အပြင်သို့ တွားထွက်လာနေပြီလား (အပိုင်း ၂)

ကျန်းယောင်ဖေးအသက် ၁၈ နှစ်တွင် သူ၏ မိခင် ပြင်းထန်သော ရောဂါဖြင့် ဆုံးပါးသွားခဲ့သည်။

ထိုအချိန်တွင် ကျန်းယောင်ဖေးသည် သူမည်မျှ ဝမ်းနည်းရကြောင်း ဖော်ပြနိုင်ခြင်း မရှိခဲ့ပေ။ အိမ်တွင် ညီအစ်ကို မောင်နှမများရှိနေခြင်းကြောင့်သာမက သူ၏ မိခင်သည် အကြမ်းဖက်သော စိတ်နေသဘောထားရှိပြီး ကိုယ်ထိလက်ရောက် ပြစ်ဒဏ်ပေးခြင်းကိုသာ ယုံကြည်ခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ကျန်းယောင်ဖေးသည် ကလေးဘဝမှ ဆယ်ကျော်သက်ဘဝအထိ အမြဲလိုလို အရိုက်ခံခဲ့ရသည်။

ထို့ကြောင့် သူ၏ ဘဝတွင် အကြောက်ရဆုံးသူကို ပြောရမည်ဆိုလျှင် သူ၏ မိခင်မှအပ အခြားသူ မဟုတ်ပေ။

သူသည် အသက် ၁၁ နှစ် သို့မဟုတ် ၁၂ နှစ်ဝန်းကျင်က သူ့မိခင်သည် သူ့အပေါ် အပြင်းအထန်ဆုံး ပြုမူခဲ့သည်ကို မှတ်မိနေသေးသည်။

ဆယ်ကျော်သက်အရွယ်အစောပိုင်းတွင် သူ၏ ပုန်ကန်တတ်သော အကျင့်ကြောင့် သူသည် နေ့တိုင်းလိုလို အရိုက်ခံခဲ့ရပြီး ပြင်းထန်စွာ အရိုက်ခံခဲ့ရသည်။ တစ်ခါတစ်ရံတွင် သူသည် ခြေထောက်ထော့နဲ့ဖြင့် လမ်းလျှောက်ရသည်။ သို့မဟုတ် ရပ်ပင် မရပ်နိုင်ဘဲ ထိုင်သာ ထိုင်နိုင် ပေသည်။

ထိုကာလအတွင်း ကျန်းယောင်ဖေး၏ ဆယ်ကျော်သက်အရွယ်ကို သူ့မိခင်က ရက်ရက်စက်စက် နှိပ်ကွပ်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ထိုကာလကို သူ မည်သို့ ကျော်ဖြတ်ခဲ့သည်ကို မသိသော်လည်း ထိုကာလကို သေချာပေါက် မမှတ်မိချင်တော့ပေ။

သူသည် ထောင့်တွင် ထိုင်နေသော အဘွားအိုကို မြင်လိုက်သည့်အချိန်တွင် ကျန်းယောင်ဖေး၏ ကိုယ်ခန္ဓာသည် အလိုလို တုန်ယင်သွားခဲ့သည်။ သူသည် မည်သည့် ထူးဆန်းမှုကိုမှ မကြောက်ခဲ့ပေ။ သူ့ရင်ထဲမှ သူ့မိခင်အပေါ် နက်ရှိုင်းသော ကြောက်ရွံ့မှုသာဖြစ်သည်။

ထောင့်ရှိ အဘွားအိုသည် ဖြည်းဖြည်းချင်း ထရပ်လိုက်သည်။ သူမ၏ ဖြူဖျော့နေသော မျက်နှာကို ကျန်းယောင်ဖေးဘက်သို့ အမူအရာမဲ့စွာ လှည့်လိုက်သည်။

ကျန်းယောင်ဖေးသည် ဆန်ခါကဲ့သို့ တုန်ယင်လာခဲ့သည်။ သူ့ ကိုယ်ခန္ဓာ၏ အစိတ်အပိုင်းတိုင်းသည် နာကျင်နေသကဲ့သို့ ခံစားရပြီး ပြင်းထန်စွာ အရိုက်ခံရပြီးနောက် ခံစားရသော နာကျင်မှုကို ပြန်လည်သတိရနေခဲ့သည်။

အဘွားအိုက သူ့ကို မျက်နှာချင်းဆိုင်လိုက်ပြီး သူမ၏ ဘယ်ဘက်လက်ကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ဆန့်ထုတ်ပြီး ညင်သာစွာ ခေါ်လိုက်သည်။

ကျန်းယောင်ဖေးသည် အပြင်းအထန် တုန်ယင်သွားခဲ့ပြီး ဤလူသည် သူ၏ မိခင်မဖြစ်နိုင်ကြောင်းကို အမြန်ပင် သဘောပေါက်သွားခဲ့သည်။ သူမ၏ ဝိညာဉ်လည်း မဟုတ်ပေ။ သူ့မိခင်သည် ထူးဆန်းသော သတ္တဝါအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့လျှင်ပင် ဤနေရာတွင် ပေါ်လာမည်မဟုတ်ပေ။

ပြဿနာသည် ခေါင်းတလားအနီကြောင့် ဖြစ်သည်။

သူသည် အသိစိတ် ပြန်ဝင်လာပြီးနောက် သူ၏ အကြည့်သည် ဖွင့်ထားသော ခေါင်းတလားဆီသို့ ရောက်သွားခဲ့ပြီးနောက် သူ့ဘက်သို့ လမ်းလျှောက်လာနေပြီဖြစ်သော “မိခင်” ဆီသို့ ပြန်သွားခဲ့သည်။

“သံလိုက်ကာကွယ်ရေးဝတ်စုံ” သည် ကောင်းမွန်စွာ အလုပ်မလုပ်တော့ပေ။

“မိခင်” သည် သူ့ဆီသို့ ချဉ်းကပ်လာသည်ကို မြင်သောအခါ ကျန်းယောင်ဖေးသည် သူ၏ လက်ထဲတွင် ကိုင်ထားသော “ထူးဆန်းမှုနှောင့်ယှက်ရေးကိရိယာ” ကို ချက်ချင်း အသက်သွင်းလိုက်သည်။

အဘွားအို၏ လှုပ်ရှားမှုများသည် ခဏတာ ရပ်တန့်သွားခဲ့သည်။ သူမက သူမ၏ ပစ်မှတ်ကို ဆုံးရှုံးသွားခဲ့သကဲ့သို့ ဖြစ်သော်လည်း သူမ၏ အကြည့်သည် သူ့အပေါ်တွင် ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။

ကျန်းယောင်ဖေးသည် မတွန့်ဆုတ် ရဲတော့ပေ။ သူသည် လှည့်ပြီး တံခါးကို ဖွင့်လိုက်သည်။ ခေါင်းတလားသယ်သူများ အပြင်ဘက်တွင် ရှိနေသည်ကို ဂရုမစိုက်တော့ပေ။ လက်ရှိတွင် အိမ်ထဲတွင် ပို၍ပင် အန္တရာယ်များနေပုံရသည်။

သူ တံခါးကို ဖွင့်လိုက်ပြီးနောက် ခေါင်းငုံ့ကာ အပြင်သို့ ပြေးထွက်သွားခဲ့သည်။ သူ၏ နောက်မှ အဘွားအိုသည် သူမ၏ လည်ချောင်းမှ ပြင်းထန်ပြီး ကြမ်းရှ သောအသံဖြင့် အော်ခဲ့သည်။ သူမသည် သူ့ နောက်လိုက်ရန် အလျင်အမြန်လှုပ်ရှား လိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သည်။ ကျန်းယောင်ဖေး၏ နောက်ကျော တံခါးဝမှ ဖြတ်သွားချိန်တွင် အဘွားအို၏ လက်ချောင်းများ ဆန့်ထွက်လာခဲ့ပြီး သူ့ကို ဖမ်းဆုပ်ရန် ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း လေကိုသာ ဖမ်းမိခဲ့သည်။

ထို့နောက် လက်သည် ပြန်ရုပ်သွားခဲ့သည်။ သူမသည် သူ့နောက်သို့ အပြင်ထိ လိုက်မလာခဲ့ပေ။

ကျန်းယောင်ဖေးသည် အိမ်ထဲရှိ ခေါင်းတလားသယ်သူများ မည်သို့ ပြုမူနေသည်ကို ကြည့်ရန် အချိန်မရှိပေ။ သူသည် လရောင်ဖြင့် ထွန်းလင်းနေသော တံခါးကိုသာ အာရုံစိုက်ပြီး အခြားမည်သည့်အရာကိုမှ ဂရုမစိုက်ဘဲ တံခါးဆီသို့ ပြေးသွားခဲ့သည်။

သူသည် ထူးဆန်းမှုနှောင့်ယှက်ရေးကိရိယာကို ကိုင်ဆောင်ထားပြီး ခဏတာအတွင်း သူသည် အမြန်နှုန်း မြှင့်တင်ပါက မည်သည့် ထူးဆန်းမှုကမှ သူ့ကို ဖမ်းနိုင်မည်မဟုတ်ကြောင်း ယုံကြည်ခဲ့ လေသည်။

သူ အိမ်ရှေ့တံခါးမှ ပြေးထွက်သွားသည့်အချိန်တွင် ကျန်းယောင်ဖေးသည် နောက်ပြန်လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ ခေါင်းတလားသယ်သူ လေးဦးသည် အပြင်ဘက်အခန်း၏ အလယ်တွင် တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး မျက်နှာချင်းဆိုင်ပြီး ဘာမှ မလုပ်ဘဲ မတ်တပ်ရပ်နေခဲ့သည်ကို သူ မြင်လိုက်ရသည်။

“ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ။ သူတို့ ဘာတွေ လုပ်နေတာလဲ” ကျန်းယောင်ဖေးသည် ရပ်တန့်ခြင်း မရှိခဲ့ပေ။ သူသည် လမ်းကို အလျင်အမြန် ဖြတ်ပြီး အိမ်၏ အမိုးအောက်သို့ ပြေးခဲ့သည်။ သူ အန္တရာယ်ရှိသော နေရာမှ ထွက်ခွာသွားသည်ကို သေချာပြီးနောက် ထောင့်တွင် သတိထားစွာ ထိုင်ပြီး စောင့်ကြည့်နေခဲ့သည်။

ခေါင်းတလားသယ်သူ လေးဦးသည် သူ့နောက်သို့ လိုက်မလာခဲ့ပေ။ သူ့ဘက်သို့ပင် မကြည့်ခဲ့ကြပေ။

ကျန်းယောင်ဖေးသည် သူ၏ မျက်လုံးများပြူးအောင် ဖွင့်ရန် ကြိုးစားခဲ့သည်။ သူသည် သူ့မျက်နှာချင်းဆိုင် အိမ်တွင် မတ်တပ်ရပ်နေသော ခေါင်းတလားသယ်သူများ၏ အရပ်ရှည်ရှည် ပုံရိပ်များကို အတိုင်းသားသိမြင်ခဲ့သည်။

တစ်မိနစ်ပင် မကြာမီ ခေါင်းတလားသယ်သူ လေးဦးသည် ရုတ်တရက် ရွေ့လျားလာခဲ့သည်။ သို့သော် သူတို့သည် ထွက်ခွာမသွားခဲ့ပေ။ သူတို့သည် လှည့်ပြီး ခေါင်းတလားအနီထားရှိသော အတွင်းခန်းထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားခဲ့ပြီး မြင်ကွင်းမှ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

ကျန်းယောင်ဖေး သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။ သူ အစောပိုင်းက ကြားခဲ့သော အော်ဟစ်သံသည် - အကယ်၍ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်တစ်ဦး၏ အော်ဟစ်သံ ဖြစ်သည်ဆိုပါက - သူ၏ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်သည် သေဆုံးသွားခဲ့ပြီဟု သူ တွေးလိုက်မိသည်။

သူ ဤနေရာတွင် ပို၍ ကြာကြာ မနေနိုင်တော့ပေ။ ခေါင်းတလားသယ်သူများ ထိုအခန်းထဲတွင် စုဝေးနေချိန်တွင် သူ ချက်ချင်း ပြန်သွားပြီးအခြားသူများကို ခေါ်ရန်နှင့် ဇီးသီးတောနှင့် အနီးဆုံး အိမ်သို့ အလျင်စလို သွားရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။

သူတို့သည် မီးအိမ်ကိုင်အမျိုးသမီး၏ အတားအဆီးကို ဖောက်ထွင်းဝင်ရောက်ရန် အခွင့်အရေးကို ရှာဖွေပြီးနောက် ရွာ၏ ဝင်ပေါက်သို့ လွတ်မြောက်သွားနိုင်လိမ့်မည်။