ခေါင်းတလားအတွင်း

ယွမ်ဒင်ကျိုးသည် ခဏတာ ကြည့်ပြီးနောက် သူ၏နောက်ဘက်သို့ လှမ်းကာ ဖန်ကျွင်းကို ထိပြီး အလျင်အမြန် လှုပ်ယမ်းလိုက်သည် “ပြောစမ်းပါဦး၊ ဒီခေါင်းတလားက ခုနက ငါတို့ မြင်ခဲ့တဲ့ အနီရောင်ခေါင်းတလား မဟုတ်ဘူး”

သူ၏ လည်ချောင်းထဲမှ အက်ကွဲကွဲအသံဖြင့် ပြောလိုက်ပြီး တံတွေးတစ်လုတ်ကို မျိုချလိုက်သည် “ဒါက… အဲဒီ ခေါင်းတလားပဲလား”

သူ၏ အကြည့်သည် ယွမ်ဒင်ကျိုး၏ အကြည့်ကဲ့သို့ပင် အလယ်အလတ်အရွယ် ခေါင်းတလားပေါ်တွင် စူးစိုက်ကြည့် နေခဲ့သည်။ ခေါင်းတလားသည် မည်သည့်အရောင်ဖြစ်သည်ကို ရှင်းလင်းစွာ မမြင်ရလောက်အောင် မှောင်လွန်းသော်လည်း ၎ သူတို့ လမ်းပေါ်တွင် မြင်ခဲ့သော အနီရောင်ခေါင်းတလား ဖြစ်နိုင်ခြေ အနည်းဆုံး ရာခိုင်နှုန်းငါးဆယ် ရှိနေပေသည်။

“ငါတို့ သွားကြည့်သင့်လား” ယွမ်ဒင်ကျိုးသည် မီးအိမ်ငယ်လေးတစ်ခုကို ထုတ်ယူပြီး ထိုခေါင်းတလားကို ထိုးကြည့်ပြီးဖွင့်ရန် အဆင်သင့် ဖြစ်နေခဲ့သည်။

ဖန်ကျွင်းက သူ၏လက်ကို လှမ်းဆွဲပြီး “မင်း ရူးနေတာလား။ ငါတို့ ဒီနေရာကနေ ထွက်သွားကြရအောင်၊ ဒီခေါင်းတလားက အရင်က အဲဒီ ခေါင်းတလား ဟုတ်သည်ဖြစ်စေ၊ မဟုတ်သည်ဖြစ်စေ ငါတို့ ဒီမှာ ဆက်နေလို့မရတော့ဘူး”

သူ ပြောနေရင်း တံခါးလက်ကိုင်ကို လှည့်ရန် လှည့်လိုက်သည်။ သို့သော် သူ၏ ကိုယ်ခန္ဓာမှာ တောင့်တင်းသွားခဲ့ပြီး လက်ကိုင်ကို ပိုမိုအားထည့်ပြီး နှစ်ကြိမ် အတင်းအကျပ် လှည့်လိုက်သည်

“ဘာဖြစ်တာလဲ” ယွမ်ဒင်ကျိုးက အံ့အားသင့်စွာ မေးခဲ့လေသည်။

“မပွင့်ဘူး” ဖန်ကျွင်းသည် ချွေးစေးများ စိုရွှဲနေခဲ့ပြီး ပြောခဲ့သည်။

“ဒါ မဖြစ်နိုင်ဘူး၊ ငါ အတွင်းကနေ သော့မခတ်ခဲ့ဘူး” ယွမ်ဒင်ကျိုးက မယုံကြည်နိုင်စွာ ပြန်ဖြေပြီး လျှောက်သွားကာ တံခါးလက်ကိုင်ကို အားနှင့် လှည့်ရန် ကြိုးစားခဲ့သည်။

တကယ်တမ်းတွင် တွန်းသည်ဖြစ်စေ၊ ဆွဲသည်ဖြစ်စေ တံခါးသည် အနည်းငယ်မျှပင် မရွေ့ခဲ့ပေ။

ထိုလူနှစ်ဦးသည် အကြည့်ချင်း ဖလှယ်ခဲ့ကြသည်။ ထို့နောက် သူတို့သည် အမှောင်ထဲတွင် တိတ်ဆိတ်စွာ အနားယူနေသည့် ခေါင်းတလားကို မသိစိတ်ဖြင့် လှည့်ကြည့်ခဲ့ကြသည်။

ကံကောင်းထောက်မစွာပင် ထူပိန်းသော အမှောင်ထုထဲတွင် ခေါင်းတလားသည် မူလနေရာတွင် ရှိနေခဲ့ပြီး မည်သည့် ထူးခြားသော လက္ခဏာမျှ မပြသခဲ့ပေ။

“ပြတင်းပေါက်တွေ ပွင့်နေသလား ကြည့်လိုက်ပါ” ဖန်ကျွင်းသည် ပြန်လည် နာလန်ထူလာခဲ့ပြီး အကြံပေးခဲ့သည်။

ယွမ်ဒင်ကျိုးနှင့်အတူ သူတို့သည် နှစ်ဖက်ရှိ ပြတင်းပေါက်ကြီးများဆီသို့ သွားခဲ့ကြသည်။

သူတို့သည် ဤအိမ်ကို ယခင်ကတည်းက ရွေးချယ်ခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် အိမ်၏ ကြီးမားပြီး တောက်ပသော ပြတင်းပေါက်များကြောင့် အတွင်းမှ ပတ်ဝန်းကျင်ကို လွယ်ကူစွာ စောင့်ကြည့်နိုင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ယခု တံခါးကို မဖွင့်နိုင်သောကြောင့် ပြတင်းပေါက်မှ ခုန်ထွက်ခြင်းသည်လည်း ဖြစ်နိုင်သည်။

ပြတင်းပေါက်များသည် ဖွင့်၍ရသော်လည်း သံတိုင်များဖြင့် လုံခြုံစွာ ကာထားသည်။ ထိုအရာသည် ကျေးလက်ဒေသများတွင် အသုံးပြုသော သူခိုးကာကွယ်ရေး အစီအမံတစ်ခု ဖြစ်သည်။ သံတိုင်များကို သံဂဟေဆော်ထားသောကြောင့် တိုက်ရိုက် ဖယ်ရှား၍ မရနိုင်ပေ။

ခဏတာ ငေးငိုင်နေပြီးနောက် ဖန်ကျွင်းသည် တံခါးဆီသို့ ပြန်သွားကာ တစ်ဖန် ဖွင့်ရန် ကြိုးစားခဲ့သည်။

တစ်ဖန် မအောင်မြင်ခဲ့ပေ။

ထိုအချိန်တွင် ယွမ်ဒင်ကျိုးသည် သံတိုင်များကို သူ၏ လက်ဗလာဖြင့် ကွေးရန် ကြိုးစားခဲ့သည်။ သို့သော် ထိုအရာသည် မဖြစ်နိုင်ကြောင်း တွေ့ရှိရသည်။ ထို့နောက် သူ၏ သံလိုက်ဓားကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

ခေါင်းကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်နှင့် အမှောင်ထဲတွင် ခေါင်းတလားသည် မူလအတိုင်း ရှိနေဆဲကို တွေ့ရသည်။ သူသည် အနည်းငယ် စိတ်သက်သာရာရခဲ့သည်။

ဖန်ကျွင်းသည်လည်း သူ၏ သံလိုက်ဓားကို ထုတ်ယူခဲ့သည်။

ထိုလူနှစ်ဦးစလုံးသည် တစ်ယောက်က သံလိုက်ဓားဖြင့် သံတိုင်များကို လှီးနေပြီး အခြားတစ်ယောက်က သူ၏ သံလိုက်ဓားကို တံခါးနှင့် သော့ကြားရှိ အပေါက်ထဲသို့ ထည့်ကာ ဖြတ်တောက်နေခဲ့ကြသည်။

နှစ်ဦးစလုံးသည် သူတို့၏ အင်အားများကို အပြည့်အဝ အသုံးပြုခဲ့ကြသည်။ ဆယ်စက္ကန့်ခန့်ကြာပြီးနောက် ဖန်ကျွင်းသည် သူစိတ်တွင်း၌ ဖော်ပြ၍မရသော ကြောက်စရာကောင်း ခံစားချက်ကို ခံစားခဲ့ရသည်။

သူသည် ဖြတ်တောက်ခြင်းကို ရပ်လိုက်ပြီး အမှောင်ထဲရှိ ခေါင်းတလားသည် ရွေ့လျားသွားခဲ့သည်ကို မြင်ခဲ့သည်။

ထိုအချိန်တွင် ယွမ်ဒင်ကျိုးသည် သူ၏ သံလိုက်ဓားဖြင့် သံတိုင်များကို ကြိုးစားဖြတ်တောက်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ ထိုဓားမှ အပြာရောင်အလင်း ဖျော့ဖျော့လေး ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ အလင်းသည် သိပ်မလင်းသော်လည်း ဖြတ်တောက်နေစဉ်အတွင်း လျှပ်စစ်သံလိုက် ဆူညံသံနှင့် ဆင်တူသော အသံအနည်းငယ် ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

တိတ်ဆိတ်သော ညတွင် ထိုအသံသည် ပိုမို ထင်ရှားနေခဲ့သည်။

“ရပ်လိုက်” ဖန်ကျွင်းက အသံကို နိမ့်လိုက်ပြီး ယွမ်ဒင်ကျိုးကို အရေးတကြီး ရပ်တန့်ရန် ပြောခဲ့သည်။

ယွမ်ဒင်ကျိုးက တုန်လှုပ်သွားခဲ့သည်။ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ဖန်ကျွင်းသည် သူ၏ မီးအိမ်ငယ်လေးကို ဖွင့်လိုက်ပြီး အလင်းတန်းသည် အမှောင်ထဲရှိ ခေါင်းတလားဆီသို့ ထိုးထားသည်ကို တွေ့ခဲ့သည်။

မီးအိမ်မှ အလင်းရောင်နှင့်အတူ ခေါင်းတလား၏ ရှေ့မျက်နှာစာသည် နောက်ဆုံးတွင် ရှင်းလင်းသွားခဲ့သည်။ ၎င်းသည် တကယ်ပင် အလယ်အလတ်အရွယ် အနီရောင်ခေါင်းတလား ဖြစ်သည်။

ခေါင်းတလား၏ လက်ရာသည် အလွန် ရှုပ်ထွေးပြီး လှပသော ပုံစံမျိုး ရှိသည်။ အကယ်၍ အိုမင်းခြင်း မရှိခဲ့ပါက အနီရောင်ဆေးများစွာ ကွာကျခြင်းနှင့် ခေါင်းတလား၏ တစ်ဖက်တစ်ချက်စီတွင် အပေါက်များ ထွက်ပေါ်လာခြင်းတို့သည် ခေတ်သစ်တွင် အလွန်တန်ဖိုးရှိသော ရှေးဟောင်းပစ္စည်းအဖြစ် သတ်မှတ်ခံရမည် ဖြစ်သည်။

သို့သော် ထိုအချိန်တွင် အနီရောင်ခေါင်းတလား၏ အဖုံးသည်… ဘေးသို့ ရွေ့နေခဲ့သည်။

အဖုံးသည် မည်သည့်အချိန်က ရွေ့သွားသည်ကို မသိရပေ။ ယန်ဒင်ကျိုးနှင့် ဖန်ကျွင်းတို့သည် အရင်က အလုပ်များနေခဲ့ကြသည်။ တစ်ယောက်က တံခါးကို ဖြတ်တောက်နေပြီး နောက်တစ်ယောက်က ပြတင်းပေါက် သံတိုင်များကို ဖြတ်တောက်နေခဲ့သည်။

နှစ်ဦးစလုံးသည် ဆူညံသံများ ထွက်နေခဲ့သောကြောင့် သူတို့၏ နောက်ကွယ်မှ မည်သည့် ရွေ့လျားမှုကိုမှ မကြားခဲ့ကြပေ။

ယခု ထိုအရာကို တွေးရန် အချိန်မရှိတော့ပေ။ ယွမ်ဒင်ကျိုးသည်လည်း သူ၏ မီးအိမ်ငယ်လေးကို ဖွင့်လိုက်ပြီး အနီရောင်ခေါင်းတလားဆီသို့ ထိုးလိုက်ရာ ပိုမိုအလင်းရောင်ရခဲ့ပြီး သူတို့၏ အမြင်အာရုံကို အမှောင်က ဝင်ရောက်‌ နှောင့်ယှက်ခြင်းကို ပိုမို လျှော့ချပေးခဲ့သည်။

ပွင့်နေသော အနီရောင်ခေါင်းတလားသည် ကြောက်စရာကောင်းလောက်အောင် တိတ်ဆိတ်စွာ တည်ရှိနေခဲ့ပြီး မည်သည့် အသံမျှ မထွက်ပေါ်ခဲ့ပေ။

ယွမ်ဒင်ကျိုးသည် မည်သို့မျှ တုံ့ပြန်မှု မရှိသေးသော်လည်း ဖန်ကျွင်းသည် သူ့အတွင်းမှ ကြောက်စရာကောင်း ခံစားချက်များ ပြင်းထန်လာသည်နှင့်အမျှ ငြိမ်သက်စွာ မနေနိုင်တော့ပေ။

ခဏတာ တုံ့ဆိုင်းပြီးနောက် ဖန်ကျွင်းသည် အနီရောင်ခေါင်းတလားဆီသို့ လှမ်းသွားခဲ့ပြီး ယွမ်ဒင်ကျိုးကို “ငါတို့ အဖုံးကို ဖွင့်ထားလို့မရဘူး၊ မဟုတ်ရင် ဒုက္ခအများကြီး ရောက်လိမ့်မယ်။ ခုနက ငါ တံခါးကို ဖြတ်တောက်ဖို့ ကြိုးစားတုန်းက အနည်းငယ် ချောင်နေပြီ။ ဆက်လုပ်ပြီး ဖွင့်လိုက်ပါ၊ တံခါးပွင့်တာနဲ့ ချက်ချင်း ထွက်သွားလိုက်” ဟု ပြောခဲ့သည်။

ဖန်ကျွင်း၏ နောက်ပြန်လှည့်သွားသော ကျောဘက်ကို ကြည့်ရင်း ယွမ်ဒင်ကျိုးက “မြန်မြန် ပြန်လာပါ၊ ဒါ အန္တရာယ်များတယ်” ဟု ပြောခဲ့သည်။

“အဖုံးကို ဖွင့်ထားခဲ့ရင် ငါတို့နှစ်ယောက်လုံး အန္တရာယ်ရှိတယ်” ဖန်ကျွင်းသည် မတုံ့ဆိုင်းဘဲ အနီရောင်ခေါင်းတလားသို့ အလျင်အမြန် ချဉ်းကပ်ခဲ့သည်။

စိုးရိမ နေသော ယွမ်ဒင်ကျိုးတွင် အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ဘဲ လှည့်ပြန်ခဲ့သည်။ တံခါးရှိ အပေါက်ထဲသို့ သံလိုက်ဓားကို ထည့်ပြီး အားနှင့် ဖြတ်တောက်လိုက်သည်။

ထိုသို့ ပြုလုပ်လိုက်သည်နှင့် တံခါးသည် သိသိသာသာ ချောင်လာခဲ့သည်။

ယွမ်ဒင်ကျိုးသည် သံလိုက်ဓားကို ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး ခြေတစ်လှမ်းနောက်သို့ ဆုတ်လိုက်ပြီး တံခါးရှိ အပေါက်ဆီသို့ တစ်ချက် လှီးချလိုက်သည်။

သံလိုက်ရောင်ခြည်သည် မှိတ်တုတ်မှိတ်တုတ် ဖြစ်နေခဲ့ပြီး တံခါးဘောင်သည် ကွဲသွားခဲ့သော်လည်း ၎င်းသည် မပွင့်သေးပေ။

ထိုအခါ ယွမ်ဒင်ကျိုးသည် သူ၏ နောက်ကွယ်မှ ထူးဆန်းသော ဆူညံသံများကို ကြားခဲ့ရသည်။

သူသည် ချက်ချင်း နောက်သို့ လှည့်ကြည့်ခဲ့သော်လည်း သူ့နောက်တွင် ဘာမှ မရှိခဲ့ပေ။ ထူးဆန်းသော ဆူညံသံသည် မည်သည့်နေရာမှ ထွက်ပေါ်လာသည်ကို မသိရပေ။ ၎င်းသည်… တစ်စုံတစ်ရာ မြေပြင်ပေါ်တွင် တွားသွားနေသကဲ့သို့ ဖြစ် နေသည်။

ယွမ်ဒင်ကျိုးသည် သူ၏ မီးအိမ်ကို နေရာတိုင်းသို့ အလျင်အမြန် ထိုးလိုက်သည်။ နေရာတိုင်း ရှင်းလင်းနေပြီး ထူးခြားသည့် အရာတစ်ခုမျှ မတွေ့ရပေ။

ထို့နောက် သူသည် ခေါင်းတလား၏ အဖုံးကို ပိတ်ရန် ကြိုးစားနေသည့် ဖန်ကျွင်းကို ကြည့်လိုက်သည်။ ထိုအချိန်တွင် ဖန်ကျွင်းသည် ခေါင်းတလား၏ ဘေးတွင် ရပ်နေခဲ့ပြီး ရွေ့လျားသွားသည့် ခေါင်းတလားကို ပြန်လည်နေရာချထားရန် လက်ကို ဆန့်ပြီး ပြန်ပိတ်ရန် ကြိုးစားနေခဲ့သည်။

လုံခြုံမှုအတွက် ဖန်ကျွင်းသည် ခေါင်းတလား၏ ဖွင့်ထားသော ဘေးတွင် တိုက်ရိုက် မရပ်ခဲ့ပေ။ အောက်ခြေတွင် ရပ်ခဲ့ပြီး တစ်ခုခု မှားယွင်းသွားပါက တုံ့ပြန်ရန် အဆင်သင့် ဖြစ်နေခဲ့သည်။

အနည်းဆုံးတော့ ထွက်ပြေးရတာ ပိုလွယ် ကူပေလိမ့်မည်။

ဖန်ကျွင်း၏ နေရာမှ ကြည့်လိုက်လျှင် ခေါင်းတလား၏ အတွင်းပိုင်းသည် အမှောင်ထုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး သူ ဘာကိုမှ မမြင်ရပေ။

ဖန်ကျွင်းသည် ခေါင်းတလားအတွင်းသို့ သူ၏ မီးအိမ်ကို ထိုးရန် ရည်ရွယ်ခဲ့သော်လည်း သူသည် ထိုအရာကို ပို၍ ကောင်းအောင် တွေးခဲ့သည်။ သူ၏ သိလိုစိတ်ကို ထိန်းချုပ်ပြီး တွန်းအားကို အတင်းအကျပ် ချုပ်တည်းခဲ့သည်။ ခေါင်းတလားအဖုံးကို ကိုင်ပြီး ပိတ်လိုက်သည်။

“မင်း ခုနက ဘာအသံမှ မကြားဘူးလား” ယွမ်ဒင်ကျိုးက မေးခဲ့သည်။

ဖန်ကျွင်းသည် သူလုပ်နေသော အရာကို ရပ်လိုက်ပြီး သူ့ကို မော့ကြည့်ခဲ့သည် “ဘာကိုလဲ”

“တစ်စုံတစ်ယောက် မြေပြင်ပေါ်မှာ တွားသွားနေသလို… ခံစားရတယ်” ယွမ်ဒင်ကျိုးက ပြောခဲ့ပြီး သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ကြောက်ရွံ့မှုများ ပေါ်လာခဲ့သည်။

ဖန်ကျွင်းက တုန်လှုပ်သွားခဲ့သည်။ ထို့နောက် သူ၏ ရှေ့ရှိ ခေါင်းတလား၏ အရွယ်အစားကို ကြည့်လိုက်ပြီး ခေါင်းခါလိုက်သည် “ငါ ဘာမှ မကြားဘူး”

သူက ခေါင်းတလားအဖုံးဆီသို့ တစ်ဖန် လှမ်းပြီး ပိတ်ရန် အသင့် ဖြစ်နေခဲ့သည်။

ထိုအချိန်တွင် ဖန်ကျွင်း၏ ကိုယ်ခန္ဓာသည် တုန်ယင်သွားခဲ့သည်။ ခေါင်းတလားကို ပိတ်ရန် ကြိုးစားခြင်းကို ရပ်လိုက်ပြီး ခေါင်းတလားနှင့် ပိုမိုနီးကပ်စွာ ချဉ်းကပ်ခဲ့သည်။

ယွမ်ဒင်ကျိုးသည် သူ ဘာမြင်လဲဟု မေးတော့မလို ဖြစ်နေချိန်တွင် ဖန်ကျွင်း၏ ညာဘက်လက်သည် ရွေ့လျားသွားခဲ့သည်။ လျှို့ဝှက် ဆွဲသီးတစ်ခုကို ခေါက်လိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သည်။ အနီရောင်ခေါင်းတလားသည် ‘ဘောင်း’ ဟူသော အသံပျော့ပျော့ ထွက်ပေါ်လာပြီး အဖြူရောင်အလင်းတန်းတစ်ခု ပေါ်လာခဲ့သည်။

သို့သော် ထိုအချိန်တွင် ဖန်ကျွင်း၏ မြင်ကွင်းထဲတွင် ခေါင်းတလားအတွင်းမှ ခြောက်သွေ့သော လက်တစ်ဖက်သည် ထွက်ပေါ်လာပြီး သူ၏ ကော်လံကို ဖမ်းဆုပ်ကာ ခေါင်းတလားထဲသို့ အတင်းအကျပ် ဆွဲသွင်းခဲ့သည်။

မီးအိမ်သည် မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျခဲ့သည်။

သို့သော် ယွမ်ဒင်ကျိုး၏ အမြင်တွင်မူ မည်သည့်လက်များမျှ မထွက်ပေါ်ခဲ့ပေ။ ထိုအစား ဖန်ကျွင်းသည် ရုတ်တရက် ငြိမ်သက်သွားခဲ့သည်။ အရက်မူးနေသကဲ့သို့ ဖြစ်ပြီး အသံပင် မထွက်ဘဲ ခေါင်းတလားထဲသို့ လဲကျသွားခဲ့သည်။

ဖန်ကျွင်းကအချိန်မီ သူ၏ ညာဘက်လက်ကို လှည့်လိုက်ရာ သံလိုက်ဓားသည် သူ၏ လက်ထဲသို့ ရောက်ရှိလာသည်။ အားနှင့်အတူ သူသည် ခေါင်းတလား၏ အနားသတ်များနှင့် ဆန့်ကျင်ဘက်တွင် သံလိုက်ဓားကို ထည့်လိုက်ပြီး သူ့ကိုယ်သူ လုံးဝ ဆွဲသွင်းခံရခြင်းမှ တားဆီးခဲ့သည်။

သို့သော် အပြင်ဘက်မှ ကြည့်နေသော ယွမ်ဒင်ကျိုးအတွက်မူ သူ မြင်နိုင်သည်မှာ လက်တစ်ဖက်က ခေါင်းတလားကို အသည်းအသန် ထောက်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။ နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် သံလိုက်ဓားသည် နှစ်ပိုင်းပြတ်သွားခဲ့ပြီး အရိုးများ ကျိုးသံနှင့်အတူ ဖြစ်သည်။

ခေါင်းတလားအပြင်ဘက်တွင် ရှိနေသော ဖန်ကျွင်း၏ လက်သည် ဓားကျိုးနှင့်အတူ အတွင်းဘက်သို့ အလျင်အမြန် ဆွဲသွင်းခံလိုက်ရသည်။

ခုနက ပြုတ်ကျသွားခဲ့သော မီးအိမ်ငယ်လေးသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် လှုပ်ခါနေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း ပိုင်ရှင်သည် ထိုအရာကို ထပ်မံ မြင်ရတော့မည် မဟုတ်ပေ။

ဤအရာအားလုံးသည် ရုတ်တရက် ဖြစ်ပွားသော ကပ်ဆိုးများ၏ ကွင်းဆက်တစ်ခုကဲ့သို့ ဖြစ်နေနိုင်သည်။ သို့သော် အလွန်တိုတောင်းသော အချိန်လေးအတွင်း ဖြစ်ပျက်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ တံခါးဝတွင် ရပ်နေသော ယွမ်ဒင်ကျိုးသည် ကယ်ဆယ်ရန် ကြိုးစားနေချိန်တွင် ဖန်ကျွင်းသည် သူ၏ မျက်စိရှေ့တွင် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

တစ်ချိန်တည်းနီးပါးတွင် တွားသွားသံသည် ယွမ်ဒင်ကျိုး၏ နားထဲတွင် ထပ်မံ ပဲ့တင်ထပ်လာခဲ့သည်။

ဤအချိန်တွင် ယွမ်ဒင်ကျိုးသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် တစ်စုံတစ်ရာ တွားသွားနေသည်ကို သေချာသွားခဲ့သည်။

ဖြစ်နိုင်သည်မှာ ဤအရာသည် ခေါင်းတလားအဖုံး ဖွင့်လိုက်သည့် အချိန်တွင် တွားသွားလာခြင်း ဖြစ်သည်။

သူသည် ဖန်ကျွင်းကို သွားပြီးကယ်တင်လိုခဲ့သော်လည်း အသံသည် သူ့ဆီသို့ အမှောင်ထဲတွင် အလျင်အမြန် တိုးလာနေသည်မှာ သိသာနေခဲ့သည်။ ဖန်ကျွင်း၏ ထူးဆန်းစွာ ပျောက်ကွယ်မှုက ယွမ်ဒင်ကျိုး၏ စိတ်ကို ထုံကျင်သွားစေခဲ့သည်။

သူက မရွေ့နိုင်သော ခေါင်းမာသည့် တံခါးကို တစ်ဖန် ပွတ်တိုက်ခဲ့သည်။

ထိုအခါ တစ်စုံတစ်ရာသည် သူ၏ ခြေထောက်ပတ်လည်တွင် တင်းကျပ်သွားခဲ့သည်။ ယွမ်ဒင်ကျိုးသည် အလျင်အမြန် ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။ အပြင်မှ ဝင်လာသော လရောင်၏ အကူအညီဖြင့် သူသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် သူ၏ ညာဘက်ခြေထောက်ကို ကိုင်ထားသော ကိုယ်ခန္ဓာအပေါ်ပိုင်းသာ ရှိသည့် လူတစ်ဦးကို တွေ့မြင်လိုက်ရသည်။

ဤလူသည် ကြောက်မက်ဖွယ် ပေါက်ကွဲမှုကို ကြုံတွေ့ခဲ့ရပုံရသည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အောက်ပိုင်းသည် ပျက်စီးသွားခဲ့ပြီး သွေးများနှင့် အတွင်းအင်္ဂါများစွာ ထွက်လာခဲ့သည်။

ဤမြင်ကွင်းက ယွမ်ဒင်ကျိုး၏ စိတ်ကို ဖော်ပြ၍မရအောင် လှုပ်ခါသွားစေခဲ့သည်။ နှစ်ပေါင်းများစွာကတည်းက သူ၏ စိတ်နှလုံးထဲတွင် နက်ရှိုင်းစွာ မြှုပ်နှံထားခဲ့သည်ဟု ထင်ထားခဲ့သော မှတ်ညဏ်သည် သူ၏ ဦးနှောက်ထဲသို့ ရုတ်တရက် ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။

သူစိတ်၏ နက်ရှိုင်းသော အစိတ်အပိုင်းမှ မူလအစ ကြောက်ရွံ့မှုသည် ယွမ်ဒင်ကျိုးဟု ခေါ်သော ကြယ်သုံးပွင့် နတ်ဆိုးနှိမ်နှင်သူကို တစ်ခဏချင်းအတွင်း ကြေမွသွားစေခဲ့သည်။

သူ၏ စိတ်နှလုံး၏ အနက်ရှိုင်းဆုံးမှ မူလအစ ကြောက်ရွံ့မှုတက ယွမ်ဒင်ကျိုးကို စိတ်ပျက်အားငယ်စွာ အော်ဟစ်စေခဲ့သည်။ ထိုအချိန်တွင် ကိုယ်တစ်ပိုင်း လူသားသည် သူ့ အပေါ်သို့ တက်လာခဲ့လေသည်။

ထိုလူသည် ယွမ်ဒင်ကျိုးနှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင် ကြည့်လိုက်ရာ ယွမ်ဒင်ကျိုး၏ မျက်နှာသည် ကြောက်ရွံ့မှုကြောင့် အလွန်အမင်း ရုပ်ဆိုးနေခဲ့သည်။

“သူမကို သတ်လိုက်”

ယန်ကျွင်းဇဲက ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

လရောင်အောက်တွင် ရပ်နေခဲ့ပြီး သူ၏ နောက်တွင် အရိပ်သည် ရှည်လျားစွာ ဖြစ်ပေါ်နေခဲ့သည်။ အမှောင်ရုပ်သည် ဖြည်းညှင်းစွာ တွားသွားလာခဲ့သည်။ ထိုရုပ်သည် ကိုယ်ခန္ဓာတစ်ဝက်ခန့် ပေါ်လာချိန်တွင် ယန်ကျွင်းဇဲ၏ သတိပေးချက်သည် ဗုံးကြဲလိုက်သကဲ့သို့ ပေါက်ကွဲ ထွက်လာခဲ့သည်။

အခုချိန်ထိ သူ၏ ရောက်ရှိမှုကို ဖုံးကွယ်ထားခဲ့သော ကျန်းရှောင်မိုသည် အိမ်ခေါင်မိုးအောက်ရှိ သူမ၏ ပုန်းအောင်းရာနေရာမှ ခုန်ထွက်လာခဲ့သည်။ သူမသည် လျင်မြန်စွာ ရွေ့လျားခဲ့ပြီး သံလိုက်ဓားသည် ခုန်ခြင်း၏ အရှိန်ကို အသုံးပြု၍ တစ်ဝက်တစ်ပျက် တွားသွားနေပြီး ယန်ကျွင်းဇဲ၏ ခန္ဓာကိုယ်အစစ်အပေါ်သို့ ခုန်အုပ်တော့မည့် အရိပ်ကို တိုက်ခိုက်ခဲ့သည်။

‘ခလွမ်း’ သံလိုက်ဓားသည် မြေပြင်ကို တိုက်မိပြီး မီးပွားများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ ဖန်နင်၏ အရိပ်သည် အနည်းငယ် တုန်ယင်သွားခဲ့ပြီး ရပ်တန့်သွားခဲ့သည်။ ယန်ကျွင်းဇဲ၏ အရိပ်ထဲသို့ အလျင်အမြန် ပြန်ဝင်သွားခဲ့ပြီး မြင်ကွင်းမှ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

“ကျွန်တော် ထင်တယ် မင်းက သံလိုက်ဓားနဲ့ မြေပြင်ကို တိုက်ရိုက် ထိုးလိုက်သင့်တယ်။ ဖြစ်နိုင်တာက မင်း ဖန်နင်ရဲ့ အရိပ်ကို အောင်မြင်စွာ ဖိထားနိုင်ပြီး အဲဒီနောက် ကျွန်တော်က အေးအေးဆေးဆေး ပြေးထွက်သွားနိုင်မယ်၊ ဖြစ်နိုင်တာက ဖန်နင်ရဲ့ အရိပ်ကို ချန်ထားခဲ့ပြီး ကိုယ့်ရဲ့ အရိပ်ကနေ လွတ်မြောက်သွားနိုင်မယ်။ အိုး၊ အခွင့်အရေးတစ်ခု လွတ်သွားပြီ” ယန်ကျွင်းဇဲသည် ခေါင်းခါလိုက်ပြီး သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

“နင် ပြေးတဲ့အခါ အေးအေးဆေးဆေး ဖြစ်ရဲ့လား” ကျန်းရှောင်မိုသည် သံလိုက်ဓားကို ဖယ်လိုက်သည်။ “နင် ရန်ငြိုးကြီး အဘွားအို အလိုက်ခံရတုန်းက ရွေ့လျားနေတဲ့ ပုံစံအမျိုးမျိုးကို ငါ မြင်ခဲ့တယ်၊ ဘဲခြေ ထောက်နဲ့ လမ်းလျှောက်တာကနေ ချိုးခြေ ထောက်နဲ့ လမ်းလျှောက်တာ၊ ခွေးဝါလေးက ရှူးရှူးပေါက်တာကနေ မြည်းအိုကြီး လှိမ့်တာ။ အေးအေးဆေးဆေး ဖြစ်တယ်ဟုတ်လား”

“ကောင်းကောင်း ပြောပါ၊ ဘာလို့ ခွေးတွေနဲ့ မြည်းတွေနဲ့ ဒီလောက်တောင် နှိုင်းယှဉ်နေရတာလဲ။ ကျန်းဒီ၊ သူမပြောတာကို နားမထောင်နဲ့၊ မိန်းမတွေ ပြောတာကို တစ်လုံးမှ မယုံနိုင်ဘူး” ယန်ကျွင်းဇဲသည် ကျန်းဒီကို ကြည့်လိုက်လေသည်။

နောက်ဆုံးတစ်ယောက်ကတော့ ခေါင်းငုံ့ပြီး သူ၏ လက်ချောင်းများကို ရေတွက်နေခဲ့ လေသည်။