်း (၆၇၃)
Vol. 45 Ch. 673
ချင်အန်းက ခဏတာ မှင်တက်သွားပြီးနောက် အံ့အားသင့်စွာ ဆိုသည်။
"အစ်ကို၊ ဘာတွေပြောနေတာလဲ။ ကျွန်တော် ပြန်မသွားဘူး"
ချင်ဖုန်း မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။
"ငါက မင်းရဲ့ အစ်ကိုကြီးပဲ။ အဖေ ဒီမှာမရှိရင်တောင် ငါက မင်းရဲ့ အဖေလိုပဲ ကောင်းတဲ့ အစ်ကိုကြီးပဲ"
ဒီတစ်ခေါက် ဂဠုန်မျိုးနွယ်နဲ့ တိုက်ပွဲက ဘယ်လောက် အန္တရာယ်များလဲဆိုတာကို ချင်ဖုန်းက ဘယ်သူ့ထက်မဆို ပိုသိသည်။ သူက သူ့ညီလေး ဒီမှာ မကောင်းတာတစ်ခုခု ဖြစ်သွားမှာကို မလိုလားပေ။
"ကျွန်တော် အစ်ကိုကြီးကို လေးစားပါတယ်။ ပုံမှန်ဆိုရင် အစ်ကိုကြီး ဘာပဲပြောပြော ကျွန်တော် နားထောင်မှာပါ။ ဒါပေမဲ့ ဒီတစ်ခေါက်တော့ မရဘူး"
"ဆရာက ကျွန်တော့်ကို မကြာခဏ ပြောတယ်။ စစ်သည်တော်တွေက နှလုံးသားရဲ့ သန့်စင်မှုနဲ့ ကြည်လင်တဲ့ ရည်ရွယ်ချက်ကို တန်ဖိုးထားတယ်တဲ့။ ကြည်လင်တဲ့ စိတ်ရှိမှပဲ လူတစ်ယောက်က သတ္တိရှိရှိ ရှေ့ဆက်နိုင်ပြီး တိုက်ပွဲမှာ မယှဉ်နိုင် ဖြစ်လာမှာ"
"လူတစ်ယောက်ကသာ သေခြင်းကို ကြောက်ရွံ့ပြီး ထွက်ပြေးဖို့ ရွေးချယ်ခဲ့မယ်ဆိုရင် ကျွန်တော့်ရဲ့ သိုင်းပညာလေ့ကျင့်မှုက အဓိပ္ပာယ်မဲ့သွားလိမ့်မယ်"
"ဒီတစ်ခေါက် ကျွန်တော် ဓားရှည်ကို ကောက်ကိုင်ပြီး အဲ့ဒီ ဂဠုန်မျိုးနွယ်က ငှက်တွေကို သတ်ဖြတ်မယ်။ ပြီးတော့ လူသားမျိုးနွယ်ကို အနိုင်ကျင့်လို့မရဘူးဆိုတာကို သူတို့ကို သိစေရမယ်"
စကားလုံးတိုင်းက စိတ်နှလုံးကို ထိမှန်ပြီး နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ပဲ့တင်ထပ်နေသည်။ ချင်ဖုန်းက သူ၏ညီငယ်၏ စကားများကြောင့် စိတ်လှုပ်ရှားမိခြင်းကို မထိန်းနိုင်ပေ။ သို့သော် သူက သူ၏ညီကို ဒီလိုအန္တရာယ်မျိုး စွန့်စားခွင့် မပြုနိုင်ပေ။ သူက ကျိုးကြောင်းဆင်ခြင်ပြသည်။
"မင်းက ငယ်သေးတယ်။ မင်းနေပြည်တော်မှာ မင်းကို စောင့်နေတဲ့ ပိုင်ချိုးနဲ့တောင် လက်မထပ်ရသေးဘူး"
"မင်းအစ်ကိုကြီးစကားကို နားထောင်ပါ။ ဒီရှုပ်ထွေးမှုထဲမှာ ဝင်မပါနဲ့။ မင်းနေပြည်တော်ကို စောစောပြန်လိုက်ပါ။ ဒီမှာ ငါနဲ့အဖေ ရှိနေတာနဲ့ လုံလောက်ပြီ"
ချင်အန်းက ကန့်ကွက်သည်။
"အစ်ကိုကြီးရဲ့ ကျိုးကြောင်းဆင်ခြင်မှုအရဆိုရင် အပြန်သင့်ဆုံးလူက အစ်ကိုကြီးပဲ။ အစ်ကိုကြီးရဲ့ ဇနီးနှစ်ယောက်လုံးက ကိုယ်ဝန်ရှိနေပြီး အစ်ကိုကြီးရဲ့ အဖော်ကို လိုအပ်နေတယ်။ ဒီတိုက်ပွဲမှာ အစ်ကိုကြီး တစ်ခုခုဖြစ်သွားခဲ့ရင်..."
ချင်ဖုန်းက တံတွေးအနည်းငယ် ထွေးထုတ်ကာ ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။
"ရှက်စမ်းပါ။ ပေါက်ကရ စကားတွေ မပြောနဲ့။ မင်းမှာ ကောင်းတာပြောစရာ မရှိရင် ဘာမှမပြောဘဲနေလိုက်စမ်း။ မင်း တကယ်ပဲ ပြန်မသွားဘူးလား"
ချင်အန်းက ခိုင်မာစွာ ရပ်တည်သည်။
"ကျွန်တော် ပြန်မသွားဘူး"
ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ချင်ဖုန်း သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။
"မင်းက သန္နိဋ္ဌာန်ချထားမှတော့ ငါ ဘာမှပိုမပြောတော့ဘူး"
သူက မြောက်ဘက်သို့ ကြည့်လိုက်ပြီး ဆိုသည်။
"မနက်ဖြန် ငါတို့ ထျန်းလင်တောင်တန်းကို တိုက်ခိုက်ကြမယ်။ ညီလေး၊ မင်းနေပြည်တော်ကနေ မြင်ရတဲ့ လက ငါတို့ ဒီမှာမြင်ရသလောက် တောက်ပရဲ့လား မသိဘူး။ မေမေလေးနဲ့ တခြားသူတွေလည်း လမင်းကို ကြည့်ပြီး ငါတို့အတွက် စိတ်ပူနေကြမလား မသိဘူး"
ရိုးဖြောင့်သော စစ်သည်တော်တစ်ဦးဖြစ်သူ ချင်အန်းက သူ၏အစ်ကို၏ စကားများကြောင့် ချက်ချင်း စိတ်ထိခိုက်သွားသည်။ သူက အဝေးသို့ ငေးကြည့်ရင်း အတွေးများထဲတွင် နစ်မျောသွားသည်။ ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်သောအခါ ချင်ဖုန်းက သူ့နောက်မှ တိတ်တဆိတ် ချဉ်းကပ်သွားသည်။ သူ၏ညာလက်က ဓားခုတ်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားပြီး ရှုပ်ထွေးသော အမူအရာတစ်ခုက သူ၏မျက်ဝန်းများတွင် လင်းလက်သွားသည်။
"ညီလေး၊ အစ်ကိုကြီးကို အပြစ်မတင်ပါနဲ့။ အစ်ကိုကြီးက မင်းကောင်းဖို့အတွက်ပဲ ဒီလိုလုပ်နေတာ"
ဒီအတွေးနှင့်အတူ ချင်ဖုန်းက သူ၏လက်ကို လွှဲလိုက်ပြီး ချင်အန်း၏ လည်ကုပ်နောက်သို့ ရိုက်ချလိုက်သည်။ သူက သူ့ကို သတိလစ်သွားအောင် လုပ်ပြီး မင်းနေပြည်တော်သို့ ပြန်ပို့ရန် ရည်ရွယ်သည်!
ဖြောင်း
အသံက ပြတ်သားသော်လည်း အကျိုးသက်ရောက်မှုကတော့ သူမျှော်လင့်ထားသလို မဟုတ်ခဲ့ပေ။ ချင်အန်းက လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏လည်ပင်းကို စူးစမ်းစွာ ခံစားလိုက်သည်။
"အစ်ကိုကြီး၊ ဘာလုပ်နေတာလဲ"
ချင်ဖုန်း၏ မျက်နှာက ရှုံမဲ့သွားသည်။ သွားပြီ၊ တီဗီဇာတ်လမ်းတွေက တကယ်ပဲ လူတွေကို လှည့်စားတာပဲ။ လည်ပင်းကို ပုတ်လိုက်ရုံနဲ့ တစ်ယောက်ယောက်ကို သတိလစ်သွားအောင် လုပ်နိုင်တယ်ဆိုတဲ့ အကြံကို ဘယ်သူက ထုတ်ခဲ့တာလဲ။ ဘယ်လောက်တောင် ဦးနှောက်မဲ့တဲ့ ဇာတ်ညွှန်းရေးဆရာလဲ။ ဖြစ်နိုင်မလား၊ သူ့အစွမ်းက မလုံလောက်လို့လား။
ချင်ဖုန်းက သူ၏ညာလက်ကို တိတ်တဆိတ် ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်သည်။
"ခြင်တစ်ကောင် ရှိလို့"
"ဒီရာသီဥတုမှာတောင် ခြင်တွေ ရှိသေးတယ်လား" ချင်အန်းက ရှုပ်ထွေးစွာ ပတ်ပတ်လည်ကို ကြည့်လိုက်သည်။
အစီအစဉ် A ကျရှုံးသွားမှတော့ ချင်ဖုန်းက အစီအစဉ် B ကို ကြံစည်လိုက်သည်။ သူက အခွင့်အရေးရလျှင် သူ၏ညီငယ်၏ သောက်စရာထဲသို့ အိပ်ဆေးတစ်မျိုး ခိုးထည့်ပြီး သူ့ကို သတိလစ်သွားအောင် လုပ်ရန် စီစဉ်လိုက်သည်!
ဒီအခိုက်အတန့်တွင် အနက်ရောင်ဝတ်ရုံနှင့် မျက်နှာဖြူမျက်နှာဖုံးနှင့် အဖေက ဘယ်ကမှန်းမသိ ပေါ်လာပြီး ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဆိုသည်။
"မင်းတို့နှစ်ယောက် ငါနဲ့လိုက်ခဲ့"
ထို့နောက် သူက ချင်ဖုန်းနှင့် ချင်အန်းကို နေရာလွတ်တစ်ခုသို့ ခေါ်ဆောင်သွားသည်။ ချင်ဖုန်းက ပတ်ပတ်လည်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး နှုတ်ခမ်းတွန့်လိုက်သည်။ ဘာလို့ ဒီမြင်ကွင်းက သူ သူ့ဒုတိယညီကို ခေါ်ထုတ်တုန်းကနဲ့ တစ်ပုံစံတည်း ဖြစ်နေရတာလဲ။
မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်း နောက်ဆက်တွဲဖြစ်ရပ်မှာ သူမျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်း အတိအကျပင် အဖေက တိုက်ရိုက် ဆိုသည်။
"ဒီတစ်ခေါက် အန္တရာယ်က ငါ့မျှော်လင့်ချက်ထက် အများကြီး သာလွန်တယ်။ မင်းတို့နှစ်ယောက် ဒီတိုက်ပွဲမှာ ပါဝင်လို့မဖြစ်ဘူး။ ချက်ချင်း ပြန်ကြ"
"ကျွန်တော်တို့ ပြန်မသွားဘူး"
ချင်ဖုန်းနှင့် ချင်အန်းတို့က တစ်ညီတစ်ညွတ်တည်း ဆိုသည်။
ဖခင်ချင်က သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ အဖေတူ သားတူပါပဲ။ သူတို့၏ အဖြေက သူ၏မျှော်လင့်ချက် အတွင်းမှာပင် ရှိနေသည်။ နောက်ထပ်စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောဘဲ သူက ရှေ့သို့ လင်းလက်သွားပြီး သူတို့၏ လည်ကုပ်နောက်သို့ လျင်မြန်သော ထိုးနှက်ချက်နှစ်ခုကို ပေးပို့လိုက်သည်။
"အဖေ..."
ချင်အန်းက သူ၏ပါးစပ်ကို ဖွင့်လိုက်ပြီးနောက် သူ၏မျက်လုံးများက မှောင်မိုက်သွားကာ သတိလစ်သွားသည်။
ချင်ဖုန်းက သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ကို အသည်းအသန် လှည့်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း ဘန်းကနဲ အသံနှင့်အတူ သူ မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားပြီး သတိလစ်သွားသည်။
သူ၏နောက်ဆုံး လျင်မြန်သော အတွေးမှာတော့... "ဒါဆို လည်ပင်းကို ရိုက်တာက တကယ်ပဲ တစ်ယောက်ယောက်ကို သတိလစ်သွားအောင် လုပ်နိုင်တာကိုး..."
ဖခင်ချင်က သူ၏သားနှစ်ယောက်ကိုသာ ကြည့်နေပြီး သူ၏အမူအရာမှာ သူ၏ဖြူဖျော့သော မျက်နှာအောက်တွင် ဖုံးကွယ်နေသည်။ ရုတ်တရက် အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။
"တော်တော်ကြမ်းတာပဲ ဟမ်"
ချင်ကျန့်အန်းက လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ အကြီးအကဲ ပိုင်လီနှင့် နန်ထျန်းလုံတို့ ရောက်ရှိလာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ပိုင်လီက ဆိုသည်။
"ဂဠုန်ဘုရင်ရဲ့ အစွမ်းအစက သူ့ရဲ့ အထွတ်အထိပ်ကို ပြန်ရောက်ရုံတင်မကဘဲ ကျော်လွန်သွားခဲ့ပြီ။ ဒီတိုက်ပွဲက လွန်ခဲ့တဲ့နှစ်တွေက ကျန်းလင်တောင်ကြားလမ်းက တိုက်ပွဲထက် သေချာပေါက် ပိုရက်စက်ကြမ်းကြုတ်လိမ့်မယ်။ မင်းနဲ့ငါ နှစ်ယောက်လုံး ဒါကို သိတယ်"
ဂဠုန်ဘုရင်မှာ သွေးအမွေဆက်ခံခြင်း၏ မွေးရာပါ နတ်ဘုရားစွမ်းရည်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားပြီး ဒါက သူ၏ မျိုးနွယ်ဝင်များ၏ သွေးမျိုးရိုးစွမ်းအားကို လှုံ့ဆော်ပေးနိုင်ပြီး အစွမ်းထက်သော တိုက်ခိုက်ရေး အင်အားတစ်ခုအဖြစ် ပေါက်ကွဲထွက်စေနိုင်သည်။ ပြီးတော့ ဂဠုန်ဘုရင် ပိုအားကောင်းလေ သွေးမျိုးရိုးအမွေဆက်ခံခြင်း၏ အကျိုးသက်ရောက်မှုက ပိုအားကောင်းလေပင်။ ဒါက လူအနည်းငယ်သာ သိသော လျှို့ဝှက်ချက်တစ်ခု ဖြစ်သည်။
ဂဠုန်ဘုရင်အပြင် ဖယောင်းတိုင်နဂါး ပြန်လည်ရောက်ရှိလာမည့် ဖြစ်နိုင်ခြေလည်း ရှိသေးသည်။ ဒီလိုဇာတ်လမ်းမျိုးကို ဘယ်သူက စဉ်းစားဝံ့မှာလဲ။ ကြောက်ရွံ့ခြင်းမရှိသော မြောက်ပိုင်း တစ္ဆေခေါင်းပင်လျှင် ဒီတိုက်ပွဲမှာ အန္တရာယ်များနှင့် ပြည့်နှက်နေသည်ဟု ခံစားနေရသည်။ မဟုတ်ရင် သူက သူ၏သားနှစ်ယောက်ကို ဒီလှုပ်ခတ်နေသော နေရာမှ ထွက်ခွာသွားစေရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့မည်မဟုတ်ပေ!
ပိုင်လီက ဒါကို ကောင်းကောင်းသိသည်။ သူက ထျန်းလင်တောင်တန်းကို ကြည့်ရင်း သက်ပြင်းချလိုက်သည်။
"မင်းရဲ့ အစွမ်းကုန်ကို လုပ်ဆောင်ပါ။ ဒါပေမဲ့ မင်းရဲ့ ကန့်သတ်ချက်ကိုလည်း သိပါစေ"
...
စစ်ဘုရင် စစ်တပ်မှ စစ်သားနှစ်ဦးက မြန်ဆန်သော မြင်းနှစ်စီးပေါ်တွင် တက်စီးပြီး ချင်ဖုန်းနှင့် ချင်အန်းကို အနီးဆုံး ကောင်းကင်ဘုံမြို့တော်ဖြစ်သော ကျင့်ယန်မြို့သို့ သယ်ဆောင်သွားသည်။ မူလကတော့ သူတို့၏ အမိန့်မှာ ချင်ဖုန်းနှင့် အခြားစစ်သားနှင့်အတူ မင်းနေပြည်တော်သို့ ပြန်ရန်ဖြစ်သည်။ သို့သော် တိုက်ပွဲက နီးကပ်လာသည်နှင့် သူတို့နှစ်ဦးလုံးက ထွက်ခွာချင်စိတ် မရှိကြပေ။ ဒါကြောင့် သူတို့က အနီးဆုံးနေရာကို ရှာဖွေပြီး အခြေချရန် ဒီအစီအစဉ်ကို ထုတ်ခဲ့ကြသည်။ သူတို့က စစ်ဘုရင် စစ်တပ်နှင့်အတူ အသက်ရှင်သော်အတူရှင် သေအတူသေရန် သန္နိဋ္ဌာန်ချထားကြသည်!
ကျင့်ယန်မြို့၏ အကြီးအကဲက ချင်ဖုန်းကို မြင်သောအခါ အစပိုင်းတွင် အံ့အားသင့်သွားသည်။ အခြေအနေကို သိရှိပြီးနောက် သူက သက်ပြင်းမချဘဲ မနေနိုင်ဘဲ ယန်ဟဲနှင့် ကျန်းထျန်းနန်တို့ကို ချင်ဖုန်းနှင့် အခြားစစ်သားကို ကောင်းကောင်း ဂရုစိုက်ရန် အမိန့်ပေးခဲ့သည်။
ဒီည လက ထူးထူးခြားခြား တောက်ပနေသော်လည်း တောင်ပိုင်းနယ်မြေမှ မည်သူကမှ လမင်းကို ရှုစားရန် စိတ်ကူးမရှိကြပေ။ သူတို့ ခံစားရသည်မှာ ကောင်းကင်က အလွန်အမင်း မည်းမှောင်နေသည်။ တည်းခိုခန်းအတွင်းတွင် ညလေက ချင်ဖုန်း နေထိုင်ရာ အခန်း၏ ပြတင်းပေါက်ကို တွန်းဖွင့်လိုက်ရာ ဖယောင်းတိုင်မီးကို တဖျပ်ဖျပ် လင်းလက်သွားစေသည်။
လရောင်က အခန်းထဲသို့ သွန်ချလာပြီး နေ့ကဲ့သို့ တောက်ပသွားစေသည်။ လရောင်ထဲမှ ခုနစ်ရောင်ခြယ် ဦးချိုနှင့် သမင်ဖြူ၏ ပုံရိပ်က ပေါ်ထွက်လာသည်။ ဒါဟာ ဖြည်းညင်းစွာ ချဉ်းကပ်လာပြီး မျက်လုံးမှိတ်ကာ ကုတင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေသော ချင်ဖုန်းကို ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ၎င်း၏ဦးချိုကို ချင်ဖုန်း၏ နဖူးပေါ်တွင် တင်လိုက်သည်။
တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် ချင်ဖုန်း၏ အသိစိတ်က သူ၏ နတ်ပင်လယ်ထဲမှ နိုးထလာသည်။ သူ၏ နတ်ပင်လယ်ထဲမှ သမင်ဖြူကို မြင်သောအခါ သူ၏နှလုံးသားက တုန်လှုပ်မှုများဖြင့် လွှမ်းမိုးသွားသည်။ နူးညံ့သော အသံတစ်ခုက သူ၏စိတ်ထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်လာသည်။
"မင်း သတိလစ်သွားပြီး အခု မင်း ကျင့်ယန်မြို့မှာ ရှိနေတယ်"
ချင်ဖုန်း တုံ့ပြန်လိုက်ပြီး သူ၏အဖေ၏ စက်ဆုပ်ဖွယ်ရာ ချောင်းမြောင်းတိုက်ခိုက်မှုကို သတိရသွားသည်။ သူက အလျင်စလို ဆိုသည်။
"စီနီယာ၊ ကျွန်တော့်ကို နိုးထစေနိုင်မလား"
"ပြီးတော့ရော ဘာဖြစ်မှာလဲ။ မင်းရဲ့ လက်ရှိအစွမ်းနဲ့ မင်းက တိုက်ပွဲရဲ့ ရလဒ်ကို လုံးဝ မသက်ရောက်နိုင်ဘူး။ မင်း ထွက်သွားရင်တောင်မှ မင်းအသက်ကို အလကား ပစ်လိုက်သလိုပဲ ဖြစ်မှာ"
ချင်ဖုန်းက ခိုင်မာစွာ ဆိုသည်။
"စီနီယာ ကျွန်တော့်ကို နိုးထအောင် ကူညီပေးဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ်။ ကျွန်တော် ဘာနောင်တမှမရှိဘဲ ကျွန်တော့်အပိုင်းကို လုပ်ဆောင်ချင်ပါတယ်"
သမင်ဖြူက တိုးညင်းစွာ မေးလိုက်သည်။
"သေခြင်းတရားကို ဆိုလိုရင်တောင်လား"
"သေခြင်းတရားကို ဆိုလိုရင်တောင်မှပဲ"
သမင်ဖြူက စူးစမ်းစွာ မေးလိုက်သည်။
"ဘာလို့လဲ"
ချင်ဖုန်းက ခိုင်မာစွာ ဆိုသည်။
"ကြည်လင်သော စိတ်ဆန္ဒတစ်ခုအတွက်သာ"
သူ၏အဖေက သူ့ကို စကားများစွာ ပြောခဲ့ပြီး အများစုကို သူက စကားလုံးသက်သက်အဖြစ်သာ ပယ်ချခဲ့သည်။ သူက သူတို့နှင့် သဘောတူပြီးနောက် ချက်ချင်း မေ့သွားတတ်သည်။ သို့သော် သူတို့ကြားတွင် သူ အမြဲတမ်း မှတ်မိနေခဲ့သော စကားစုတစ်ခု ရှိသည်- "မင်းရဲ့ မူလရည်ရွယ်ချက်ကို ဘယ်တော့မှ မမေ့နဲ့။ အဲ့ဒီအခါမှသာ မင်း တည်ငြိမ်ခိုင်မာနေနိုင်ပြီး အရာအားလုံးမှာ ကြည်လင်တဲ့ စိတ်ဆန္ဒကို အမြဲရှာဖွေနိုင်လိမ့်မယ်"
သမင်ဖြူ၏ မျက်လုံးများက တောက်ပသွားပြီး သူက ချင်ဖုန်းထဲတွင် ထိုပုဂ္ဂိုလ်၏ အရိပ်ကို မြင်နေရသကဲ့ ခံစားလိုက်ရသည်။ သူတို့နှစ်ဦးလုံးက လောကကြီးအတွက် မိမိကိုယ်ကို စတေးရန် ဆန္ဒရှိကြသည်။
သမင်ဖြူက ဆိုသည်။
"ငါ မင်းကို နိုးထစေနိုင်တယ်"
ချင်ဖုန်းက စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြောလိုက်သည်။
"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် စီနီယာ"
"ဒါပေမဲ့ အခုတော့ မဟုတ်ဘူး..."
ချင်ဖုန်း မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။
"စီနီယာ ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ"
သမင်ဖြူက ချင်ဖုန်း၏ နတ်ပင်လယ်ထဲမှ လေဟာနယ်ထဲသို့ ခြေချလိုက်ပြီးနောက် ကောင်းကင်မှ မရေမတွက်နိုင်သော ကံကြမ္မာကြယ်တာရာများကို ကြည့်ကာ ထပ်မံ ဆိုသည်။
"အချိန်က တိုတောင်းပေမဲ့ လုံလောက်တဲ့အချိန်တော့ ရှိသင့်သေးတယ်။ ဒီည မင်း တတိယအဆင့် နယ်ပယ်ကို ရောက်အောင် လုပ်ရမယ်။ အဲ့ဒီအခါမှသာ မင်းက ငါ ပေးအပ်ထားတဲ့ နတ်ဘုရားစွမ်းအင်ကို အသုံးပြုနိုင်လိမ့်မယ်..."