အခန်း (၁၄၂-၁၄၄)
Vol. 10 Ch. 142-144
အခန်း(၁၄၂) အင်မော်တယ် ညီလာခံ
ဖူလုံတောင်သည် မူလက လင်းနန်ရှိ ရှုခင်းသာနေရာတစ်ခုဖြစ်၍ ပုံမှန်နေ့များတွင် ခရီးသွားများ တိမ်တိုက်ကဲ့သို့ များပြားလျက်ရှိရာ၊ ယနေ့တွင်မူ ဖူလုံတောင်ရှေ့တွင် လုံခြုံရေးအစောင့်များစွာ ရှိနေသည်။
"တောင်းပန်ပါတယ် သခင်၊ ဖူလုံတောင်ဒီနေ့ ခဏပိတ်ထားတာကြောင့် ဧည့်သည်တွေ ဝင်ခွင့်မရှိပါဘူး” လုံခြုံရေးအစောင့်က ယဉ်ကျေးစွာပြောသည်။
ချမ်းသာသော သူဌေးကြီးသည် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်၏။
“ငါဘယ်သူလဲဆိုတာ မင်းသိလား။ မင်းငါ့ကိုတားရဲလား ထွက်သွားစမ်း"
"တောင်းပန်ပါတယ် သခင်ကြီး ဆရာက ဘယ်သူပဲဖြစ်ဖြစ် ဖူလုံတောင် တောင်ကို ဒီနေ့ လူသိရှင်ကြားပိတ်ထားပါတယ်”
လည်ပင်းတွင် ရွှေဆွဲကြိုးအထူကြီးဆွဲထားသည့် သူဌေးကြီးသည် အလွန်ဒေါသထွက်စွာဖြင့် အော်လိုက်၏။ “မင်း နားမကြားဘူးလား။ လူစကား နားမလည်ဘူးလား။ ယုံယုံမယုံယုံ မင်းငါ့ကို ထပ်တားရင် လင်းနန်ကနေ မင်း ထွက်မသွားနိုင်စေရဘူး”
လုံခြုံရေးအစောင့်၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ အပြုံးသည် မပြောင်းပြောင်းလဲခြင်းမရှိပေ။
“ကျွန်တော် ဆရာ့ကို ယုံပါတယ်၊ ဒါပေမယ့် ဒီနေ့ ဖူလုံတောင်ကို ယွီမိသားစုရဲ့အမိန့်အရ လူတိုင်းကို ချွင်းချက်မရှိပိတ်ထားပါတယ်”
ယခင်က မာနကြီးသော သူဌေးကြီး၏ အမူအရာမှာ အေးခဲသွားသည်။
ယွီမိသားစု…။
သူ့ကိုယ်သူ လင်နန်တွင် သြဇာလွှမ်းမိုးနိုင်လှပြီဟု ယူဆသော်လည်း၊ ယွီမိသားစုနှင့်ယှဥ်ပါက ဆံချည်မျှင်တစ်ခု တန်ကြေးပင်မရှိကြောင်း သူသိသည်။ ထိုအချိန်တွင် လေထုက အလွန်ကို တုန်လှုပ်လျက် ကျောက်တုံးကြီးကို ဆောင်ထားသော ဘုန်းကြီးတစ်ပါးသည် တောင်ပေါ်သို့ ဖြည်းညှင်းစွာ လျှောက်လာခဲ့သည်။ လုံခြုံရေးအစောင့်အားလုံးက လေးလေးစားစားဖြင့် လမ်းရှင်းပြီးနောက် ဘုန်းကြီးတောင်ပေါ်တက်သွားသည်။
တစ်ချိန်တည်းဥပင် ထူးထူးခြားခြား ၀တ်စုံဝတ်ထားသူများ ပေါ်လာ၍ ၎င်းတို့အားလုံး တောင်ပေါ်သို့ ရောက်သွားကြသည်။
သူဌေးကြီးက တုန်လှုပ်ခြောက်ခြားကာ လှည့်ထွက်သွား၏။
ယနေ့ဖူလုံတောင်တွင် ကြီးမားသော ကိစ္စတစ်ခုဖြစ်တော့မည်ကို သူတို့အားလုံး သိကြသည်။
ထိုအချိန်တွင် ဖူလုံတောင်ထိပ်ပေါ်ရှိ ပလပ်ဖောင်းတွင် လူများစွာ စုရုံးနေပြီဖြစ်သည်။
လျှို့ဝှက်အင်မော်တယ်ဂိုဏ်းများအပြင် ဂိုဏ်းငယ်များမှ လူပေါင်းစုံလည်း လာကြသည်။ ဤဂိုဏ်းငယ်များသည် အချင်းချင်း တီးတိုးပြောလျက်ရှိကြ၏။
"ဒီနှစ်ရဲ့ အင်မော်တယ်စုဝေးမှုက မကြုံစဖူးပါပဲ”
“တကယ်တော့၊ မြင့်မြတ်တဲ့မိသားစုနဲ့ ဂိုဏ်းကွဲတွေအများကြီးလည်း ဒီအချိန်ဒီမှာ ရှိနေတယ်လို့ ပြောတယ်”
ထိုအချိန်တွင် ဟွေ့နျန်သည် သူ၏ သုတ္တန်ကျောက်တုံးကို ကိုင်ဆောင်ကာ စင်မြင့်ပေါ်သို့ ဖြည်းညှင်းစွာ လျှောက်လာ၍ တင်ပျဉ်ခွေထိုင်ရန် ထောင့်တစ်ခုကိုရှာလိုက်သည်။
“ဒီဘုန်းကြီးမှာ ဘယ်လောက်ကြောက်စရာကောင်းတဲ့အရှိန်အဝါမျိုးရှိနေတာလဲ” လူတစ်ယောက်က အော်လိုက်သည်။
"ရှူး ဒီဘုန်းကြီးက သာမန်လူမဟုတ်ဘူး။ သူက နယ်နိမိတ်အပြင်က ဒုက္ခဇဥ်ဘုရားကျောင်းက ဆရာကြီး ဟွေ့နျန်ပဲ။ သူ့ကျင့်ကြံရေးအဆင့်က လွတ်မြောက်အင်မော်တယ်အဆင့်ကို ရောက်နေပြီတဲ့”
လူများစွာက ပင့်သက်ရှိုက်လိုက်မိကြသည်။
‘လွတ်မြောက်အင်မော်တယ်အဆင့်’
ဟွေ့နျန် သည် အသက်သုံးဆယ်ဝန်းကျင်ခန့်သာရှိပုံရ၍ လွတ်မြောက်အင်မော်တယ်အဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်သည်။ လူများ ပိုမိုများပြားလာသည်။
“ဒါက နဂါးဖြူဂိုဏ်းက နဂါးဖြူလူကြီးမဘလား။ ဒီဂိုဏ်းက နှစ်တွေအကြာကြီး သီးသန့်ကျင့်ကြံနေခဲ့ကြတာ၊ ဒါတောင် သူတို့လည်း လာသေးတယ်”
"ကောင်းပြီ၊ ထိုက်ကျိမျှော်စင်က ထိုက်ကျိ အင်မော်တယ်ဆရာကြီးမလား”
"ပြီးတော့ ရှုရာကျွန်းက မင်းသား”
"ရွှေခြင်္သေ့မျှော်စင်က တစ်ယောက်လည်းရှိတယ်”
လူအုပ်ကြီး၏ အာမေဋိတ်သံများကြားတွင်၊ ကာလကြာရှည်စွာ အင်မော်တယ်းဂိုဏ်းများ တစ်မျိုးပြီးတစ်မျိုးထွက်လာကြသည်။ များပြားလှသော အရှိန်အဝါများက ဖူလုံတောင်တစ်ခုလုံးကို အနည်းငယ် တုန်လှုပ်သွားစေသည်။ ထိုအချိန်တွင်၊ ရှု့ယင်အာသည်လည်း ပလက်ဖောင်းပေါ်သို့ တက်လာသည်။
လသာဆောင်သည် လျှို့ဝှက်အင်မော်တယ်ဂိုဏ်းများကြားတွင် အထူးအဆင့်တစ်ခုရှိနေသောကြောင့် သူမရောက်ရှိချိန်တွင် လူအများက မတ်တပ်ရပ်ကာ ခေါင်းညိတ်နှုတ်ဆက်ကြသည်။ အထူးသဖြင့် နဂါးဖြူဂိုဏ်းမှ နဂါးဖြူလူကြီးသည် သူမကိုမြင်သည်နှင့် မျက်လုံးများတောက်ပလာ၏။
"ယင်အာ မတွေ့တာကြာပြီ"
"နဂါးဖြူအစ်ကို၊ အစ်ကိုလည်းလာလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားဘူး”
"နောက်ဆုံး အင်မော်တယ်စည်းဝေးပွဲတုန်းက ငါက သီးသန့်လေ့ကျင့်နေခဲ့တာဆိုတော့ အဲ့တာကို လွတ်သွားတယ်။ ဒီတစ်ခုကိုတော့ အလွတ်မခံတော့ဘူး”
နှစ်ယောက်သား စကားစမြည်ပြော၍ ရယ်မောကာ ဘေးသို့ လျှောက်သွားကြသည်။ မြင့်မားသောပလက်ဖောင်းပေါ်၊ ၎င်းတို့နောက်သို့လိုက်လာသည်မှာ ဟ-နိုင်ငံမှ ကျင်းချန်ဆောင်ဖြစ်သည်။
"အဲဒါက ဟ-နိုင်ငံက နတ်ဆိုးဓားသခင်လေးပဲ"
“ချီးပဲ ဒီကောင်က ငါတို့ ဟွာရှားရဲ့ ကျွမ်းကျင်ပညာရှင် တော်တော်များများကို သတ်ပစ်လိုက်ပြီးတော့ ထပ်လာရဲသေးတယ်ပေါ့”
ကျင်းချန်ဆောင်သည် မျက်လုံးများကို မှိတ်၍ ကွင်းရှိလူတိုင်းကို စူးစမ်းခဲ့သော်လည်း သူမြင်လိုသောသူကို မမြင်ခဲ့ရပေ။ ထိုအချိန်တွင် ခုန်းယွမ်သိုင်နှင့် ယွမ်ကျုံးဖုန်တို့သည်လည်း မြင့်မားသော ပလက်ဖောင်းထက်သို့ တက်လာကြသည်။
ဤတစ်ကြိမ်တွင် လူများစွာ အံ့သြသွားကြသည်။
"ကျိပေက ယွမ်မိသားစုရော လာတာလား"
"သူတို့က ညနတ်ဆိုးတောင်ကြားနဲ့ ဘာလို့ပူးပေါင်းလိုက်တာလဲ"
"အခြေအနေက ပိုတောင် ရှုပ်ထွေးလာပြီ"
ခွန်အားအရ ကျိပေမှ ယွမ်မိသားစုသည် လျှို့ဝှက်အင်မော်တယ်ဂိုဏ်းတွင် ထိပ်တန်းစာရင်းဝင်နေသည့်အတွက် လူအများက လေးလေးနက်နက်ကို မကြည့်ဝံ့ကြပေ။ ညနတ်ဆိုးတောင်ကြား၏ဆက်ခံသူသည် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သောကြောင့် နာမည်ဆိုးနှင့်ကျော်ကြားသဖြင့် မဟာမိတ်ဖွဲ့ပါက၊ ၎င်းသည် ဤအင်မော်တယ်ညီလာခံတွင် မသေချာမရေရာမှုများစွာကို တိုးစေမည်ဖြစ်သည်။
"အားလုံးနီးပါးရောက်နေကြပြီမဟုတ်လား" ယွမ်ကျုံးဖုန်က လက်နှစ်ဖက်ကို နောက်ကျောဘက်၌ ယှက်ထား၍ မာန်မာနသံပါပါ ပြောလိုက်သည်။
ခုန်းယွမ်သိုင်သည် လူအုပ်ကို ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် အေးစက်စက် ရယ်မောလိုက်၏။
"ကျွန်မတို့ လူတစ်ယောက်ပျောက်နေသေးတာပဲ"
"အိုး ဘယ်သူလဲ"
"ထုံးစံအတိုင်း၊ လင်ယင်နန်းတော်က ကျွန်မရဲ့ သူငယ်ချင်းကောင်းလေ" ခုန်းယွမ်သိုင်က မုန်းတီးမှုအပြည့်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
"သူ အခု ဒီမှာ မရှိရင် မလာရဲတော့ဘူး"
ဤသို့ပြောပြီး မကြာမီတွင်ပင် တောင်ခြေရင်းမှ လူအချို့ လမ်းလျှောက်တက်လာသည်ကို မြင်လိုက်ကြရသည်။ ၎င်းတို့အဖွဲ့ထဲမှ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်က ခုန်းယွမ်သိုင်၏ မျက်လုံးကို ကြည့်၍ အံကြိတ်လျက်ပြောလိုက်သည်။
“ဘယ်သူက မလာရဲဘူးလို့ ပြောတာလဲ။ သူ… အခုလာပြီမဟုတ်ဘူးလား”
ယွမ်ကျုံးဖုန်သည် ခုန်းယွမ်သိုင်၏ အကြည့်နောက်သို့ လိုက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် အလွန်ထိတ်လန့်သွားသည်။
ရုပ်ရည်နှင့် စိတ်ထားအရဆိုလျှင် ရှီရွှယ်ချင်းသည် ခုန်းယွမ်သိုင်ထက် များစွာသာလွန်သည်။ ထို့အပြင်၊ ရှီရွှယ်ချင်းသည် အပျိုစင်ဖြစ်သေးကြောင်း ထင်ရှား၏။
ညနတ်ဆိုးတောင်ကြားကို ဆက်ခံမည့် ဆက်ခံသူကဲ့သို့ပင် လင်ယင်နန်းတော်၏ဆက်ခံသူ ယွမ်ယင်ကိုယူဆောင်ခြင်းသည်လည်း လူတစ်ဦး၏ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်အတွက် အလွန်အကျိုးရှိမည်ဟု သူကြားသိရဖူးသည်။ ဤသို့တွေး၍ ယွမ်ကျုံးဖုန်၏ မျက်လုံးများ အနည်းငယ်တောက်ပသွားသည်။ ထိုအချိန်တွင် အခြားသူများသည်လည်း အသစ်ရောက်လာသောသူများကို သတိထားမိကြ၏။
"ဒါက လင်ယင်နန်းတော်ရဲ့ ဆက်ခံသူပဲ။ အယ် ယွီမိသားစုနဲ့ ဘာလို့ ပေါင်းနေတာလဲ”
"ဟဲဟဲ မကြားဘူးလား။ ညနတ်ဆိုးတောင်ကြားက ခုန်းယွမ်သိုင်က ရှီရွှယ်ချင်းနဲ့ ပြင်းပြင်းထန်ထန်ရန်ဖြစ်ခဲ့ပြီး အခု ခုန်းယွမ်သိုင်က ယွမ်မိသားစုနဲ့ပေါင်းနေပြီဆိုတော့ သေချာတာက သူလည်း ကျောထောက်နောက်ခံရှာထားတာပဲပေါ့”
တစ်စုံတစ်ယောက်က ခေါင်းခါလိုက်သည်။
“ရှီရှန်းကျင်းက သိပ်ပညာမတတ်ပါဘူး။ယွီလန်နဲ့ ယွီမင်တို့ သားအဖနှစ်ယောက် ဒဏ်ရာတွေရပြီး ယွီယွမ်ယိလည်း သေသွားပြီလို့ ငါကြားတယ်။ ယွီမိသားစုကိုယ်တိုင်က အန္တရာယ်ရှိနေတာကို သူက ကျောထောက်နောက်ခံရှာနေတုန်းလား။ ဒါသေချင်နေတာပဲ”
“ဟဲဟဲ၊ အခုပွဲက ကောင်းတော့မယ်။ ယွီမိသားစုက ရဲတင်းနေတာပဲ။ ဒီလိုအချိန်မျိုးမှာ သူတို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် နှိမ့်နှိမ့်ချချနေသင့်တာကို အင်မော်တယ်ညီလာခံကို တက်ဖို့ သတ္တိရှိသေးတယ်ပေါ့” လူတစ်ယောက်က ရယ်မော၍ ပြောသည်။
"ဟေ့ ဒီလူကိုကြည့်စမ်း၊ ဘာလို့ ကလေးခေါ်လာတာလဲ"
လူအုပ်ကြီးက ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ ကလေးနှစ်ယောက်ကို ချီထားသော အမျိုးသားတစ်ဦးကို စင်မြင့်ထက်တွင်တွေ့လိုက်ရသည်။
"ဒီလူက အင်မော်တယ်ညီလာခံကို အားလပ်ရက်အဖြစ်သဘောထားနေတာလား”
ကလေးများကို ကိုင်ဆောင်ထားသည့် အမျိုးသားသည် သာမန်လူတစ်ယောက်ဟု ထင်မှတ်ရလောက်သည်အထိ မထူးခြားလှသဖြင့် အခြားသူများက မသိမသာ ခေါင်းယမ်းလိုက်ကြသည်။ ထိုအချိန်တွင် ရွှယ်ရှန်းနှင့် ရွှယ်နျန်က ရွှယ်အန်း၏နားအနားသို့ တိုးကပ်၍ ခပ်တိုးတိုးပြောလိုက်ကြသည်။
"ဖေဖေ၊ ဒီလူတွေက အရမ်းထူးဆန်းတာပဲ"
ရွှယ်အန်းက ပြုံးလိုက်၏။
“သူတို့က ထူးဆန်းရင် သူတို့ကို မကြည့်နဲ့။ ဖေဖေ သူတို့အားလုံးကို ကိုင်တွယ်ပြီးရင် သမီးတို့ တစ်ခုခုစားဖို့ ခေါ်သွားပေးမယ်”
"ဟုတ် ဟုတ်" သမီးနှစ်ယောက်က အထပ်ထပ်အခါခါ ခေါင်းညိတ်သည်။
သို့သော် သူ့စကားများသည် လူများစွာကို မျက်စောင်းထိုးသွားစေ၏။
‘အားလုံးကို ကိုင်တွယ်ပြီးရင်ဟုတ်လား’
‘ဒီလူ… ဘယ်လောက်တောင် မာန်တက်နေတာလဲ’
ခုန်းယွမ်သိုင်သည် ယခုအချိန်တွင် သူမကိုယ်သူမ မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ သွယ်လျနေသော ခါးကို ကိုင်၍ ယိမ်းနွဲ့စွာဖြင့် လမ်းလျှောက်လာသည်။
“ဘာလို့လဲ ညီမရှီ၊ မတွေ့တာကြာပြီ။ မင်းရဲ့ဝတ်စားဆင်ယင်မှုက ဘာဖြစ်သွားတာလဲ။ လင်ယင်နန်းတော်က သင့်လျော်တဲ့ အဝတ်အစားတွေကိုတောင် မတတ်နိုင်တော့တဲ့အထိ အဆင့်နိမ့်နေပြီလား။ ကျစ်…ကျစ်”
အခန်း(၁၄၃) တစ်ယောက်သေ တစ်ယောက်ဒဏ်ရာရ
ရှီရွှယ်ချင်းသည် အံကို တင်းတင်းကြိတ်၍ မျက်လုံးများသည် မီးတောက်များထွက်နေသည့်အလား ရဲတောက်နေသည်။
"ခုန်းယွမ်သိုင် နင့်ရဲ့ ရွဲ့စောင်းတဲ့ မှတ်ချက်တွေကို ရပ်လိုက်ပါ။ ဒီ အင်မော်တယ်ညီလာခံမှာ နင်သေရင်သေ မသေရင် ငါသေမှာပဲ”
ခုန်းယွမ်သိုင်၏အမူအရာသည် တဖြည်းဖြည်း အေးစက်လာသည်။
"ဒါက ငါပြောချင်တာ အတိအကျပဲ၊ ဒါပေမယ့် ရှီရွှယ်ချင်း နင်ဒါကို မရိပ်မိသေးဘူးထင်တယ်။ ငါက အခု သခင်လေးယွမ်ရဲ့လူပဲ၊ ဒါပေမယ့် နင်ကတော့ ကိုယ့်ကိုကိုယ် ကာကွယ်ဖို့တောင် ခက်ခက်ခဲခဲလုပ်ရမယ့် ယွီမိသားစုမှာ ကပ်တွယ်နေတယ်။ နင်ငါ့ကို ဘာနဲ့တိုက်ဖို့ စီစဥ်ထားလဲ”
ရှီရွှယ်ချင်းသည် သူမ၏စကားကြောင့် ထိတ်လန့်သွားကာ အဝေးမှ ယွမ်ကျုံးဖုန်ကို လှမ်းကြည့်၍ သူမ၏ မျက်နှာပေါ်မှ အမူအရာသည်လည်း တဖြည်းဖြည်းလေးနက်လာသည်။
ကျိပေမှ ယွမ်မိသားစု။
၎င်းတို့သည် လျှို့ဝှက်အင်မော်တယ်ဂိုဏ်းများကြားတွင် ကျော်ကြားသောတည်ရှိမှုတစ်ခုဖြစ်သည်။ ယွီမိသားစု၏ သမိုင်းကြောင်းထက် ပိုလေးနက်၍ သြဇာညောင်းသည်။ အထူးသဖြင့် ကျောက်စိမ်းစာရင်းတွင် တတိယအဆင့်ရှိနေသည့် ယွမ်ကျုံးဖုန်ဖြစ်သည်။ မစ္စတာရွှယ်... သူ ယွမ်မိသားစုကို အနိုင်ယူနိုင်ပါ့မလား။
ရွှယ်အန်းကို တစ်ချက် ခိုးကြည့်၍ ရှီရွှယ်ချင်း၏ နှလုံးသားအတွင်း၌ မသေချာမရေရာမှုများ ဖြတ်ပြေးသွားသည်။ ခုန်းယွမ်သိုက်လည်း ဒီမြင်ကွင်းကို သတိထားမိ၍ သူမ၏ နှလုံးသားများ တုန်လှုပ်သွားသည်။ ရှီရွှယ်ချင်း၏ အားကိုးမှုသည် ယွီမိသားစုတွင် မဟုတ်ဘဲ ဤလူ့အပေါ်တွင် ရှိနေခြင်းဖြစ်နိုင်သလော။
‘ဒါပေမယ့် ဒီလူက လုံးဝကို မထူးခြားနေဘူး။’
ထိုအချိန်တွင်ပင် ရွှေခြင်္သေ့မျှော်စင်၏ အမွေဆက်ခံသူသည် ထောင့်စွန်းတွင် တင်ပျဉ်ခွေထိုင်နေသော ဟွေ့နျန်ကို အော်ပြောလိုက်၏။
“ဟွေးနျန်၊ မြည်းကတုံး မင်းသေမင်းကို လာတွေ့ဦး”
ဟွေ့နျန်ကမျက်လုံးကို ဖြည်းညှင်းစွာဖွင့်လိုက်သည်။
ကျင်းယွီလျို့ဟုခေါ်သော ရွှေခြင်္သေ့မျှော်စင်၏ အမွေဆက်ခံသူမှာ လွတ်မြောက်အင်မော်တယ်အဆင့်တွင်ရှိနေသည်။ ယခုအချိန်တွင် ကျင်းယွီလျို့၏မျက်နှာသည် ဒေါသအပြည့်ဖြစ်လျက်ရှိသည်။ ယခင် အင်မော်တယ်ညီလာခံတွင် သူ၏ ညီဖြစ်သူက ဟွေ့နျန်၏ လက်သီးအောက်တွင် ဖုန်မှုန့်ဖြစ်သွားခဲ့သောကြောင့် အရိုးပင်မကျန်ခဲ့ပေ။
"ဒါရွှေခြင်္သေ့မျှော်စင်ရဲ့ သခင်လေးပါလား မင်းငါ့ကို တိုက်ချင်တာလား"
"မိုက်မဲတဲ့ကောင် လာစမ်းပါ မြည်းကတုံး” ကျင်းယွီလျို့၏ မျက်နှာထက်တွင် သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များ ပြည့်နှက်နေသည်။ ဟွေ့နျန်က စကားဆက်မပြောဘဲ မတ်တပ်ထရပ်လိုက်ပြီးနောက် စင်မြင့်အလယ်သို့လျှောက်သွားသည်။
လူအုပ်ကြီးက စတင်၍ တွေးဆလာကြ၏။
"ဟွေ့နျန် ဒီကျောက်ကို အခုချလိုက်ပါ၊ ဒါကြောင့် တခြားသူတွေက မင်းကို ငါအနိုင်ကျင့်တယ်လို့မပြောစေနဲ့”
ကျင်းယွီလျို့က ဧရာမကျောက်ဆောင်ကြီးကို ထမ်းထားသည့် ဟွေ့နျန်ကိုကြည့်၍ ပြောသည်။
"မလိုပါဘူး ငါမင်းကိုကိုင်တွယ်ဖို့ ဒီလောက်မလိုဘူး”
ဤစကားကြောင့် ကျင်းယွီလျို့၏ မျက်နှာသည် ခရမ်းရောင်သန်းလာ၏။
“သေစမ်း ခွေးဘုန်းကြီး”
ဤသို့ပြော၍ ကျင်းယွီလျို့က တစ်ချက် ကန်ချပစ်လိုက်သည်။ ရွှေခြင်္သေ့မျှော်စင်၏ ခြေသိုင်းများသည် လောကတွင် အနှိုင်းမဲ့လှသဖြင့် ဤကန်ချက်သည် လေထက်ပင် ပို၍ မြန်ဆန်၏။ သို့သော် ဟွေ့နျန်သည် ကျင်းယွီလျို့၏ ကန်ချက်ကို တိုက်ရိုက်လက်ခံ၍ ရှောင်တိမ်းခြင်းမရှိပေ။ ကျင်းယွီလျို့၏ မျက်နှာသည် အောင်ပွဲခံမှု အရိပ်အယောင်များထင်ဟပ်လျက်ရှိကာ ဤကန်ချက်ကြောင့် ဟွေ့နျန် သေလျှင်သေ၊ မသေလျှင် အပြင်းအထန် ဒဏ်ရာရလိမ့်မည်ဟု ထင်ခဲ့သည်။ သို့သော် တကယ်တမ်းထိမိသောအခါတွင် သူ၏ ခြေထောက်သည် သံမဏိပြားတစ်ပြားကို ထိသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပြီးနောက် ချက်ချင်းပင် ခြေချင်းဝတ်ကျိုးသွား၏။
ကျင်းယွီလျို့က အလွန်နာကျင်လွန်းလှသဖြင့် အံ့သြထိတ်လန့်ကာ ရပ်နေချိန်တွင် ဟွေ့နျန်က အထင်သေးစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
"ငါ မင်းကို ခုခံပြီးပြီ”
ဘမ်း
စကားသံနှင့်အတူ လက်သီးတစ်ချက်ကို ပစ်သွင်းခဲ့ရာ ကျင်းယွီလျို့သည် အချိန်မီမရှောင်တိမ်းနိုင်ခဲ့သဖြင့် လွင့်ထွက်သွား၍ မြေပြင်သို့ထိသွားသည်နှင့် အသက်ရှုရပ်၍ သေဆုံးသွားသည်။ ကြည့်ရှုသူအများအပြား အံ့အားသင့်သွားကြသည်။ အထူးသဖြင့် အင်မော်တယ်ဂိုဏ်းအသီးသီးမှ တပည့်များ ဖြစ်ကြသောသူတို့၏ မျက်လုံးအိမ်များ ကျုံ့သွားကြသည်။
“ဒီဘုန်းကြီးက အံ့သြစရာပဲ၊ ရဟန္တာရွှေကိုယ်ကို ကျင့်ကြံပြီးပြီ” နဂါးဖြူလူကြီးက သူဘာသာ ကောက်ချက်ချလိုက်သည်။
ကျင်းယွီလျို့ကို လက်သီးတစ်ချက်ဖြင့် ထိုးသတ်ပြီးနောက် ဟွေ့နျန်သည် ထောင့်သို့ပြန်လာကာ နောက်တစ်ကြိမ် တင်ပျဉ်ခွေထိုင်လိုက်သည်။ ထိုအချိန်တွင် ထိုက်ကျိမျှော်စင်မှ အင်မော်တယ်ဆရာထိုက်ကျိသည် စင်မြင့်အနီးမှ ယွီမိသားစုကို ဆိုးယုတ်စွာပြုံးပြလိုက်သည်။
"ယွီမင် မင်းရဲ့ဓားစွမ်းအားကို ငါမြည်းကြည့်ပါရစေ”
အားလုံး၏ မျက်လုံးများက ယွီမင်ဘက်သို့ လှည့်သွားသည်။ ယွီမင် မည်သို့ ရွေးချယ်လိမ့်မည်ဖြစ်ကြောင်း လူအများက သိချင်ကြသည်။ သူ၏ လက်ရှိဒဏ်ရာများဖြင့်တိုက်ပွဲဝင်ခြင်းသည် ကောင်းသည်ထက် ပို၍ဆိုးလာမည်ဖြစ်ကြောင်း လူတိုင်းသိကြသည်။
သို့သော် ယွီမင်သည် တုံ့ဆိုင်းမနေဘဲ စင်မြင့်ဆီသို့ တန်းတန်းမတ်မတ်လျှောက်သွား၏။ ကောက်ကျစ်သော အောင်ပွဲခံစိတ်များဖြင့် ပြည့်နေသော အင်မော်တယ်ဆရာထိုက်ကျိကို မျက်နှာချင်းဆိုင်လျက် ယွီမင်က ဖြည်းညှင်းစွာပြောလိုက်သည်။
"ပြီးခဲ့တဲ့ အကြိမ်က မင်းငါ့ဓားအောက်မှာ ရှုံးခဲ့တာ ဒီတစ်ကြိမ်လည်း ဒီလိုပဲဖြစ်လိမ့်မယ်”
အင်မော်တယ်ဆရာထိုက်ကျိသည် စိတ်ထဲမှ အလွန်အထင်သေးနေမိသည်။
‘ဒဏ်ရာရပေမယ့် အံတုနေတုန်းပဲ’
"နောက်ထပ်ပြောစရာအကြောင်းမရှိဘူး၊ အမှန်တရားကို လက်သီးတွေက ပြောပါစေ” ဤသို့ပြော၍ ထိုက်ကျိက လက်များကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။ ထိုက်ကျိ၏ ပုံစံသည် လေထဲတွင် ဖျတ်ခနဲပေါ်လာသည်။ ယွီမင်သည် သူ့ဓားကို ဖြည်းညှင်းစွာဆွဲထုတ်၍ ပြိုင်ဘက်ကို ကြည့်လျက် မျက်နှာတစ်ခုလုံးတင်းမာသွားသည်။
"ထိုက်ကျိလက်သီး"
အင်မော်တယ်သခင် ထိုက်ကျိက ပေါ့ပါးစွာအော်၍ လက်သီးကို ပစ်သွင်းလိုက်သောအခါ အဖြူအမည်း စွမ်းအင်များသည် ယွီမင်ထံသို့ ဦးတည်သွားသည်။ ယွီမင်သည် ရှောင်တိမ်းခြင်းမပြုဘဲ ဓားရှည်ကို ထုတ်လိုက်သည်။ ဓားချီများ တစ်ဟုန်ထိုးမြင့်တက်လာပြီးနောက် အဖြူအမည်းစွမ်းအင်များဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသော ထိုက်ကျိပုံစံကို ဖြိုခွဲပစ်လိုက်သည်။
သို့သော် ဤအရာက အစသာရှိသေးသည်။ ထိုက်ကျိသည် ခွန်အားကို ကျော်လွှားရန် နူးညံ့မှုကို အသုံးပြုထားသောကြောင့် ယွီမင်၏ဓားသည် မြန်လေလေ၊ ထိုက်ကျိပုံစံက ပို၍ မြန်မြန် ဖြစ်ပေါ်လာလေဖြစ်၏။ အချိန်ခဏတာကြာသောအခါတွင် ယွီမင်၏ မျက်နှာ ဖြူဖျော့လာသည်။
အင်မော်တယ်ဆရာထိုက်ကျိသည် ယွီမင်၏ဓားအရှိန် ဆုတ်ယုတ်သွားသည်ကို သိလျက်နှင့် အနည်းငယ်ပို၍ အားစိုက်ထုတ်လိုက်ခြင်းဖြင့် သူကို သုတ်သင်နိုင်တော့မည်ဖြစ်ကြောင်းတွေးမိကာ စိတ်ထဲမှ လှောင်ရယ်လိုက်သည်။ ထို့ကြောင့်၊ သူရုတ်တရက် ထအော်၍ သူ၏စွမ်းအင်အားလုံးကို စုပ်ယူလိုက်သောအခါ ထိုက်ကျိပုံစံသည် မူလအရွယ်ထက် နှစ်ဆကျော်မျှ သိသိသာသာ ကျယ်ပြန့်လာသည်။
၎င်းက ယွီမင်၏ တစ်ကိုယ်လုံးကို မျိုချတော့မည့်အလားထင်ရ၏။
ထိုအချိန်တွင် ယွီမင်၏နားထဲတွင် စူးစူးရှရှအသံတစ်ခု ပဲ့တင်ထပ်လာသည်။
"ဓားထိပ်ဖျားကို နှစ်လက်မနှင့် သုံးပိုင်းလျှော့ပြီး ညာဘက်ကို နှစ်ဆယ့်တစ်ဒီဂရီစောင်းလိုက်"
ယွီမင်ထိတ်လန့်သွားပြီးမှ ရွှယ်အန်း၏ အသံဖြစ်ကြောင်း သဘောပေါက်နားလည်လိုက်ကာ ရွှယ်အန်း၏ ညွှန်ကြားချက်အတိုင်း ဓားကို မသိစိတ်က ချိန်ညှိလိုက်သည်။
ထိုက်ကျိအင်မော်တယ်သခင်၏ ထိုက်ကျိလက်သီးသည် ယွီမင်ကို သတ်နိုင်တော့မည့်ဆဲဆဲဖြစ်နေပြီဖြစ်သဖြင့် နောက်ဆုံးအခိုက်အတန့်တွင်ပင် သူ၏ တိုက်ခိုက်မှုကို ပြန်လည်ရုတ်သိမ်း၍ ထပ်မံတိုက်ခိုက်ရန်ဟန်ပြင်လိုက်သည်။
ထိုအချိန်တွင် ရွှယ်အန်း၏အသံ ထပ်မံထွက်ပေါ်လာသည်။
"ရှေ့ကို ခြေတစ်လှမ်း တစ်ဝက်လောက် တိုးပြီး၊ ဘယ်ဘက်ကို ဓါးနဲ့ခုတ်”
ယွီမင်က မဆိုင်းမတွဘဲ ရှေ့သို့ ခြေတစ်လှမ်းတိုးကာ ဓါးကို ဘယ်ဘက်သို့ ခုတ်ချလိုက်သည်။
Pfff!
ထိုက်ကျိအင်မော်တယ်သခင်သည် နာကျင်စွာ အော်ဟစ်၍ အလျင်အမြန် ဆုတ်ခွာသွားခဲ့သည်။ ပြန်ကြည့်လိုက်သောအခါ သူ့လက်တစ်ဖက်သည် ယွီမင်၏ ဓားချက်ကြောင့် ခုတ်ပိုင်းခံလိုက်ရပြီဖြစ်သည်။ ရွှယ်အန်းက စိတ်ထဲမှ သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။ ယွီမင်၏ လုပ်ဆောင်ချက်သည်
ရွှယ်အန်းသည် အတွင်းထဲတွင် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ ယွီမင်၏ လုပ်ဆောင်ချက်သည် စက္ကန့်ပိုင်းမျှ နှေးကွေးနေသေးသည်။ အကယ်၍ သူသာ သူ၏ညွှန်ကြားချက်များကို လုံးလုံးလျားလျားလိုက်နာခဲ့ပါက ထိုက်ကျိအင်မော်တယ်သခင်၏ ခေါင်းနှင့်ကိုယ် အိုးစားကွဲနေလောက်ပြီဖြစ်သည်။
သို့သော် ဤတစ်ချက်ကပင် ဤနေရာရှိ လူတိုင်းကို ထိတ်လန့်သွားစေသည်။ မည်သူကမျှ အရေးနိမ့်နေသော ယွီမင်က အောင်ပွဲကို ပြန်ယူနိုင်လိမ့်မည်ဟုမထင်ခဲ့ပေ။ ဟွေ့နျန်ကဲ့သို့ အချို့သည်ပင် မျက်လုံးပင့်၍ ရွှယ်အန်းကို ရည်ရွယ်ချက် ရှိရှိ လှမ်းကြည့်လိုက်ကြသည်။
ထိုက်ကျိအင်မော်တယ်သခင်၏ မျက်နှာသည် ယခုအခါ ပြာကျသွားသော်လည်း ရှုံးနိမ့်မှုသည်ရှုံးနိမ့်မှုသာဖြစ်၍ မသိစိတ်က ဦးညွတ်စေခဲ့သည်။
"ယွီမိသားစုရဲ့ ဓားဖြစ်ဖို့ ထိုက်တန်ပါတယ်။ ငါ အရှုံးကို ဝန်ခံပါတယ်”
ဤသို့ပြောပြီးနောက် ထိုက်ကျိုမျှော်စင်မှ လူများထွက်သွားကြသည်။ အလုပ်ရပ်သည် ယွီမိသားစုကို လက်စားချေလိုကြသည့် အများ၏ အမြင်များကို ချေမှုန်းပစ်လိုက်သည်။ ယွီမင်က ရွှယ်အန်းကို ကျေးဇူးတင်စွာဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။
အင်မော်တယ်ဂိုဏ်းများ ညီလာခံသည် သေခြင်းတစ်ခုနှင့် ဒဏ်ရာတစ်ခုဖြင့် စတင်ခဲ့ပြီး ၎င်း၏ပြင်းထန်မှုသည် ယခင်ပွဲများထက် ကျော်လွန်သွားခဲ့သည်။ လူများစွာ၏ မျက်နှာများ ဖြူဖျော့သွားကြသည်။ ထို့နောက်တွင် ရှု့ယာကျွန်းမှမင်းသားသည်လည်း စင်မြင့်ပေါ်သို့ ဖြည်းညှင်းစွာ လျှောက်လာကာ ရှီရွှယ်ချင်းကို စိတ်ဝင်စားမှုအချို့ ကိန်းအောင်းနေသည့် အကြည့်များဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။
ထို့နောက် သူကကြည့်ရှု့သူအများကို ပေါ့ပါ့ပါးပါးရယ်မောပြလိုက်၏။
" ဖန်ကျင်းတောင် လင်ယင်နန်းတော်ရဲ့ စွဲမက်ဖွယ်အနုပညာလေးအကြောင်း ကြားခဲ့တာ ကြာပါပြီ။ ဒီနေ့မျက်မြင်တွေ့ရရင် သိပ်ကောင်းမှာပဲ”
ရှီရွှယ်ချင်း၏ အမူအရာ တုန်လှုပ်သွားသည်။
ရှုယာကျွန်းသည် လွယ်ကူသော ပြိုင်ဘက်မဟုတ်ပေ၊ နိုင်ငံရပ်ခြားတွင် သီးခြားရပ်တည်နေသော ဂိုဏ်းတစ်ခုဖြစ်၍ ၎င်း၏အဖွဲ့ဝင်အများစုသည် ရက်စက်၍ သွေးဆာသည်။ သို့သော် သူမ စိန်ခေါ်ခံလိုက်ရပြီဖြစ်သဖြင့် သူမတက်ခဲ့ပါက လင်ယင်နန်းတော်၏ ဂုဏ်သတင်း လုံးလုံးလျားလျား ပျက်ဆီးသွားပေလိမ့်မည်။
ရှီရွှယ်ချင်းက နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်၍ စင်ပေါ်တက်တော့မည့်ဆဲဆဲတွင် ရွှယ်အန်းက သူမ၏ ပခုံးကို ညင်သာစွာဖြင့် ပုတ်လိုက်သည်။
"ရပ်နေ”
အခန်း ( ၁၄၄) ငါမင်းကို သတ်မယ်
ရှီရွှယ်ချင်းအပါအဝင် အခြားသူများအားလုံး အံ့အားသင့်သွားသည်။
ဒီလူက ဘာလုပ်မလို့လဲ။
သူလည်း စင်ပေါ်တက်ဖို့ အစီအစဥ်များရှိနေတာလား။
ရွှယ်အန်းသည် လျှို့ဝှက်နည်းပညာဖြင့် အကာအကွယ်ပေးထားသည့် နတ်အာရုံများရှိသည့် သူ့သမီးနှစ်ယောက်ကို ကြည့်ကာ ဖျတ်ခနဲ ပြုံးလိုက်သည်။
"ဖေဖေ လူဆိုးတွေကို တိုက်လိုက်ဦးမယ်။ ခဏစောင့်၊ ပြန်လာခဲ့မယ်နော်”
"ဟမ် ဖေဖေ၊ မြန်မြန်ပြန်လာနော် ဒီမှာစောင့်နေရတာ ပျင်းစရာကြီး" သူ့သမီးနှစ်ယောက်က နာခံစွာပြောသည်။
ရွှယ်အန်းက ခေါင်းညိတ်၍ စင်မြင့်ပေါ်သို့ ဖြည်းညှင်းစွာ လျှောက်သွားလိုက်၏။
မင်းသား၏ မျက်နှာပေါ်မှ အမူအရာ ညှိုးနွမ်းသွားသည်။
သူသည် ရှီရွှယ်ချင်းကို တိုက်ခိုက်၍ သူမကို အင်အားသုံး နှိမ်နင်းကာ ရှု့ယာကျွန်းသို့ အပျော် ပြန်ခေါ်သွားလိုခဲ့သည်။ သို့သော် လမ်းလမ်းတစ်ဝက်၌ တစ်စုံတစ်ယောက်က နှောက်ယှက်လိမ့်မည်ဟု ၎င်းတို့ မမျှော်လင့်ထားကြပေ။
ထို့အပြင် ဤသည်မှာ သာမန်လူတစ်ဦးသာဖြစ်သည်။
"သားလေး၊ ငါက လင်ယင်းနန်းတော်က လူတစ်ယောက်ကို တိုက်ချင်တာ၊ မင်းက ဘယ်သူလဲ။ အခု စင်ပေါ်ကနေ ဆင်းပြီး ဘာမှမဖြစ်ချင်ယောင်ဆောင်ရင်ဆောင် မဟုတ်ရင် မင်းအသက်ကို ငါသတ်မယ်"
ရွှယ်အန်းသည် လက်ဆစ်များကိုချိုး၍ လည်ပင်းကို အကျောလျှော့၍ ပြောလိုက်သည်။
"မင်းပြောနေတာပြီးပြီလား"
“ကောင်းပြီ၊ မင်းငါ့ဒေါသကို အောင်အောင်မြင်မြင်ဆွလိုက်နိုင်တာပဲ။ မင်းမသေမချင်း ငါမင်းကို နည်းနည်းချင်းနှိပ်စက်မယ်”
"မင်းကို စိတ်ဆိုးအောင် လုပ်မိလို့ တောင်းပန်ပါတယ် ကံမကောင်းပါဘူး... မင်းမှာ အခွင့်အရေး မရှိတော့ဘူး"
ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ရွှယ်အန်းသည် သူ့ကိုယ်ပိုင်ခွန်အားဖြင့် စည်းချိပ်ကို ဖယ်ချလိုက်သည်။ ကြီးမားလှသော တန်ခိုးအရှိန်အဝါသည် တုန်လှုပ်ခြောက်ခြားဖွယ်ကောင်းစွာဖြင့် ကောင်းကင်ယံထက်ထိ မြင့်တက်လာသည်။
လူတိုင်း၏ အသွင်အပြင်သည် တစ်ပြိုင်နက် ပြောင်းလဲသွားသည်။
နဂါးဖြူ အကြီးအကဲနှင့် ယွမ်ကျုံးဖုန်တို့သည်အလွန်လေးနက်စွာဖြင့် ရှိနေကြသည်။ မင်းသားသည် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်လျက် စကားပြောတော့မည့်ဆဲဆဲတွင် ရွှယ်အန်းက လက်သီးတစ်ချက် ထိုးသွင်းလိုက်သည်။
ဤသည်မှာ နာမည်မရှိ၊ အလျင်မရှိ သာမန်လက်သီးချက်တစ်ချက်သာဖြစ်သည်။ ထို့နောက် မင်းသားသည် လူတစ်ယောက်၏ ဖိနှိပ်ခြင်းခံလိုက်ရသကဲ့သို့ မလှုပ်မယက်ဖြစ်သွားသည်။
မျက်တောင်သုံးချက်ခတ်ပြီးနောက်ဆုံးတွင် မင်းသား၏ လည်ချောင်းမှ အော်သံတစ်ခု ထွက်လာကာ ရွှယ်အန်းကို စိတ်ပျက်အားငယ်မှုများပြည့်နှက်နေသည့် မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်နေသည်။ အဖြစ်အပျက်ကို ကြည့်၍ လူများစွာက စိတ်ရှုပ်နေကြသည်။ မင်းသား၏ ရင်ဘတ်သည် ရုတ်တရက် ပေါက်ထွက်သွားကာ ရင်ဘတ်အောင့်၍ သွေးအန်စပြုလာသည်။
"ဘာ...ဒါက ဘယ်လို သိုင်းကွက်မျိုးလဲ"
“ဘာသိုင်းကွက်မှမဟုတ်ဘူး။ မင်းကို သတ်ဖို့ ဘာသိုင်းကွက်မှမလိုဘူး”
မင်းသား၏ မျက်နှာထက်တွင် ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှုနှင့် စိတ်ပျက်အားငယ်မှုများ ပေါ်လာပြီးနောက် မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျကာ သေဆုံးသွားခဲ့သည်။တစ်နေရာလုံး တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ လူအများက ရွှယ်အန်းကို ယုံကြည်နိုင်မှုများ၊ စိတ်ရှုပ်ထွေးမှုတွေ ပြည့်နှက်နေသည့် မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်နေကြသည်။
ရှီရွှယ်ချင်း၏ မျက်လုံးမျာ တစ်ဖျပ်ဖျပ်လတ်နေကာ စွမ်းအားပြသည့်အကြည့်မျိုးဖြင့် ခုန်းယွမ်သိုင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ ခုန်းယွမ်သိုင်သည် ဤအခိုက်အတန့်တွင် အလွန် စိတ်မကောင်းဖြစ်နေသည့်ပုံပေါ်၏။
ရွှယ်အန်းက သာမန်လူတစ်ယောက်ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု သူမထင်ခဲ့သော်လည်း ဤမျှထိ ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။ သို့သော် အားလုံးက မသေချာသေးချိန်တွင် ရွှယ်အန်းသည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို အေးဆေးစွာကြည့်ပြီးနောက် ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်။
"တစ်ယောက်ချင်းတိုက်ရင် နှေးလွန်းတယ်။ ငါ့သမီးတွေနဲ့ ကာတွန်းကြည့်ရဦးမှာဆိုတော့ မင်းတို့အားလုံး ငါ့ကို အတူတူလာတိုက်ကြ”
သူ့စကားများသည် အပြာရောင်လျှပ်စီးတစ်စင်းကဲ့သို့ဖြစ်နေကာ လူတိုင်းက နားကြားမှားပြီဟု ထင်လာကြသည်။ ထိုစဥ် စတင် တုံ့ပြန်လာသူမှာ နဂါးဖြူအကြီးအကဲဖြစ်သည်။
"ရှူရာကျွန်းရဲ့ သခင်လေးကို သတ်လိုက်တာနဲ့ မင်းကိုယ်မင်း ပြိုင်ဘက်ကင်းပြီထင်နေတာလား။ ကောင်းကင်ကြီး ဘယ်လောက်မြင့်ပြီး မြေကြီးဘယ်လောက်နက်လဲဆိုတာ မင်းမသိဘူးပဲ။ ငါ..”
ရွှယ်အန်းက ပြုံးလိုက်သောကြောင့် နဂါးဖြူလူကြီးက စကားကို ဆုံးသည်အထိ မပြောနိုင်တော့ပေ။
"ကောင်းပြီ ခင်ဗျားက မယုံဘူးဆိုတော့ ဒီလက်သီးကို အရင်ခံကြည့်လိုက်”
ဤသို့ပြော၍ ရွှယ်အန်းက ဒုတိယလက်သီးတစ်ချက်ကို မိုးကြိုးတစ်စင်းကဲ့သို့ ပစ်သွင်းလိုက်သည်။
“ကောင်းပြီ နဂါးဖြူဂိုဏ်းရဲ့ စွမ်းအားကိုလည်း ပြပါရစေ”
”ရှု့ယင်အာရှေ့တွင် ကြွားဝါရန်ကြိုးစားနေသော နဂါးဖြူအကြီးအကဲက ယုံကြည်ချက်ပြည့်ဝစွာဖြင့် ကြေညာလိုက်၏။
ရှု့ယင်အာသည် နဂါးဖြူအကြီးအကဲကို ဂုဏ်ယူစွာကြည့်၍ ရင်အလွန်ခုန်လျက်ရှိသည်။ သို့သော် နောက်ထပ် တစ်စက္ကန့်၌ပင် အဖြစ်အပျက်သည် အိပ်မက်ဆိုးတစ်ခုကဲ့သို့ ဖြစ်သွား၏။ နဂါးဖြူအကြီးအကဲက မတုံ့ပြန်နိုင်ခင်၌ပင် ရွှယ်အန်း၏ လက်သီးသည် သံတူကြီးတစ်စင်းကဲ့သို့ သူ့ခေါင်းသို့ထိမှန်သွားပြီဖြစ်သည်။
ဘမ်း
နဂါးဖြူအကြီးအကဲ၏ချောမောသောမျက်နှာသည် ရွှယ်အန်း၏လက်ချက်ဖြင့် သွေးအမှုန်အမွှားအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွာသည့်တိုင် မာန်မာနအငွေ့အသက်များ ဖုံးလွှမ်းနေဆဲဖြစ်သည်။
အလောင်းသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားသည်။ ခန်းမအတွင်းရှိ လူများအားလုံး ကြောက်လန့်တကြားဖြစ်ကုန်ကြသည်။ နဂါးဖြူ အကြီးအကဲသည် သခင်လေးများကို သတ်သောသူများကဲ့သို့ အရေးမပါသော ပုဂ္ဂိုလ်မဟုတ်ပေ။ အထွတ်အထိပ်အဆင့်သို့ ခြေတစ်လှမ်းသာလိုတော့သည့် ပုဂ္ဂိုလ်မျိုးဖြစ်သည်။ သို့ထိတိုင် ရွှယ်အန်း၏ လက်သီးသည် သူ့ဦးခေါင်းခွံတစ်ခုလုံးကို ကွဲကြေသွားစေနိုင်ခဲ့သည်။
ဟွေ့နျန်၏ မျက်လုံးများသည် နတ်အလင်းရောင်များဖြင့် တောက်ပလာပြီးနောက် မတ်တပ်ထ၍ ရှေ့သုံးလှမ်းကို လှမ်းလိုက်သည်။ ခြေလှမ်းတိုင်းတွင် သူ့ခန္ဓာကိုယ်မှ ဖြာထွက်နေသော ရွှေရောင်အလင်းတန်းများ ပို၍အားကောင်းလာသည်။ သုံးလှမ်းမျှကြာပြီးနောက်၊ ဟွေ့နျန်သည် တောက်ပသော ရွှေရောင်အလင်းတန်းများဖြာထွက်နေသည့် နတ်ဘုရား သို့မဟုတ် ဗုဒ္ဓနှင့်ပင် တူနေပြီဖြစ်သည်။
“အင်မော်တယ်ရွှေကိုယ်ထည်၊ ဒါ ဒုက္ခဇဥ်ဘုရားကျောင်းရဲ့ အင်မော်တယ်ရွှေကိုယ်ထည်ပဲ” ဟု အံ့အားသင့်စွာ အော်ဟစ်ခဲ့သည်။
ဗုဒ္ဓဘာသာတွင် အသန်မာဆုံးသော ကိုယ်ထည်အဖြစ် အမွှမ်းတင်ထားကြသည့် ရွှေကိုယ်ထည်ဖြစ်ကာ ဗုဒ္ဓဘုရားနှင့် တထာဂတတရားကိုယ်တော်၏ ဒုတိယအဆင့်တွင်ရှိသည်။ ၎င်းသည် အလွန်လွှမ်းမိုးကြီးစိုးနိုင်လှသည့် ကာကွယ်ရေးကျင့်စဥ်တစ်ခုဖြစ်ရာ ဟွေ့နျန်၏ မျက်ခုံးများသည် ဒေါသနှင့် ပြည့်နေ၍ မျက်နှာတစ်ခုလုံး ဒေါသအငွေ့အသက်များ လွှမ်းခြုံနေသည်။
“ဗာဂျရာရဲ့ ဒေါသအကြည့်”
ဤသည်မှာ ဗုဒ္ဓဘာသာဂိုဏ်း၏ နောက်ထပ်သော နတ်စွမ်းရည်တစ်ခုဖြစ်သည်။ သို့သော် ဤမျှ အံ့ဖွယ်ကောင်းသော ဟွေ့နျန်နှင့် ရင်ဆိုင်နေရချိန်၌ပင် ရွှယ်အန်းက ခပ်ပါးပါးပြုံးလိုက်၏။
“လာစမ်းပါ”
ဤသို့ပြောပြီးနောက် ရွှယ်အန်းက လက်ကို မြှောက်လိုက်သည်။
“ကဲ ငါ့လက်သီးကိုခံကြည့်လိုက် ဘယ်ဟာက ပိုပြင်းလဲဆိုတာကြည့်ကြတာပေါ့။ ငါ့လက်သီးလား မင်းရဲ့ ရွှေကိုယ်ထည်လားဆိုတာ ကြည့်ကြရအောင်”
ဖူလုံတောင်တစ်ခုလုံး တုန်လှုပ်သွားသည့်ပုံရသည်။ ဟွေ့နျန်သည် နောက်သို့ ခြေခုနှစ်လှမ်းသို့မဟုတ် ရှစ်လှမ်းဆုတ်သွားကာ သူ့ခန္ဓာကိုယ်မှ ရွှေရောင်အလင်းတန်းများလည်း တဖျပ်ဖျပ်လတ်နေကာ နာကျင်သောအမူအရာမျိုး ပေါ်လာသည်။ ရွှယ်အန်းက ဟက်ဟက်ပက်ပက်ရယ်လိုက်၏။
“ကောင်းပြီ၊ မင်းက ငါ့လက်သီးတစ်ချက်ကို ခံလိုက်ပြီးပြီဆိုတော့ ဒီသိုင်းကွက်ကို ခံကြည့်လိုက်”
“ကောင်းကင်နဲ့ မြေကြီးကို ရွှေ့ခြင်း”
ဤ ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီးကို ရွေ့လျားနိုင်သည့် ဤလက်သီးချက်ထွက်လာသည်နှင့် ဟွေ့နျန်၏ မျက်နှာသည် လေးနက်လာ၍ မျက်လုံးများကို ငုံ့လျက် ဆုတောင်းနေသည်။
“ဗုဒ္ဓဘုရားရဲ့ နှိမ့်ချတဲ့မျက်ခုံး”
ဟွေ့နျန်သည် ဗုဒ္ဓဘာသာဂိုဏ်း၏ ကြီးကျယ်ခမ်းနားသော အတတ်ပညာအားလုံးကို လေ့ကျင့်ထားပြီးဖြစ်ပုံပေါ်သည်။ ဗုဒ္ဓဘုရား၏ နှိမ့်ချသောမျက်ခုံးကို ထုတ်လွှတ်လိုက်ခြင်းဖြင့် သူ့၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး လောကမှ ပျောက်ကွယ်သွားပုံရသည်။ သူထိုနေရာတွင် ရပ်နေဆဲဖြစ်သော်လည်း သူ့ဖြစ်တည်မှုသည် ပျောက်ကွယ်သွား၏။ ဤခံစားချက်သည် ကြည့်ရှု့သူအများအပြားကို အလွန်အမင်း စိတ်မသက်မသာဖြစ်စေသည်။ သို့သော် ရွှယ်အန်း၏ ပါးစပ်သည် အနည်းငယ်ကွေးတက်သွား၏။
“အထင်ကြီးစရာပဲ ဒါပေမယ့် မလုံလောက်သေးဘူး”
တကယ့်ကိုပင် ဤလက်သီးချက်သည် ဟွေ့နျန်ထံသို့ တစ်ဖန်ပြန်လည်ကျရောက်လာသည်။ ဟွေ့နျန်သည် ဘောလုံးကဲ့သို့ လွင့်ပျံသွားပြီးနောက် နံရံနှင့်တိုက်မိ၍ ပြန်လည်ပြုတ်ကျလာသည်။ သူ့ကို ချည်နှောင်ထားသော သံကြိုးများကျိုးသွားခဲ့ကာ သုတ္တန်ကျောက်တုံးသည်လည်း မြေပြင်သို့ ထိမှန်သွား၏။ ဤအခိုက်အတန့်တွင် ဟွေ့နျန်သည် သွေးတစ်ပွက်အန်ထုတ်၍ ရွှယ်အန်းကို ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
“မစ္စတာရွှယ်က တကယ့်ကို နတ်ကျင့်ကြံရေးအဆင့်ရှိတာပဲ။ ဒီဘုန်းကြီးက မင်းကို လေးစားမိပါတယ်”
ရွှယ်အန်းက နောက်ကျောတွင် လက်နှစ်ဖက်ယှက်ကာ မတ်တပ်ရပ်၍ ဟွေ့နျန်ကို ကြည့်နေသည်။
“မင်းရဲ့နတ်အာရုံကို တစ်ရက်တည်းနဲ့ကုစားနိုင်တယ်ဆိုတာက မင်းတို့ ဗုဒ္ဓဘာသာဂိုဏ်းရဲ့ နတ်စွမ်းရည်တွေက တကယ့်ကို ကောင်းလို့ပဲ”
ဟွေ့နျန်၏အကြည့်များ ပြတ်သားလာသည်။ ယမန်နေ့ညက သူ၏ နတ်အာရုံကို ဖျက်ဆီးပစ်ခဲ့သူမှာ ရွှယ်အန်းပင် ဖြစ်ကြောင်း သူသေချာသွားသည်။ ထိုအချိန်တွင် လူအများကြား၌ တီးတိုးပြောသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။
“အထက်ကောင်းကင်၊ ဒီလူက ယွီယွမ်ယိကို သတ်လိုက်တဲ့ မစ္စတာရွှယ်များလား”
“အခြား ဘယ်သူမှမဖြစ်နိုင်ဘူး။ ဒီလောက်အစွမ်းထက်ဖို့ ဘယ်လိုလုပ်ဖြစ်နိုင်မှာလဲ”
“ဟင့်အင်း ကြည့်စမ်းၑ
“ဒီသုတ္တန်ကျောက်တုံးကို သုံးပြီး မင်းနှလုံးသားထဲက နတ်ဆိုးကို နှိမ်နင်းဖို့ဟုတ်လား” ရွှယ်အန်းက သုတ္တန်ကျောက်တုံးကို ငုံ့ကြည့်၍ပြောသည်။
ဤစကားသည် ဟွေ့နျန်၏ အမူအရာကို သိသိသာသာပြောင်းလဲသွားစေသည်။
“ကံမကောင်းစွာနဲ့ပဲ မင်းက နှလုံးသားနတ်ဆိုးကို ဖိနှိပ်လေလေ ပိုပြီးအားကောင်းလာလေလေပဲ။ ငါထင်တာတော့… မင်း အခု နတ်ဆိုးလမ်းကြောင်းထဲရောက်နေလောက်ပြီ”
မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်းပင် ဟွေ့နျန်၏ မျက်လုံးများ ချက်ချင်း နီရဲလာသည်။ သူ၏ အရောင်အဝါသည် နှစ်ဆသာမက ဆယ်ဆထိတိုးလာ၏။
“ဟီးဟီးဟီး” ကျောရိုးတစ်ခုလုံးအေးစက်သွားသည်အထိ ထူးဆန်းစွာရယ်မောပြီးနောက် အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။
“မင်းက ဉာဏ်ကောင်းပေမယ့် မင်းသေရမှာပဲ”