ခေါင်းတလားနီ (အပိုင်း ၂)

အဘွားအို၏ မျက်နှာသည် ပြာနှမ်းနေပြီး သူမသည် တုန်ယင်နေသော ကျန်းယောင်ဖေးကို စိတ်မါလက်မပါ စိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။

ဤအချိန်တွင် ကျန်းယောင်ဖေး ခန္ဓာကိုယ်၏ အစိတ်အပိုင်းတိုင်းသည် အကြိမ်ကြိမ် အရိုက်ခံရပြီးနောက် နာကျင်ခြင်းကဲ့သို့ နာကျင်နေပုံရသည်။

သူ့ကို မျက်နှာမူထားသော အဘွားအိုသည် သူမ၏ ဘယ်ဘက်လက်ကို တဖြည်းဖြည်းချင်း ဆန့်ထုတ်လိုက်သည်။

ကျန်းယောင်ဖေးသည် အပြင်းအထန် တုန်ယင်သွားပြီး ချက်ချင်း သဘောပေါက်လိုက်သည်။ ဤသူသည် သူ့အမေ ဖြစ်နိုင်မည် မဟုတ်သလို သူ့အမေ၏ ဝိညာဉ်လည်း ဖြစ်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။ သူ့အမေသည် ထူးဆန်းမှုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့လျှင်ပင် သူမသည် ဤနေရာတွင် ပေါ်လာမည် မဟုတ်ပေ။

ခေါင်းတလားနီနှင့် သက်ဆိုင်သော ပြဿနာ ဖြစ်ရမည်။

ဤအချက်ကို သဘောပေါက်လာပြီးနောက် သူသည် သူ့ရှေ့ရှိ အဘွားအိုကို ဆက်၍ မကြည့်တော့ဘဲ ခေါင်းတလား၏ အဖုံးကို ပြန်ပိတ်ရန်နှင့် ခေါင်းတလားနီကို ပြန်ပိတ်ရန်အတွက် သူ၏ ခွန်အားအားလုံးကို အသုံးပြုခဲ့သည်။

အဖုံးပြန်ပိတ်သွားသည်နှင့် ကျန်းယောင်ဖေးသည် တံခါးပေါက်ဘက်သို့ ချက်ချင်း နောက်ဆုတ်ခဲ့သည်။

ခေါင်းတလားအဖုံးသည် ယခုအခါ ပြန်ပိတ်သွားသောကြောင့် တင်းကျပ်စွာပိတ်နေခဲ့သော တံခါးသည် ယခုအခါ ကောင်းစွာ အလုပ်လုပ်ခြင်း ရပ်သွားနိုင်သည် ဖြစ်ရာ သူသည် ပြန်သွားပြီး ထိုတံခါးကို စမ်းကြည့်လိုခဲ့သည်။

ဤနေရာတွင် ကျန်းယောင်ဖေး၏ ဓာတ်မီးရောင်သည် သူ့အမေကို ထိုးနေနေဆဲဖြစ်ပြီး သူ နောက်ဆုတ်သွားသည်နှင့် အဘွားအိုသည် သူ့နောက်သို့ ချက်ချင်းလိုက်လာခဲ့သည်။

“ထူးဆန်းမှုနှောင့်ယှက်ရေးကိရိယာ” ကို ကိုင်ထားသော်လည်း အဘွားအိုသည် သူ့ကို တိုက်ခိုက်ခြင်းမှ တားဆီးထားသော်လည်း သူမသည် ဖန်းကျွင်းကို နဂိုက ပြုလုပ်ခဲ့သကဲ့သို့ အငြိုးကြီး အဘွားအို နည်းတူ သူ့နောက်သို့ ဆက်လိုက်နိုင်ခဲ့သည်။

နှောင့်ယှက်ရေးကိရိယာသည်လည်း အကျိုးသက်ရောက်မှု သက်တမ်း ကန့်သတ်ထားသည်။ အကယ်၍ ပြိုင်ဘက်၏ သံလိုက်စက်ကွင်းသည် အလွန်အားကောင်းနေပါက နှောင့်ယှက်မှု ကာလသည်လည်း တိုတောင်းသွားမည်ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ကျန်းယောင်ဖေးကို အမြန်ဆုံး လှုပ်ရှားရန် တွန်းအားပေးနေသည်။ သူသည် တံခါးသို့ နောက်ဆုတ်သွားပြီး တံခါးလက်ကိုင်ကို လှည့်ရန် နောက်သို့ လှမ်းလိုက်သည်။

သူသည် အခြားအကြောင်းပြချက်တစ်ခုကြောင့်လည်း တုံ့ဆိုင်းမနေရဲခဲ့ပါ။ ဆာဒါကိုသည်လည်း အနီးအနားတွင် ပုန်းအောင်း၍ သူ့ကို တိုက်ခိုက်ရန် အခွင့်အရေးကို စောင့်ဆိုင်းနေနိုင်ခဲ့သည်။

အကယ်၍ “ထူးဆန်းမှုနှောင့်ယှက်ရေးကိရိယာ” သည် အလုပ်မလုပ်တော့ပါက ဆာဒါကိုတစ်ဦးတည်းကို ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းခြင်းသည် ဖြစ်နိုင်သေးသည်။ သို့သော် သူ့မိခင်ကပါ ပါလာပါက ပြန်တိုက်ခိုက်ရဲမည်ဟု သူ သူ့ကိုယ်သူ အာမခံနိုင်ခြင်း မရှိပေ။

မည်သို့ပင်ဆိုစေ ကလေးဘဝမှစ၍ သူ့နှလုံးသားထဲရှိ အရိပ်များသည် အလွန်ကြောက်စရာကောင်းနေခဲ့သည်။

ပို၍ဆိုးသည်မှာ ထွက်ပြေးရန် သူ၏ ယုံကြည်ချက်ပင် ပျောက်ကွယ်သွားနိုင်သည်။

ကလစ်!

တံခါးပွင့်သွားခဲ့သည်။

အလွန်စိတ်ပူပန်နေခဲ့သော ကျန်းယောင်ဖေးသည် ဝမ်းသာအားရဖြင့် တံခါးကို လက်နောက်ပြန်ဖြင့် ဆွဲလိုက်သည်။

ထိုအချိန်တွင် သူ့လက်ထဲရှိ “ထူးဆန်းမှုနှောင့်ယှက်ရေးကိရိယာ” သည် အနည်းငယ် တုန်ယင်သွားခဲ့သည်။ ဆိုလိုသည်မှာ စွမ်းအင် ကုန်ခမ်းလုနီးပြီ ဖြစ်ကြောင်း ဖော်ပြနေသည်။

ကျန်းယောင်ဖေးသည် ဘေးသို့ အမြန် ရွှေ့လိုက်သည်။ တံခါးကို လုံးဝ ပွင့်စေပြီး သူ၏ ညာခြေဖြင့် အပြင်သို့ ထွက်လိုက်သည်။

တစ်ချိန်တည်းတွင် သူသည် နှောင့်ယှက်ရေးကိရိယာကို ကိုင်ထားသော လက်မောင်းတွင် တင်းမာမှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ ကျန်းယောင်ဖေးသည် အဘွားအိုက ဘယ်အချိန်က သူ့အပေါ် ခုန်အုပ်လိုက်သည်ကို မသိဘဲ သူ့ဘယ်ဘက်လက်မောင်းကို ကိုက်လိုက်သည်ကို မြင်ရန် အောက်သို့ လျင်မြန်စွာ ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။

“မကောင်းတော့ဘူး”

ကျန်းယောင်ဖေးက သူ့လက်မောင်းကို အပြင်းအထန် လှုပ်ခါလိုက်ပြီး ညာဘက်လက်ဖြင့် လည်ပင်းပတ်လည်ရှိ “သံလိုက်စွမ်းအင်ဝတ်စုံ” ၏ သံလိုက်ချိတ်ကို လှမ်းလိုက်သည်။ ကျွမ်းကျင်မှုအပြည့်ဖြင့် သူသည် ချိတ်ကို ချိတ်ဆွဲလိုက်သည်။ “သံလိုက်ကာကွယ်ရေးဝတ်စုံ” သည် ယခုအခါ အသက်ဝင်သွားခဲ့သည်။

အဘွားအိုက ကိုက်ထားခြင်းကို လွှတ်လိုက်ပြီး ပြာနှမ်းနေသောလူသေ မျက်လုံးတစ်စုံဖြင့် တစ်ခုခုကို ရှာဖွေနေသကဲ့သို့ ဘေးဘီသို့ ကြည့်နေခဲ့သည်။

ဤအချိန်တွင် သူမသည် ကျန်းယောင်ဖေးကို မမြင်တော့ပေ။

ကျန်းယောင်ဖေးသည် တံခါးအပြင်ဘက်တွင် ရပ်နေခဲ့သည်။ သူ၏ ခေါင်းသည် ဘေးဘက်သို့ လှည့်နေပြီး သူသည် ခေါင်း ဘယ်ညာရမ်းနေသော အဘွားအိုကို ကြည့်နေခဲ့သည်။

သူ့ရှေ့မှ လူသည် သူ့အမေ၏ ပုံတူ ဖြစ်သည်။ ထိုအချိန်တွင် ကျန်းယောင်ဖေးကို မှတ်ညဏ်ထဲတွင် ပိတ်မိနေသကဲ့သို့ ထူးဆန်းသော ထင်‌ယောင်ထင်မှား ဖြစ်စေခဲ့သည်။

သူသည် သူ့ကိုယ်သူ စိတ်တည်ငြိမ်အောင် ထိန်းချုပ်လိုက်ပြီး စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောဘဲ ဒုတိယခြေကို လှမ်း၍ တံခါးအပြင်ဘက်သို့ ရွှေ့လိုက်လေသည်။

နောက်သို့ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ “အမေ” သည် ထိုနေရာတွင် ရပ်နေဆဲဖြစ်ပြီး သူမ၏ ပစ်မှတ်ကို မတွေ့နိုင်သေးပေ။

အကိုက်ခံခဲ့ရသော သူ့လက်မောင်းကို အောက်သို့ ကြည့်လိုက်သောအခါ “သံလိုက်ကာကွယ်ရေးဝတ်စုံ” အလွှာဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားခဲ့သည်အတွက် သူ ကျေးဇူးတင်ခဲ့သည်။ သူ့လက်မောင်းသည် အကိုက်ခံရခြင်းကြောင့် ထိခိုက်မှုမရှိခဲ့ပေ။ အကိုက်ခံရခြင်းသည် “သံလိုက်စွမ်းအင်ဝတ်စုံ” အပေါ်တွင် အပြည့်အဝ ကျရောက်ခဲ့ပြီး ဖိအားကြောင့် နာကျင်မှုကိုသာ ဖြစ်စေခဲ့သည်။

“အမေ” ကို နောက်ဆုံး နက်ရှိုင်းစွာ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သောအခါ ကျန်းယောင်ဖေး၏ နှလုံးသားထဲတွင် ထူးဆန်းသော ခံစားချက်တစ်မျိုး ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်။ သူသည် တံခါးပိတ်ရန် လက်တစ်ဖက် ဆန့်ထုတ်လိုက်ပြီး လမ်းတစ်ဖက်သို့ ခပ်သွက်သွက် လျှောက်သွားခဲ့လေသည်။

ဤနေရာသည် တုံ့ဆိုင်းနေရမည့် နေရာမဟုတ်ပေ။ သို့သော် ယခုအခါ လွတ်မြောက်ရန် အကောင်းဆုံးအခွင့်အရေး ဖြစ်နေသည်။ ခေါင်းတလားနီသည် အိမ်ထဲတွင် ရှိနေဆဲဖြစ်သည်ကို အခွင့်ကောင်းယူ၍ သူ ချက်ချင်း ပြန်သွားပြီး အခြားသူများကို ခေါ်မည်ဖြစ်သည်။ ထို့နောက် “ဇီးသီးတော” နှင့် အနီးဆုံး အိမ်သို့ အပြေးသွားမည်ဖြစ်သည်။ သူတို့သည် “မီးအိမ်ကိုင်အမျိုးသမီး” ၏ အကာအကွယ်ကို ဖောက်ထွင်း၍ ရွာဝင်ပေါက်သို့ ထွက်ပြေးရန် အခွင့်အရေးကို စောင့်ဆိုင်းကြမည်ဖြစ်သည်။

ထိုသို့ ပြုလုပ်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်နှင့် ရုတ်တရက် သူ့မျက်လုံးများရှေ့တွင် တစ်စုံတစ်ရာကို မြင်လိုက်ရသည်။ လမ်းတစ်ဖက်တွင် ပုံသဏ္ဌာန် သုံးခုသည် လမ်းအလယ်ကို ဖြတ်၍ သူ့ရှိရာသို့ လျှောက်လာနေသည်ကို သူ သတိပြုမိလိုက်သည်။

အခြားတစ်ဖက်သို့ ကျန်းယောင်ဖေး ရောက်ရှိလာချိန်တွင် ပြန်လည်စုဖွဲ့ရန် လမ်းကြားတစ်ခုကို အတိုဆုံးလမ်းဖြင့် ဖြတ်ရန် ပြင်ဆင်နေခဲ့သည်။ ချဉ်းကပ်လာသော ပုံသဏ္ဌာန်များကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူ၏ မျက်လုံးများ လင်းလက်သွားပြီး ပျော်ရွှင်မှုသည် သူ့မျက်ခုံးများသို့ ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။

သူ၏ အကြည့်သည် ပို၍ ပြတ်သားလာပြီး သူသိသော လူများကို လျင်မြန်စွာ မှတ်မိလိုက်သည်။

“ရှောင်မို၊ ကျန်းဒီ၊ ဒီကို လာကြ” ဟု သူသည် လက်ဝှေ့ယမ်း၍ တိုးညင်းစွာ ခေါ်လိုက်သည်။

ကျန်းရှောင်မိုနှင့် ကျန်းဒီတို့ ဘေးတွင် ရပ်နေသူမှာ ယန်ကျွန်းဇဲဖြစ်သည်။ သူသည်လည်း လမ်းအလယ်တွင် လျှောက်နေခဲ့သည်။ သူ့အပေါ်ရှိ လရောင်က သူ့အရိပ်ကို သူ့နောက်တွင် ရှည်လျားစေပြီး သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ကူကယ်ရာမဲ့ခြင်းနှင့် ဝမ်းနည်းခြင်း အမူအရာများ ရှိနေသည်။

ဖန်းနင်၏ အရိပ် ထွက်ပြေးခဲ့သည့် ပထမဆုံး အဖြစ်အပျက်ပြီးနောက် ယခုလေးတင် ယန်ကျွန်းဇဲသည် ကျန်းရှောင်မိုနှင့်အတူ တူညီသော နည်းလမ်းကို ကြိုးစားခဲ့သည်။

တစ်ကြိမ် လှည့်စားခံရပြီးနောက် ဖန်းနင်သည် ဤတစ်ကြိမ်တွင် ပေါ်လာရန် ငြင်းဆန်ခဲ့သည်ကို မည်သူက ထင်မှတ်ထားမည်နည်း။

ကျန်းရှောင်မိုသည် ပုန်းအောင်းနေသည်ဖြစ်စေ မနေသည်ဖြစ်စေ ဖန်းနင်သည် တစ်ဖန် ပေါ်လာရန် ခေါင်းမာစွာ ရွေးချယ်ခဲ့ခြင်း မရှိပေ။

ယန်ကျွန်းသည် လရောင်အောက်တွင် ယုံကြည်မှုရှိစွာ ရပ်တည်နိုင်ခဲ့သောကြောင့် ဤသည်မှာလည်း ကောင်းမွန်ခဲ့သည်။ သို့သော် ခေတ္တခဏမျှသာ ဖြစ်သည်။

တကယ်တော့ ယန်ကျွန်းဇဲသည် အတော်လေး စိတ်ဆိုးနေခဲ့သည်။ ယခုအခါ သူ့ဘေးတွင် နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းသူများ ရှိနေပြီ ဖြစ်သောကြောင့် သူသည် အငြိုးကြီး အဘွားအိုနှင့်အတူ နောက်ဆုံးအကြိမ်က ပြုလုပ်ခဲ့သကဲ့သို့ သူတို့၏ အကူအညီကို အသုံးပြုနိုင်ခဲ့ပါက ဖန်းနင်ကို အနိုင်ယူရန် အကောင်းဆုံးနည်းလမ်း ဖြစ်လိမ့်မည်။

သို့သော် ဇာတ်လမ်း၏ ရလဒ်များသည် အမြဲတမ်း မမျှော်လင့်ဘဲ ကွဲပြားနေခဲ့သည်။

“‌ ခေါင်းမွေးထောင်” (အနိမ့်) မစ်ရှင်မှ ထူးဆန်းမှုသည်ပင် ပေါ်လာရန် အလွန်ကြောက်နေရသည်မှာ မည်သို့ ဖြစ်နိုင်သည်ကို သူသည် ဤအတောအတွင်း ကျန်းရှောင်မို၏ စွမ်းရည်များ အားကောင်းလာခဲ့ခြင်း ရှိမရှိ မေးမြန်းခဲ့သည်။

ယန်ကျွန်းဇဲက အငြိုးကြီး အဘွားအိုသည် ရုပ်ထုဝိညာဉ်တစ်ပိုင်းသာ ဖြစ်သော်လည်း နောက်ဆုံးအကြိမ်က ကျန်းရှောင်မို လှည့်စားခံခဲ့ရပုံကို ပြန်သတိရခဲ့သည်။

ကျန်းရှောင်မိုက ရှက်ရွံ့စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ ဤကာလအတွင်း သူမ၏ အတွင်းရှိ သံလိုက်အားသည် အမှန်တကယ်ပင် သိသိသာသာ တိုးလာခဲ့သည်။ သူမက အပြင်ထွက်ပြီးနောက် ကြယ်လေးပွင့် နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းသူ စစ်ဆေးမှုအတွက် လျှောက်ထားရန် ရည်ရွယ်ခဲ့လေသည်။