ကျားကို တောင်ပေါ်မှ ဆွဲဆောင်ခြင်း

ချင်ဖုန်း၏ အမူအရာက တင်းမာနေသည်။ ဂဠုန်ဘုရင်၏ အစွမ်းအစမှာ အံ့မခန်းဖြစ်ပြီး နတ်ဘုရားကဲ့သို့သော လောကကိုကျော်လွန်ခြင်း နယ်ပယ်နှင့် ဆင်တူသည်။ အခု ဂဠုန်မျိုးနွယ်မှာ ခေါင်းဆောင်မဲ့နေပြီး အကယ်၍သာ ဂဠုန်ဘုရင် အပြည့်အဝ နလန်ထူလာခဲ့လျှင် မျိုးနွယ်က သံသယဖြစ်ဖွယ်မရှိ ပို၍ပင် ရင်ဆိုင်ရခက်ခဲလာလိမ့်မည်။ ဒရမ်ဘက်မှတော့ ပြောစရာပင်မလိုပေ

နတ်ဘုရားအစောင့်အရှောက်က မင်းနေပြည်တော်ကို ကျူးကျော်ဝင်ရောက်စဉ်အတွင်း ဒရမ်ကို အပြင်းအထန် ဒဏ်ရာရသွားစေခဲ့သော်လည်း လောကကိုကျော်လွန်ခြင်း နယ်ပယ်မှ ကျွမ်းကျင်သူကတော့ လွတ်မြောက်သွားနိုင်ခဲ့သည်။ သူ၏အစွမ်းအစ နောက်တစ်ကြိမ် အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိသွားမည်ကို တွေးမိရုံမျှဖြင့် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသည်။

"ဒါပေမဲ့ အဖေ၊ သား စူးစမ်းမိတာတစ်ခု ရှိတယ်။ ဘာလို့ တောင်ပိုင်းဘုံမှာ တခြားဘုံသုံးဘုံထက် ယင်ချီတွေ ဒီလောက် ပိုများနေရတာလဲ"

ချင်ကျန့်အန်းက ခဏစဉ်းစားပြီးနောက် ပြန်ဖြေသည်။

"တိကျတဲ့ အကြောင်းရင်းတွေကိုတော့ ငါ သေချာမသိဘူး။ ဒါပေမဲ့ ရှေးခေတ်ကတည်းက တောင်ပိုင်းဒေသမှာ ယင်ချီလွန်ကဲမှု၊ မကြာခဏဖြစ်ပွားတဲ့ မိစ္ဆာတွေနဲ့ တစ္ဆေဒုက္ခတွေနဲ့ နပန်းလုံးနေခဲ့ရတာပဲ"

"တချို့က မှန်းဆကြတာကတော့ ရှေးခေတ်က နတ်ဘုရားတွေနဲ့ မိစ္ဆာတွေ ဆင်းသက်လာတုန်းက သူတို့ထဲက အများအပြားက တောင်ပိုင်းဒေသထဲကို ကျဆုံးသွားပြီး သူ့ရဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ပြောင်းလဲသွားစေခဲ့လို့ ဖြစ်နိုင်တယ်တဲ့။ ဒါမှမဟုတ် တောင်ပိုင်းဒေသကိုယ်တိုင်က ထူးဆန်းတဲ့ နေရာတစ်ခုဖြစ်ပြီး ယင်နဲ့ယန် မညီမျှမှုတွေ ရှိနေလို့ ဒီအခြေအနေကို ဦးတည်သွားစေတာ ဖြစ်နိုင်တယ်"

ချင်ဖုန်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ထိုကိစ္စအပေါ်တွင် ဆက်မနေတော့ပေ။ ဘေးတွင်တော့ ချင်အန်းက သူ၏အဖေထံမှ ကျင့်ကြံမှု လမ်းညွှန်ချက်ကို ရှာဖွေရန် အခွင့်အရေးကို အသုံးချလိုက်သည်။ သူက ဓားလမ်းစဉ်နှင့် ပတ်သက်ပြီး များများစားစား မကူညီနိုင်သော်လည်း အားမာန် ချီစွမ်းအင်ကို ဘယ်လိုထိန်းချုပ်ရမလဲဆိုတာနဲ့ ပတ်သက်ပြီးတော့ လမ်းညွှန်မှုများစွာ ပေးနိုင်သေးသည်။

ချင်ဖုန်းကလည်း အချိန်မဖြုန်းပေ။ သူ၏အသိစိတ်ကို နတ်ပင်လယ်နှင့် ပေါင်းစည်းပြီးနောက် သူက ကံကြမ္မာကြယ်တာရာများကို တစ်နေရာတည်းတွင် စုစည်းစပြုလိုက်သည်။ ဒီကာလအတွင်း မရပ်မနား ကြိုးစားအားထုတ်မှုများအပြီးတွင် နတ်ပင်လယ်ထဲမှ ကံကြမ္မာကြယ်တာရာများ၏ အရေအတွက်မှာ သူ၏မူလအရေအတွက်၏ လေးပုံတစ်ပုံခန့်သာ ရှိတော့သည်။ စုစည်းထားသော ကံကြမ္မာကြယ်တာရာမှာ ပလက်တီနမ်ရောင် တောက်ပမှုဖြင့် တောက်လောင်နေပြီး ပို၍ပို၍ စူးရှတောက်ပလာသည်။ ကံကြမ္မာကြယ်တာရာများစွာထဲတွင် ဒါဟာ နေကဲ့သို့ တောက်ပနေပုံရသည်။

'အဲ့ဒီညအပြီးမှာ ငါ ကံကြမ္မာကြယ်တာရာကို စုစည်းတဲ့ အရှိန်က သိသိသာသာ တိုးလာခဲ့တယ်။ ငါ ကံကြမ္မာကြယ်တာရာအားလုံးကို အတူတကွ စုစည်းနိုင်ဖို့ မကြာတော့ဘူးလို့ ငါထင်တယ်'

'ဒါပေမဲ့ ငါအံ့ဩမိတာက ပေါင်းစည်းခြင်းဖြင့် သွန်းလုပ်ထားတဲ့ ဒီပလက်တီနမ်ရောင် ကံကြမ္မာကြယ်တာရာက ဘာလို့ ငါ့ဆရာ ပုံဖော်ပြခဲ့တဲ့ တစ်လုံးနဲ့ ဒီလောက် ဆင်တူနေရတာလဲ။ အင်း၊ ဖြစ်နိုင်တာကတော့ ဒါက ငါဟာ သာမန် စာပေသူတော်စင်တစ်ယောက်တင် မဟုတ်ဘဲ ကောင်းကင်ဘုံမျှော်စင်၏ နိုင်ငံတော် ဆရာနဲ့ ယှဉ်ပြိုင်နိုင်တဲ့သူတစ်ယောက် ဖြစ်တယ်ဆိုတာကို ဆိုလိုနေတာပဲ' ချင်ဖုန်းက ဒီသဘောပေါက်မှုအပေါ် တော်တော်လေး ကျေနပ်စွာဖြင့် ခေါင်းအသာညိတ်လိုက်သည်။

အချိန်က လျင်မြန်စွာ ကုန်ဆုံးသွားပြီး မသိလိုက်ဘဲ ညနက်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ အိမ်ထဲတွင် သူတို့သုံးယောက်လုံးက ကျင့်ကြံနေကြပြီး သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ ချီစွမ်းအင်ကို လမ်းညွှန်နေကြသည်။ ထိုအခိုက်တွင် တိတ်ဆိတ်သော ညကို ကျယ်လောင်သော ဆူညံသံများက ချိုးဖျက်သွားသည်။ လမ်းများပေါ်တွင် ပရမ်းပတာ ခြေသံများ၊ ခွာသံများနှင့် မြင်းဟီသံများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

တစ်စုံတစ်ယောက်က ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"စစ်ဘုရင် စစ်တပ်က စစ်သားအားလုံး၊ မြန်မြန်စုကြ"

ချင်ဖုန်းနှင့် အခြားသူများက ထရပ်လိုက်ကြပြီး သူတို့၏ မျက်နှာများပေါ်တွင် တင်းမာသော အမူအရာများဖြင့် အကြည့်ချင်း ဖလှယ်လိုက်ကြသည်။ အရေးကြီးသော တစ်စုံတစ်ခု ဖြစ်ပွားခဲ့ပြီဆိုတာကို သူတို့ သိသည်။

မကြာမီမှာပင် စစ်သားအားလုံးက သူတို့၏ အဝတ်အစားများနှင့် သံချပ်ကာများကို ဝတ်ဆင်ပြီး အဓိကလမ်းမပေါ်တွင် စုဝေးကြသည်။ တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် သူတို့က စည်းကမ်းရှိပြီး စနစ်ကျပုံရကာ သူတို့၏ အစီအရင်က မျက်စိတစ်ဆုံး ရှည်လျားနေသည်။ မြင်းပေါ်မှ အရာရှိထံမှ စစ်သားများက ညသန်းခေါင်ယံ ရုတ်တရက် စုဝေးရခြင်း၏ အကြောင်းရင်းကို သိရှိလိုက်ကြသည် - ကောင်းကင်ဘုံမြို့တော်များစွာက ရန်သူ၏ ကျူးကျော်ခြင်းကို ခံနေရပြီး အခု အလွန်အမင်း အန္တရာယ်ကြီးမားနေသည်!

...

အပေါ်ထပ်တွင် လော့ယွီက ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်မှ လမ်းပေါ်ရှိ အဆက်မပြတ် တောက်လောင်နေသော မီးရောင်များကို ကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏အကြည့်က အရက်ဆိုင်တစ်ခုပေါ်တွင် စူးစိုက်နေသည်။ စွန်းချီက ဘယ်ကမှန်းမသိ ပေါ်လာပြီး သူ၏မျက်လုံးများကို ကျဉ်းမြောင်းလိုက်ကာ ပြုံးလျက် ဆိုသည်။

"ဒီကောင်တွေက တကယ်ပဲ စွမ်းဆောင်ရည်ကောင်းတယ်။ မိုင်ပေါင်းထောင်ချီ ကွာဝေးတဲ့ ကောင်းကင်ဘုံမြို့တော်တွေကို တစ်ချိန်တည်းမှာ တိုက်ခိုက်တယ်"

လော့ယွီက တိုးညင်းစွာ ရေရွတ်လိုက်သည်။

"အစားကြီးသော မိစ္ဆာများရဲ့ သွေးမျိုးရိုးနဲ့ နေရာလွတ်ထိန်းချုပ်ခြင်းရဲ့ မွေးရာပါ နတ်ဘုရားစွမ်းရည်ရှိတဲ့ သားရဲတွေက တစ်ခဏအတွင်း မိုင်ပေါင်းထောင်ချီ ဖြတ်ကျော်နိုင်တယ်"

"မူလကတော့ ငါက သူတို့က လူတိုင်းရဲ့ အာရုံစိုက်မှုကို လွှဲပြောင်းဖို့ အနီးဆုံးမြို့ကိုပဲ တိုက်ခိုက်လိမ့်မယ်လို့ မျှော်လင့်ခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ ဒီလောက်ကြီးမားတဲ့ လှုပ်ရှားမှုမျိုးကိုတော့ ငါမမျှော်လင့်ထားခဲ့ဘူး။ ဖြစ်နိုင်မလား၊ ထျန်းရှန်တောင်တန်းမှာ အရာရာက အဆုံးသတ်တော့မှာလား" စွန်းချီက မှန်းဆလိုက်သည်။

လော့ယွီထံမှ တုံ့ပြန်မှုမရှိသည်ကို မြင်သောအခါ စွန်းချီက သူ့ဘာသာသူ ဆက်ပြောသည်။

"ဒီတစ်ခေါက် တောင်ပိုင်းဒေသက ဘေးအန္တရာယ်က ကိစ္စသေးသေးလေး မဟုတ်ဘူး။ မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာနက သေချာပေါက် ထိခိုက်သေဆုံးမှုများစွာ ကြုံတွေ့ရလိမ့်မယ်။ ပြီးတော့ မင်းနေပြည်တော်ကနေ အလျင်စလို ထွက်ခွာလာတဲ့ နတ်ဘုရား စစ်တပ်နဲ့ စစ်ဘုရင် စစ်တပ်ထဲက ဘယ်နှစ်ယောက်များ အသက်ရှင်လျက် ပြန်လာနိုင်မလဲဆိုတာ ဘယ်သူသိနိုင်မှာလဲ။ မင်းနေပြည်တော်က သံသယဖြစ်ဖွယ်မရှိ အပြင်းအထန် အားနည်းသွားလိမ့်မယ်"

"ဒီဘေးအန္တရာယ်ကို အသုံးပြုပြီး တောင်ပိုင်းဒေသကို ရှင်းလင်းကာ သဘောထားကွဲလွဲသူတွေကို ရှင်းလင်းရင်း မင်းနေပြည်တော်ကို အားနည်းသွားအောင် လုပ်တာနဲ့ ခင်ဗျားနဲ့ မင်းသားလော့က ခဲတစ်လုံးတည်းနဲ့ ငှက်နှစ်ကောင် ပစ်လိုက်တာပဲ"

"အချိန်ကျလာတဲ့အခါ ခင်ဗျားက တောင်ပိုင်းနယ်မြေရဲ့ ဘုရင်အဖြစ် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် တည်ထောင်ပြီး မင်းနေပြည်တော်ကနေ ခွဲထွက်သွားလိမ့်မယ်"

"ကျွန်တော် စူးစမ်းမိတာ တစ်ခုပဲ ရှိတယ်- ခင်ဗျားက ဂဠုန်မျိုးနွယ်နဲ့ ဘယ်လို သဘောတူညီချက်မျိုး လုပ်ခဲ့တာလဲ။ တောင်ပိုင်းဒေသမှာ သူတို့နဲ့ အတူယှဉ်တွဲနေထိုင်တာက ဘေးဒုက္ခကို ဖိတ်ခေါ်နေသလိုပဲ။ သူတို့ဘုရင်က သူ့ရဲ့ အထွတ်အထိပ်ကို ပြန်ရောက်သွားပြီးနောက်မှာ သူတို့က မင်းနေပြည်တော်ကို ဆန့်ကျင်တိုက်ခိုက်ရာမှာ ခင်ဗျားနဲ့ ပူးပေါင်းမှာလား"

လော့ယွီက သူ့ထံသို့ ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

"မင်း ဒီနေ့ နည်းနည်း စကားများလွန်းတယ်"

စွန်းချီက ပခုံးတွန့်လိုက်သည်။

"ပညာတတ်တွေက ဒီလိုပါပဲ။ သူတို့က သူတို့ရဲ့ စူးစမ်းလိုစိတ်ကို ဖြည့်ဆည်းချင်ကြတာပဲ"

လော့ယွီက ပြန်ဖြေသည်။

"ဒါတွေက မင်းသိဖို့ မလိုအပ်တဲ့ အရာတွေပဲ။ ငါတို့က မဟာမိတ်တွေ ဖြစ်နေတာက ငါတို့ရဲ့ အကျိုးစီးပွားတွေ တိုက်ဆိုင်နေလို့ပဲ။ ငါက မင်းနေပြည်တော်ကို ရင်ဆိုင်ဖြေရှင်းချင်တယ်။ ပြီးတော့ မင်းက ကောင်းကင်ဘုံမျှော်စင်၏ နိုင်ငံတော် ဆရာကို ရင်ဆိုင်ဖြေရှင်းချင်တယ်။ ဒါပဲ"

"ဒါလည်း ဟုတ်တာပဲ" စွန်းချီက သဘောတူကာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

လော့ယွီက မေးလိုက်သည်။

"ဝူချန်မြို့မှာ မင်းရဲ့ ဖျော်ဖြေမှုအတွက် စင်မြင့်ကို မင်းအတွက် ပြင်ဆင်ပြီးနှင့်နေပြီ။ မင်းက ဂဠုန်မျိုးနွယ်နဲ့ နတ်ဘုရားဆေးရဲ့ ထိရောက်မှုကို စမ်းသပ်ဖို့ လိုနေသေးမှတော့ ဘာလို့ ဒီမှာ နေနေရသေးတာလဲ"

စွန်းချီက မှိန်ဖျော့စွာ ပြုံးလျက် ပြန်ဖြေသည်။

"မင်း သီချင်းဆိုဖို့အတွက် တစ်ယောက်ယောက်က မင်းအတွက် စင်မြင့်ကို တည်ဆောက်ပေးရမှာပဲ မဟုတ်လား။ အဓိက သရုပ်ဆောင်က အခုမှ ထွက်သွားရုံ ရှိသေးတယ်။ နည်းနည်းလောက် နောက်ကျတာနဲ့ မထိခိုက်ပါဘူး"

လော့ယွီက တည်ငြိမ်စွာ ဆိုသည်။

"ဒါပေမဲ့ မင်း ဒီမှာရှိနေတာက ငါ့အတွက် အဆင်မပြေဘူး"

စွန်းချီက ဆိုပြီးနောက် နေရာတွင်ပင် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

"ငါ ဒီမှာ ပျင်းနေပြီ။ ငါ အရင်သွားနှင့်ပြီ"

လော့ယွီက မိမိကိုယ်ကို ရေရွတ်လိုက်သည်။

"နတ်ဘုရား ပညာရပ် - တစ်လက်မသို့ ကျုံ့ခြင်း"

စွန်းချီ ထွက်ခွာသွားပြီး မကြာမီမှာပင် ဖယောင်းတိုင်မီးများ တဖျပ်ဖျပ် လင်းလက်နေသော အခန်းထဲတွင် ကြီးမားပြီး သွေးဆာသော ပါးစပ်တစ်ခု ရုတ်တရက် ပေါ်လာပြီး အမှောင်နှင့် လေးလံသော ခြေထောက်တစ်ဖက်က ထိုထဲမှ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ဒါဟာ တစ္ဆေဗုဒ္ဓပင်! လော့ယွီက အံ့အားသင့်ခြင်းမရှိပေ။ သူက လက်ဖက်ရည်တစ်ငုံ သောက်လိုက်ပြီး ဆိုသည်။

"စစ်ဘုရင် စစ်တပ်နဲ့ မင်းသားလော့ရဲ့ စစ်တပ်က မင်းသားလော့မြို့ကနေ အခုမှ ထွက်သွားရုံ ရှိသေးတယ်။ မင်းသာ ဒီနေရာကို တိုက်ခိုက်ဖို့ ရည်ရွယ်တယ်ဆိုရင် ခဏစောင့်တာ အကောင်းဆုံးပဲ"

တစ္ဆေဗုဒ္ဓက အေးစက်စွာ ဆိုသည်။

"ငါတို့ အစကတည်းက လှုပ်ရှားနိုင်ခဲ့ပေမဲ့ မင်းက အချိန်ဆွဲနေခဲ့တာ"

"မင်းသားလော့ရဲ့ အပြင်းအထန် စောင့်ကြပ်ထားတဲ့ မင်းသားလော့မြို့ကိုသာ မင်းတို့က အလွယ်တကူ ထိုးဖောက်နိုင်ခဲ့မယ်ဆိုရင် အရမ်းသိသာလွန်းမှာ မဟုတ်ဘူးလား။ ငါတို့ မင်းနေပြည်တော်ကို မျက်နှာပြရမယ့် အဆင့်ကို မရောက်သေးဘူး။ ငါတို့ ဟန်ဆောင်မှုကို ဆက်လက်လုပ်ဆောင်ရမယ်"

"ဒါ့အပြင် ငါသာ မင်းတို့ကို တခြား ကောင်းကင်ဘုံမြို့တော်တွေရဲ့ အားနည်းတဲ့ ကာကွယ်ရေးတွေကို အကြောင်းမကြားခဲ့ဘူးဆိုရင် မင်းတို့က တောင်ပိုင်းဒေသတွေရဲ့ နဂါးသွေးကြောကို ဒီလောက် လွယ်လွယ်ကူကူ နှောင့်ယှက်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး"

တစ္ဆေဗုဒ္ဓက ပခုံးတွန့်လိုက်ပြီး ပတ်ပတ်လည်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

"အဲ့ဒီ မျက်စောင်းထိုးကောင် ဘယ်ရောက်သွားလဲ"

လော့ယွီက ပြန်ဖြေသည်။

" သူက အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စတွေ တက်ရောက်ဖို့ ရှိတယ်"

တစ္ဆေဗုဒ္ဓက လှောင်ရယ်လိုက်သည်။

"သူက မသိသော ဇာစ်မြစ်မှ အဆင့်မြင့် စာပေသူတော်စင်တစ်ယောက်ပဲ။ ငါ မင်းကို သူ့ကို မျက်စိဒေါက်ထောက် ကြည့်ထားဖို့ အကြံပေးတယ်။ မတော်တဆ ကြွက်တစ်ကောင်ကို စပါးကျီထဲကို ဦးဆောင်မခေါ်သွားမိစေနဲ့"

"မင်း သတိပေးစရာမလိုပါဘူး"

တကယ်တော့ လော့ယွီနှင့် မင်းသားလော့တို့က စွန်းချီအပေါ် သူတို့၏ သတိဝီရိယကို ဘယ်တော့မှ မလျှော့ချခဲ့ပေ။ ဒါကြောင့် သူ့ကို စောင့်ကြည့်ရန် အစွမ်းထက်သော လျှို့ဝှက်အစောင့်များ အမြဲတမ်း ရှိနေခဲ့သည်။ နှစ်ပေါင်းများစွာ လေ့လာစောင့်ကြည့်ပြီးနောက် သူတို့၏ သူ့အပေါ် သတိထားမှုက အနည်းငယ် လျော့ကျသွားခဲ့သည်။ အခြားအရာများမှလွဲ၍ အနည်းဆုံးတော့ ဒီနေ့ခေတ် အံ့ဖွယ်ဆေး၏ အောင်မြင်မှုမှာ သံသယဖြစ်ဖွယ်မရှိ စွန်းချီ၏ ပါဝင်ပတ်သက်မှုကြောင့်ပင်။

ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်သောအခါ တစ္ဆေဗုဒ္ဓက များများစားစား ထပ်မပြောတော့ပေ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူတို့၏ မင်းသားလော့ဘက်နှင့် ဆက်ဆံရေးမှာ အပြန်အလှန် အသုံးချမှုတစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။

...

ညက မင်နက်ကဲ့သို့ မည်းမှောင်နေပြီး စစ်ဘုရင် စစ်တပ်က ဟွာရုံလမ်းတစ်လျှောက် အရှိန်ပြင်းစွာ ချီတက်နေသည်။ ဝူချန်မြို့နှင့် မင်းသားလော့မြို့ကြားမှ အကွာအဝေးမှာ မိုင်တစ်ရာသာ ရှိသည်။ စစ်ဘုရင် စစ်တပ်မှ စစ်သားများအားလုံးမှာ ကျွမ်းကျင်သော စစ်သည်တော်များဖြစ်ကြပြီး သူတို့ ဟွာရုံလမ်းပေါ်တွင် အတားအဆီးများ မကြုံတွေ့ရသော်လည်း သူတို့ကို အချိန်တိုအတွင်း ကယ်ဆယ်ရန်အတွက် ဝူချန်မြို့သို့ ရောက်ရှိရန် မျှော်လင့်ခြင်းမှာတော့ လက်တွေ့မကျပေ။

တပ်တန်း၏ နောက်ဆုံးတွင် ချင်ဖုန်းက လေသံနိမ့်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"အဖေ၊ ဘာလို့ သားကို ရွှေတောင်ပံ ပန်ငှက်ကြီးကို ခေါ်ပြီး စစ်ဘုရင် စစ်တပ်ကို ဝူချန်မြို့ကို ဦးဆောင်ခွင့် မပေးတာလဲ"

"ရွှေတောင်ပံ ပင်ငှက်ကြီးအတွက်တော့ ဒီအကွာအဝေးက တောင်ပံခတ်ချက်အနည်းငယ်ပဲ ရှိတာ။ သူသာ အလျင်စလို သွားခဲ့ရင် သူရောက်ရင်တောင် ဝူချန်မြို့က ရန်သူကြောင့် ပျက်စီးသွားနှင့်ပြီး ဖြစ်နိုင်တယ်"

ချင်ကျန့်အန်းက ဒီအချက်ကို ကောင်းကောင်းသိသည်။ အကြောင်းမှာ မင်းနေပြည်တော်မှ မထွက်ခွာမီ ကောင်းကင်ဘုံမျှော်စင်၏ နိုင်ငံတော် ဆရာက သူ့ကို လျှို့ဝှက်စာနှစ်စောင် အပ်နှင်းခဲ့ပြီး ခုနကပဲ လျှို့ဝှက်စာတစ်စောင်က ပြောင်းလဲသွားပြီး စာရွက်တစ်ရွက်ကို ထွေးထုတ်လိုက်သည်။ စကားလုံးလေးလုံး ရေးသားထားသည်-

"ကျားကို တောင်ပေါ်မှ ဆွဲဆောင်ပါ"