ပန်းချီကားများ ရောင်းချခြင်း

ပင်းဟိုင်မြို့တော်သည် အလွန်လှပသော မြို့တစ်မြို့ ဖြစ်သည့်အပြင် ပန်းချီဆရာများစွာတို့က သူတို့၏ လက်ရာများကို ဤနေရာတွင် ချန်ထားရစ်ခဲ့ကြသည်။ ထင်ရှားကျော်ကြားသည့် ရှုခင်းသာနေရာများတွင် လူအများစုသည် ပုံကြမ်းများ ရေးဆွဲလေ့ရှိကြပါသည်။

ဇန်နဝါရီလ ၁ ရက်နေ့၏ အပူချိန်သည် အေးလှသည့်အတွက် လမ်းဘေးတွင် ပန်းချီဆွဲနေသူ ကျန်းကျဲ့တစ်ယောက်သာ ရှိနေခဲ့သည်။

နေမင်းသည် ပိုမိုမြင့်တက်လာသည်နှင့်အမျှ လမ်းသွားလမ်းလာများနှင့် ကမ္ဘာလှည့်ခရီးသည်များ တဖြည်းဖြည်း ပေါ်လာကြပါသည်။

ကျန်းကျဲ့သည် သူ၏ပန်းချီကားတွင် နစ်မြောနေခဲ့သည်၊ အအေးဒဏ်ကိုပင် မေ့လျော့လျက် ကြည့်ရှုနေကြသူများကိုလည်း သတိမထားမိပေ။

သူသည် အနည်းငယ် နောက်သို့ မှီလိုက်လျက် ပန်းချီကားကို ကြည့်ရှုပြီးနောက် စိတ်ကျေနပ်မှုရရှိသောအခါ ပန်းချီဆေး စွန်းနေသော စုတ်တံသေးသေးလေးဖြင့် သူ၏လက်မှတ်ကို ရေးထိုးလိုက်၏။

လက်ရာပြီးစီးသောအခါ သူသည် စုတ်တံကို ချပြီး၊ ကိုယ်လက်ဆန့်ထုတ်ရန် ထရပ်လျက် တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ပန်းချီကားကို ကြည့်ကာ ချို့ယွင်းချက်များ ရှိ၊ မရှိ စစ်ဆေးခဲ့သည်။

သူ၏ ပဉ္စမမြောက်လက်ရာသည် ဆောင်းရာသီနေရောင်နွေးနွေးအောက်တွင် လဲလျောင်းနေသည့် ကမ်းခြေကို ပုံဖော်ရန်အတွက် နွေးထွေးသောအရောင်နှင့် အေးမြသောအရောင်တို့၏ ကွဲပြားခြားနားမှုကို အသုံးပြုထားသည်။

ကျန်းကျဲ့၏ လှုပ်ရှားမှုများက အအေးဒဏ်ကို ပြေပျောက်စေခဲ့သည်၊ သူသည် သက်ပြင်းချလိုက်ရင်း တိတ်ဆိတ်စွာပင် စိတ်သက်သာရာရသွားခဲ့သည်။ ပန်းချီဆွဲခြင်းတွင် လုံးလုံးလျားလျား နစ်မြောနေခြင်းသည် လုပ်ငန်းစဉ်တစ်ခုလုံးတွင် စစ်မှန်သော ပျော်ရွှင်မှုဖြစ်ပြီး လက်ရာတစ်ခု ပြီးစီးသွားသောအခါ ပြောမပြနိုင်သော ပြည့်စုံမှုခံစားချက်တစ်မျိုးကို ရရှိစေသည်ပေ။

သူ၏နောက်တွင် ရပ်ကြည့်နေကြသူ အချို့ကို သူ သတိထားမိလိုက်သည်။

သူတို့ထဲမှ အချို့သည် ကျန်းကျဲ့ ပန်းချီဆွဲပြီး၍ ရပ်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ လှည့်ထွက်သွားခဲ့ကြသည်။

လူသုံးဦးမှာ နေရာတွင်ပင် ကျန်ရှိနေခဲ့သည်။

သူတို့ထဲတွင် ဆံပင်ရွှေရောင်နှင့် မျက်လုံးအပြာရောင်ရှိသော အမျိုးသားတစ်ဦးနှင့် အမျိုးသမီးတစ်ဦးတို့သည် နိုင်ငံခြားသားများဖြစ်နေသည်မှာ ထင်ရှားပြီး ၎င်းတို့ဘေးတွင် တရုတ်လူမျိုးဖြစ်သည်ဟု ယူဆရသော အသက်ကြီးပိုင်း အမျိုးသားတစ်ဦး ရပ်နေသည်။

နိုင်ငံခြားသားတို့၏ လှုပ်ရှားမှုများနှင့် ဟန်ပန်များကို ကြည့်၍ ကျန်းကျဲ့သည် ၎င်းတို့သည် ဇနီးမောင်နှံ ဖြစ်နိုင်သည်ဟု ခန့်မှန်းလိုက်သည်။

သူသည် ၎င်းတို့ကို ကြည့်ရှုနေစဉ် လူသုံးဦးစလုံးကလည်း သူ့ကို ပြန်ကြည့်နေကြသည်။

ဆံပင်ရွှေရောင်၊ မျက်လုံးအပြာရောင်ရှိသော နိုင်ငံခြားသားအမျိုးသားသည် မျက်နှာပန်း ပွင့်နေသလို နွေးထွေးသော အပြုံးဖြင့် ကျန်းကျဲ့ကို စကားအနည်းငယ် ပြောလိုက်သည်။

ကျန်းကျဲ့သည် ပထမဆုံး စာကြောင်းကိုသာ နားလည်ခဲ့သည်၊ ၎င်းမှာ နှုတ်ဆက်စကားဖြစ်၏။ ကျန်သည်များကိုတော့ သူ နားမလည်ပေ။ နောက်ပိုင်းစကားလုံးများတွင် "လှပသည်" ဟူသော စကားလုံးပါဝင်ရာ သူ၏လှပသောပန်းချီကားကို ချီးကျူးနေခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်ဟု တွေးလိုက်သည်။

နိုင်ငံခြားမိတ်ဆွေ၏ ဘေးတွင် ရပ်နေသော တရုတ်အမျိုးသားက ချက်ချင်းပင် ဘာသာပြန်ပေးသည်– "မင်္ဂလာပါ ဆရာခင်ဗျာ။ မစ္စတာစမစ်က မင်းရဲ့ ရေဆေးပန်းချီကားဟာ အရမ်းလှတယ်လို့ ပြောပါတယ်ခင်ဗျာ။"

သူသည် သူ့ကိုယ်သူ စကားပြန် ကျိုး ဖြစ်သည်ဟု မိတ်ဆက်ပြီး နိုင်ငံခြားသားနှစ်ဦးမှာ သူ၏ အလုပ်ရှင် မစ္စတာနှင့် မစ္စစ် စမစ်တို့ ဖြစ်သည်ဟု ပြောပြသည်။

စကားပြန် ကျိုး ၏ အကူအညီဖြင့် ကျန်းကျဲ့နှင့် မစ္စတာနှင့် မစ္စစ် စမစ်တို့သည် နာမည်များကို မိတ်ဆက် ကြ၏။

"တွေ့ရတာ ဝမ်းသာပါတယ်" ဟု ကျန်းကျဲ့က ပြောရင်း သူ၏ လက်အိတ်များကို ချွတ်ကာ သူနှင့် လက်ဆွဲနှုတ်ဆက်သည်။ ၎င်းသည် စနစ်က အရိပ်အမြွက်ပြထားသော အခွင့်အရေး ဖြစ်နိုင်သည်ဟု သူ တွေးမိခဲ့သည်။

တကယ်တမ်းတွင် စကားအနည်းငယ်ဖလှယ်ပြီးနောက် စမစ်သည် ကျန်းကျဲ့၏ အခြားလက်ရာများကို ကြည့်လိုကြောင်း ထုတ်ဖော်ပြောဆိုလာသည်။

ကျန်းကျဲ့သည် ဝန်မလေးဘဲ သဘောတူညီခဲ့ပြီး သူ ယနေ့ရေးဆွဲခဲ့သော ရေဆေးပန်းချီကား ငါးချပ်ကို ပန်းချီဆွဲခုံ ပေါ်တွင် ချပြလိုက်၏။

စမစ်သည် ပန်းချီကားများကို သဘောကျစွာ ကြည့်ရှုနေစဉ် မကြာခဏ ချီးကျူးစကားဆိုပြီး သူ၏ဇနီးနှင့် တီးတိုးပြောဆိုနေသည်ပင်။

ကျန်းကျဲ့သည် စမစ်၏ မျက်လုံးများက ပန်းချီကားနှစ်ချပ်ပေါ်တွင် အချိန်ကြာမြင့်စွာ ရပ်တန့်နေသည်ကို သတိပြုမိသည်။ ပန်းချီကားတစ်ချပ်တွင် ငါးဖမ်းနေသူတစ်ဦးကို ပြသထားပြီး၊ ကျန်တစ်ချပ်တွင် အသက်ကယ်လှေတစ်စီး ပါဝင်သည်။

စမစ်၏ မျက်လုံးများသည် ကျန်းကျဲ့ထံသို့ ပြန်ရောက်လာပြီး စကားအနည်းငယ် ပြောလိုက်သည်။

စကားပြန်က ချက်ချင်းပင် ဘာသာပြန် ပြောသည်– "မစ္စတာစမစ်က မင်းရဲ့ ငါးဖမ်းလှေပါတဲ့ ပန်းချီကားက အရမ်းထူးခြားတယ်လို့ ပြောပါတယ်။ ငါးဖမ်းလှေပေါ်မှာ ဘယ်သူမှ မရှိပေမယ့် လှုပ်ရှားတော့မလို ခံစားရတယ်တဲ့။

ပြီးတော့ တံငါသည်ပုံပါတဲ့ ပန်းချီကားနဲ့ပတ်သက်ပြီး မင်းရဲ့ အတွေးအမြင်လေး ပြောပြပေးပါလား။"

ကျန်းကျဲ့သည် နိုင်ငံခြားဘာသာစကားများကို ကောင်းစွာသင်ယူရမည်ဟု သူကိုယ်တိုင် စဉ်းစားမိသည်၊ သို့မဟုတ်ပါက ဆက်သွယ်ပြောဆိုနိုင်မည်မဟုတ်ပေ။

"ကျွန်တော် လှေငယ်လေးတွေ ဆွဲတဲ့အခါ သူတို့ကို ပင်လယ်ထဲမှာ လွတ်လပ်စွာ ကူးခတ်နေတဲ့ ငါးတွေအဖြစ် စိတ်ကူးခဲ့တာပါ၊ တံငါသည်ကို ပုံဖော်ထားတဲ့ ပန်းချီကားအတွက်တော့ ပျော်ရွှင်ပေါ့ပါးတဲ့ လေထုကို ဖော်ပြချင်ခဲ့တာပါ" ဟု သူ၏ ဖန်တီးမှု အတွေးများကို တိုက်ရိုက်ပြောပြလိုက်သည်။

စမစ်သည် ထိုးဖောက်ကြည့်နိုင်သော မျက်လုံးများဖြင့် ကျန်းကျဲ့ကို ကြည့်လျက် မေးခွန်းများ မေးမြန်းနေသည်။

ကျိုး က ချက်ချင်းပင် ဘာသာပြန်ပေး သည်- "မစ္စတာစမစ်က မင်းရဲ့ လက်ရာက အလွန်ကောင်းမွန်တယ်လို့ ပြောပါတယ်။ မင်းရဲ့ လက်ရာကို ရောင်းချဖို့ ဆန္ဒရှိပါသလား။"

ဒါက စနစ်က စီစဉ်ပေးတဲ့ အခွင့်အရေးလား၊ ဒါမှမဟုတ် တိုက်ဆိုင်မှုသက်သက်လား။ ကျန်းကျဲ့၏ နှလုံးသားသည် ပိုမိုမြန်ဆန်စွာ ခုန်လာခဲ့သည်။ ဒီအချိန်မှာ လုံးဝ စိတ်လှုပ်ရှားမှု လွန်ကဲနေပုံ မပေါ်ရန် သူ သိသည်ပေ။

သို့သော် မျှော်လင့်ချက်၊ ရနိုင်ခြေနှင့် ဆုံးရှုံးနိုင်ခြေတို့အပေါ် ကြောက်ရွံ့မှု၊ ထို့ပြင် ပြောမပြနိုင်သော အတွေးများ ရောနှောမှုတို့ကြောင့် သူ၏ သွေးဖိအား များ တိုးလာကာ သူ၏ စိတ်ခံစားချက် များကို ထိန်းချုပ်ရန် မတတ်နိုင်လုနီးပါး ဖြစ်နေသည်။

သူ၏စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို ဖုံးကွယ်ရန်အတွက် ရွေးချယ်ထားသော လက်ရာများကို သူကြည့်လိုက်သည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်! ရောင်းမှာပါဗျ" ဟု သူ၏ စိတ်ခံစားချက် များကို ဖိနှိပ်ရန်နှင့် သူ၏အသံကို တည်ငြိမ်ဆုံးဖြစ်အောင် ထိန်းရန် ကြိုးစားရင်း ပြောလိုက်သည်။

သူ့ဘဝ၏ ဆယ်စုနှစ်များတွင် သူတို့၏ ပန်းချီကားရောင်းချခဲ့သည့် အတွေ့အကြုံများအကြောင်း ကြွားလုံးထုတ်ကြ သည်ကို လူအများထံမှ သူ ကြားဖူးပေသည်။

ပုံမှန်အားဖြင့် ဤအဖြစ်အပျက်များကို ပြော သူများသည် တစ်နေရာရာတွင် ပန်းချီဆွဲနေစဉ် သူတို့၏လက်ရာတစ်ခု သို့မဟုတ် တစ်ခုထက်ပိုသော လက်ရာများကို လမ်းမှဖြတ်သွားသူတစ်ဦးက သတိပြုမိပြီး စျေးကြီးပေး၍ ဝယ်ယူသွားကြောင်း၊ ထောင်ဂဏန်းအနည်းငယ်မှ တစ်သောင်းကျော်အထိ ရရှိကြောင်း ပြောဆိုလေ့ရှိသည်။

လူအများစုသည် ကြွားလုံးထုတ်သည့်အခါ သူတို့ကိုယ်တိုင် မည်မျှအံ့သြခဲ့ရသည်ဟူသော အလားတူခံစားချက်များကိုပါ ထပ်ထည့်လေ့ရှိကြသည်။

ဘဝနှစ်ခုကို ဖြတ်သန်းခဲ့ဖူးသော ကျန်းကျဲ့သည် ယခုချိန်ထိ လက်ရာတစ်ခုမျှ ရောင်းချခဲ့ဖူးခြင်း မရှိသေးဘဲ ကြွားဝါရန်ပင် ရှက်ရွံ့နေခဲ့သည်ပင်။ သူသည် သူ၏လက်ရာများမှတစ်ဆင့် မိမိအတွက် အခကြေးငွေ ရနိုင်ပါ့ မလားဟုလည်း စိတ်ကူးယဉ်ဖူးသည်။

ပန်းချီသင်ယူဖူးသူတိုင်း ထိုသို့သော စိတ်ကူးယဉ်မှုများ ရှိခဲ့ဖူးသည်ပင်။

ယခုမူ စိတ်ကူးယဉ်မှုသည် အမှန်တကယ်ဖြစ်လာခဲ့ပြီဖြစ်ပြီး သူသည်လည်း ဇာတ်လမ်းများထဲက ထိုလူများထဲမှ တစ်ဦး ဖြစ်လာနိုင်ခဲ့သည်။

"မစ္စတာစမစ်က မင်း ဆွဲထားတဲ့ တံငါသည်နဲ့ ငါးဖမ်းလှေပုံ ပန်းချီကားကို ဝယ်ချင်ပါတယ်။ အော်၊ ပြီးတော့ ဒီမနက်ခင်းအလင်းရောင်ပုံကိုလည်း ဝယ်ချင်ပါတယ်" ဟု စမစ်က လက်ရာသုံးခုကို လက်ညှိုးထိုးပြရာ ကျိုး က ဘာသာပြန်လိုက်သည်။

ကျန်းကျဲ့သည် ခေါင်းငြိမ့်ပြကာ သဘောတူကြောင်း ပြသသည်။ သူ၏စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို ဖိနှိပ်ထားပြီး စျေးနှုန်းကို မပြောပေ။ အဓိကအားဖြင့် သူသည် ပန်းချီကားကို တစ်ခါမျှ မရောင်းဖူးသေးသောကြောင့် စျေးဆစ်နည်းကို မသိသဖြင့် စကားနည်းနည်းသာ ပြောပြီး အခြားတစ်ဖက်က စတင်ပြောဆိုစေခဲ့သည်ပင်။

စမစ်သည် စကားပြန် ကို မေးရာ စကားပြန်ကျိုးက ကျန်းကျဲ့ကို ကြည့်လျက် "ပန်းချီကားတွေရဲ့ စျေးနှုန်းက ဘယ်လောက်လဲ" ဟု မေးသည်။

ကျန်းကျဲ့သည် ကူကယ်ရာမဲ့သလို ခံစားရသည်။ ဤအခွင့်အရေးသည် စနစ်၏ညွှန်ကြားချက်အတိုင်း ရောက်လာခြင်းဖြစ်သောကြောင့် သူသည် စနစ်၏စီစဉ်မှုကို ယုံကြည်ရန် ရွေးချယ်ခဲ့သည်။ "ကျွန်တော်က စာချုပ်ချုပ်ထားတဲ့ ပန်းချီဆရာ မဟုတ်ပါဘူး၊ ဒါကြောင့် သတ်မှတ်စျေးနှုန်း မရှိပါဘူး။ မစ္စတာစမစ် ကြိုက်နှစ်သက်တယ်ဆိုတော့ သူကပဲ စျေးပေးနိုင်ပါတယ်ခင်ဗျာ။"

ကျိုး ၏ ဘာသာပြန်သည် ကို ကြားပြီးနောက် စမစ်သည် ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးမှ စကားအနည်းငယ် ပြောလိုက်သည်။

ကျိုး က တိုက်ရိုက်စကားမပြန်ဘဲ ထပ်တလဲလဲ အတည်ပြုနေသည်။

ကျန်းကျဲ့သည် စကားလုံးများထဲမှ နံပါတ်တစ်ခုကို ကြားလိုက်ရသည်၊ ၉ ဖြစ်ပုံရသည်။

စကားပြန် ကျိုး က စမစ်ပေးသော စျေးနှုန်းသည် အနည်းငယ် မြင့်သည်ဟု ခံစားရသည်။ သူသည် အလုပ်လုပ်လာတာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ရှိခဲ့ပြီး သူ၏ကျွမ်းကျင်သော အတွေ့အကြုံကို ဂုဏ်ယူသည်၊ ကျန်းကျဲ့သည် ကျောင်းသားတစ်ယောက်သာဖြစ်ကြောင်း ချက်ချင်းသိလိုက်သည်။

ကျန်းကျဲ့သည် ချည်ထိုး ဦးထုပ်ဟောင်းနှင့် သိုးမွေးလက်အိတ်များ၊ ဖက်ရှင်ဟောင်း အပြာရောင် စစ်ကုတ် အင်္ကျီနှင့် သားရေချည်ထိုး ဖိနပ်များကို ဝတ်ဆင်ထားသည်ကို သူ သတိပြုမိသည်။ ဤအသေးစိတ်အချက်အလက်များက ကျန်းကျဲ့သည် ငွေကြေးအခက်အခဲဖြင့် နေထိုင်နေကြောင်း ဖော်ပြနေသည်ပင်။

သူ၏အမြင်တွင် တရုတ်ယွမ် သုံးရာမှ ငါးရာ ပေးလိုက်လျှင်ပင် ကျောင်းသားက ရောင်းလိမ့်မည်ဟု ယူဆပေသည်။

သို့သော် သူသည် စမစ်ရှေ့တွင် မည်သည့်လိမ်လည်မှုကိုမျှ မလုပ်ရဲပေ၊ အကြောင်းမှာ စမစ်သည် တရုတ်စကားအနည်းငယ် နားလည်ပြီး နံပါတ်များကို အထူးသဖြင့် ဂရုစိုက်သည်ကို သူ သိသည်။

"မစ္စတာစမစ်က ဒီပန်းချီကားသုံးကားအတွက် တရုတ်ယွမ် ကိုးထောင် ပေးချင်ပါတယ်။ အဆင်ပြေပါရဲ့လားလို့ မေးပါတယ်ခင်ဗျာ။"

ထိုပမာဏအတိုင်းပင်၊ ဤမျှ လျင်မြန်စွာ ကမ်းလှမ်းလာသည် မဟုတ်ပါလား။ ကျန်းကျဲ့၏ နှလုံးသားသည် နွေးထွေးလာခဲ့သည်။ စနစ်၏ ညွှန်ကြားချက်သည် အံ့ဩစရာကောင်းလှပေသည်။

သူသည် သူ၏ အသံကို တည်ငြိမ်အောင် ထိန်းထားရန် အပြင်းအထန် ကြိုးစားသည်။ "ဟုတ်ကဲ့၊ အဆင်ပြေပါတယ်ခင်ဗျာ။"

စမစ်သည် ကျန်းကျဲ့၏ မျက်နှာအမူအရာကို ကြည့်ပြီး သူ၏အဓိပ္ပာယ်ကို နားလည်ကာ ချက်ချင်းပင် ကျန်းကျဲ့ထံ လက်ဆန့်တန်းလိုက်သည်။

ကျန်းကျဲ့သည် စမစ်နှင့် ထပ်မံ၍ လက်ဆွဲနှုတ်ဆက်သည်။

"မင်းက အလားအလာရှိတဲ့ ပန်းချီဆရာတစ်ယောက်ပါပဲ။"

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်ခင်ဗျာ။"

"မင်းရဲ့ ရေဆေးပန်းချီကားသုံးကားက ဥရောပပန်းချီလက်ရာရဲ့ အရိပ်အမြွက်တွေကို ပြနေပေမယ့် မင်းရဲ့ ရေဆေး အသုံးပြုမှုနဲ့ ပုံဖော်နည်းတွေက ထူးခြားပြီး အရှေ့တိုင်းဆန်တဲ့ ဆွဲဆောင်မှုရှိပါတယ်။ နောင်အနာဂတ်မှာ မင်းဆီက ပိုမိုကောင်းမွန်တဲ့ လက်ရာတွေကို တွေ့မြင်ရဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ်။"

"တန်ဖိုးထားပေးလို့ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်ခင်ဗျာ။"

"ကျွန်တော်တို့ ဆက်သွယ်လို့ရအောင် ဖုန်းနံပါတ်ချင်း ဖလှယ်လို့ရမလား။"

ကျန်းကျဲ့သည် အလွန် ရှက်ရွံ့မိသည်။ ဤအချိန်တွင် သူ့တွင် မိုဘိုင်းလ်ဖုန်းပင် မရှိသေး၊ အိမ်တွင်ရှိသော ကြိုးဖုန်းနံပါတ်သာ ရှိပြီး ၎င်းကို တက္ကသိုလ်ဝင်တန်းစာမေးပွဲအတွက် တပ်ဆင်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။

"စိတ်မကောင်းပါဘူးခင်ဗျာ၊ ကျွန်တော့်မှာ အီးမေးလ်၊ မိုဘိုင်းလ်ဖုန်း ဒါမှမဟုတ် တခြားဆက်သွယ်လို့ရမယ့် နည်းလမ်းတွေ မရှိသေးပါဘူး၊ အိမ်မှာ ကြိုးဖုန်းနံပါတ်ပဲ ရှိပါတယ်ခင်ဗျာ။"

"ကိစ္စမရှိပါဘူး၊ ပန်းချီဆရာအများစုက ဒီလိုပါပဲ" ဟု စမစ်က ပြောရင်း သူ၏ လုပ်ငန်းကတ် ကို ထုတ်ယူကာ ကျန်းကျဲ့ကို ပေးပြီးနောက် စာရွက်အလွတ်တစ်ရွက်ကို ထုတ်ယူကာ ကျန်းကျဲ့ကို သူနှင့် ဆက်သွယ်နိုင်အောင် ဖုန်းနံပါတ် ထားခဲ့ရန် အမူအရာပြသည်။

ကျန်းကျဲ့သည် သူ၏ဆက်သွယ်နိုင်မယ့် အချက်အလက်များကို ကတ်ပေါ်တွင် ရေးပြီး စမစ်ရွေးချယ်ထားသော ပန်းချီကားသုံးချပ်ကို ပန်းချီပြွန် ထဲသို့ ထုပ်ပိုးတော့သည်။

စမစ်သည် လုပ်ငန်းကတ် ကို ဂရုတစိုက် သိမ်းဆည်းပြီး စကားပြန် ကို အမူအရာပြသည်။

စကားပြန် သည် သူ၏ပိုက်ဆံအိတ်ကို ထုတ်ကာ ငွေစက္ကူတစ်ထပ်ကို ရေတွက်သည်၊ ၎င်းတို့ကို စာအိတ်ထဲသို့ ထည့်ပြီး ကျန်းကျဲ့ကို ပေးသည်။

ကျန်းကျဲ့သည် စာအိတ်ကို ယူပြီး စမစ်နှင့် ထပ်မံ လက်ဆွဲနှုတ်ဆက်သည်။

အရောင်းအဝယ်ပြီးစီးသောအခါ စမစ်သည် ကျန်းကျဲ့နှင့် ခဏမျှ စကားပြောဆိုပြီးနောက် နှုတ်ဆက်ကာ ပြန်သွားခဲ့သည်။

လူသုံးဦးတို့သည် ကျန်းကျဲ့ကို နှုတ်ဆက်ပြီး လမ်းဘေးပလက်ဖောင်းအတိုင်း စကားပြောရင်း ရယ်မောရင်း ထွက်ခွာသွားကြ၏။

ကျန်းကျဲ့သည် လူသုံးဦး ထွက်ခွာသွားသည်ကို ပြုံးလျက် ကြည့်နေသည်။

လမ်းထောင့်တစ်ခုကို ကွေ့တော့မည့်အချိန်တွင် စမစ်က နောက်သို့ လှည့်ကြည့်ရာ ကျန်းကျဲ့က ထိုနေရာတွင် ရပ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ပြုံးလျက် လက်ဝှေ့ယမ်းပြသည်။

သူတို့သည် ခဏမျှ ဆက်လျှောက် သွားပြီး စကားပြန်ကျိုးက က နောက်ဆုံးတွင် မမေးဘဲ မနေနိုင်တော့ဘဲ "မစ္စတာစမစ်၊ ခင်ဗျား ဒီပန်းချီကားသုံးကားကို ဒီထက်အများကြီး နည်းတဲ့စျေးနဲ့ ဝယ်လို့ရတာကို။"

စမစ်၏ဇနီးသည် မကြားဟန်ဆောင်ကာ လမ်းလျှောက်ရင်း ရှုခင်းများကို ဆက်ကြည့်ကာ ကြိုက် နှစ်သက်နေသည်။

စမစ်သည် စကားပြန်ကျိုး ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်– "သူတို့ရဲ့ တန်ဖိုးကို ငု သိပါတယ်။ ဒါပေမယ့် ငါ့ရဲ့ စိတ်ပျော်ရွှင်မှုနဲ့ အချိန်က ပိုတန်ဖိုးရှိပါတယ်။"

စကားပြန်ကျိုး သည် ချက်ချင်းပင် ပါးစပ်ပိတ်သွားသည်။

ကျန်းကျဲ့သည် စမစ်တို့ သုံးဦးလုံး ပျောက်ကွယ်သွားသည်အထိ ကြည့်ပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ သူ၏မျက်နှာပေါ်က အပြုံးသည် လျော့ရဲသွားကာ တောက်ပသော အပြုံးကြီးအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။

သူသည် လက်သီးဆုပ်ပြီး လေထဲသို့ မြှောက်ကာ ဝှေ့ယမ်း လိုက်သည်။

"ဟုတ်ပြီကွ! အဆင်ပြေသွားပြီကွ!" သူသည်လည်း သူ၏လက်ရာကို ရောင်းချဖူးသော ပန်းချီဆရာတစ်ဦး ဖြစ်လာခဲ့ပြီ၊ ထို့ပြင် သိပ် စျေး မပေါသော စျေးနှုန်းဖြင့်ပင် ရောင်းချနိုင်ခဲ့သည်။

ဤဖြစ်ရပ်မှတစ်ဆင့် စနစ်မှ ပေးအပ်သော ဆုလာဘ်များသည် လက်တွေ့တွင် ဖြစ်ပေါ်လာနိုင်သည်ကို သက်သေပြခဲ့ပြီး၊ လက်တွေ့ဖြစ်လာနိုင် သည့် နည်းလမ်းသည် အလွန်ပင် ကျိုးကြောင်းဆီလျော်သည်ပင်။

နောင်အနာဂတ်တွင် သင်ယူခြင်းဖြင့် ဆုလာဘ်များကို ဆက်လက်ရရှိနိုင်မည်ဖြစ်ပြီး သူ၏လက်ရာများကို ပိုမိုမြင့်မားသောစျေးနှုန်းများဖြင့်ပင် ရောင်းချနိုင်မည်ကို တွေးလိုက်သောအခါ သူသည် ပို၍ပင် စိတ်လှုပ်ရှားလာခဲ့သည်။

ကျွမ်းကျင်မှုများ သို့မဟုတ် ဗဟုသုတများ သင်ယူခြင်းဖြင့် ငွေရှာနိုင်သည်၊ ၎င်းသည် နှစ်ဦး နှစ်ဖက်အတွကအ အကျိုးရှိသည်၊ သူက နှစ်ဆအနိုင်ရသည်ပင်။

ပထမဆုံးရရှိသော ငွေသည် အလွန်ပင် ချိုမြိန်လှသည်။

ဆယ်စုနှစ်များစွာကြုံလာခဲ့သော အတွေ့အကြုံက ကျန်းကျဲ့ကို မာန်မာနမကြီးရန် သင်ကြားပေးခဲ့သော်လည်း သူသည် ငွေဖြုန်းချင်စိတ်၊ အလွန်အကျွံသုံးချင်စိတ်ပင် ပေါ်လာသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူသည် ယခု ၁၉ နှစ်သာ ရှိသေးပြီး စနစ်ကလည်း သူ့ကို ယုံကြည်မှုပေးထားသောကြောင့်ပင်

သူသည် သူ၏ ပန်းချီကိရိယာများကို အလျင်အမြန် သိမ်းဆည်းသည်၊ ရှုခင်းသာနေရာမှ ထွက်ခွာပြီး အနီးဆုံး GS ဘဏ်သို့ သွားခဲ့သည်။

ဘဏ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်လာသောအခါ တန်းစီနေသူများ အံ့ဩစရာကောင်းလောက်အောင် များပြားနေသည်ကို သူ မြင်လိုက်သည်၊ ကျန်းကျဲ့သည် နံပါတ်ယူပြီး ဧည့်ခန်းရှိ ထိုင်ခုံတွင် ထိုင်စောင့်နေခဲ့သည်။

စောင့်ဆိုင်းနေစဉ် သူသည် စနစ်စာမျက်နှာကို ဖွင့်ကြည့်ပြီး လစဉ် ဆုလက်ခံမှု သတိပေးချက်ကို ကြည့်သည်-

ပိုင်ရှင်သည် ဆုလာဘ်များကို ရယူပြီးပါပြီ ဆက်လက်ကြိုးစားပါ။

သူသည် ဆုလာဘ်အချက်အလက်များကို အတည်ပြုပြီးနောက် သင်ယူမှု စုဆောင်းခြင်းအခန်းကို သွားစစ်ဆေးသည်။

ပိုင်ရှင်၏ ယနေ့သင်ယူမှု-

ရေဆေးပန်းချီ လေ့ကျင့်မှု: ၄ နာရီ

နိုင်ငံခြားဘာသာစကား လေ့ကျင့်မှု: ၀.၅ နာရီ

စနစ်က ဆက်သွယ်ပြောဆိုချိန်ကိုလည်း သင်ယူမှုစုဆောင်းခြင်းအဖြစ် ထည့်သွင်းရေတွက်သည်ကို ကျန်းကျဲ့ မြင်သောအခါ ချက်ချင်းပင် နိုင်ငံခြားဘာသာစကားရုပ်ရှင်များ ကြည့်ရှုခြင်းကလည်း စုဆောင်းနိုင်သလားဟု တွေးလိုက်သည်၊ ထိုသို့ဆိုလျှင် သူ၏ သင်ယူမှုလမ်းကြောင်းများသည် ပို၍ပင် ကွဲပြားနိုင်သည်၊ ထို့ပြင် အရာအားလုံးသည် သင်ခန်းစာ ဖြစ်နိုင်မည်လော။

ပြီးခဲ့သည့်လက တစ်လတာစုဆောင်းမှုဖြင့် တရုတ်ယွမ် ကိုးထောင် ရရှိခဲ့သည်ဟု သူ ထပ်မံတွေးလိုက်သည်။ ထို့ကြောင့် ယခုလအတွက် သူ၏ဝင်ငွေပန်းတိုင်ကို သုံးသောင်းမှ လေးသောင်းအထိ ရနိုင်မည်လား။ ဤစနစ်ဖြင့်ဆိုလျှင် နောင်အနာဂတ်တွင် ငွေရှာရန်အတွက် စိုးရိမ်စရာ မလိုတော့သည့်ပုံပင်။

သူသည် ငွေရရှိသောအခါ မည်သို့သုံးရမည်ကို စိတ်ကူးယဉ်နေ တော့သည်၊ သူ၏နံပါတ်ကို စောင့်ဆိုင်းနေရခြင်း၏ အတွေ့များသော စိတ်ပျက်အားငယ်မှုများကို လုံးဝ ဂရုမစိုက်တော့ပေ။

သူ့အ လှည့်ကျလာပြီဖြစ်သည်။ ကျန်းကျဲ့သည် သူ့အတွက် ဘဏ်အကောင့် ဖွင့်ပြီး ဘဏ်ကတ်တစ်ခုရယူသည်၊ ထို့နောက် ယွမ် ၇,၀၀၀ ကို ဘဏ်စာရင်းထဲသို့ ထည့်သွင်းသည်။ ကျန်ရှိသော ယွမ် ၂,၀၀၀ ထဲမှ ယွမ် ၄၀၀ ကို ထုတ်ယူကာ ပိုက်ဆံအကြွေများ လဲလှယ်ပြီး စာအိတ်ထဲသို့ ပြန်ထည့်လိုက်၏။

ဪ၊ မှန်ပါသည်၊ ဤအချိန်တွင် သူ့တွင် ပိုက်ဆံအိတ်ပင် မရှိသေးပေ။

သူသည် ဘဏ်မှ ထွက်လာပြီး အနီးအနားရှိ ဆိုင်တစ်ဆိုင်သို့ ဦးစွာသွားကာ သူ့အတွက် သားရေစစ်စစ် ပိုက်ဆံအိတ်တစ်လုံး ဝယ်ယူသည်၊ သူ၏ငွေနှင့် ဘဏ်ကတ်တို့ကို အထဲ ထည့်လိုက်၏။

ပိုက်ဆံအိတ်ကို အိတ်ကပ်ထဲ ထည့်လိုက်သောအခါ သူသည် ချက်ချင်းပင် အရပ်ပိုရှည်လာသလို ခံစားရသည်။