မီးအိမ်ကိုင် အမျိုးသမီး (ဇာတ်သိမ်း)

“လူ့အရေခွံမီးအိမ်?!”

ဤအချိန်တွင် မီးအိမ်ကိုင် အမျိုးသမီးသည် မည်သည့် တုံ့ပြန်မှုမှ မရှိခဲ့သော်လည်း ကျန်းရှောင်မိုနှင့် ကျန်းဒီတို့သည် တစ်စုံတစ်ခုကို မှတ်မိသွားသည့်အလား လန့်သွားခဲ့ကြပြီး ချက်ချင်းပင် အမျိုးသမီး၏ လက်ထဲရှိ မီးအိမ်ကို ကြည့်လိုက်မိကြသည်။

ယန်ကျွင်းဇဲ၏ စကားများဖြင့် လှုံ့ဆော်မှုကြောင့် သူတို့၏ စိတ်ထဲတွင် မီးအိမ်ကိုင် အမျိုးသမီးသည် သူမ၏ ခင်ပွန်းနှင့် ရန်ဖြစ်ခဲ့ပြီး ဒေါသတကြီးဖြင့် သူ့ကို သတ်ပစ်ကာ အရေခွံခွာပြီး ဤလူ့အရေခွံမီးအိမ်ကို ပြုလုပ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်ဟု တွေးလိုက်မိသည်။

သို့သော် သေချာကြည့်ပြီးနောက် ကျန်းရှောင်မိုက ခေါင်းခါလိုက်ပြီး “ဒီမီးအိမ်ရဲ့ ပုံစံက အရမ်းရိုးရှင်းတယ်။ အရေခွံနဲ့ လုပ်ထားတာ မဟုတ်တဲ့ပုံပဲ၊ မဟုတ်ဘူးလား” ဟု ပြောခဲ့သည်။

“ဟုတ်တယ်၊ အပြင်ဘက်အလွှာက မီးဒဏ်ခံ ဆီစိမ်စက္ကူပဲ၊ လူ့အရေခွံ မဟုတ်ဘူး” ကျန်းဒီကလည်း ပြောခဲ့သည်။

ထိုနှစ်ဦးသည် အစက သူတို့ မှန်ကန်စွာ ခန့်မှန်းမိပြီဟု တွေးခဲ့ကြသော်လည်း ယခုအခါတွင် ထိုသို့ မဟုတ်ကြောင်း ထင်ရသည်။

ယန်ကျွင်းဇဲသည် သူတို့နှစ်ဦးကို လှောင်ပြောင်သည့် အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည် “ကျွန်တော်က ဥပမာပေးရုံ သက်သက်ပါ။ ခင်ဗျားတို့ ရုပ်သံဇာတ်လမ်းတွဲတွေ အရမ်းကြည့်များသွားပြီ။ လူ့အရေခွံနဲ့ လုပ်ထားတဲ့ မီးအိမ်က အရမ်း ကွာခြားတယ်။

တစ်ချက်ကြည့်တာနဲ့ ခွဲခြားမရနိုင်တာ မဟုတ်ဘူး၊ ပြီးတော့ သူ့အလင်းထိုးဖောက်မှုကလည်း ဒီလောက် ကောင်းနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ သူ့မျက်နှာပြင်ရဲ့ အသားအရေနဲ့ အရည်အသွေးက ဒီစက္ကူအမျိုးအစားနဲ့ တူမှာ မဟုတ်ဘူး”

“ဒါဆို မင်း အဲလို ပြောတာ ဘာအဓိပ္ပါယ် ရှိတာလဲဆိုတာ သိချင်တယ်” ကျန်းဒီသည် သူ တစ်ဖက်လူကြောင့် လှည့်စားခံလိုက်ရသလို ခံစားလိုက်ရပြီး အနည်းငယ် ရှက်ပြီး ဒေါသထွက်လာခဲ့သည်။

ယန်ကျွင်းဇဲသည် သူ့နှင့် ကျန်းရှောင်မိုကို အလေးအနက် ကြည့်လိုက်ပြီး အနည်းငယ်ပင် ပိုတိုးကပ်လာခဲ့သည်။ သူသည် အသံတိုးတိုးဖြင့် “ဒီအချိန်မှာ မီးအိမ်ကိုင် အမျိုးသမီးရဲ့ အဖြူရောင်မီးအိမ် အနီရောင် မပြောင်းသေးဘူးဆိုတာ ခင်ဗျားတို့ သတိမထားမိဘူးလား” ဟု မေးခဲ့သည်။

ထိုနှစ်ဦးသည် ရုတ်တရက် တုန်လှုပ်သွားခဲ့ကြပြီး မီးအိမ်ကိုင် အမျိုးသမီး၏ လက်ထဲရှိ အဖြူရောင်မီးအိမ်သည် လွန်ခဲ့သည့် မကြာသေးမီက အနီရောင်အလင်း ထုတ်လွှတ်စပြုနေခဲ့သည်ကို သတိရသွားခဲ့ကြသည်။

ဤမျှကြာအောင် စောင့်ကြည့်နေခဲ့ကြသဖြင့် ၎င်းသည် မီးအိမ်ကိုင် အမျိုးသမီး ဒေါသအမျက်ထွက်တော့မည့် လက္ခဏာဖြစ်ကြောင်း သူတို့ သိရှိခဲ့ကြသည်။ သို့သော် ခဏတာ စကားပြောဆိုပြီးနောက် အမျိုးသမီးသည် သူမ၏ မီးအိမ်နီ အခြေအနေသို့ မပြောင်းလဲသေးပုံရသည်။

ဤအရာကို တွေးမိသည်နှင့် ကျန်းရှောင်မိုနှင့် ကျန်းဒီတို့သည် တစ်ချိန်တည်းမှာပင် မီးအိမ်ကိုင် အမျိုးသမီးကို လှည့်ကြည့်လိုက်မိကြသည်။

သူတို့သည် မီးအိမ်ကိုင် အမျိုးသမီး၏ လက်ထဲရှိ မီးအိမ်သည် အနီရောင်အလင်း ထွက်ပေါ်ခဲ့သော်လည်း ယခုအခါတွင် အရိပ်အယောင် မရှိတော့ဘဲ ယခင် အဖြူရောင်အတိုင်း ရှိနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

“ဟင်? ဒီတစ်ခါ တကယ်ပဲ အနီရောင် မပြောင်းဘူး” ကျန်းဒီက အံ့အားသင့်စွာ ပြောခဲ့သည်။

“ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ” ကျန်းရှောင်မိုကလည်း မေးခဲ့သည်။

“တော်တော်လေး ရိုးရှင်းပါတယ်” ယန်ကျွင်းဇဲသည် အသံကို ပိုမိုမတိုးတော့ပေ။ သူသည် သူ၏ လက်ရှိ စကားကို တစ်ဖက်တွင်ရှိသော မီးအိမ်ကိုင် အမျိုးသမီး ကြားနိုင်ရန် သေချာအောင် လုပ်ခဲ့သည် “မီးအိမ်က လူ့အရေခွံနဲ့ လုပ်ထားတာ မဟုတ်ပေမယ့် ကျွန်တော့်ရဲ့ ခန့်မှန်းချက်က နင်းကျိရဲ့ အတွေးအချို့ကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့ပြီး သူမရဲ့ စွဲလမ်းမှုကို ပြန်ရှာတွေ့စေခဲ့တာ”

“အစ်ကိုကြီး? ပလုတ်ပလုတ်…” ကျန်းဒီသည် ပါးစပ်ကို လက်ဖြင့် ဖုံးလိုက်သည်။ သူ၏ ပါးစပ်ထောင့်များက တွန့်လိမ်နေသည်။

“ကျွန်မ စတင်မှတ်မိလာသလိုပဲ…” မီးအိမ်ကိုင် အမျိုးသမီးသည် ဖြည်းညှင်းစွာ စကားစပြောခဲ့သည် “ကျွန်မခင်ပွန်းက တကယ်ပဲ ကျွန်မဘေးမှာ ရှိနေတာ”

“စဉ်းစားကြည့်၊ သူ ဘယ်မှာလဲ”

ယန်ကျွင်းဇဲက တိုက်တွန်းခဲ့သည် “ခင်ဗျားရဲ့ စိတ်ခံစားမှုတွေက မီးအိမ်ရဲ့ အရောင်နဲ့အတူ ဘာလို့ ပြောင်းလဲနေတာလဲ။ ဒါမှမဟုတ် ခင်ဗျား ဒေါသထွက်တိုင်း မီးအိမ်က ဘာလို့ အနီရောင် ပြောင်းတာလဲ”

“ကျွန်မ… ကျွန်မ…” မီးအိမ်ကိုင် အမျိုးသမီး၏ စွဲလမ်းမှုသည် ရှုပ်ထွေးလာခဲ့သည် “ကျွန်မ ခင်ပွန်းကို ရှာတွေ့ခဲ့တယ်၊ ကျွန်မ သူ့ကို ရှာတွေ့ခဲ့တယ်! ကျွန်မ သူ့ကို ပြန်ဖို့ ပြောခဲ့တယ်၊ သူ မလိုက်ခဲ့ဘူး၊ သူက… သူက… ကျွန်မကို ကွာရှင်းချင်တယ်လို့ ပြောခဲ့တာ!”

ယန်ကျွင်းဇဲသည် မပြောခဲ့ပေ။ ကျန်းရှောင်မိုနှင့် ကျန်းဒီတို့သည်လည်း ဘာပြောရမှန်းမသိ ဖြစ်နေခဲ့သည်။

ဤအချိန်တွင် ကျန်းဒီသည် ယန်ကျွင်းဇဲ၏ ဗုဒ္ဓဘာသာ နတ်ဆိုးနှိမ်နှင်ရေးနည်းလမ်းကို နားလည်လာခဲ့ပုံရသည်။

ထိုအချိန်တွင် မီးအိမ်ကိုင် အမျိုးသမီး၏ လက်ထဲရှိ မီးအိမ်၏ အရောင်သည် အနီရောင်မှ အဖြူရောင်သို့ စဉ်ဆက်မပြတ် ပြောင်းလဲနေခဲ့သည်။ သူမ၏ စိတ်ခံစားမှုများထိန်းမရခြင်းကို ရောင်ပြန်ဟပ်နေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

ခဏအကြာတွင် ယန်ကျွင်းဇဲက “ဒါဆို ခင်ဗျားတို့ နှစ်ယောက် ရန်ဖြစ်ခဲ့ကြတာပေါ့” ဟု မ‌မေးဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ပေ။

မီးအိမ်၏ အရောင်သည် ရုတ်တရက် အနီရောင်တွင် ရပ်သွားခဲ့သည်။ မီးအိမ်ကိုင် အမျိုးသမီးသည် ခဏတာ ငြိမ်သက်သွားပြီး စက္ကန့်အနည်းငယ်ကြာပြီးနောက် “အင်း၊ ကျွန်မ သူ့ကို ပြန်ဖို့ ပြောခဲ့တယ်၊ သူ မလိုက်ခဲ့ဘူး၊ သူက ကျွန်မကို ကွာရှင်းချင်တယ်၊ ကွာရှင်းချင်တယ်… ကျွန်မ ငိုခဲ့တယ်၊ ကျွန်မ သူ့ကို တွန်းခဲ့တယ်၊ သူ… ကျွန်မခင်ပွန်းက ခြေချော်ပြီး ပြုတ်ကျသွားခဲ့တယ်…” ဟု ပြောခဲ့သည်။

“ဘယ်ကို ပြုတ်ကျသွားတာလဲ” ကျန်းရှောင်မိုက ချက်ချင်း မေးခဲ့သည်။

“ဟီးဟီးဟီး…” မီးအိမ်ကိုင် အမျိုးသမီးသည် ဖြည်းညှင်းစွာ ခေါင်းမြှောက်လိုက်သည်၊ သူမသည် သူတို့သုံးဦးကို ကြည့်လိုက်ပြီး တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့သည်။

ကျန်းရှောင်မိုနှင့် ကျန်းဒီတို့သည် ချက်ချင်း သတိထားလာခဲ့သည်။ ကျန်းရှောင်မိုသည် ယန်ကျွင်းဇဲ၏ အာရုံ ကိုရရန်အတွက် သူ့ကို တံတောင်နှင့် တွန်းလိုက်သည်။

“ခင်ဗျား စကား မပြီးသေးဘူး၊ ဆက်ပြော” ယန်ကျွင်းဇဲသည် တည်ငြိမ်သော အမူအရာနှင့်ပင် အနည်းငယ် ပြုံးလျက် ပြောခဲ့သည်။

မီးအိမ်ကိုင် အမျိုးသမီး၏ အကြည့်သည် ယန်ကျွင်းဇဲဘက်သို့ ပြောင်းသွားခဲ့သည်။ သူမက သွားချွန်ချွန်များ တစ်တန်းကို ပြုံးလျက် ဖော်ပြပြီး “သူက ကျွန်မကို မလိုချင်တော့ဘူး၊ ကျွန်မခင်ပွန်းက ကျွန်မကို မလိုချင်တော့ဘူး…” ဟု ပြောခဲ့သည်။

“ဒါဆို သူ သေပြီးတဲ့နောက် ခင်ဗျားက သူ့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို…” ယန်ကျွင်းဇဲက စဉ်းစားခဲ့သည်။

“ကျွန်မ လမ်းအကြာကြီး လျှောက်ပြီး သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို ချောက်ကမ်းပါးအောက်မှာ ရှာတွေ့ခဲ့တယ်၊ ကျွန်မ သူ့ကို ကျွန်မဆီက ထွက်သွားခွင့် မပေးနိုင်ခဲ့ဘူး” မီးအိမ်ကိုင် အမျိုးသမီးသည် ဖြည်းညှင်းစွာ ပြောခဲ့သည်။

“ဒါဆို သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို ပြန်သယ်ချင်တာပေါ့” ယန်ကျွင်းဇဲက မေးခဲ့သည်။

မီးအိမ်ကိုင် အမျိုးသမီးသည် ခေါင်းခါလိုက်ပြီး အနည်းငယ် ဦးညွှတ်လိုက်သည် “သူက အရမ်းလေးတယ်၊ ကျွန်မ သူ့ကို မသယ်နိုင်ခဲ့ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ သူ့ကို ကျွန်မ မထားခဲ့နိုင်ဘူး၊ သူ ကျွန်မကို ထားသွားလို့ မရဘူး”

ရုတ်တရက် ယန်ကျွင်းဇဲသည် ကျန်းရှောင်မို၏ လက်စွပ်ကို တိတ်တိတ်ဆိတ်ဆိတ် ဆွဲလိုက်ပြီး သူတို့ နှစ်ဦးကို သုံးလှမ်းခန့် နောက်သို့ ဆုတ်ရန် အချက်ပြခဲ့သည်။

မီးအိမ်ကိုင် အမျိုးသမီးသည် သူမ၏ မှတ်ညဏ်များထဲတွင် ဆုံးရှုံးနေသဖြင့် သူတို့၏ လှုပ်ရှားမှုကို သတိမထားမိခဲ့ပေ။

“အခုတော့ ကျွန်တော် သိပြီလို့ ထင်တယ်” ယန်ကျွင်းဇဲက ရုတ်တရက် ပြောလိုက်သည် “ကျွန်တော် အခု အမှန်တရားကို ခင်ဗျားကို ပြောပြလို့ ရမလား”

မီးအိမ်ကိုင် အမျိုးသမီးသည် မော့ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ၏ မျက်နှာသည် ဟာလာဟင်းလင်းဖြစ်နေပြီး ဘာမှ မပြောဘဲ ယန်ကျွင်းဇဲကို စိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။

ယန်ကျွင်းဇဲသည် သူ့လည်ချောင်းကို ရှင်းလိုက်သည် “ကျွန်တော် အချက်တစ်ခုကို အရင် ရှင်းပြချင်တယ်၊ အဲဒီညက လရောင်နဲ့ ဒီညက လရောင်က အတူတူပဲ ဖြစ်လိမ့်မယ်၊ အရမ်း တောက်ပတယ်။ ဒါကြောင့် ခင်ဗျားဟာ သစ်ခွတောကို ထွက်ခွာပြီး ကျွန်တော်နဲ့အတူ ဒီကို ရောက်လာနိုင်ခဲ့တာ။

ဆိုလိုတာက ခင်ဗျားခင်ပွန်း သေဆုံးခဲ့တဲ့ ညကလည်း ဒီလို ညမျိုးပဲ။ ဒါကြောင့် ခင်ဗျား အပြင်ထွက်ဖို့အတွက် မီးအိမ် မလိုအပ်ခဲ့ဘူး၊ ပြီးတော့ အိမ်မှာ မီးအိမ် လုံးဝ မရှိခဲ့ဘူး”

“ဘာ” ကျန်းရှောင်မိုနှင့် ကျန်းဒီတို့သည် တုန်လှုပ်သွားခဲ့ကြပြီး မီးအိမ်ကိုင် အမျိုးသမီးနှင့်အတူ ယန်ကျွင်းဇဲကို လှည့်ကြည့်လိုက်ကြသည်။

“အဲဒီညက ခင်ဗျားဟာ ခင်ပွန်းကို မတော်တဆ သတ်မိခဲ့တယ်။ ခင်ဗျား သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို ပြန်သယ်ချင်ခဲ့တယ်၊ ဒါပေမဲ့ မသယ်နိုင်ခဲ့ဘူး။ ဒါ့အပြင် သူ ခင်ဗျားကို ကွာရှင်းမယ်လို့ ပြောခဲ့တဲ့အတွက် မနာလိုစိတ်နဲ့ မကျေမနပ် ဖြစ်ခဲ့ပေမယ့် သူ့ကို ထားမသွားနိုင်ခဲ့ဘူး။ ဒါကြောင့် ဒေါသတကြီးနဲ့ သူ့ခေါင်းကို ဖြတ်ပြီး သူ့ခေါင်းကိုပဲ ပြန်ယူလာခဲ့တာ”

ယန်ကျွင်းဇဲသည် စကားလုံးတိုင်းကို သေချာစွာ ထုတ်ဖော်ပြောဆိုခဲ့သည်။

ကျန်နှစ်ဦးက ကြောက်လန့်တကြား အမူအရာများ ပြသခဲ့သော်လည်း မီးအိမ်ကိုင် အမျိုးသမီးကမူ အမူအရာမဲ့စွာပင် ရှိနေခဲ့သည်။

ယန်ကျွင်းဇဲက ဆက်လက် ပြောခဲ့သည် “ဒါဆို ဒီမီးအိမ်က ဘယ်ကလာတာလဲ၊ အဖြူရောင်မီးအိမ် ဖြစ်နေတာကို ထားဦး၊ အနီရောင်မီးအိမ်ရော။ ခင်ဗျား ကိုင်ဆောင်ထားတာဟာ ခင်ပွန်းရဲ့ ဦးခေါင်းပဲ! အမြဲတမ်းလည်း အဲဒါပဲ ဖြစ်ခဲ့တာ!”

ဤစကားများ ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့် ကျန်းရှောင်မိုနှင့် ကျန်းဒီတို့သည် မီးအိမ်ကိုင် အမျိုးသမီး၏ လက်ထဲရှိ အနီရောင်သို့ ပြောင်းလဲပြီးသား မီးအိမ်ကို ချက်ချင်း ကြည့်လိုက်ကြသည်။

သို့သော် ထိုအချိန်တွင် သူတို့သည် မီးအိမ်သည် ယခင်ကအတိုင်း မဟုတ်တော့ဘဲ တွန့်လိမ်နေသော ဦးခေါင်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်ကို သိရှိလိုက်ရသည်။ ဦးခေါင်း၏ မျက်လုံးများက သေဆုံးလျက် ပြူးကျယ်စွာ ပွင့်နေပြီး ပါးစပ်က အနည်းငယ် ဟနေကာ သွားတစ်ချောင်းမျှပင် မမြင်ရပေ။

“အာ!”

ဤဦးခေါင်းသည် မသေဆုံးသေးသကဲ့သို့ပင် ၎င်း၏ စစ်မှန်သော ပုံစံကို ဖော်ပြပြီးနောက် “အာ” ဟု အော်လိုက်သည်။ ၎င်းသည် မီးအိမ်ကိုင် အမျိုးသမီး သူမ၏ မီးအိမ်နီ အခြေအနေသို့ ပြောင်းလဲသွားသည့်အခါ အော်ဟစ်သည့် အသံနှင့် ထူးဆန်းစွာ တူညီနေခဲ့သည်။

သူမ၏ ခင်ပွန်း၏ ဦးခေါင်းကို လက်ထဲတွင် ကိုင်ထားပြီး ဦးခေါင်းသည် ရှုပ်ထွေးစွာ လှုပ်ရှားစပြုလာသည်နှင့် မီးအိမ်ကိုင် အမျိုးသမီး၏ စိတ်သည် သူမ မီးအိမ်နီသို့ ပြောင်းလဲသွားသည့် အခြေအနေနှင့် ထပ်တူကျသွားခဲ့သည်။

ကျန်းရှောင်မိုနှင့် ကျန်းဒီတို့သည် အသက် ပြင်းပြင်းရှူသွင်းလိုက်မိကြသည်။ ယန်ကျွင်းဇဲကိုယ်တိုင်လည်း ဦးခေါင်း ပေါ်လာသည်ကို မြင်သောအခါ လန့်သွားခဲ့သည်။

သာမန်အားဖြင့် မီးအိမ်ကိုင် အမျိုးသမီးသည် အခုအချိန်တွင် အနီရောင်သို့ ပြောင်းပြီး စတင်ရူးသွပ်နေလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူမ၏ ခင်ပွန်း၏ ဦးခေါင်းသည် ယခုအခါ ၎င်း၏ အစစ်အမှန် ပုံစံကို ပြသနေပြီး လူတိုင်းက မြင်တွေ့နိုင်ခဲ့သည်။

ယန်ကျွင်းဇဲက ချက်ချင်းပင် “ခင်ဗျား ဘာကိုင်ထားလဲ ကြည့်” ဟု ထပ်ပြောခဲ့သည်။

မီးအိမ်ကိုင် အမျိုးသမီးသည် အောက်သို့ ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ၏ လက်ထဲရှိ “မီးအိမ်” သည် မြေပြင်ပေါ်သို့ ဒုတ်ခနဲ ပြုတ်ကျသွားခဲ့သည်။ သူမသည် မီးအိမ်ကို လွှတ်ချခဲ့သည့် ပထမဆုံးအကြိမ် ဖြစ်သည်။

သူမ၏ ဒေါသထွက်နေသည့် အခြေအနေသည် ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။ မြေပြင်ပေါ်တွင် ကျားရှိန်း၏ ဦးခေါင်းသည် အလွန်အမင်း မုန်းတီးမှုများကို ပြသလျက် လှည့်ပတ်နေခဲ့သည်။ ထိုမုန်းတီးမှု၏ ပစ်မှတ်မှာ သူ၏ သေဆုံးမှုကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သူ၊ မီးအိမ်ကိုင် အမျိုးသမီး ဖြစ်သည်။

ထိုအချိန်တွင် ကျန်းရှောင်မိုနှင့် ကျန်းဒီတို့သည် မီးအိမ်ကိုင် အမျိုးသမီး အဘယ်ကြောင့် မကြာခဏ ဒေါသတကြီး ဖြစ်သွားရသည်ကို ရုတ်တရက် နားလည်သွားခဲ့ကြသည်။ ၎င်းသည် သူမ၏ သေဆုံးသွားသော ခင်ပွန်း၏ ဦးခေါင်းမှ ထွက်ပေါ်လာသည့် ထူးဆန်းမှု၏ လွှမ်းမိုးမှုဖြစ်ပြီး သူမကို ထိုအချိန်များတွင် လုံးဝ ထိန်းမရအောင် ဖြစ်စေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

“ဂုဏ်ယူပါတယ်၊ ခင်ဗျား ခင်ပွန်းကို ရှာတွေ့ခဲ့ပါပြီ” ယန်ကျွင်းဇဲသည် ရှေးခေတ်လူများ၏ ယဉ်ကျေးမှုကို အတုယူပြီး မီးအိမ်ကိုင် အမျိုးသမီးကို လက်သီးဆုပ်ယဉ်ကျေးမှု ပြသခဲ့သည်။

သို့သော် မီးအိမ်ကိုင် အမျိုးသမီးသည် မည်သည့် တုံ့ပြန်မှုမှ မပြသခဲ့ပေ။ သို့သော် မြေပြင်ပေါ်ရှိ ကျားရှိန်း၏ ဦးခေါင်းသည် နားမလည်နိုင်သော အသံဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်။ အော်ဟစ်ပြီးနောက် ကျားရှိန်း၏ အကြည့်သည် သူ့ကို စူးစိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။

ကျန်းရှောင်မိုသည် ယန်ကျွင်းဇဲကို ချက်ချင်းပင် သူမ၏ နောက်တွင် ကာကွယ်လိုက်ပြီး ကျန်းဒီကလည်း ရှေ့သို့ တိုးလာခဲ့သည်။

ကျားရှိန်း၏ ဦးခေါင်းသည် မီးအိမ်ကိုင် အမျိုးသမီးကို ထိန်းချုပ်နိုင် သို့မဟုတ် အနှောင့်အယှက်ပေးနိုင်ပြီး ပြင်းထန်သော မြင်နိုင်စွမ်းကို ထိခိုက်စေခဲ့သည်။ ထိုထူးဆန်းမှုသည် ပိုမို ပြင်းထန်ကောင်း ပြင်းထန်နိုင်သဖြင့် သူတို့သည် ကျားရှိန်း၏ ဒေါသကို ပို၍ပင် သတိထားခဲ့ကြသည်။

သို့သော် မီးအိမ်ကိုင် အမျိုးသမီးသည် ဘာမှ မပြောဘဲ သူမ၏ ခင်ပွန်း၏ ဦးခေါင်းကို တိတ်တဆိတ် ကောက်ယူလိုက်သည်။ သူမသည် အရင်က မီးအိမ်ကို ကိုင်ထားသကဲ့သို့ပင် တိတ်ဆိတ်စွာ လှည့်ပြီး စာအုပ်ဆိုင်ထဲမှ ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။

[တာဝန်- မီးအိမ်ကိုင် အမျိုးသမီး၊ ထိတ်လန့် ဖွယ်(အနိမ့်)၊ ပြီးဆုံးပါပြီ။ ဒိုင်မေးရှင်း စွမ်းအင်မှတ် ၁၆၀၀ ရရှိခဲ့သည်။]

သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ရုတ်တရက် ပေါ်လာသည့် တာဝန်ပြီးဆုံးခြင်း အကြောင်းကြားစာနှင့်အတူ ယန်ကျွင်းဇဲ၏ အကြည့်သည် နောက်သို့ ဆုတ်ခွာသွားသော မီးအိမ်ကိုင် အမျိုးသမီး၏ ပုံရိပ်မှ မရွေ့သေးပေ။

ထိုအချိန်တွင် သူသည် ရုတ်တရက် မကောင်းသော ခံစားချက်တစ်ခု ရရှိခဲ့သည်။ အကြောင်းရင်းမှာ ရိုးရှင်းသည် - တာဝန်တွင် မူလက “ကြသီးထဖွယ် (အမြင့်)” မှ “ထိတ်လန်ဖွယ် (အနိမ့်)” အထိ အဆင့်များ ရှိခဲ့သော်လည်း ယခုအခါတွင် ထိတ်လန့်ဖွယ် (အနိမ့်) သည် ပြီးဆုံးသွားကြောင်း ဖော်ပြနေခဲ့သည်။

ထိတ်လန့်ဖွယ်အဆင့် တာဝန်သည် ဤမျှ ရိုးရှင်း နေခဲ့ပါသလား။