သုံးစွဲခြင်း၊ ပျော်ရွှင်မှု ဝေမျှခြင်း

ကျန်းကျဲ့သည် ဆိုင်ထဲရှိ နာရီကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရာ နေ့လယ်ပင် မရောက်သေးသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။

သူ၏ ငယ်ရွယ်သောခန္ဓာကိုယ်နှင့် အစာကြေလွယ်မှုကြောင့် ဗိုက်ဆာနေပြီဖြစ်သည်၊ ထို့ကြောင့် နေ့လယ်စာ ဦးစွာစားရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

သူ၏ ယခင်သုံးစွဲမှု အလေ့အကျင့်များအရဆိုလျှင် မုန့်ကြွပ် နှစ်ခုဝယ်၍ ဗိုက်ဖြည့်ရန် နှစ်ယွမ်သာ သုံးစွဲခဲ့မည်ဖြစ်သော်လည်း ယခုမူ မိမိကိုယ်ကို ထိုသို့ လွန်လွန်ကျူးကျူး မလုပ်သင့်တော့ပေ။

သူသည် နာမည်ကြီး သိုးသားဟင်းချိုဆိုင်တစ်ဆိုင်ကို ရှာတွေ့သွား သည်။

"သူဌေးရေ၊ သိုးသားဟင်းချို ပန်းကန်ကြီးတစ်လုံး နံနံပင်မထည့်ဘူး ပြီးတော့ မုန့်ကြွပ်လေးချပ် ထပ်ယူဦးမယ်ဗျ။"

"ကောင်းပြီ၊ ထိုင်ပါခင်ဗျာ။"

ကျန်းကျဲ့သည် လက်များကို ဆေးကြောပြီး နေရာတစ်နေရာကို ရွေးချယ်လိုက်သည်။ မကြာမီပင် စားပွဲထိုးက အစားအစာများကို ယူလာသည်။

ဟင်းချိုရည်ပြစ်ပြစ်ဖြင့် သိုးသားဟင်းချို ပန်းကန်ကြီးတစ်လုံး၊ အပေါ်တွင် ကြက်သွန်မြိတ်အနည်းငယ် ပေါလောပေါ်နေပြီး အောက်ခြေတွင် သိုးသားတစ်ဝက်ခန့် ပါသည်။

ကျန်းကျဲ့သည် ဟင်းချိုထဲသို့ ငရုတ်ကောင်းနှင့် ရှာလကာရည်အနည်းငယ် ထည့်ပြီး အရသာဖြည့်စွက်ပြီးနောက် ဇွန်းဖြင့် တစ်ဇွန်းခပ်ကာ မှုတ်သောက်လိုက်ရာ အရသာရှိပြီး နွေးထွေးမှုက သူ့ခန္ဓာကိုယ်အနှံ့ ပျံ့နှံ့သွားသည်ကို ခံစားရသည်။

အရသာရှိမှုကြောင့် အစားအသောက်စားချင်စိတ် တိုးလာကာ သူ ချက်ချင်းပင် စတင်စားသောက်တော့သည်။

ထိုအချိန်က စျေးနှုန်းများသည် တကယ်ပင် သက်သာလှပေသည်၊ သိုးသားပါသော သိုးသားဟင်းချိုပန်းကန်ကြီးတစ်လုံးနှင့် မုန့်ကြွပ်လေးချပ်ပေါင်းမှ ဆယ်ယွမ်သာ ကျသင့်သည်။

သိုးသား၊ သိုးသားဟင်းချိုနှင့် မုန့်ကြွပ်များကို ဗိုက်ထဲ ရောက်သွားသောအခါ ကျန်းကျဲ့သည် လျင်မြန်စွာ နွေးထွေးလာပြီး နဖူးတွင် ချွေးစို့လေးများ ထွက် လာသည်။

အပြင်ဘက်လေကြောင့် အအေးမမိစေ ရန် သူသည် ချွေးသိပ်သွားသည်အထိ ခဏမျှ ထိုင်နေခဲ့ပြီး တစ်ချိန်တည်းမှာပင် နေ့လယ်ပိုင်းတွင် ဘာလုပ်ရမည်ကို စဉ်းစားနေခဲ့သည်။

သူသည် ပန်းချီဆွဲကိရိယာ အချို့ကို ဝယ်သင့်သည်၊ ပန်းချီဆရာတစ်ဦးသည် မိမိ၏လက်ရာကို ကောင်းမွန်စွာ ဖန်တီးနိုင်ရန် ကိရိယာများကို ပြင်ဆင်ရမည်ပင်။ မိဘနှစ်ပါးအတွက်လည်း လက်ဆောင်ပစ္စည်းအချို့ ဝယ်ရန် လိုအပ်သည်၊ သို့မှသာ သူ၏မိသားစုသည် ဤပျော်ရွှင်မှုကို ဝေမျှခံစားနိုင်ပေမည်။

ဤအချိန်တွင် ဆိုင်၏ စပီကာများမှ ရင်းနှီးသော သီချင်းတစ်ပုဒ် စတင်ဖွင့်နေသည်။

"ညနေခင်းနေရောင်က ငါ့မျက်နှာပေါ် ထပ်မံထွန်းလင်းနေတယ်~

ငါ့ရဲ့ မငြိမ်မသက်တဲ့ နှလုံးသားပေါ် ထပ်မံထွန်းလင်းနေတယ်~

ဒါ ဘယ်လိုနေရာမျိုးလဲ၊ ခုထိ ဒီလောက် ဆိတ်ငြိမ်နေသေးတာ~"

ရင်းနှီးသော သီချင်းစာသားနှင့် သံစဉ်ကြောင့် ကျန်းကျဲ့သည် သူ၏ချွေးများကို သုတ်နေရင်း ခဏရပ်တန့်သွားသည်ပင်။

"ဇာတိမြေ" သည် သူ အထူးနှစ်သက်သော သီချင်းတစ်ပုဒ်ဖြစ်ပြီး ရှုဝေ သည်လည်း သူ အလွန်လေးစားသော အဆိုတော်တစ်ဦး ဖြစ်သည်ပေ။ ကျန်းကျဲ့သည် ရှုဝေ ၏အသံက အလွန်ဆွဲဆောင်မှုရှိသည်ဟု ခံစားရပြီး "ဇာတိမြေ" သည် တရုတ်ရော့ခ်ဂီတသမိုင်းတွင် အကောင်းဆုံး အယ်လ်ဘမ်တစ်ခုအဖြစ် ရှိနေဆဲပင်။

သူ၏ ယခင်ဘဝတွင် တက္ကသိုလ်ဝင်တန်းစာမေးပွဲရလဒ် မကောင်းခဲ့သောကြောင့် အခြားမြို့ရှိ ဒုတိယတန်းစား တက္ကသိုလ်သို့ တက်ခဲ့ရသည်။

ဇာတိမြေမှ ထွက်ခွာပြီးနောက် အခြေအနေများ မကောင်းမွန်ခဲ့သောကြောင့် သူသည် တစ်ချိန်တုန်းက စိတ်ဓာတ်ကျနေခဲ့ရသည်ပင်။

သူသည် သူငယ်ချင်းတစ်ဦး ဤသီချင်းကို ဖွင့်နေသည်ကို မတော်တဆ ကြားခဲ့ရပြီး ၎င်း၏စာသားနှင့် သံစဉ်ကြောင့် ချက်ချင်းပင် စိတ်လှုပ်ရှားခဲ့ရသည်။ သူသည် အဆိုတော် ရှုဝေ နှင့် သူ၏လက်ရာများကို မေးမြန်းခဲ့ပြီး ထိုအချိန်မှစ၍ သူ၏သီချင်းများစွာကို နားထောင်ခြင်းကို နှစ်သက်လာခဲ့သည်။

"ဇာတိမြေ" သီချင်းကို ရှုဝေ က ၂၀၀၀ ပြည့်နှစ် နိုဝင်ဘာလတွင် "ထိုနှစ်" အယ်လ်ဘမ်တွင် ထည့်သွင်း၍ ဖြန့်ချိခဲ့သည်။

"အဆုံးမဲ့ ခရီးရှည်ကြီးက ဒီလောက်ကြာရှည်လှတယ်၊ ငါဟာ အမြဲတမ်း တစ်ယောက်တည်း အဝေးကို လျှောက်လှမ်းနေတဲ့ လေလွင့်သူပါ~"

သီချင်းကို နားထောင်ရင်း ကျန်းကျဲ့သည် သူ၏ယခင်ဘဝ၏ ထောင်စုနှစ်အလွန် နှစ်၂၀ အတွင်းမှ အတွေ့အကြုံများကို ပြန်လည်အမှတ်ရနေခဲ့သည်။

သူသည် ကြိုးစားအားထုတ်မှု၊ ဆုံးရှုံးမှုနှင့် ရှုပ်ထွေးမှုများကို ကြုံတွေ့ခဲ့ရသည်ပင်။

ပြန်လည်မွေးဖွားပြီးနောက် သူသည် အလုပ်များခဲ့သောကြောင့် အတိတ်ကို ပြန်လည်အမှတ်ရရန် အချိန်မရခဲ့ပေ။

ယခုမူ စနစ်၏စွမ်းရည်များ ပြည့်စုံလာပြီဖြစ်ရာ သူ၏အနာဂတ်သည် စိတ်ချရပြီ၊ သီချင်းတစ်ပုဒ် ကြားလိုက်သည်နှင့် ဖိနှိပ်ထားသော အတွေးများ ချက်ချင်း ပေါ်ပေါက်လာသည်။

ကျန်းကျဲ့သည် ၎င်းသည် သူ၏အားနည်းချက်ဖြစ်ကြောင်း နားလည်သည်၊ အလုပ်များလုပ်ဆောင်သည့်အခါ သူသည် သူ၏စိတ်ခံစားမှုများ၏ သက်ရောက်မှုကို ခံရမည်ပင်။

သို့သော် သူသည် လက်ရှိအချိန်ကို ပျော်ရွှင်နေဆဲဖြစ်သည်၊ ရင်းနှီးသော သံစဉ်ပြီးဆုံးသွားပြီးနောက်တွင်ပင် သူ၏နှလုံးသားတွင် ဆက်လက် ပဲ့တင်ထပ်နေဆဲပင်။

ထိုအချိန်ကာလသည် ထာဝရအမှတ်တရဖြစ်လာခဲ့သည်။ ခါးသော်လည်း မြိန်ရှက်စွာ ခံစားထိုက်ပေသည်။

ဤခါးသီးသောအတွေ့အကြုံများက သူ၏အနာဂတ်ကို ပိုမိုချိုမြိန်စေပြီး ရှေ့ဆက်လျှောက်လှမ်းရာတွင် ပိုမိုယုံကြည်မှု ပေးနိုင်ပေမည်။

...

ကျန်းကျဲ့သည် စားသောက်ဆိုင်မှ ထွက်ခွာပြီး ကွမ်ရှန်း လမ်းသို့ ကားဖြင့် သွားခဲ့သည်။

ဤလမ်းပေါ်တွင် အနုပညာပစ္စည်းဆိုင်များစွာ ရှိသည်၊ ၎င်းသည် ပန်းချီဆွဲကိရိယာများ ဝယ်ယူရန် အဆင်အပြေဆုံး နေရာပင်။

သူသည် အကြီးဆုံးဆိုင်မှ အနုပညာပစ္စည်းများကို စတင်ရွေးချယ်သည်။

ပထမဆုံး ပန်းချီဆေးရောင်များကို ရွေးချယ်သည်။

အနုပညာစာမေးပွဲအတွက် ပြင်ဆင်နေသော ကျောင်းသားများသည် ပလတ်စတစ်ပုလင်း သို့မဟုတ် ပြွန်ကြီး ဆေးရောင်များကို မကြာခဏ ရွေးချယ်လေ့ရှိသည်၊ စျေးနှုန်းများသည် ၃ ယွမ်မှ ဆယ်ယွမ်ကျော်အထိ ရှိသည်။

ကျန်းကျဲ့သည် ဦးစွာ ပြည်တွင်းနာမည်ကြီး တံဆိပ်အချို့မှ ဆေးရောင်များကို ကြည့်သည်၊ ထို့နောက် ပြည်ပမှတင်သွင်းသော ဆေးရောင်များကို ကြည့်သည်။ တံဆိပ်များနှင့် အရောင်များ၏ ကြည်လင်မှုမှတစ်ဆင့် ၎င်းတို့အချို့သည် အတုများဖြစ်ကြောင်း သူ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

"အပြာရင့်ရောင် တစ်ပုလင်း၊ အဖြူတစ်ပုလင်း၊ သံပရာဝါ၊ သံလွင်စိမ်း..." သူ၏ ဆုံးဖြတ်ချက်နှင့် နှစ်သက်မှုအပေါ် အခြေခံ၍ သူသည် ဂူအချေ ဆေးရောင်များစွာကို ရွေးချယ်ပြီး ရေဆေးပန်းချီဆွဲရန် အရောင်ဆယ်ရောင်ကိုလည်း ရွေးချယ်ခဲ့သည်။

ဆေးရောင်များ ရွေးပြီးနောက် သူသည် စုတ်တံများ ရွေးချယ်ရန် သွားသည်။

ဤအချိန်တွင် ရောင်းချသော အရောင်တင်စုတ်တံ အများစုမှာ ဝက်မွေး သို့မဟုတ် ဆိတ်မွေးဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော ပြားချပ်ချပ် စုတ်တံများ ဖြစ်သည်၊ ဝံပုလွေမွေး ပြားချပ်ချပ် စုတ်တံများသည် အလွန်စျေးကြီးသည်၊ ယပ်တောင် ပုံစုတ်တံများနှင့် အဝိုင်းစုတ်တံများသည် ပို၍ပင် ရှားပါးပေသည်။

ဝံပုလွေမွေးဟု ဆိုကြသော စုတ်တံများစွာသည် တကယ်တမ်းတွင် မြင်းမွေးဖြင့် ပြုလုပ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း ကျန်းကျဲ့သည် ဝံပုလွေမွေး ပြားချပ်ချပ် စုတ်တံအစုံလိုက်နှင့် အလွန်လက်ရာမြောက်စွာ ပြုလုပ်ထားသော ရှဉ့်မွေး ရေဆေးပန်းချီစုတ်တံ အစုံလိုက်တို့ကို ဝယ်ယူခဲ့သည်။

သူသည် ဤစုတ်တံနှစ်စုံကို အရင်ကတည်းက စိတ်ဝင်တစားရှိခဲ့သော်လည်း တစ်ခါမျှ မဝယ်ဖြစ်ခဲ့ပေ။

ကျန်းကျဲ့သည် ကိရိယာများ ဝယ်ယူရာတွင် လက်မနှေးသည်ကို မြင်သောအခါ စာရေးက ချက်ချင်းပင် ပြည်ပမှတင်သွင်းသော စုတ်တံအစုံလိုက်ကို အကြံပြုသည်။

ကျန်းကျဲ့သည် တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ယဉ်ကျေးစွာ ငြင်းပယ်သည်။

အနုပညာပစ္စည်းအချို့ကို ပြည်ပမှတင်သွင်းသည်ဟု ကြော်ငြာကာ အလွန်အမင်း စျေးကြီးစွာ ရောင်းချသည်

ဥပမာအားဖြင့် စာရေးက အကြံပြုသော စုတ်တံအစုံလိုက်သည် ဖူစန်း မှ တင်သွင်းသည်၊ ဖန်သားလက်ကိုင်ကြည်လင်ပြီး သံမဏိသတ္တုကွင်းများ၊ သပ်ရပ်သော အဝါနုရောင် နိုင်လွန်မွေးများဖြင့် ပြုလုပ်ထားသည်၊ အလွန်ကောင်းမွန်လှပြီး စျေး အကြီးဆုံး စုတ်တံသည် ယွမ်တစ်ရာကျော် ကုန်ကျသည်။ လက်တွေ့တွင် ဤစုတ်တံများသည် ပန်းချီဆွဲရန် မသင့်လျော်ပေ၊ ၎င်းတို့ကို ပုံကြမ်းများ ဆွဲရန်အတွက်သာ အသုံးပြုနိုင်သည်။

သူသည် စာရေးကို မတူညီသော ပန်းချီစက္ကူအမျိုးအစားများကို ယူလာခိုင်းပြီး အနုပညာစာမေးပွဲပြီးဆုံးသည်အထိ လိုအပ်သော ပမာဏကို တွက်ချက်ကာ အမျိုးအစားအမျိုးမျိုးသော စက္ကူများကို ရွေးချယ်ပြီးနောက် စာရေးကို ဖြတ်ပေးရန် အကူအညီတောင်းခဲ့သည်။

ငွေရှင်းချိန်တွင် စုစုပေါင်း ကုန်ကျစရိတ်သည် ခြောက်ရာပင် မပြည့်ပေ။ သူသည် အများအပြား ဝယ်ယူခဲ့သောကြောင့် ဆိုင်မန်နေဂျာက စျေးနှုန်းကို လျှော့ပေးသည့်အပြင် ပန်းချီစက္ကူများ ထည့်ရန်အတွက် သယ်ဆောင်ရလွယ်ကူသော ပန်းချီပြွန်နှစ်ခုကိုပါ လက်ဆောင်ပေးခဲ့သည်။

ယခင်က ကျန်းကျဲ့သည် ဤကဲ့သို့ ငွေသုံးရန် လုံးဝ သတ္တိမရှိခဲ့ပေ။

ထို့ကြောင့် တရားဝင်ငွေရှာနည်းလမ်းများနှင့် သူ၏ဘဏ်အကောင့်ထဲတွင် ငွေများရှိနေခြင်းသည် တကယ်ပင် လုံခြုံမှုနှင့် ယုံကြည်မှုတို့ကို ဆောင်ကြဉ်းပေးခဲ့သည်ပေ။

သူသည် အနုပညာပစ္စည်းဆိုင်မှ ထွက်ခွာပြီးနောက် မိဘများအတွက် လက်ဆောင်ပစ္စည်းများ ဝယ်ယူရန် စျေးသို့ သွားခဲ့သည်။

နေ့လယ် ၃ နာရီ ဖြစ်သည်။ ရှုလီ သည် ညစာပြင်ဆင်နေစဉ် တံခါးဖွင့်သံနှင့် ကျန်းကျဲ့၏အသံကို မပီမသ ကြားလိုက်ရသည်။

"အမေ၊ ကျွန်တော် အိမ်ပြန်ရောက်ပြီ။"

ရှုလီ သည် သားဖြစ်သူ၏ ရယ်သံပါသော အသံကို ကြားရရာ ပျော်ရွှင်စရာတစ်ခုခုနှင့် ကြုံတွေ့ခဲ့ရပုံပေါ်သည်၊ ထို့ကြောင့် မီးဖိုချောင်မှ ထွက်လာရာ ကျန်းကျဲ့သည် ဘယ်ဘက်လက်တွင် အနုပညာပစ္စည်းများ၊ ကျောဘက်တွင် ပန်းချီပြွန်နှင့် ညာဘက်လက်တွင် ပစ္စည်းအပြည့်ပါသော ဈေးဝယ်အိတ်ကြီးတစ်လုံးကို ကိုင်ဆောင်ထားသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

"ဘာတွေ ဝယ်လာတာလဲ။"

"ကူပါဦး အမေ။" ကျန်းကျဲ့သည် လက်ဆောင်ပစ္စည်းများကို သူ၏မိခင်ထံ လှမ်းပေးသည်။

ရှုလီ သည် ဈေးဝယ်အိတ်ကို ယူလိုက်ရာ အတွင်းတွင် အရက်၊ ဟင်းပွဲများ၊ လက်ဖက်ခြောက်များ၊ အလွန်စျေးကြီးသော ဟလာလ်မုန့်ဖုတ်ဘူးနှစ်ဘူးနှင့် မဖွင့်ရသေးသော အခြားပစ္စည်းတစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"ဒီပစ္စည်းတွေက အရမ်းစျေးကြီးတယ်၊ သား..."

ကျန်းကျဲ့သည် သူ၏အနုပညာပစ္စည်းများကို ချလိုက်ပြီး လျင်မြန်စွာ ပြောသည်– "အမေ့ကို သတင်းကောင်းတစ်ခု ပြောပြမယ် ၊ ကျွန်တော် ဒီနေ့ ပန်းချီကားသုံးချပ် ရောင်းလိုက်ရတယ်။"

"တကယ်လား?" သူ၏ဖခင် ကျန်းယီသည် ဧည့်ခန်းမှ ထွက်လာသည်။ သူသည် ဇနီးနှင့်သားဖြစ်သူ၏ စကားပြောဆိုသံကို ခုမှ ကြားလိုက်ရသည်၊ ကျန်းကျဲ့ကို ကြည့်ပြီးနောက် ဇနီး၏လက်ထဲရှိ ဈေးဝယ်အိတ်ကို ကြည့်လိုက်၏။

ကျန်းကျဲ့သည် ဤပျော်ရွှင်မှုကို မိဘများနှင့် ဝေမျှလိုသောကြောင့် သူတို့ မမေးဘဲနှင့်ပင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်များကို တက်ကြွစွာ ပြောပြသည်၊ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူ၏ ဘဏ်ကတ်နှင့် လုပ်ငန်းကတ် တို့ကိုလည်း ထုတ်ပြသည်။

ဇနီးမောင်နှံနှစ်ဦးသည် ဘဏ်စာရင်းလက်ကျန်ငွေကို ကြည့်ပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် သူတို့၏သားသည် ကြွားနေခြင်း မဟုတ်ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။

"ဒီလောက်များများ ရောင်းရတာ ဘယ်လိုပန်းချီကားမျိုးလဲကွ ။ သူ့ကို ပြန်ပေး ရဦးမှာလား။" ရှုလီ သည် သားအတွက် ပျော်ရွှင်သော်လည်း စိုးရိမ်ပူပန်နေသေးသည်။

ကျန်းကျဲ့သည် သူ၏မိခင်ကို နှစ်သိမ့်သည်– "မပူပါနဲ့ အမေ။ ပန်းချီကား ကို နားမလည်သူတွေကတော့ လုံးဝ ဝယ်မှာမဟုတ်ပါဘူး။ တစ်စုံတစ်ယောက်က ဝယ်ဖို့ ဆန္ဒရှိတယ်ဆိုရင်တော့ ပိုကြီးတဲ့အမြတ်အစွန်းနဲ့ လဲလှယ်လို့ရနိုင်တာမျိုး ဖြစ်ပါလိမ့်မယ်။

အခုဆိုရင် အမေနဲ့အဖေ ကျွန်တော့်ကျောင်းလခကို စိတ်ပူစရာမလိုတော့ပါဘူး။" သတင်းကောင်းကို သိလိုက်ရ သည့် အချိန်မှစ၍ သူ၏မိဘများ၏ ပျော်ရွှင်မှုနှင့် စိတ်သက်သာရာရမှုကို သူ ခံစားနိုင်ခဲ့သည်။

ယခင်က သူ၏ညံ့ဖျင်းသော ပညာရေးစွမ်းဆောင်ရည်နှင့် ပန်းချီသင်ယူခြင်းအတွက် ကျောင်းလခနှင့် ကုန်ကျစရိတ်များသည် သူ၏မိဘများအပေါ် ကြီးမားသော ဖိအားများကို ပေးခဲ့သည်။

သူ၏မိဘများတွင် စုငွေများစွာ မရှိသည်ကို သူ သိသည်၊ သူ၏အနာဂတ်ကျောင်းလခကိုပင် ကာမိလောက်အောင်ပင် မရှိပေ ထိုဖိအား မည်မျှကြီးသည်ကို သူ နားလည်သည်။

ယခုမူ သူသည် သူ၏မိဘများ၏ ဖိအားကို ကိုယ်အားကိုကိုးကာ ဖြေ ပျောက်စေနိုင်ခဲ့သည်၊ ၎င်းသည် သူ့ကို ပြန်လည်မွေးဖွားပြီးနောက် ပြီးပြည့်စုံတယ့် ခံစားချက်ကို ပေးသည်။

"အရမ်းကောင်းတာပေါ့၊ ဒါပေမယ့် ပိုက်ဆံတွေကို ပေါ့ပေါ့ဆဆ မသုံးနဲ့နော်။" ရှုလီ က သားအတွက် သိမ်းထားချင်သည်။

ကျန်းယီသည် ခဏမျှ စဉ်းစားပြီး ကျန်းကျဲ့ကို ဘဏ်ကဒ် ကိုယ်တိုင် သိမ်းထားရန် အမူအရာပြသည်။

"အမေနဲ့အဖေ၊ ကျွန်တော် နောင်အနာဂတ်မှာ ပိုပြီး ငွေရှာနိုင်ပါသေးတယ်၊ ဒါက အစပဲ ရှိပါသေးတယ်။"

"ဒီလောက် ယုံကြည်စိတ်ချမနေ နဲ့၊ ကောလိပ်ကို အရင်ဝင်ခွင့်ရအောင် လုပ်ပါဦး" ဟု ကျန်းယီက ပြောလိုက် သည်။

ကျန်းကျဲ့သည် သူ၏မိခင်ကို ဈေးဝယ်အိတ်ဖွင့်ပေးပြီး လက်ဆောင်များကို ပြသသည်– "အဖေ၊ အမေ၊ ကျွန်တော် အဖေနဲ့အမေအတွက် လက်အိတ်တွေနဲ့ ပဝါတွေ ဝယ်လာတယ်။ ဝိုင်ကောင်းတစ်ပုလင်း၊ အရသာရှိတဲ့ ဟင်းပွဲအချို့၊ အဖေ့အကြိုက် လက်ဖက်ခြောက်၊ ပြီးတော့ အမေ့အကြိုက် မုန့်တွေလည်း ဝယ်လာတယ်။ အမေတို့က ပုံမှန်ဆို ဒီပစ္စည်းတွေကို မဝယ်ရဲကြဘူး။ ဒီနေ့တော့ သားရဲ့ လက်ဆောင်ကို လက်ခံပေးပါ"

ရှုလီ သည် ပျော်ရွှင်စွာ ဝိုင်နှင့် ဟင်းပွဲများကို စားပွဲပေါ်တင်ပြီး မဖောက် ရသေးသော ပဝါကို မြင်သောအခါ တွန့်ဆုတ်သွားသည်– "ဒါက တော်တော်စျေးကြီးတာပဲ။"

ကျန်းကျဲ့သည် အထုပ်ကို ဖြဲလိုက်သည်– "ကျွန်တော် လုံးဝ ပြန်မပေးနိုင်ပါဘူး၊ ဝတ်ကြည့်ပါဦး။ အမေတို့ရဲ့ လက်အိတ်တွေနဲ့ ပဝါတွေက အရမ်းဟောင်းနေပြီ။"

ကျန်းယီသည် သူ၏ဇနီးနှင့်သားဖြစ်သူ အထုပ်များကို ဖွင့်နေ သည်ကို ကြည့်ပြီး သူလည်း ဝင်ပါ လာသည်– "ဒါက ပျော်စရာကိစ္စပဲ ငါတို့ ကောင်းကောင်း ဂုဏ်ပြု သင့်တယ်။”