ခေါင်းတလားနီ (အပိုင်း ၇ )

ကျန်းရှောင်မိုက ခေါင်းတလားနီရှိရာသို့ ကြည့်လိုက်ရာ အန္တရာယ် တစ်စုံတစ်ရာ မရှိကြောင်း တွေ့လိုက်ရသည်။ ထို့နောက် သူမက တိုးညှင်းသော အသံဖြင့် တောင်းပန်သည့်သဘောဖြင့် “ငါ မူလတန်းတုန်းက ငါ့ဦးလေးက ငါ့ကို အရမ်း နောက်ပြောင်ရတာ ကြိုက်တယ်။ သူက ငါ့ရဲ့ နောက်မှာ မထင်မှတ်ဘဲ လာရပ်ပြီး ငါ့ရဲ့ ပုခုံးကို လာပုတ်တာမျိုး လုပ်တယ်။ အဲဒီလို လုပ်လိုက်တိုင်း ငါ သတိမထားမိတာကြောင့် အကြိမ်အနည်းငယ်မှာ သူက ငါ့ကို ကြောက်လန့်ပြီး မျက်ရည်ကျအောင် လုပ်ခဲ့တယ်။ အဲဒါကြောင့် နောက်ပိုင်းမှာ အထက်တန်းရောက်တဲ့အထိ ငါ့ရဲ့ နောက်မှာ တစ်ခုခု ရှိနေတယ်လို့ အမြဲ စိုးရိမ်မိနေတယ်” ဟု ပြောသည်။

ကျန်းရှောင်မို ပြောနေချိန်တွင် ယန်ကျွန်းဇဲ၏ နှလုံးသားသည် တုန်ခါနေပြီး ဗုံတီးနေသကဲ့သို့ ခုန်နေသည်။

သူက လည်ချောင်းထဲတွင် တံတွေးကို ခက်ခက်ခဲခဲ မျိုချလိုက်ပြီး “ငါ ပြောတာကို နားထောင်ပါ။ ခဏနေရင် ငါတို့ရဲ့ နောက်ကနေ တစ်ခုခုက ပုခုံးကို လာပုတ်လိမ့်မယ်။ မင်း ပြင်ဆင်ထားရမယ်၊ စိတ်လှုပ်ရှားမသွားနဲ့၊ နောက်လှည့်မကြည့်နဲ့၊ ပြီးတော့ မင်းရဲ့ဓားနဲ့ နောက်ပြန်လှည့်ပြီး လုံးဝ မခုတ်နဲ့” ဟု ပြော လိုက်လေသည်။

ကျန်းရှောင်မိုသည် ဤစကားများကြောင့် သိသိသာသာ ကြောက်လန့်သွားသည်။

ယန်ကျွန်းဇဲ ဆက်ပြောသည်။ “ငါ မင်းကို ဘာလို့ မခုတ်စေချင်တာလဲဆိုတော့ အကြောင်းရင်းနှစ်ခု ရှိတယ်။ ပထမအချက်က ငါ ဒီဝိဉာဉ်ရဲ့ စွဲလမ်းမှုကို ဖြေရှင်းချင်တာ။ ပြီးတော့ လုံးဝ မလိုအပ်ဘဲ တိုက်ခိုက်ခြင်းကို ရှောင်သင့်တယ်။ ဒုတိယအချက်က ဒါက ‘ထိတ်လန့်ခြင်း’ ဝိညာဉ်ဖြစ်တယ်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် မင်း အနိုင်ယူနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ယုံကြည်ရတဲ့ အကြောင်းရင်းတွေ အများကြီး ငါ့မှာ ရှိတယ်”

ယန်ကျွန်းဇဲ ဤသို့ ပြောပြီးနောက် ကျန်းရှောင်မိုသည် အလွန် စိတ်ရှုပ်ထွေးနေသည်ကို တွေ့ရပြီး ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ “မင်း မေးစရာရှိရင် ငါ့ကို မေးလို့ရတယ်”

ကျန်းရှောင်မိုက “‘ထိတ်လန့်ခြင်း’ ဆိုတာ ဘာလဲ။ ပြီးတော့ ဘာလို့ တစ်ခုခု ရှိလာမယ်ဆိုတာကို မင်း ဒီလောက် သေချာနေတာလဲ…” ဟု မေးသည်။

သူမ စကားမဆုံးမီ သူတို့နှစ်ယောက်၏ နောက်မှ ချပ်ခနဲ အသံ ထွက်ပေါ်လာပြီး ပုခုံးကို ပုတ်ခံလိုက်ရသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

ထိုအချိန်တွင် ယန်ကျွန်းဇဲက စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပြင်ဆင်ထားပြီး ဖြစ်၍ များစွာ တုံ့ပြန်ခြင်း မရှိပေ။ သို့သော် ကျန်းရှောင်မိုသည် အသံကျယ်‌လောင်စွာ အော်လိုက်မိသည်။ သူမ အော်သံ ထွက်သွားသည်နှင့် သူမက လက်ဖြင့် ပါးစပ်ကို လျင်မြန်စွာ ပိတ်လိုက်ရာ အလွန် လျင်မြန်စွာ တုံ့ပြန်ခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း ကျန်းရှောင်မိုက နောက်သို့ လှည့်ကြည့်ချင်ခဲ့သည်။

ယန်ကျွန်းဇဲ ထိုအမူအရာသည် မည်မျှ ရင်းနှီးကြောင်း မသိဘဲ သူမ၏ လည်ပင်းကို သူ၏ လက်မောင်းဖြင့် အမြန် ဖက်လိုက်ပြီး “နောက်လှည့်မကြည့်နဲ့၊ အဲဒါက အသုံးမဝင်ဘူး”

ယခု သူတို့နှစ်ဦးစလုံးသည် တံခါးဘောင်နှင့် နံရံမှ ခြေတစ်လှမ်းခွဲခန့် အကွာတွင် ပိတ်ထားခဲ့သော တံခါးကို ကျောပေး၍ ရပ်နေကြသည်။ ကျန်းရှောင်မို ထိုသို့သော အကွာအဝေးတိုတိုတွင် တစ်စုံတစ်ယောက်က သူတို့နောက်သို့ ပေါ်လာနိုင်သည်ကို မယုံနိုင်ပေ။

ဝိညာဉ်က နံရံထဲမှ တိုက်ရိုက် ပေါ်လာခြင်း ဖြစ်နိုင်သလား။

“ရှေ့ကို ခြေလှမ်းအနည်းငယ် ရွေ့ရအောင်” ဟု ယန်ကျွန်းဇဲ အကြံပေးသည်။

ကျန်းရှောင်မို သူမ၏ သံလိုက်ဓားကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ရင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ယန်ကျွန်းဇဲနှင့်အတူ ရှေ့သို့ ခြေလှမ်းငါးလှမ်း လှမ်းလိုက်ပြီးမှ ရပ်လိုက်သည်။

ဤအချိန်တွင် သူတို့ ခေါင်းတလားနီနှင့် အနည်းငယ် ပိုမို နီးကပ်လာသည်။ ဤသည်မှာ အပြင်ဘက်မှ လရောင် အရောက်ဆုံးနေရာ ဖြစ်သည်။ သူတို့ ရှေ့သို့ ဆက်သွားပါက လုံးဝ အမှောင်ထုထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားပေလိမ့်မည်။

“ဒီမှာ ခဏ ရပ်နေရအောင်” ဟု ယန်ကျွန်းဇဲ ကပြောလိုက်သည်။

ထိုအချိန်တွင် သူတို့၏ ကျောပေါ်သို့ အေးစိမ့်စိမ့် ခံစားမှု ဖြတ်သွားပြီး ချပ်ခနဲ အသံဖြင့် နောက်တစ်ကြိမ် ပုတ်ခံလိုက်ရသည်။

ယခုတစ်ကြိမ်တွင် ကျန်းရှောင်မို မအော်တော့ပေ။ သူမ တုန်ယင်သွားပြီး “ဘာလို့ နောက်ပြန်မကြည့်ရတာလဲ” ဟု မေးသည်။

သူမ၏ ဆိုလိုရင်းမှာ သူမ ယခင်က ဝိညာဉ်အမျိုးမျိုးကို မြင်ဖူးသဖြင့် မည်သည့် ဝိညာဉ်ကမှ နောက်ပြန်ကြည့်ရုံဖြင့် သူမကို ကြောက်လန့်စေနိုင်ဖွယ် မရှိကြောင်း ဖြစ်သည်။

ယန်ကျွန်းဇဲ သူမကို ကြည့်ရန် ခေါင်းလှည့်လိုက်သည်။ သူ၏ မျက်နှာအမူအရာသည် ထူးဆန်းနေသည်။ “ငါ ပြောတာက မင်း နောက်လှည့်ကြည့်ပြီး ဝိညာဉ်ကို မမြင်ရဘဲ မင်းရဲ့ ဦးလေးကိုပဲ မြင်လိုက်ရရင် ဘာလုပ်မလဲ”

“အား!” ကျန်းရှောင်မို၏ မျက်နှာမှ သွေးများ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

“တွေ့လား၊ ငါ ပြောရုံနဲ့တောင် မင်း ဒီလို ကြောက်သွားတာ။ ပုခုံးကို လာပုတ်တဲ့သူက မင်းဦးလေး တကယ်ဖြစ်နေရင် မင်းအတွက် ပိုပြီး အန္တရာယ်များနိုင်တယ်လို့ ငါ စိုးရိမ်တယ်” ဟု ယန်ကျွန်းဇဲက သူမကို စိုက်ကြည့်ရင်း လေးနက်စွာ ပြောသည်။

“ဒီဝိညာဉ်ကတော့…” ကျန်းရှောင်မိုက အံ တင်းတင်းကြိတ်ပြီး ပြောသည်။

“ဟုတ်တယ်၊ အဲဒါက မင်းရဲ့ နှလုံးသားထဲက အနက်ရှိုင်းဆုံး ကြောက်ရွံ့မှုတွေကို နှိုးဆွပေးနိုင်တယ်” ဟု ယန်ကျွန်းဇဲက သူမ၏ စကားကို ဖြတ်ပြီး ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

“ခဏလောက်တော့ ကျောချင်းကပ် ရပ်နေရအောင်။ အဲဒါဆို ငါတို့နောက်က တစ်ယောက်ယောက် ပုခုံးကို ပုတ်မှာကို မကြောက်ရဘူး၊ ပြီးတော့ ငါတို့ ခေါင်းတလားပတ်ဝန်းကျင်ကို လေ့လာဖို့ အခွင့်အရေးလည်း ရတာပေါ့” ဟု ကျန်းရှောင်မို အကြံပေးလိုက်သည်။

ယန်ကျွန်းဇဲ၏ မျက်နှာအမူအရာ တောင့်တင်းသွားပြီး သူမ၏ မျက်လုံး တောက်တောက်များကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ “မစ္စကျန်း၊ မင်း ဒီလို အကြံပေးလိုက်ခြင်းက လရောင်အောက်မှာ ဖန်နင်နဲ့ လက်ချင်းတွဲပြီး ကျောချင်းကပ် ရပ်နေခဲ့တုန်းက ငါ ခံစားခဲ့ရတဲ့ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းမှုနဲ့ အေးစိမ့်မှုတို့ကို ငါ့ကို ပြန်လည် အမှတ်ရစေတယ်ဆိုတာ မင်း သဘောပေါက်လား”

ဤစကားကို ပြောပြီးနောက် ယန်ကျွန်းဇဲက မြေကြီးပေါ်ရှိ သူ၏ မှိန်ဖျော့သော အရိပ်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်လေသည်။