ခေါင်းတလားနီ (အပိုင်း ၁)

ကျန်းယောင်ဖေးသည် ဆာဒါကို၏ အဖြူရောင်ဝတ်စုံနှင့် ပုံသဏ္ဌာန်သည် တစ်ဖက်သို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း ရွေ့လျားသွားသည်ကို ကြည့်ရန် နံရံကို ကျောမှီထားခဲ့သည်။ သူမ၏ ပခုံးများသည် မညီမညာနိမ့်လိုက် မြင့်လိုက်ဖြင့် အမှောင်ထုထဲသို့ ပျောက်ကွယ်သွားသည်အထိ ပို၍ ပို၍ ဝေးကွာစွာ လှည့်လည်သွားလာနေခဲ့သည်။

“သံလိုက်ကာကွယ်ရေးဝတ်စုံ” ကြောင့် သူမက သူ့ကို လုံးဝ သတိမထားမိခဲ့သည့်အတွက် သူ ကံကောင်းသည်ဟု ခံစားခဲ့ရသည်။

ဆာဒါကို၏ အဖြူရောင်ပုံရိပ်သည် အမှောင်ထုနှင့် လုံးဝ ရောယှက်သွားမှသာ သူသည် ဖြည်းဖြည်းချင်း အသက်ရှုထုတ်လိုက်ပြီး သူ့အသက်ရှုခြင်းကို ထိန်းညှိလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူ့ဘေးရှိ တံခါးလက်ကိုင်ကို တစ်ဖန်ပြန်၍ ကြည့်လိုက် လေသည်။

တံခါးသည် ကျိုးနေပုံရပြီး ပုံမှန်နည်းလမ်းများဖြင့် ဖွင့်၍ မရနိုင်ပေ။

ပို၍ ထူးခြားသည်မှာ လွန်ခဲ့သည့် ခဏလေးက သူ့လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်တစ်ဦး ဤနေရာတွင် ရှိနေသည်မှာ သေချာသော်လည်း ယခုအခါ မည်သူမျှ မရှိတော့ပေ။ တံခါးပေါ်ရှိ ထင်ရှားသော အက်ကွဲကြောင်းက အတင်းအကျပ် ဖျက်ဆီးထားခဲ့ကြောင်း ညွှန်ပြနေသည်။ ဆိုလိုသည်မှာ သူသည်လည်း သူ့လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်၏ ကံကြမ္မာကို ကြုံတွေ့နေရနိုင်ကြောင်း ဖော်ပြနေသည်။

“ငါ ဘယ်လို ထွက်သွားရမလဲ”

ကျန်းယောင်ဖေး၏ စိတ်ထဲတွင် အတွေးများ လှုပ်ရှားနေခဲ့ပြီး ခွန်အားသုံးခြင်းသည် အောင်မြင်နိုင်မည် မဟုတ်ကြောင်း သို့မဟုတ် အောင်မြင်နိုင်ခြေ နည်းပါးကြောင်း ကောက်ချက်ချခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် သူသည် အခြားနည်းလမ်းတစ်ခုကို ရှာဖွေရမည်ဖြစ်သည်။

သူသည် အတွေးတစ်ခုဖြင့် သူ၏ “သံလိုက်စွမ်းအင်ဝတ်စုံ” အောက်သို့ ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။ လည်ပင်းရှိ သံလိုက်ချိတ်ကို ဆန့်လိုက်ပြီး ကလစ်တစ်ခုဖြင့် ဖြုတ်လိုက်သည်။ လင်းနို့နှင့်တူသော ဝတ်စုံသည် သူ့ ခန္ဓာကိုယ်နှင့် တွယ်ကပ်မနေတော့ဘဲ ပခုံးပေါ်တွင် မကျဘဲ ပျော့ပျောင်းစွာ ဝတ်ဆင်ထားခဲ့သည်။

ထို့နောက် သူသည် “ထူးဆန်းမှုနှောင့်ယှက်ရေးကိရိယာ” ကို ကိုင်ဆောင်လျက် အမှောင်ထဲသို့ သတိထားဖြင့်သွားခဲ့သည်။

သူ၏ ယုတ္တိသည် ရိုးရှင်းသည်။

ခေါင်းတလားနီ၏ ဖိနှိပ်မှု စွမ်းအားသည် ပြင်းထန်သည်။ အဆင့်နိမ့် ထူးဆန်းမှုတစ်ခုသည် နီးနားရှိ အခန်းအတွင်း၌ သွားလာဝံ့မည်မဟုတ်ပေ။

ထို့ကြောင့် ဆာဒါကို ပေါ်လာခြင်းသည် ဤထူးဆန်းမှုသည် ခေါင်းတလားနီမှ ဆင်းသက်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်ရမည်ဟု ဖော်ပြနေသည်။

ထိုယုတ္တိအရ ခေါင်းတလားနီ၏ အဖုံးသည် ဤအချိန်တွင် ပွင့်နေရုံသာမက ဆာဒါကိုကဲ့သို့ ထူးဆန်းသော သတ္တဝါများကိုလည်း ထုတ်လွှတ်ထားခဲ့သည်။

ကျန်းယောင်ဖေး၏ အတွေးများသည် လွန်ခဲ့သော ခဏတာက ဖန်းကျွန်း၏ အတွေးများနှင့် တိုက်ဆိုင်နေခဲ့သည်။ ခေါင်းတလားအဖုံးကို ပိတ်လိုက်ခြင်းသည် အနည်းဆုံး ခေတ္တခဏအတွင်း ထူးဆန်းမှုများ ပိုမိုပေါ်ထွက်လာခြင်းကို ရပ်တန့်သွားစေလိမ့်မည်။

ထို့အပြင် လက်ထဲတွင် “သံလိုက်စွမ်းအင်ဝတ်စုံ” နှင့် “ထူးဆန်းမှုနှောင့်ယှက်ရေးကိရိယာ” ရှိခြင်းကြောင့် ဤနေရာမှ ထွက်ခွာသွားနိုင်ရန် အခွင့်အရေး များသည်။

“ထူးဆန်းမှုနှောင့်ယှက်ရေးကိရိယာ” ကို အသက်သွင်းပြီး အမှောင်ထဲသို့ လမ်းလျှောက်ဝင်လာပြီးနောက် ကျန်းယောင်ဖေးသည် ပို၍ပင် သတိထားလာခဲ့သည်။ သူသည် ခေါင်းတလားနီ၏ တိကျသော တည်နေရာကို မှုန်ဝါးစွာ ခွဲခြားနိုင်ခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် သူသည် သူ့ဓာတ်မီးကို မဖွင့်ခဲ့ပေ။

လမ်းတစ်လျှောက်တွင် သူသည် အမှောင်ထဲရှိ မည်သည့် လှုပ်ရှားမှုအတွက်မဆို အထူးသဖြင့် ဆာဒါကို တွားသွားသကဲ့သို့ အသံမျိုးကို နားထောင်လျက် သတိထားနေခဲ့သည်။

သို့သော် သူ၏ ညင်သာသော ခြေသံမှလွဲ၍ အရာအားလုံးသည် ထူးဆန်းစွာ တိတ်ဆိတ်နေခဲ့သည်။

ခေါင်းတလားနီဆီသို့ ရောက်ရှိလာသောအခါ ကျန်းယောင်ဖေးသည် ဂရုတစိုက် ကြည့်လိုက်သည်။ အဖုံးသည် အမှန်ပင် ဖွင့်ထားသည်ကို သူ မြင်လိုက်ရသည်။ သူသည် သူ့ကိုယ်သူ စိတ်တည်ငြိမ်စေပြီး “ထူးဆန်းမှုနှောင့်ယှက်ရေးကိရိယာ” ကို ကိုင်မထားသော သူ၏ ညာဘက်လက်ဖြင့် ခေါင်းတလားကို ပိတ်ရန် ပြင်လိုက်သည်။

ရုတ်တရက် ခေါင်းတလား၏ ဘေးတစ်ဖက်ခြမ်းတွင် မှောင်မိုက်သော ပုံသဏ္ဌာန်တစ်ခု ထရပ်လာသည်။

ဤအရိပ်သည် အဖုံးဖွင့်ထားသော အောက်ရှိ နေရာတွင် ထိုင်နေခဲ့သည်။ သေးငယ်သော အရပ်အမောင်းနှင့် လှုပ်ရှားမှုမရှိခြင်းကြောင့် မတ်တတ်ရပ်သည်အထိ ကျန်းယောင်ဖေး၏ အာရုံခံစားမှုမှ လွတ်နေခဲ့သည်။

ပုံသဏ္ဌာန်သည် အနက်ရောင်အဝတ်အစားကို ဝတ်ဆင်ထားပုံရပြီး အရပ်ပုသည်။ ဆိုလိုသည်မှာ ဆာဒါကို မဟုတ်ကြောင်း ချက်ချင်း ထင်ရှားစေခဲ့သည်။

အရိပ်သည် မတ်တတ်ရပ်သည်နှင့် ကျန်းယောင်ဖေးသည် ခေါင်းတလားအဖုံးကို ကိုင်ထားလျက် မည်သည့် ရုတ်တရက် လှုပ်ရှားမှုကိုမျှ မလုပ်ဝံ့ဘဲ ရပ်တန့်သွားခဲ့သည်။

ပုံသဏ္ဌာန်သည် မတ်မတ်ရပ်ပြီး တိတ်ဆိတ်နေခဲ့သည်။ ငြိမ်သက်စွာ ရပ်နေခဲ့ပြီး ကျန်းယောင်ဖေးရှိရာသို့ မျက်နှာမူထားခဲ့သည်။ အရိပ်က သူ့ကို စူးစိုက်ကြည့်နေသကဲ့သို့ ဖြစ်သည်။

ဤထူးဆန်းမှုသည် မတိုက်ခိုက်ရခြင်းမှာ မတိုက်ခိုက်ချင်၍ မဟုတ်ဘဲ သူက “ထူးဆန်းမှုနှောင့်ယှက်ရေးကိရိယာ” ကို ကိုင်ထားသောကြောင့် ဖြစ်ကြောင်း ကျန်းယောင်ဖေး ကောင်းစွာ သဘောပေါက်ခဲ့သည်။ ကိရိယာ၏ လွှမ်းမိုးမှုသည် ထူးဆန်းမှုကို သူ့ကို တိုက်ခိုက်မည့် သံလိုက်စက်ကွင်းကို ပုံဖော်ခြင်းမှ တားဆီးထားခဲ့သည်။

သို့သော် ဤရင်ဆိုင်မှုသည် ဖြေရှင်းနည်းမဟုတ်ဘဲ သူ လှုပ်ရှားမှုတစ်ခုကို လုပ်ဆောင်ရမည်ဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် ပေါ်လာခဲ့သော ဆာဒါကိုသည် သူ့နောက်တွင် ရပ်နေနိုင်ခဲ့သည်။

ထိုသို့ တွေးလိုက်မိသည်နှင့် ကျန်းယောင်ဖေးသည် သူ့စိတ်တွင်း၌ ခေါင်းမွေးထောင်စေသော ခံစားချက်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူသည် ဓာတ်မီး ဖွင့်ပြီး သူ့နောက်ဘက်သို့ ချက်ချင်း ထိုးကြည့်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်လေသည်။

သူ၏ ကလေးဘဝ ကြောက်စိတ် - ဆာဒါကို - ထိုနေရာတွင် မရှိကြောင်း သူ သေချာခဲ့ပြီးနောက် ဓာတ်မီးဖြင့် ခေါင်းတလားဘေးတွင် ရပ်နေသော အမှောင်ထု ပုံသဏ္ဌာန်ကို လှည့်၍ ထိုးကြည့်လိုက်သည်။

ထိုဖြစ်စဉ်တွင် အရိပ်သည် အလင်းရောင်တွင် ရှိခဲ့လျှင်ပင် “ထူးဆန်းမှုနှောင့်ယှက်ရေးကိရိယာ” ကြောင့် သူ့ကို တိုက်ခိုက်နိုင်မည် မဟုတ်ကြောင်း ကျန်းယောင်ဖေး သိခဲ့သည်။ ဤအချိန်တွင် သူသည် သတ္တိရှိရှိစိတ်လုံခြုံမှုကို ခံစားခဲ့ရသည်။

မည်သို့ပင် ဖြစ်စေ သူ၏ ရှေ့ရှိ ထူးဆန်းမှုနှင့်ပင် ဖြစ်စေ သူသည် ခေါင်းတလားအဖုံးကို ပိတ်ရမည်ဖြစ်သည်။ သို့မဟုတ်ပါက ဤနိမိတ်မကောင်းသော ခေါင်းတလားမှ အခြားမည်သည့်အရာများ ထွက်လာမည်ကို မည်သူမျှ မပြောနိုင်ပေ။

သို့သော် ဓာတ်မီးရောင်သည် သူ့ရှေ့ရှိ လူကို ထိလိုက်သည့်အချိန်တွင် ကျန်းယောင်ဖေးသည် အလွန်အမင်း ကြောက်လန့်သွားခဲ့ပြီး ဓာတ်မီးကိုပင် ပြုတ်ကျလုနီးပါး ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ သူသည် “အမေ” ဟု မရည်ရွယ်ဘဲ အော်လိုက်မိသည်။

ခေါင်းတလား၏ တစ်ဖက်တစ်ချက်တွင် ရပ်နေသောသူသည် ဝဝပုပု အဘွားအိုတစ်ဦးဖြစ်ပြီး မီးခိုးရောင်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။ သူမ၏ မျက်နှာသည် မှိုင်းညို့နေပြီး အမှောင်ထဲမှ ကျန်းယောင်ဖေးကို တည်ကြည်စွာ စိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။

အမှန်ပင် ဤလူသည် ကျန်းယောင်ဖေး၏ မိခင်နှင့် တစ်ထပ်တည်း တူညီနေခဲ့သည်။

အသက် ၁၈ နှစ်တွင် ကျန်းယောင်ဖေး၏ မိခင်သည် ပြင်းထန်သော ရောဂါကြောင့် ဆုံးပါးသွားခဲ့သည်။

ထိုအချိန်တွင် ကျန်းယောင်ဖေးသည် သူမည်မျှ ဝမ်းနည်းရကြောင်းကို ဖော်ပြနိုင်ခြင်း မရှိခဲ့ပေ။ သူသည် တစ်ဦးတည်းသော သားဖြစ်သောကြောင့် မဟုတ်ဘဲ စိတ်ဆိုးဒေါသထွက်တတ်သော မိခင်သည် ကိုယ်ထိလက်ရောက် ပြစ်ဒဏ်ပေးခြင်းကိုသာ အပြင်းအထန် ယုံကြည်ခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သူသည် ငယ်ရွယ်စဉ် ကလေးဘဝမှစ၍ အရွယ်ရောက်သည်အထိ အမြဲလိုလို အရိုက်ခံခဲ့ရသည်။

ထို့ကြောင့် သူ့ဘဝတွင် အကြောက်ရဆုံးသူကို မေးလာလျှင် သူ့မိခင်သည် ထင်ရှားသော အဖြေဖြစ်သည်။

သူသည် အသက် ၁၂ နှစ်ခန့်က သူ့မိခင်သည် သူ့ကို အပြင်းအထန်ဆုံး ပြုမူခဲ့သော အချိန်ကို မှတ်မိနေခဲ့သည်။

သူ၏ ဆယ်ကျော်သက်အရွယ် ပုန်ကန်တတ်သောအကျင့်ကြောင့် သူသည် နေ့တိုင်းလိုလို ကြမ်းတမ်းစွာ အရိုက်ခံခဲ့ရသည်။ တစ်ခါတစ်ရံတွင် သူသည် ခြေထောက်ထော့နဲ့ဖြင့် လမ်းလျှောက်ရသည်။ သို့မဟုတ် မတ်တတ်မရပ်နိုင်ဘဲ ထိုင်၍သာ နေနိုင်သည်။

သူ၏ ဆယ်ကျော်သက်အရွယ်ကို အတင်းအကြပ် ဖိနှိပ်ခံခဲ့ရသော ထိုကာလအတွင်း သူသည် မည်သို့ အသက်ရှင်ခဲ့သည်ကို မသိခဲ့ပေ။ ယနေ့ထိတိုင် သူသည် မှတ်မိရန် ဆန္ဒမရှိပေ။

ယခုတွင် သူ၏ ရှေ့တွင် ရပ်နေသော အဘွားအိုကို ရုတ်တရက် မြင်လိုက်ရသောအခါ ကျန်းယောင်ဖေးသည် အလိုလို တုန်ယင်သွားမိခဲ့သည်။ သူ့ကို တုန်ယင်စေခဲ့သည်မှာ ထူးဆန်းမှုကြောင့် မဟုတ်ဘဲ သူ့မိခင်အပေါ် သူ့ရင်ထဲမှ ထွက်ပေါ်လာသော နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ကြောက်ရွံ့မှုကြောင့် ဖြစ်ပေသည်။