အခန်း (၄၉၀-၄၉၂)

အခန်း ၄၉၀- တုန်လှုပ်သွားသော ချင်းချုံးဟွာ၊ လုရီ၏ အတင်းအဖျင်း ...

~ဤအခိုက်အတန့်တွင် သူတို့နှစ်ဦးလုံး၏ ကိုယ်ထည်ကို ဝိညာဉ်အလင်းလွှာ ဝန်းရံထားပြီး သူတို့၏ အရှိန်အဝါများမှာ အားပြင်းစွာ တုန်ခါနေသည်။

ချင်းချုံးဟွာမှာ သူတို့ကို တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် အခြေအနေကို ပိုင်းဖြတ်နိုင်ပေသည်။

တစ်ချက်ကြည့်ပြီးနောက် သူမ၏ မျက်နှာတွင် အံ့ဩသော အမူအရာတစ်ခု ပေါ်လာသည်..။

'ရေဓာတ်စိတ်ဆန္ဒနယ်ပယ်နဲ့ မြေဓာတ်စိတ်ဆန္ဒနယ်ပယ် ဟုတ်လား။ နှစ်ခုလုံးက မဟာအောင်မြင်မှုအဆင့်ကို ရောက်နေပြီတဲ့လား။ တိမ်ဖြူဂိုဏ်းမှာ တကယ်ကြီး ဒီလိုပါရမီရှင်တွေ ရှိနေတာလား။'

ထိုအခိုက်မှာ ကျန့်ဖန်က အသာအယာ ပြုံးလိုက်သည်။

" ထျဲ့မန်၊ စလိုက်ကြရအောင်။"

ထျဲ့မန်က သူ၏ လက်သီးကို ဆုပ်ကာ အားပြင်းစွာ ထုလိုက်ပြီး ကြွေးကြော်လိုက်၏။

"ကောင်းပြီ။ ဒီတစ်ခါတော့ ငါမရှုံးစေရဘူး။"

နှစ်ဦးစလုံး၏ ပတ်လည်တွင် ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များ တဟုန်ထိုးထွက်ပေါ်လာပြီး သိုင်းပညာများနှင့် ကျင့်ကြံခြင်းရတနာများကို ထုတ်လွှတ်ကာ အတူတကွ တိုက်ခိုက်ကြတော့သည်။

အောက်မှ တပည့်များမှာ အံ့ဩတကြီး အော်ဟစ်နေကြသော်လည်း ချင်းချုံးဟွာမှာမူ ခေတ္တမျှ ကြည့်ရှုပြီးနောက် စိတ်ဝင်စားမှု ပျောက်ဆုံးသွားသည်။

ကျန့်ဖန်နှင့် ထျဲ့မန်တို့မှာ အားမနည်းသော်လည်း သူမအတွက်မူ ကွာဟချက်မှာ အလွန်ကြီးမားလွန်းနေသည်လေ။

ချင်းချုံးဟွာသည် အလင်းတန်းအသွင် ပြောင်းကာ ထိုနေရာမှ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

မကြာမီ ညနေစောင်းသို့ ရောက်ရှိလာပြီး

ချင်းချုံးဟွာမှာ တပည့်များ၏ စကားပြောဆိုမှုများမှတစ်ဆင့် လုရီ၏ တည်နေရာကို သိရှိလိုက်ရသည်။

လင်းလောင်တောင်ထိပ်။

ထိုနေရာမှာ လင်းလောင်တောင်ထိပ် ဖြစ်လေ၏။

လုရီ၏ ဂူစံအိမ်မှာ ထိုတောင်ထိပ်၏ ထိပ်ပိုင်းအနီးတွင် တည်ရှိသည်ဟု ချင်းချုံးဟွာ ကြားသိခဲ့ရသည်။ ထို့ကြောင့် သူမက အလင်းတန်းအသွင်ဖြင့် မြန်ဆန်စွာပင် လင်းလောင်တောင်ထိပ်သို့ ရောက်ရှိလာပြီး အောက်ဘက်မှာ ရှာဖွေရန် ရည်ရွယ်လိုက်သည်။

လင်းလောင်တောင်ထိပ်သို့ ရောက်သည်နှင့်

ချင်းချုံးဟွာက တစ်စုံတစ်ခုကို ရုတ်တရက် ခံစားမိလိုက်ပြီး ဝိညာဉ်ရေကန်ဆီသို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ တိုင်းတာမရနိုင်အောင် တုန်လှုပ်သွားတော့သည်။

'အလိုလေး...ဒီလောက် ထူထပ်တဲ့ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်တွေ၊ ဒီဝိညာဉ်ရေကန်က သာမန် မဟုတ်ဘူး။'

ဧရာမအင်အားကြီး ချင်းချုံးမျိုးနွယ်၏ သခင်မလေးဖြစ်သည့် သူမပင်လျှင် ဤမျှထူထပ်သော ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ကို တစ်ခါမျှ မခံစားဖူးသလို ဤကဲ့သို့သော ဝိညာဉ်ရေကန်ကိုလည်း မမြင်ဖူးခဲ့ပေ။

ချင်းချုံးဟွာက စပ်စုစိတ်ဖြင့် ချဉ်းကပ်သွားပြီး ဝိညာဉ်ရေကန်ကို ဖုံးလွှမ်းထားသော ဝါးနံရံအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားသည်။

သူမက ဝိညာဉ်ရေကန်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်ရာ အတွင်း၌ လှုပ်ရှားနေသော ယင်နှင့်ယန် တာအိုပုံစံများကို မြင်တွေ့လိုက်ရပြီး တုန်လှုပ်သော အမူအရာတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

'ယင်နဲ့ယန် တာအိုပုံစံတွေ ဟုတ်လား။ ဒီဝိညာဉ်ရေကန်က ယင်နဲ့ယန် နိယာမရဲ့ စွမ်းအားတွေ ပါဝင်နေတာလား။ ဒါ ဘယ်လို ဝိညာဉ်ရေကန်မျိုးလဲ။'

ထိုအခိုက်အတန့်၌ ချင်းချုံးဟွာက ဝိညာဉ်ရေကန်ထဲမှ ရောင်ပြန်ဟပ်မှုမှတစ်ဆင့် သူမ၏နောက်တွင် ရပ်နေသော အဖြူရောင်ဝတ်စုံနှင့် ပုံရိပ်တစ်ခုကို ရုတ်တရက် မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

ချင်းချုံးဟွာ၏ မျက်လုံးများမှာ မေးခွန်းအမှတ်အသားများ ပြည့်နှက်သွားတော့၏။

'သေပြီ။'

သူမ၏ ကိုယ်ပေါ်မှ အမွေးအမျှင်များအားလုံး ထောင်ထသွားပြီး သူမထံမှ သက်တန့်ရောင်အလင်းတန်းများ တဟုန်ထိုး ထွက်ပေါ်လာသည်။

သို့သော် မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင်

ချင်းချုံးဟွာသည် သူမ၏ ကိုယ်တွင်းမှ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များမှာ သေမတတ် တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်သွားပြီး ပတ်ဝန်းကျင်မှ သက်တန့်ရောင်အလင်းတန်းများလည်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို ရုတ်တရက် ရှာဖွေတွေ့ရှိလိုက်ရသည်။

သူမ၏ မျက်ဆံများ ကျုံ့သွားပြီး သွေးပျက်မတတ် ထိတ်လန့်သွားတော့သည်။

မည်သို့မျှ တုံ့ဆိုင်းမနေဘဲ သူမ၏ အသိစိတ်ပင်လယ်ထဲမှ ချင်းချုံးနန်းတော်ကို အသက်သွင်းရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။

သို့သော် ချင်းချုံးဟွာ မယုံနိုင်လောက်အောင်ပင် သူမ၏ အသိစိတ်ပင်လယ်ထဲမှ ချင်းချုံးနန်းတော်မှာ တုန်ခါသွားရုံသာ တုန်ခါပြီးနောက် အမည်မသိ စွမ်းအားတစ်ခုက တားဆီးထားသည့်အလား အသက်မဝင်နိုင်တော့ပေ။

ချင်းချုံးဟွာ တစ်ကိုယ်လုံး ထုံကျဉ်သွားတော့သည်။

'ဒါ ဘယ်လိုအဆင့် စွမ်းအားမျိုးလဲ။'

ဆက်လက် စဉ်းစားရန် အချိန်မရခင်မှာပင် သူမ၏ လည်ကုပ်ကို တစ်စုံတစ်ဦး၏ လက်ဖြင့် ဖမ်းဆုပ်ကာ ဆွဲမလိုက်သည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

တဆက်တည်း၌ ပျင်းရိဖွယ် အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

"မမျှော်လင့်စရာပဲ၊ ထျန်းမင်မှာ အမြီးကိုးချောင်း အင်မော်တယ်မြေခွေး တကယ်ရှိနေတာပဲလား။ မင်းက ချင်းချုံးကပဲ ဖြစ်ရမယ်၊ ဟုတ်တယ်

မလား။ မင်းရဲ့ သွေးကြောထဲမှာ အသွင်ပြောင်းလဲမှု ဖြစ်ခဲ့ပြီးပြီလား။ ဒါက တကယ်ကို ရှားပါးတဲ့ အခွင့်အရေးပဲ။"

ချင်းချုံးဟွာ၏ ခြေလက်များမှာ လေထဲတွင် ယက်ကန်ယက်ကန်ဖြစ်နေပြီး သူမ၏ အလိုမကျမှုမှာ တိုင်းတာမရနိုင်အောင်ပင်။

သူမက သူမကိုယ်သူ အမျိုးသမီးတစ်ဦး၏ ရှေ့သို့ ဆောင်ယူခြင်းခံလိုက်ရသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

ထိုအမျိုးသမီးမှာ ထူးထူးခြားခြား လှပသော်လည်း သူမ၏ မျက်နှာမှာ အိပ်ချင်မူးတူးဖြစ်ကာ နွမ်းနယ်နေပုံရသည်။

ချင်းချုံးဟွာမှာ အလွန်တရာ ထိတ်လန့်နေသည်။

ဤအမျိုးသမီး ဘယ်လိုပေါ်လာသည်ကို သူမ လုံးဝ မသိရှိလိုက်ပေ။

ချင်းချုံးဟွာက သူမ၏ မျက်လုံးထောင့်ကပ်ကြည့်လိုက်ရာ အမျိုးသမီး၏ အနီးအနားတွင် ရပ်နေသော အဘွားအိုတစ်ဦးကို သတိပြုမိလိုက်သည်။ အဘွားအိုက ရိုသေစွာ ဘေးတွင် ရပ်နေပြီး တိုက်ရိုက် မကြည့်ပါက အဘွားအို၏ တည်ရှိမှုကိုပင် ခံစားမိနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

ထိုအမျိုးသမီးက သူမ၏ အထောက်အထားကို ဖော်ထုတ်လိုက်သည်ကို ကြားရသောအခါ သူမ၏ နှလုံးသားမှာ မယုံနိုင်မှုဖြင့် အေးစက်သွားပြီး အမျိုးသမီးကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

"အရှင်က ဘယ်သူပါလဲရှင်။ ဘာလို့ တိမ်ဖြူဂိုဏ်းလို နေရာမျိုးမှာ ရှိနေရတာပါလဲ။"

လင်းလောင်တောင်ထိပ်သခင်မက သမ်းဝေလိုက်ပြီး ချင်းချုံးဟွာကို စွေကြည့်ကာ ဆိုသည်။

"အဲ့ဒါကို ငါက မေးရမှာ မဟုတ်ဘူးလား။

ညကြီးမင်းကြီး ငါ့အိမ်တံခါးဝကို ရောက်လာပြီး ငါ့ဝိညာဉ်ရေကန်ထဲမှာ ရေစိမ်ဖို့ ကြံနေတာလား။"

"ကျွန်မ ရေချိုးဖို့ ဘာရည်ရွယ်ချက်မှ မရှိခဲ့ပါဘူး။"

ချင်းချုံးဟွာမှာ အရှက်ရမှုဖြင့် ထုံကျဉ်သွားပြီး ခွန်းတုံ့ပြန်လိုက်သည်။

"ဒါဆို မင်းက ဘာလုပ်ဖို့ ကြံနေတာလဲ။"

လင်းလောင်တောင်ထိပ်သခင်မက ချင်းချုံးဟွာကို နောက်ပြောင်သော အပြုံးဖြင့် ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

"ဖြစ်နိုင်တာက မင်းက ငါ့တပည့်ကို လာရှာနေတာလား။"

"တပည့်..."

ချင်းချုံးဟွာမှာ တစ်စုံတစ်ခုကို သဘောပေါက်သွားပြီး မသေချာသေးဘဲ လင်းလောင်တောင်ထိပ်သခင်မကို ကြည့်ကာ အံ့ဩတကြီး ထုတ်ဖော်မေးမြန်းလိုက်သည်။

"အရှင်က... လင်းလောင်တောင်ထိပ်ရဲ့ တောင်ထိပ်သခင်မလား။ လုရီရဲ့ ဆရာလား။"

လင်းလောင်တောင်ထိပ်သခင်မက သူမ၏လက်ထဲမှ အဖြူရောင်မြေခွေးမလေးကို လွှဲယမ်းရင်း ပြုံးလျက် ဆိုသည်။

"ဟုတ်တယ်၊ ငါက အဲ့ဒီကောင်လေးရဲ့ ဆရာမပဲ။ မင်းက ညသန်းခေါင်ယံမှာ လင်းလောင်တောင်ထိပ်ကို ရောက်လာတာဆိုတော့ မင်းက ငါ့တပည့်ကို လာရှာနေတာပဲ ဟုတ်တယ်မလား။"

ချင်းချုံးဟွာမှာ သူမက လုရီကို ဖမ်းဆီးပြီး

ချင်းချုံးတောင်သို့ ဆွဲခေါ်သွားရန် လာခဲ့သည်ဟု ဝန်ခံရန် သေချာပေါက် မဖြစ်နိုင်သောကြောင့် သူမက ရိုးရှင်းစွာ ဆင်ခြေပေးလိုက်သည်။

"မျိုးဆက်ငယ်က လုရီရဲ့ အရည်အချင်းနဲ့ အစွမ်းက ထူးကဲပြီး ထျန်းမင်ရဲ့ လူငယ်တွေထဲမှာ ထိပ်ဆုံးလို့ ကြားသိရပါတယ်။ လက်မခံနိုင်တဲ့အတွက် သူ့ကို စိန်ခေါ်ခဲ့ပြီး တုံ့ပြန်မှုမရှိတဲ့အခါ အမှန်တရားကို ကိုယ်တိုင်လာကြည့်ဖို့ ဆုံးဖြတ်ခဲ့တာပါ။ ကျွန်မ စော်ကားဖို့ ရည်ရွယ်ချက်မရှိပါဘူး အရှင်။"

လင်းလောင်တောင်ထိပ်သခင်မက သမ်းဝေလိုက်ပြီး ဆိုသည်။ "အဲ့ဒီလိုလား။"

"ဟုတ်ပါတယ်... ဟုတ်ပါတယ်... အရှင်က ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်နိုင်မှာပါ။" ချင်းချုံးဟွာက သူမ၏လည်ကုပ်ကို ဆုပ်ကိုင်ခံထားရလျက် ခက်ခဲစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ဒီလိုဆိုရင်တော့ သွားတော့၊ နောက်တစ်ခါ ငါအိပ်နေတာကို လာမနှောင့်ယှက်နဲ့တော့။" လင်းလောင်တောင်ထိပ်သခင်မက ပျင်းရိစွာ မိန့်ကြားလိုက်သည်။

'အိပ်တယ်။'

ချင်းချုံးဟွာမှာ နားမလည်နိုင်သော မျက်နှာထားဖြင့် ရင်တွင်း အော်ဟစ်လိုက်မိ၏။

ဤမျှအဆင့်မြင့်သော ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးက

အဘယ့်ကြောင့် အိပ်စက်ရန် လိုအပ်နေသေးသည်ကို နားလည်ရန် ခက်ခဲနေသည်။

သို့သော် သူမက သဘာဝအတိုင်းပင် ပြန်လည်ငြင်းခုံဝံ့ခြင်း မရှိဘဲ ခေါင်းညိတ်ရုံသာ ညိတ်လိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့၊ ကျွန်မ မလုပ်ရဲပါဘူး။"

လင်းလောင် တောင်ထိပ်သခင်မက သူမကို မြေပြင်ပေါ်သို့ ပစ်ချလိုက်ရာ ချင်းချုံးဟွာ၏ ကိုယ်မှ သက်တန့့်ရောင် အလင်းတန်းများ

တဖျတ်ဖျတ်လက်ကာ လူ့အသွင်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။ ဤတစ်ကြိမ်တွင် သူမကို သက်တံရောင်အလင်းတန်းများက ဖုံးလွှမ်းမထားပေ။

သူမ၏ အနက်ရောင်ဆံပင်များမှာ တင်ပါးဆုံအထိ ကျဆင်းနေပြီး သူမ၏ မျက်နှာအသွင်အပြင်မှာ ဆွဲဆောင်မှုရှိခြင်းနှင့် ဖြူစင်ခြင်းတို့ သဟဇာတဖြစ်စွာ ပေါင်းစပ်နေကာ ပြိုင်ဘက်ကင်းစွာ လှပနေသည်။

သူမက ရိုသေစွာ ဦးညွှတ်လိုက်သည်။

"အရှင့်ရဲ့ နားလည်ပေးမှုအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။"

လင်းလောင်တောင်ထိပ်သခင်မက သမ်းဝေလိုက်ပြီး ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွားရာ သူမ၏ ပဲ့တင်ထပ်နေသော အသံသာ ကျန်ရစ်တော့သည်။

"သွားတော့။"

လင်းလောင်တောင်ထိပ်သခင်မနှင့်အတူ ပျောက်ကွယ်သွားသည်မှာ ဘေးတွင် ရပ်နေခဲ့သော အဘွားအိုပင် ဖြစ်သည်။

ယခု တစ်ယောက်တည်း ကျန်ရစ်သောအခါ

ချင်းချုံးဟွာ၏ ကိုယ်မှာ ပျော့ခွေသွားပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ ပုံကျသွားရာ သူမ၏ ကျောပြင်မှာ ချွေးစေးများဖြင့်ရွှဲနစ်နေလေတော့သည်။

အခန်း ၄၉၁- တုန်လှုပ်သွားသော ချင်းချုံးဟွာ၊ လုရီ၏ အတင်းအဖျင်းသတင်း ...

~'အရမ်း အစွမ်းထက်လွန်းတယ်။'

လင်းလောင်တောင်ထိပ်သခင်မနှင့် ထိုအဘွားအိုနှစ်ဦးစလုံးမှာ မယုံနိုင်လောက်အောင် အစွမ်းထက်ကြသည်။

ကပ်ဘေးဖြတ်ကျော်နယ်ပယ်သို့ ယခုမှ ချိုးဖျက်ပြီးရုံသာမက မိမိသာ ကပ်ဘေးဖြတ်ကျော်ခြင်း၏ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိသွားလျှင်ပင် ယခုနှင့် မည်သို့မျှ ခြားနားမည် မဟုတ်ဟု သူမ ခံစားမိသည်။

ချင်းချုံးနန်းတော်မှာ ချင်းချုံးမျိုးနွယ်မှ

အင်မော်တယ်မြေခွေးများ ချန်ထားခဲ့သော အင်မော်တယ်လက်နက်တစ်ခု ဖြစ်ပြီး အလွန်အမင်း အစွမ်းထက်သည်။ သို့သော်ငြားလည်း

အင်မော်တယ် လက်နက် တစ်ခုပင်လျှင် ဖိနှိပ်ခံရနိုင်သည်ဟု တွေးမိသောအခါ ချင်းချုံးဟွာ မယုံနိုင်အောင် ဖြစ်သွားသည်။

'ဒါ ဘယ်လို ခွန်အားမျိုးလဲ။'

သို့သော် သူမ၏ အသက် မသေသေးသည်မှာ ကံကောင်းသည်ဟု သက်ပြင်းချလိုက်ရုံသာ တတ်နိုင်တော့သည်။

အကြောင်းမှာ လင်းလောင်တောင်ထိပ်သခင်မမှာ လူသတ်လိုသူတစ်ဦး မဟုတ်သောကြောင့်ပင်။

သူမက လေပူတစ်ချက်ကို မှုတ်ထုတ်လိုက်ပြီး သူမ၏ ထိတ်လန့်နေသော နှလုံးသားကို တည်ငြိမ်စေကာ တိုင်းတာမရနိုင်အောင် အံ့ဩလျက် ရေရွတ်လိုက်သည်။

'လုရီရဲ့ ဆရာမက ဒီလောကကြီးမှာ ပုန်းလျှိုးနေတဲ့ ထူးကဲတဲ့ အင်မော်တယ်တစ်ပါး ဖြစ်နေလိမ့်မယ်လို့ ဘယ်သူက ထင်မှာလဲ။ သူ့ရဲ့ အရည်အချင်းတွေနဲ့ဆိုရင် အင်မော်တယ်တွေတောင် စိတ်လှုပ်ရှားသွားလောက်တယ်ဆိုတာ အံ့ဩစရာ မရှိပါဘူး။'

ယခုအခါ သူမက လုရီကို ချင်းချုံးမျိုးနွယ်နယ်မြေသို့ ပြန်ခေါ်သွားရန် စဉ်းစားဝံ့တော့မည် မဟုတ်ပေ။

သူမက ခြေထောက်ပေါ်သို့ မတ်တပ်ထရပ်လိုက်ပြီး ဝိညာဉ်ရေကန်ကို ဝန်းရံထားသော ဝါးနံရံများကို ကျော်ခွာကာ ဝါးအိမ်ရှိရာဘက်သို့ တစ်ချက်လှမ်းကြည့်၍ ရိုသေစွာ ဦးညွှတ်လိုက်ပြီးနောက် လင်းလောင်တောင်ထိပ်မှ လမ်းလျှောက်၍ ထွက်ခွာသွားသည်။

ပျံသန်းရန်ပင် သတ္တိ မရှိရှာတော့ပေ။

ချင်းချုံးဟွာမှာ လုရီ၏ ဂူစံအိမ် မည်သည့်နေရာတွင် ရှိသည်ကို မသိသော်လည်း မကြာမီ သူမက သူမပတ်လည်မှ ဝိညာဉ်စွမ်းအင် သိပ်သည်းမှုနှင့် ပတ်သက်၍ ထူးဆန်းမှုတစ်ခုကို သတိပြုမိလိုက်သည်။

ဦးတည်ရာတစ်ခုတွင် ဝိညာဉ်စွမ်းအင်မှာ မယုံနိုင်လောက်အောင် ကြွယ်ဝနေပြီး တုန်လှုပ်ဖွယ်ကောင်းလှသည်။

'ဒီ ဝိညာဉ်စွမ်းအင် သိပ်သည်းမှုက ဘာလဲ။ ချင်းချုံးမျိုးနွယ်နယ်မြေမှာတောင် ဒီလောက်

မထူထပ်ပါဘူး။' ချင်းချုံးဟွာက အံ့ဩတကြီးဖြင့် တိုးလျစွာ ရေရွတ်လိုက်သည်။

ယနေ့ သူမကြုံတွေ့ခဲ့ရသော အံ့ဩဖွယ်ရာများမှာ လွန်ခဲ့သော အနှစ်တစ်ရာအတွင်း သူမမြင်တွေ့ခဲ့ရသည်များထက်ပင် ပိုမိုများပြားနေလုနီးပါး ဖြစ်သည်။

ပင်ကိုအသိစိတ်အရ ချင်းချုံးဟွာက ဝိညာဉ်စွမ်းအင် အထူထပ်ဆုံးဖြစ်သော ဦးတည်ရာသို့ လျှောက်လှမ်းသွားတော့သည်။

မကြာမီပင် ချင်းချုံးဟွာမှာ ဂူစံအိမ်တစ်ခု၏ အပြင်ဘက်သို့ ရောက်ရှိလာသည်။

သူမက မျက်လုံးများကို ပြူးကျယ်လိုက်ပြီး ဂူစံအိမ်၏ အပြင်ဘက်ကို အံ့ဩတကြီး ကြည့်နေမိသည်။

ဂူစံအိမ်အပြင်ဘက်တွင် သစ်ပင်ငယ်များစွာ ရှိနေပြီး အချို့မှာ ပြင်းထန်သော ဓားအလင်းရောင်များဖြင့် ဝန်းရံထားကာ သေးငယ်သော ငွေရောင်ဓားများမှာ သက်ရှိများကဲ့သို့ လှည့်ပတ်နေကြသည်။ အချို့သစ်ပင်များတွင် မြေဝါရောင်အလင်းတန်းများ တဖျတ်ဖျတ်လက်နေပြီး ထူထဲခိုင်မာကာ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော မြေဝါရောင်တာအိုပုံစံများဖြင့် အလှဆင်ထားသည်။

ထို့အပြင် ကြယ်ရောင်များ တောက်ပနေသော သစ်ပင်ငယ် တစ်ပင်လည်း ရှိနေပြီး ၎င်းက ကြယ်များကို ဆွဲချကာ ပတ်လည်တွင် ဖြန်းပက်ထားသည်။

ချင်းချုံးဟွာကို အံ့အားသင့်ဆုံး ဖြစ်စေသည်မှာ သစ်ပင်အမြစ်များကို မှီ၍ အိပ်စက်နေသော အလွန်ချစ်စရာကောင်းသည့် သမင်ငယ်လေးပင် ဖြစ်သည်။ သမင်၏ အရေပြားမှာ ကြယ်ရောင်ကဲ့သို့ တဖျတ်ဖျတ်လက်နေသည်။ သူက မျက်လုံးများကို မှိတ်၍ အိပ်စက်နေပြီး အသက်ရှုတိုင်း ကြယ်ရောင်များကို ရှူသွင်းရှူထုတ် ပြုလုပ်နေလေသည်။

"အင်မော်တယ်သစ်ပင်တွေ။ အင်မော်တယ်သားရဲငယ်။"

ချင်းချုံးဟွာမှာ တုန်လှုပ်မှုဖြင့် လွှမ်းခြုံသွားသည်။

"ထျန်းမင်တစ်ခုလုံး ရှာဖွေနေတဲ့ အင်မော်တယ်သားရဲငယ်က တကယ်ကြီး ဒီမှာရှိနေတာလား။"

ထို့နောက် ချင်းချုံးဟွာက လင်းလောင်တောင်ထိပ်သခင်မနှင့် ထိုအဘွားအိုကို စဉ်းစားမိကာ ခါးသက်စွာ ဆိုလိုက်သည်။

"ဒါက ယုတ္တိရှိပါတယ်။ အဲ့ဒီလို အဆင့်အတန်းရှိတဲ့ အင်မော်တယ်တစ်ပါးမှသာ ဒီအင်မော်တယ်သားရဲငယ်ကို ယဉ်ပါးအောင် လုပ်နိုင်မှာပေါ့။"

"လောကကြီးက တိမ်ဖြူဂိုဏ်းကို အထင်သေးခဲ့ကြတာပဲ... ဒါက ဘယ်လိုလုပ် သာမန်ဂိုဏ်းငယ်လေး ဖြစ်နိုင်မှာလဲ။" ချင်းချုံးဟွာက သက်ပြင်းချရင်း ကောင်းကင်ကြယ်တာရာသစ်ပင်အောက်မှ ကြယ်ငယ်လေးကို ကြည့်လိုက်သည်။

ထို့နောက် ချင်းချုံးဟွာမှာ တစ်စုံတစ်ခုကို သတိရသွားသည်။

'လင်းလောင်တောင်ထိပ်က လုရီရဲ့ ဂူစံအိမ် မဟုတ်ဘူးဆိုရင် သူ့ရဲ့အဆင့်အတန်းနဲ့ သူ့ဂူစံအိမ်က ဘယ်မှာ ရှိနိုင်မလဲ။ သံသယဖြစ်ဖွယ်မရှိ၊ ဝိညာဉ်စွမ်းအင် အကြွယ်ဝဆုံးနေရာမှာပဲ ဖြစ်ရမယ်။ ဒီနေရာက လုရီရဲ့ ဂူစံအိမ် ဖြစ်လောက်တယ်။'

ဂူစံအိမ်၏ တံခါးကို ကြည့်ရင်း သူမက စဉ်းစားလိုက်သည်။

ချင်းချုံးဟွာ၏ မျက်လုံးများတွင် အရောင်တစ်ချက် လက်သွားပြီး သူမ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များမှာ မြင်သူတိုင်း ရူးသွပ်စေလောက်သော အပြုံးတစ်ခု ကွေးညွတ်သွားသည်။

သူမက လျှောက်သွားပြီး သူမ၏ နူးညံ့သောအသံက ဂူစံအိမ်အတွင်းသို့ ပျံ့လွင့်သွားသည်။

"လုရီ၊ ထွက်လာပြီး တွေ့စမ်းပါ။"

…

ကျင့်ကြံနေဆဲ ဖြစ်သော လုရီမှာ တံခါးအပြင်ဘက်မှ အသံတစ်သံကို ကြားလိုက်ရသည်။

သူက ဖြည်းညင်းစွာ မျက်လုံးဖွင့်လိုက်ရာ မျက်လုံးများထဲတွင် ရှုပ်ထွေးမှုအရိပ်များ ဝေ့လာသည်။

ဘယ်သူများလဲ။ ဒီအသံကို ငါ မမှတ်မိပါဘူး..ငါ့ကို အားကျနေတဲ့ ဂျူနီယာညီမလေးတွေထဲက တစ်ယောက်များလား။

လုရီက နားမလည်နိုင်စွာဖြင့် မတ်တပ်ထရပ်လိုက်ပြီး ဂူစံအိမ်အဝင်ဝသို့ လျှောက်သွားကာ တံခါးကို ဖွင့်လိုက်သည်။

ဂူစံအိမ်အပြင်ဘက်မှ ချင်းချုံးဟွာကို မြင်လိုက်ရသောအခါ လုရီမှာ အံ့အားသင့်သွားပြီးနောက် တစ်စုံတစ်ခုကို စိတ်ထဲတွင် သတိရသွားကာ သူ၏ မျက်ဆံများ အနည်းငယ် ကျုံ့သွားပြီး သတိကြီးစွာ ဆိုလိုက်သည်။

"မင်း... ချင်းချုံးဟွာလား။"

ချင်းချုံးဟွာ၏ နှုတ်ခမ်းများမှာ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော အပြုံးတစ်ခုအဖြစ် အနည်းငယ် ကွေးညွတ်သွားသည်။

"နင် ငါ့ကို မှတ်မိသေးပုံပဲ။"

လုရီ၏ ပါးစပ်မှာ အနည်းငယ် လှုပ်ခါသွားပြီး သူ၏ နှလုံးသားထဲတွင် အံ့ဩခြင်းတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်သွားသည်။

ချင်းချုံးဟွာက တိမ်ဖြူဂိုဏ်းအတွင်းသို့ တစ်ယောက်တည်း ဝင်ရောက်လာဝံ့လိမ့်မည်ဟု သူ လုံးဝ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။ ဂိုဏ်းအကာအကွယ်အခင်းအကျင်းကို ဖြတ်ကျော်ရန် သူမ ဘယ်လို လျှို့ဝှက်နည်းစနစ်ကို ကျွမ်းကျင်ထားပါလိမ့်။

လုရီမှာ စပ်စုနေသော်လည်း သူ၏ နှလုံးသားထဲတွင် အနည်းငယ်မျှပင် ထိတ်လန့်ခြင်းမရှိပေ။ ဤသည်မှာ သူ၏ အမာခံနယ်မြေဖြစ်ပြီး သူ၏ဆရာကလည်း ဤနေရာတွင် ရှိနေရာ

ချင်းချုံးဟွာ အစွမ်းထက်လျှင်ပင် သူ့အနေနှင့် အန္တရာယ်ကျရောက်မည်ဟု မယုံကြည်ပေ။

ဤသို့တွေးလိုက်သည်နှင့် လုရီက မျက်ခုံးပင့်လိုက်ပြီး ပြုံးလျက် ဆိုသည်။

"ဟုတ်တာပေါ့၊ ချင်းချုံးမျိုးနွယ်ရဲ့ သခင်မလေးကို ငါ မှတ်မိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ မင်းက တိမ်ဖြူဂိုဏ်းကိုလည်း လာလည်လိမ့်မယ်လို့ ဘယ်သူက ထင်မှာလဲ။"

ချင်းချုံးဟွာ၏ ဆွဲဆောင်မှုရှိပြီး စိတ်အားထက်သန်သော မျက်လုံးများထဲတွင် နက်ရှိုင်းစွာ နာကျည်းမှုအရိပ်အယောင်တစ်ခု ရှိနေသည်။

သူမက လုရီထံသို့ တိုးကပ်သွားပြီး သစ်ခွပန်းကဲ့သို့ နူးညံ့သော အသက်ရှုသံဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။

"မောင်လေးလု မေ့သွားပြီလား။ မောင်လေး ဒီအစ်မကို လုမိသားစုထဲကို လက်ဆက်ဝင်ရောက်ဖို့ ကြိုဆိုပါတယ်လို့ တစ်ခါက ပြောခဲ့ဖူးတယ် မဟုတ်လား။ အခု ဒီအစ်မ ရောက်လာပြီ၊

မောင်လေးလုက စိတ်ပြောင်းသွားပြီလား။"

လုရီ၏ ဦးခေါင်းထက်တွင် မေးခွန်းအမှတ်အသားများ ပြည့်နှက်သွားပြီး အနည်းငယ် နာကျည်းနေပုံရသော ချင်းချုံးဟွာကို ကြည့်ကာ လုံးဝ နားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်သွားသည်။

"ငါ ဘယ်တုန်းက အဲ့ဒီလို ယုတ္တိမတန်တာတွေ ပြောခဲ့လို့လဲ။ အင်မော်တယ် ချင်းချုံး၊ ကျေးဇူးပြုပြီး ငါ့ရဲ့ ဂုဏ်သတင်းကို

မဖျက်ဆီးပါနဲ့။"

ဤစကားကို ကြားသော် ချင်းချုံးဟွာ၏ အကြည့်မှာ ပို၍ပင် နာကျည်းလာပြီး သူမက ဆိုလိုက်သည်။

"မောင်လေးလုက လောကကြီးက တခြားယောက်ျားတွေလိုပဲ တာဝန်ယူစိတ် မဲ့တဲ့သူ ဖြစ်သွားပြီလား။ ကံကောင်းလို့ အဲ့ဒီနေ့က မြင်ကွင်းကို ငါ အခုထိ မှတ်မိနေသေးတယ်။"

ပြောပြောဆိုဆိုနှင့် ချင်းချုံးဟွာက သူမ၏ နဖူးကို တို့ထိလိုက်ရာ နောက်တစ်ခဏတွင် အလင်းတန်းများ လေထဲတွင် ပေါ်လာပြီး ကောင်းကင်၌ ပြသနေသော ရုပ်သံ မြင်ကွင်း

တစ်ခုအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။

နေရာမှာ အရှေ့တောအုပ် အပျက်အစီးများ၏ ထွက်ပေါက်ရင်ပြင်တွင် ဖြစ်သည်။

လုရီက အဝေးမှ လျင်မြန်စွာ ချဉ်းကပ်လာသော ချင်းချုံးဟွာကို မြင်တွေ့ပြီး အားရပါးရ ရယ်မောကာ ပြောလိုက်သည့် မြင်ကွင်းပင်။

"တာအိုရောင်းရင်း ချင်းချုံး၊ ငါ့ရဲ့ ကမ်းလှမ်းချက်က အတည်ပါပဲ၊ ငါ့ရဲ့ လုမိသားစုထဲကို လက်ဆက်ဝင်ရောက်ဖို့ ကြိုဆိုပါတယ်။"

လုရီ၏ အသံမှာ မြင်ကွင်းမှ ထွက်ပေါ်လာပြီး အသံနှုန်း ချဲ့ထားသည့်အလား တိမ်ဖြူဂိုဏ်းတစ်ခုလုံးသို့ ပျံ့နှံ့သွားသည်။

"တာအိုရောင်းရင်း ချင်းချုံး၊ ငါ့ရဲ့ ကမ်းလှမ်းချက်က အတည်ပါပဲ၊ ငါ့ရဲ့ လုမိသားစုထဲကို လက်ဆက်ဝင်ရောက်ဖို့ ကြိုဆိုပါတယ်။"

"တာအိုရောင်းရင်း ချင်းချုံး၊ ငါ့ရဲ့ ကမ်းလှမ်းချက်က အတည်ပါပဲ၊ ငါ့ရဲ့ လုမိသားစုထဲကို လက်ဆက်ဝင်ရောက်ဖို့ ကြိုဆိုပါတယ်။"

တစ်ကြိမ်တည်း ပြသရုံနှင့် မလုံလောက်ဘဲ မြင်ကွင်းမှာ ထပ်ခါထပ်ခါ ပြန်လည်စတင်နေပြီး ကောင်းကင်မှာ လုရီ၏ အသံဖြင့် အမြဲတမ်း ပြည့်နှက်နေတော့သည်။

တိမ်ဖြူဂိုဏ်း၏ တပည့်များ ခေါင်းမှာ မေးခွန်းအမှတ်အသားများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားကြသည်။

ကျင့်ကြံမှုအလယ်တွင် ရှိနေသော ဝူချင်းဖုန်းနှင့် အခြားသူများမှာလည်း ပဟေဌိဖြင့် ပြည့်နှက်သွားကြသည်။

အပြင်စည်းဂိုဏ်းမှ အကြီးအကဲများမှာ မူးဝေသွားကြသည်။

ကျယ်လောင်သော အသံက တိမ်ဖြူဂိုဏ်း၏ ကောင်းကင်ယံတွင် ပဲ့တင်ထပ်နေပြီး လူတိုင်းနီးပါးမှာ ကောင်းကင်မှ မြင်ကွင်းကို မူးဝေစွာ မော့ကြည့်နေကြသည်။

အချို့ကျင့်ကြံသူများမှာ လုရီ၏ အသံကို ကြားရသောအခါ တရားထိုင်ခြင်းကိုပင် အဆုံးသတ်ကာ သူတို့၏ ဂူစံအိမ်များမှ အလျင်အမြန် ထွက်လာပြီး ကောင်းကင်သို့ ခေါင်း မော့ကြည့်ကြသည်။

တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် လူတိုင်း၏ မျက်နှာအမူအရာများမှာ ထူးဆန်းနေတော့၏။

"အဲ့ဒါ စီနီယာအစ်ကို လုရီ မဟုတ်လား။ နေဦး၊ သူက အဲ့ဒီစကားလုံးတွေနဲ့ ဘယ်သူ့ကို ပြောနေတာလဲ။ လုမိသားစုထဲကို လက်ဆက်ဝင်ရောက်ဖို့ ကြိုဆိုပါတယ် ဟုတ်လား။"

"တာအိုရောင်းရင်း ချင်းချုံးက ဘယ်သူလဲ။"

"နေဦး၊ အဲ့ဒီမြင်ကွင်း၊ ငါမှတ်မိတယ်၊ အဲ့ဒါ အရှေ့တောအုပ် အပျက်အစီးတွေမှာ မဟုတ်လား။ ငါထင်တာတော့ အဲ့ဒါ ထွက်ပေါက်ပဲ။"

ကျန့်ဖန်၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားပြီး သူက အာမေဋိတ်သံပြုလိုက်သည်။

အခြားကျင့်ကြံသူများအားလုံးမှာ ကျန့်ဖန်ထံသို့ လှည့်ကြည့်ကြပြီး သူ့ထံသို့ အပြေးအလွှား သွားကြသည်။

"ကျန့်ဖန်၊ စီနီယာအစ်ကို၊ ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ ပြောပြစမ်းပါ။"

"ကျန့်ဖန်၊ မင်းကောင်စုတ်၊ မင်းက ဂျူနီယာ

ညီလေး လုရဲ့ တကယ့်သတင်းကြီးကို သိထားပြီးတော့ ငါတို့ကို မမျှဝေဘူး ဟုတ်လား။ မင်း လူရော ဟုတ်သေးရဲ့လား။" ပိုင်ယွီလုံက ဒေါသတကြီး ရန်တွေ့လိုက်သည်။

အခန်း ၄၉၂- နုနယ်သူမို့ မထီမဲ့မြင်မပြုပါနဲ့၊ ရာရှိုမွန်မျိုးနွယ်၏ မာန...

~လင်းလောင်တောင်ထိပ်ထက်တွင် လင်းလောင်တောင်ထိပ်သခင်မနှင့် အဘွားယွမ်လင်တို့လည်း ထိတ်လန့်တကြားဖြစ်ကာ ဝါးအိမ်မှ ထွက်လာကြသည်။

လင်းလောင်တောင်ထိပ်သခင်မက ကောင်းကင်မှ မြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း သူ၏ မျက်နှာတွင် ထူးဆန်းသော အမူအရာတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

"အဲ့ဒီ ကောင်စုတ်လေးက ဒီလိုကိစ္စမျိုးလည်း ရှိသေးတာလား။"

လျိုနင်ရွှမ်း၊ သုန်းကုန်းမင်ယွဲ့နှင့် ကျန်းရူယွီတို့မှာလည်း အလားတူပင် စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်ကာ သူတို့၏ ဂူစံအိမ်များမှ ထွက်လာကြသည်။

သုံးဦးသား လုရီ၏ ဂူစံအိမ်အပြင်ဘက်သို့ ရောက်ရှိလာပြီး ချင်းချုံးဟွာကို မြင်တွေ့ပြီးနောက် သူမတို့အားလုံး၏ မျက်နှာအမူအရာများမှာ သုန်မှုန်သွားပြီး မျက်နှာကလေးများမှာ အေးစက်သွားတော့သည်။

"ချင်းချုံးမျိုးနွယ်ရဲ့ သခင်မလေးက ငါတို့ တိမ်ဖြူဂိုဏ်းမှာ ဒီလိုလုပ်ရပ်မျိုး လုပ်ရဲတယ်။ သူက တိမ်ဖြူဂိုဏ်းမှာ လူမရှိဘူးလို့ ထင်နေတာလား။" လျိုနင်ရွှမ်း၏ လှပသော မျက်နှာမှာ အေးစက်နေလျက် ကြိမ်းဝါးလိုက်သည်။

သုန်းကုန်းမင်ယွဲ့က ကောင်းကင်မှ မြင်ကွင်းကို ဝေ့ဝဲကြည့်လိုက်ပြီး ပို၍ပင် အလိုမကျဖြစ်လာသည်။

"ဟွန့်။ အဲ့ဒါက အရှေ့တောအုပ် အပျက်အစီးတွေမှာ စီနီယာအစ်ကိုကြီးက ကျင့်ကြံသူအများကြီးကို ထွက်ပြေးဖို့ ကူညီပေးခဲ့တဲ့ မြင်ကွင်းမဟုတ်လား။ မြေခွေးဝိညာဉ်မ၊ နင်က အမှားအမှန်ကို လှည့်စားရဲတယ်ပေါ့၊ စီနီယာအစ်ကိုကြီးက အဲ့ဒီလို လုံးဝ ဆိုလိုတာ မဟုတ်ဘဲနဲ့။"

ထိုအခိုက် ကျန်းရူယွီ၏ ကိုယ်၌လည်း

ဓားအလင်းရောင်များ ရစ်ပတ်လာသည်။

"ချင်းချုံးဟွာ၊ နင်နဲ့ ချင်းချုံးမျိုးနွယ်က တကယ်ကြီး အရှေ့နယ်မြေတစ်ခုလုံးရဲ့ ရန်သူဖြစ်ချင်နေတာလား။"ဟု သူမက ခြိမ်းခြောက်လိုက်သည်။

လုရီ၏ နှလုံးသားထဲတွင် စိတ်အေးသွားမိသည်။

အကြောင်းမှာ ချင်းချုံးဟွာ ပုံဖော်ခဲ့သော မြင်ကွင်းကြောင့် လျိုနင်ရွှမ်းနှင့် အခြားသူများ အထင်လွဲသွားမည်ကို သူ စိုးရိမ်ခဲ့သော်လည်း သူတို့မှာ အတော်ပင် နားလည်မှုရှိပုံ ရသည်။

ချင်းချုံးဟွာက မျက်ခုံးပင့်လိုက်ပြီး ကောင်းကင်မှ မြင်ကွင်းကို ဖယ်ရှားလိုက်ကာ သူမ၏ မျက်နှာတွင် နူးညံ့ပြီး ညှို့အားပြင်းသော အပြုံးတစ်ခုကို ဆင်မြန်းရင်း မျက်လုံးများကို ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။

"မင်းတို့သုံးယောက်က မောင်လေးလုရဲ့ တာအိုလက်တွဲဖော်တွေ ဖြစ်ရမယ်၊ ဟုတ်တယ်မလား။ ငါက မောင်လေးလု လက်ထပ်ရမယ့် ပထမဆုံးလူပဲ၊ ဒါကြောင့် မင်းတို့သုံးယောက်က ငါ့ရဲ့ ညီမငယ်လေးတွေပေါ့။"

သုံးဦးသား၏ မျက်နှာ အမူအရာများမှာ ပို၍ အေးစက်လာပြီး အားလုံးက ချင်းချုံးဟွာကို စိုက်ကြည့်နေကြသည်။

လုရီကလည်း မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ဝင်ပြောလိုက်သည်။

"အင်မော်တယ် ချင်းချုံး၊ မင်း အစောပိုင်းက ဘာကို ဆိုလိုတယ်ဆိုတာ ငါတို့နှစ်ယောက်လုံး ကောင်းကောင်းသိပါတယ်။ ဒါကြောင့် အခုလို စကားပြောနေတာက အဓိပ္ပာယ်မရှိတော့ဘူး။"

ဤမျှ သေးငယ်သော ကိစ္စ တစ်ခုအတွက် ချင်းချုံးဟွာက လုမိသားစုထဲသို့ အမှန်တကယ် လက်ထပ်လိုလိမ့်မည်ဟု သူ မယုံကြည်ပေ။

ဤစကားကို ကြားသော် ချင်းချုံးဟွာ၏ မျက်နှာတွင် မျက်ရည်ကျလုနီးပါး အမူအရာတစ်ခု ပေါ်လာပြီး လုရီက တစ်စုံတစ်ခုသော ဆိုးရွားသည့်လုပ်ရပ်ကို ကျူးလွန်ခဲ့သည့်အလား

နာကျည်းသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

"မောင်လေးလုက တကယ်ကို အသည်းနှလုံးမရှိတဲ့သူပဲ။"

လုရီက အေးစက်စွာ တုံ့ပြန်လိုက်၏။

"ဟန်ဆောင်မနေနဲ့တော့၊ ဒီကိုလာတဲ့ မင်းရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်ကိုသာ ပြောစမ်းပါ။"

ချင်းချုံးဟွာက အစောပိုင်းက အင်မော်တယ်နှစ်ပါးကို စဉ်းစားမိကာ သူမ၏ မျက်လုံးများတွင် ရောင်စုံအလင်းတန်းတစ်ခု လက်သွားပြီး သူမ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ရိုးသားသွားသည်။

"ငါက နင့်ကို တိုက်ခိုက်ဖို့ စိန်ခေါ်မလို့လာတာပါ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် နင်က ငါ့ရဲ့ စိန်ခေါ်မှုကို ငြင်းခဲ့တယ်လေ။"

လုရီက မျက်ခုံးပင့်ကာ ဆိုသည်။

"ငါ မင်းကို မပြောခဲ့ဘူးလား။ ငါတို့က အနှစ်နှစ်ရာ အသက်ကွာတယ်၊ မင်းက ငါ့ထက် အများကြီး အသက်ကြီးတယ်။ ငါတို့လို ပါရမီရှင်တွေအတွက် အနှစ်နှစ်ရာ ကွာဟချက်က အရမ်းကြီးတယ်၊ ဒီလိုစိန်ခေါ်မှုက တရားမျှတမှာ မဟုတ်ဘူး။"

ဤစကားကို ကြားသော် ချင်းချုံးဟွာမှာ ချက်ချင်း ဒေါသထွက်လာသည်။

"အနှစ်နှစ်ရာကြီးတယ်ဆိုတာ ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ။ ငါက အခုထိ အရမ်းငယ်သေးတယ်။ စကားကို သတိထားပြောနော် လုရီ။"

ထိုအခါ လုရီက နားမလည်နိုင်စွာဖြင့် ပြန်မေးသည်။

"ငါက မင်းကို အသက်ကြီးတယ်လို့ မပြောဘူးလေ၊ ဘာလို့ ဒီလောက် ဒေါသထွက်နေရတာလဲ။"

ချင်းချုံးဟွာက မကျေမနပ် ဟွန့်ခနဲ မြည်တွန်လိုက်၏။

"ငါတို့က အရှေ့တောအုပ် အပျက်အစီးတွေက ငါတို့ကိစ္စကို ဖြေရှင်းရဦးမယ်။ ဒီလိုဖြစ်မှတော့ ငါနင့်ကို အနှစ်တစ်ရာ စောင့်မယ်။ အနှစ်တစ်ရာပြည့်ရင် ငါတို့ တိုက်ခိုက်ကြမယ်။"

ဤစကားကို ကြားသော် လုရီက မျက်ခုံးပင့်လိုက်ပြီး ချင်းချုံးဟွာကို အနည်းငယ် သရော်လှောင်ပြောင်သော အပြုံးဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

"ဘာလို့ အနှစ်နှစ်ရာ မစောင့်တာလဲ။ အင်မော်တယ် ချင်းချုံးက အနှစ်နှစ်ရာကြာရင် ငါ့ပြိုင်ဘက် မဖြစ်တော့မှာကို ယုံကြည်နေလို့လား။"

ချင်းချုံးဟွာမှာ တောင့်ခနဲဖြစ်သွားပြီး ညင်သာစွာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။

"အနှစ်နှစ်ရာက အရမ်းကြာတယ်။ အဲ့ဒီအချိန်ကျရင် ငါက အင်မော်တယ်ဖြစ်ပြီး တက်လှမ်းသွားလောက်မလား ငါ စိုးရိမ်တယ်။"

လုရီက အသာအယာ ပခုံးတွန့်လိုက်သည်။

"ဒီလိုဆိုရင်တော့ အနှစ်တစ်ရာပဲ ဖြစ်ပါစေတော့။"

လုရီက အနှစ်တစ်ရာအတွင်း ချင်းချုံးဟွာကို ရှုံးနိုင်မည်ဟု မယုံကြည်ပေ။ သူ့ကိုယ်သူ ထိုမျှသော ယုံကြည်ချက်တော့ ရှိနေသေးသည်။

လုရီ သဘောတူသည်ကို မြင်သော် ချင်းချုံးဟွာက ဟွန့်ခနဲ နှာမှုတ်လိုက်ပြီးနောက် လျိုနင်ရွှမ်းနှင့် အခြားသူများဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ သူတို့၏ အေးစက်သော မျက်နှာများကို မြင်သော် မျက်ခုံးပင့်ကာ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော အကြည့်ဖြင့် ဆိုလိုက်၏။

"ငါ့ရဲ့ ညီမငယ်လေးသုံးယောက်၊ မောင်တော်လုကို သူ့ကို ကောင်းကောင်းဂရုစိုက်ပေးဖို့ လောလောဆယ် အပ်ခဲ့မယ်နော်။ ငါ မိသားစုထဲကို လက်ထပ်ဝင်ရောက်လာတဲ့အခါ မင်းတို့သုံးယောက်က ငါ့ကို 'အစ်မကြီး' လို့ ခေါ်ရမှာ။"

မိန်းမလှလေး သုံးဦးသား၏ မျက်လုံးများတွင် သတ်ဖြတ်လိုသော စိတ်ဆန္ဒများ ပေါ်လာပြီး သူတို့က ချင်းချုံးဟွာကို အေးစက်စွာ စိုက်ကြည့်နေကြသည်။

ကျန်းရူယွီ၏ နဖူးပေါ်တွင် ကျောက်စိမ်းဖြူ ဓားပုံစံတစ်ခု စတင်ဖွဲ့စည်းလာပြီး သူမ၏ အရှိန်အဝါများ တဟုန်ထိုးတက်လာကာ လက်စွမ်းပြရန် အသင့်ဖြစ်နေလေသည်။

လျိုနင်ရွှမ်း၏ မျက်ခုံးများမှလည်း နှင်းပွင့်ပုံစံများ ထွက်ပေါ်လာပြီး သူမက ချင်းချုံးဟွာကို အေးစက်စွာ မမှိတ်မသုန် ကြည့်နေသည်။

သုန်းကုန်းမင်ယွဲ့၏ လှပသော မျက်နှာမှာ ဒေါသအရိပ်အယောင်များ ပြသနေပြီး သူမ၏ ပတ်လည်တွင် မိုးကြိုးအလင်းရောင်များ ရစ်ခတ်နေကာ သူမ၏ အရှိန်အဝါမှာ အလွန်အမင်း အားကောင်းနေသည်။

ချင်းချုံးဟွာ၏ မျက်လုံးများတွင် အံ့ဩမှုတစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားပြီး သူမက သုံးဦးကို ဝေ့ကြည့်ကာ အံ့ဩတကြီး ရေရွတ်လိုက်သည်။

"အင်မော်တယ်ခန္ဓာ နှစ်ခုတောင်လား။"

"ချင်းချုံးဟွာ၊ နင်က မိစ္ဆာဧကရာဇ်ရဲ့ အမွေအနှစ်ကို ဆက်ခံခဲ့ရုံနဲ့ ငါတို့ထက် ပိုပြီး အရည်အချင်းရှိတယ်လို့ မထင်နဲ့။ ငါတို့ကို နောက်ထပ်နှစ်အနည်းငယ် အချိန်ပေး၊ ငါတို့ နင့်ကို သေချာပေါက် ကျော်တက်ပြမယ်။"ဟု

ကျန်းရူယွီက အေးစက်စွာ စိန်ခေါ်လိုက်သည်။

လျိုနင်ရွှမ်းကလည်း အေးစက်စွာ ဝင်ပြောသည်။

"အချိန်တန်ရင် ငါတို့ တိုက်ခိုက်ကြတာပေါ့။"

"ဟုတ်တယ်။ ငါလည်းအတူပဲ။" သုန်းကုန်းမင်ယွဲ့က မခံချင်စိတ်ဖြင့် အော်ဟစ်ကာ ဝင်ရောက်ပြောဆိုလိုက်သည်။

ချင်းချုံးဟွာ၏ မျက်လုံးများမှာ အရုဏ်ဦးအလင်းရောင်ဖြင့် တောက်ပနေပြီး လေးနက်မှုအရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားပြီးနောက် ဆွဲဆောင်မှုရှိစွာ ပြုံးလိုက်‌လေသည်။

"မောင်လေးလုက အင်မော်တယ်ညီမလေးနှစ်ယောက်တောင် ရထားလိမ့်မယ်လို့ ငါမမျှော်လင့်ထားဘူး။ ဒါပေမဲ့ ဒီညီမလေးကတော့... နည်းနည်း လိုနေသေးတယ် ဟုတ်လား။ အင်မော်တယ်ခန္ဓာ မဟုတ်သေးဘူး။"

ပြောဆိုရင်း ချင်းချုံးဟွာက သုန်းကုန်းမင်ယွဲ့ကို ကြည့်လိုက်သည်။

သုန်းကုန်းမင်ယွဲ့၏ မျက်လုံးများမှာ မေးခွန်းအမှတ်အသားများ ပြည့်နှက်သွားတော့၏။

သူမ၏ ဒေါသထွက်နေသော မျက်နှာအမူအရာမှာ တောင့်ခနဲဖြစ်သွားပြီးနောက် ပို၍ပင် ဒေါသထွက်လာကာ သူမ၏ပတ်လည်တွင် မိုးကြိုးအလင်းရောင်များ တဟုန်ထိုးထွက်ပေါ်လာပြီး ဒေါသတကြီး ကြွေးကြော်လိုက်သည်။

"နုနယ်သူမို့ နွမ်းပါးတယ်ထင်ပြီး မထီမဲ့မြင် မပြုနဲ့။ မြေခွေးဝိညာဉ်မ၊ စောင့်ကြည့်နေလိုက်၊ ငါ နင့်ကို ဘာလုပ်နိုင်လဲဆိုတာ သေချာပေါက် ပြရသေးတာပေါ"

ချင်းချုံးဟွာက ညင်သာစွာ ရယ်မောလိုက်ပြီး စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်ပုံမရပေ။

ဝူ....

ထိုစဉ် ညင်သာသော အော်သံလေးတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာပြီး ရှိနေသူအားလုံး၏ အာရုံစိုက်မှုကို ဆွဲဆောင်လိုက်သည်။

ဆူညံမှုကြောင့် ကျင့်ကြံမှု အလယ်တွင် ရှိနေသော ကြယ်ငယ်လေးမှာ နိုးလာခဲ့သည်။

သူက မတ်တပ်ထရပ်လိုက်ပြီး သူ၏ မျက်လုံးများမှာ တလက်လက်တောက်ပနေသော ကြယ်များကဲ့သို့ အပြစ်ကင်းစင်နေကာ လူတိုင်း ဘာလုပ်နေကြသလဲဟု မေးနေသည့်အလားပင်။

ထို့နောက် တစ်စုံတစ်ခုကို ခံစားမိသည့်အလား ကြယ်ငယ်လေးက ချင်းချုံးဟွာဘက်သို့ ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

‌၎င်းက ညင်သာသော အော်သံနှစ်ချက်ပြုကာ

လုရီနှင့် အခြားသူများ၏ အံ့ဩတကြီး အကြည့်များအောက်တွင် ချင်းချုံးဟွာထံသို့ အမှန်တကယ် လျှောက်သွားပြီး သူမ၏ပတ်လည်တွင် စတင် လှည့်ပတ်နေလေတော့၏။