ခေါင်းတလားနီ (အပိုင်း ၉)

ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပြောရရင် ဒီအခန်းထဲကို ဝင်လာပြီး ခေါင်းတလားနီကို မြင်ကတည်းက၊ ပြီးတော့ ထူးဆန်းမှုတွေ ဆက်တိုက် ကြုံတွေ့ရကတည်းက ဒီခေါင်းတလားရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်၊ ဘယ်နေရာမှာ စွဲလမ်းမှု ရှိလဲ၊ ပြီးတော့ ဘယ်လို ဖယ်ရှားရမလဲဆိုတာကို ငါ ကောင်းကောင်း မသိသေးဘူး။

ပထမတော့ ယန်ကျွန်းဇဲက ခေါင်းတလားကို မဖွင့်ဘဲ စကားပြောခြင်းဖြင့် နှိပ်စက်မှုကို ဖြေရှင်းနိုင်မယ့် အားနည်းချက်တစ်ခုကို ဖော်ထုတ်နိုင်မယ်လို့ ထင်ခဲ့သည်။ ဒါပေမယ့် အခုတော့ ခေါင်းတလားထဲကို ဝင်ဖို့ လိုအပ်ပုံရသည်။

အမှန်တကယ်ပင် သူ ခေါင်းတလားထဲ ဝင်လိုက်သည်နှင့် ရင်းနှီးသော မက်ဆေ့ချ်တစ်ခု သူ့စိတ်ထဲ ပေါ်လာသည်။

[ခေါင်းတလားနီမှ အစပျိုးသော တာဝန်ခွဲအသစ်။]

မိုမိသားစုရွာသို့ ရောက်ရှိပြီးနောက် ယန်ကျွန်းဇဲ[ခေါင်းတလားနီ] တာဝန်ကို စတင်တွေ့ရှိချိန်မှစ၍ တာဝန်ခွဲတစ်ခု ပါဝင်သည်ကို သိခဲ့သည်။

သို့သော်လည်း တာဝန်ခွဲကို အစပျိုးရန် ခေါင်းတလားထဲ ဝင်ရမည်ဟု သူ မထင်ထားခဲ့ပေ။

အနီးကပ် ကြည့်လိုက်ရာ ၎ တာဝန်အကျဉ်းချုပ်အသစ်ဖြစ်သည်။

[တာဝန်အမည်: တီးတိုးပြောဆိုခြင်း;

တာဝန်အဆင့်: ကြောက်စရာကောင်း (အနိမ့်);

တာဝန်နောက်ခံ: ဤခေါင်းတလားနီမှ မည်မျှကြာအောင် ဝါးမျိုခံထားရသည်ကို မမှတ်မိတော့ပေ။ အလွန် အထီးကျန်နေပြီး ဤနေရာမှ ထွက်ခွာနိုင်ခြင်း မရှိပေ။ ရာပေါင်းများစွာသော နှစ်များတစ်လျှောက် မည်သူနှင့်မျှ ဆက်သွယ်ပြောဆိုနိုင်ခြင်း မရှိခဲ့ဘဲ တီးတိုးပြောဆိုရုံမျှဖြစ်စေ တစ်စုံတစ်ဦးနှင့် စကားပြောရန် လိုအပ်သည်;

တာဝန်ဖော်ပြချက်: အမှန်တကယ် အထီးကျန်မနေကြောင်း သိစေရန်;

တာဝန်ဆုလာဘ်: ဒိုင်မေးရှင်း စွမ်းအင်မှတ် ၁၀၀၀;

တာဝန် ပြစ်ဒဏ်: ခေါင်းတလားထဲတွင် ထာဝရ နေထိုင်ရမည်;

တာဝန် အကြံပြုချက်များ: ၁၊ နတ်ဆိုးကို ချုပ် နှောင်၍ မရနိုင်ပါ။ ၂၊ ပြောသမျှကို အကုန်လုံး မယုံကြည်နိုင်ပါ။ ၃၊ အလင်းရှိသော နေရာများကို မကြိုက်ပါ;]

မှတ်ချက်: ဤခေါင်းတလားနီ၏ လျှို့ဝှက်ချက်ကို သိနိုင်သည်;]

မက်ဆေ့ချ်သည် အလျင်အမြန် ပေါ်လာပြီး ယန်ကျွန်းဇဲ ခေါင်းတလားထဲသို့ ကြုံပြီး ဝင်ရောက်ပြီး မက်ဆေ့ချ်ကို မြင်လိုက်ရသည်နှင့် ခေါင်းတလားအစွန်းကို ကိုင်ထားသော သူ၏လက်ကို လွှတ်လိုက်သည်။

သူ ယခင်က ထင်ထားခဲ့သည့်အတိုင်း ခေါင်းတလားသည် အပြင်ဘက်မှ သာမန်ခေါင်းတလား၏ တစ်ဝက်ခန့်သာ ရှိသော်လည်း အတွင်းပိုင်း နေရာသည် လုံးဝ ခန့်မှန်း၍ မရနိုင်ပေ။

ယန်ကျွန်းဇဲ ခေါင်းတလားထဲသို့ ဝင်ရောက်ပြီးနောက် သူ့ခြေထောက်များသည် အောက်ဘက်သို့ ရှည်ထွက်သွားသည်။ သူ လဲကျတော့မည်ဟု ထင်နေစဉ်တွင် သူ၏ ခြေထောက်များသည် နောက်ဆုံးတွင် တစ်ခုခုကို ထိမိပြီး သစ်သားနက်တစ်တုံးပေါ်တွင် ရပ်နေသကဲ့သို့ ဖြစ်သည်။

သူ လက်များကို လွှတ်ချလိုက်ပြီး မီးပိတ်ထားပြီးဖြစ်သော ဓာတ်မီးကို ဘောင်းဘီအိတ်ကပ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။ သူ့မျက်စိရှေ့မှ အရာအားလုံးသည် မှောင်မိုက်နေပြီး ဘာကိုမှ မမြင်ရတော့ပေ။

သူ စက္ကန့်အနည်းငယ် စောင့်လိုက်ရာ ပတ်ပတ်လည်သည် သေဆုံးသကဲ့သို့ တိတ်ဆိတ်နေသည်။

ယန်ကျွန်းဇဲပတ်ပတ်လည်ကို စတင် စမ်းသပ်ကြည့်သည်။

ဤအချိန်တွင် သူ ရပ်နေသော်လည်း သူ့တစ်ကိုယ်လုံးသည် ခေါင်းတလားအတွင်း၌ ရှိနေသေးပြီးခေါင်းတလားအတွင်းပိုင်းရှိ အမှန်တကယ် ထူးခြားသော နေရာကို ညွှန်ပြနေသည်။ ယန်ကျွန်းဇဲ ခန့်မှန်းထားသည့်အတိုင်းပင် ဖြစ်သည်။

ခဏကြာ စမ်းသပ်ကြည့်ပြီးနောက် အတွင်းပိုင်းနေရာသည် သိပ်မကျယ်ကြောင်း အမြန် အတည်ပြုခဲ့ပြီး ထောင့်မှန်ပုံစံ ဖြစ်ပြီး အတိုင်းအတာအရသာ မြင့်မားနေသည်။

ထိုထောင့်မှန်သည် ခေါင်းတလားအတွင်းရှိ ပုံမှန်အရွယ်အစားနှင့် တူသော်လည်း အနည်းငယ် ပိုကျယ်သည်။ ထို့ကြောင့် ယန်ကျွန်းဇဲ ခြေလက်များကို လုံးဝ ဆန့်ထုတ်၍ အိပ်နိုင်သည်။

[တီးတိုးပြောဆိုခြင်း] တာဝန်၏ မိတ်ဆက်တွင် “ဝိညာဥ်” နှင့် စကားပြောရန် လိုအပ်သည်ဟု ဖော်ပြထားသည်။ ဆိုလိုသည်မှာ ဝိညာဉ်နှင့် အတူနေပြီး အချိန်အကြာကြီး မည်သူနှင့်မျှ ဆက်သွယ်ပြောဆိုနိုင်ခြင်း မရှိသည့် ပြဿနာကို ဖြေရှင်းပေးရန် ဖြစ်သည်။

ထိုသို့ တွေးမိသည်နှင့် ယန်ကျွန်းဇဲ လှဲချလိုက်သည်။ သူသည် ဤပုံစံဖြင့် အခြားတစ်ဖက်ကို ရင်ဆိုင်ရန် အသင့်ပြင်လိုက်လေသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် လူသည် လှဲလျက်ရှိပါက ဤဆက်သွယ်မှုပုံစံသည် သူတို့အပေါ် ဖိအားနည်းစေပြီး တာဝန်ပြီးမြောက်ရန် အထောက်အကူ ဖြစ်စေသည်။

သူ လှဲချပြီး မကြာမီတွင် သူ့ပတ်လည်၌ လှုပ်ရှားမှုများ ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

တွားသွားသံတစ်ခုသည် အလွန်မဝေးသောနေရာမှ ချဉ်းကပ်လာသည်။

ယန်ကျွန်းဇဲ အနည်းငယ် စိတ်ရှုပ်ထွေးသွားသည်။ သူသည် အစောပိုင်းက ပတ်ပတ်လည်ကို စမ်းသပ်ခဲ့ရာ ပတ်ပတ်လည်ရှိ အမှန်တကယ်နေရာသည် အလွန်သေးငယ်သည်။ သို့သော် အသံက တစ်စုံတစ်ခုသည် အကွာအဝေးတစ်ခုကို တွားသွားရန် လိုအပ်ပုံရသည်။ ဝိညာဉ်သည် ဘယ်ကနေ တွားလာသည်ကို သူ မသိပေ။

သူ၏ စိတ်ထဲတွင် မေးခွန်းများ ရှိနေသော်လည်း ယန်ကျွန်းဇဲသည် မရွေ့ဘဲ ငြိမ်သက်စွာ လှဲလျက် စောင့်နေခဲ့သည်။

တွားသွားသံသည် ပိုမိုနီးကပ်လာပြီး တစ်မိနစ်ပင် မပြည့်မီတွင် အရိုးအေးစေမည့် အသက်ရှူသံသည် သူ့ကိုယ်၏ ဘယ်ဘက်ခြမ်းမှ ချဉ်းကပ်လာသည်။

ဤကိုယ်ခန္ဓာမှ ထွက်လာသော အေးစက်သော အငွေ့အသက်သည် အလွန်ပြင်းထန်သဖြင့် ယန်ကျွန်းဇဲနောက်ကျော မျက်နှာ အမျိုးသမီးနှင့် ပထမဆုံးအကြိမ် တွေ့ဆုံခဲ့သည်ကို သတိရစေသည်။

ခေါင်းတလားနီမှ ထွက်ခွာနိုင်ပါက နောက်ကျောမှ မျက်နှာရှိသော အမျိုးသမီးအဆင့်တွင် ရှိမည်ဟု သူ ယုံကြည်သည်။

ထိုလူ ချဉ်းကပ်လာပြီးနောက် ယန်ကျွန်းဇဲကို မထိခဲ့ပေ။ သူ ခန့်မှန်းသည်မှာ သူတို့အကြားတွင် လက်တစ်ဆစ်ခန့် အကွာအဝေး ရှိသည်။

ဤအကွာအဝေးသည် အလွန် နီးကပ်သော်လည်း အခြားတစ်ဖက်သည် ငြိမ်သက်နေပြီး မည်သည့်လှုပ်ရှားမှုမှ မရှိဘဲ သည်းမခံနိုင်လောက်အောင် အေးစက်ကာ ထိုးဖောက်နိုင်သော အငွေ့အသက်ကို ထုတ်လွှတ်နေသည်။

ယန်ကျွန်းဇဲက ပထမဦးဆုံး စကားပြောရန် မသင့်တော်ဟု မထင်ခဲ့ပေ။ တာဝန် အကြံပြုချက်များက တီးတိုးပြောဆိုရန် အကြံပြုထားသော်လည်း ဘာပြောရမည်၊ ဘယ်အကြောင်းအရာ၊ ဘယ်အထိ သွားနိုင်သည်ကို မသိသောကြောင့် သူ တိတ်ဆိတ်နေပြီး အခြားတစ်ဖက်မှ စကားစရန် စောင့်နေခဲ့သည်။

ထိုအတောအတွင်း သူသည် အချိန်ကိုလည်း စောင့်ကြည့်နေခဲ့သည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ထူးဆန်းမှုကို မဖြေရှင်းဘဲ ခေါင်းတလားထဲတွင် အချိန်အကြာကြီး ကုန်ဆုံးခြင်းသည် အပြင်ဘက်ရှိ ကျန်းရှောင်မိုအတွက် အန္တရာယ် ဖြစ်စေနိုင်သည်။

သူ့ဘေးမှ လူသည် အိပ်ပျော်နေသကဲ့သို့ တိတ်ဆိတ်နေသည်။

ယန်ကျွန်းဇဲ သူ့ဓာတ်မီးကို ဖွင့်ပြီး အခြားသူအပေါ် ထိုးကြည့်ချင်စိတ်ကို ထိန်းချုပ်ထားသည်။ တာဝန် အကြံပြုချက်များအရ ထိုဝိညာဉ်သည် အလင်းကို မကြိုက်ဘဲ တိုက်ရိုက် အလင်းမပြသင့်ကြောင်း သူ သိသည်။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဤသတ္တဝါသည် အလွန်ကြောက်စရာကောင်းနေပုံရသော်လည်း ယခု သူ မမြင်ရသောကြောင့် ယန်ကျွန်းဇဲက လျစ်လျူရှုထားသည်။

သို့သော် သူ၏ အချိန်သည် အကန့်အသတ် ရှိသည်။ သူသည် ယခင်တာဝန်များကဲ့သို့ ထူးဆန်းမှုနှင့် အချိန်ဖြုန်းနေ၍ မရနိုင်ပေ။

ခဏမျှ စောင့်ကြည့်ပြီးနောက် အခြားတစ်ဖက်မှ လှုပ်ရှားမှု မရှိသောကြောင့် ယန်ကျွန်းဇဲကဆက်လက် ထိန်းချုပ်ထားနိုင်ခြင်း မရှိတော့ဘဲ လည်ချောင်းကို ရှင်းလိုက်သည်။ သူ့ဘေးရှိလူသည် အနည်းငယ် ရွေ့လျားသွားသော်လည်း တိတ်ဆိတ်နေခဲ့သည်။

သူက ဝိညာဉ်နှင့် တီးတိုးပြောဆိုရန် လိုအပ်သည်ကို သတိရပြီး ယန်ကျွန်းဇဲက သူ၏အသံကို တတ်နိုင်သမျှ လျှော့ချလိုက်ပြီး နောက်ဆုံးတွင် “ခွင့်ပြုပါ… ခင်ဗျားကို ဘယ်လို ခေါ်ရမလဲ” ဟု မေးလိုက်လေသည်။