ကျောင်းသူအသစ်၊ အတန်းဖော်အသစ်

ကျန်းကျဲ့သည် သူတို့အတန်းရှိရာ အဓိကကျောင်းဆောင်သို့ ဝင်လာ သည်။

ထိုအဆောက်အအုံသည် ဆယ်စုနှစ်များစွာ သက်တမ်းရှိပြီဖြစ်ပြီး Big Ghoose ၏ ပုံစံများဖြင့် တည်ဆောက်ထားသည့် သုံးထပ်တိုက်မျှသာ ဖြစ် သည်။

သူ ကျောင်းဆောင် ၏ တတိယထပ်သို့ တက်သွားရာ အထက်တန်း တတိယနှစ် ကျောင်းသားများ ၏ အတန်းဆယ်ခု စလုံး ငြိမ်သက်နေသည်ကို တွေ့ရ သည်။ ကျောင်းသို့ အခုမှ ရောက်လာသည့် ကျောင်းသားကျောင်းသူများလည်း မိမိတို့အတန်းများသို့ အသီးသီး ပြေးဝင်သွားကြ သည်။

အရှေ့အနောက် သွယ်တန်းနေသည့် စင်္ကြန်လမ်းအတိုင်း လျှောက်လာရာ အထပ် ၏ အနောက်တောင်ဘက်ထောင့်သို့ ရောက်သောအခါ အတန်းပိုင်ဆရာမ ယွီ သည် အထက်တန်းတတိယနှစ် အတန်း (၉) ရှေ့တွင် ရပ်နေကာ ကျောင်းသားများကို မျက်လုံးဖြင့် ကြည့်ရှုနေသည်ကို တွေ့ရ သည်။

ဆရာမယွီ သည် ယခုနှစ် တွင် ၂၇ နှစ် ရှိပြီဖြစ်ပြီး စာသင်လာတာ သုံးနှစ်ပင် မပြည့်သေး ပေ။ သူ မသည် အတန်း (၉) နှင့် အတန်း (၁၀) နှစ်တန်း ၏ လူမှုရေး ဘာသာရပ်ကို သင်ကြားပေးသလို အတန်း (၉) ၏ အတန်းပိုင်ဆရာမလည်း ဖြစ် သည်။

အတန်း (၉) သည် သူမ ပထမဆုံး တာဝန်ယူရသည့် အတန်းဖြစ်ပြီး သူမက ငယ်ရွယ်သည့်အတွက် အလေးအနက်ထားခြင်း နည်းပါးကာ ကျောင်းသားများနှင့် ရင်ဆိုင်ရသည့်အခါ အချိန်အများစု တွင် မျက်နှာကို တင်းထားရန် ကြိုးစားနေ ရ သည်။

ကျန်းကျဲ့သည် အထက်တန်းကျောင်းမှ ဤအတန်းပိုင်ဆရာမကို ကောင်းစွာ မှတ်မိ ၏။ သူ မသည် အလွန် တာဝန်သိသည့် ဆရာမတစ်ဦး ဖြစ် သည်။

"ဆရာမ ယွီ မင်္ဂလာပါ" သူ အနားသို့ တိုးသွားပြီး ဦးစွာ နှုတ်ဆက်လိုက် သည်။

"မင်္ဂလာပါ" ဆရာမ ယွီ သည် မျက်နှာအမူအရာ မပြောင်းဘဲ ကျန်းကျဲ့ကို အတန်းထဲသို့ မြန်မြန် ဝင်ရန် မျက်လုံးဖြင့် အချက်ပြလိုက် သည်။

သူ မသည် ကျန်းကျဲ့ ၏ နောက်ကျောကို ကြည့်ပြီး စိတ်ထဲ တွင် အနည်းငယ် သံသယဝင်လာ သည်။

နှစ်နှစ်ကျော်အတွင်း အတန်းထဲက ကျောင်းသားတစ်ဦးစီ ၏ အခြေအနေကို တတ်နိုင်သမျှ အကဲခတ်ခဲ့ သည်။

ကျန်းကျဲ့သည် စကားသိပ်မပြော၊ ဉာဏ်ရည်လည်း သိပ်မမြင့်သည့် ကျောင်းသားမျိုး ဖြစ် သည်။ ဤကျောင်းသားမျိုးသည် တက္ကသိုလ်ဝင်တန်း စာမေးပွဲ ဖြေဆိုလျှင် အများအားဖြင့် ကျနိုင်ခြေများ သည်။

သို့ ပေ မဲ့ မကြာသေးမီ ရက်များ ၏ အကဲခတ်မှုအရ ကျန်းကျဲ့ ၏ စရိုက်သည် ပွင့်လင်းလာပြီး စာသင်ယူမှု တွင် တက်ကြွလာသည်ကို သိသိသာသာ ခံစားရ သည်။

အကြောင်းရင်းကို မသိရ ပေ မဲ့ ၎င်းသည် ကောင်းသည့် လက္ခဏာပင်။

သူမ ခြေသံကြားရ၍ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ကျောင်း ၏ အနုပညာ အထူးတန်းများကို တာဝန်ယူရသည့် ညွှန်မှူးလင် သည် မိန်းကလေးတစ်ဦးကို ခေါ်၍ သူတို့အတန်းဆီသို့ လျှောက်လာသည်ကို တွေ့ရ သည်။

မိန်းကလေးကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်နှင့် သူ မ စိတ်ထဲ တွင် ထိတ်ခနဲ ဖြစ်သွား သည်။ မဖြစ်ချင်ဆုံးကိစ္စက ထပ်ဖြစ်လာပြန်ပြီ။

ကျန်းကျဲ့သည် အတန်းထဲ တွင် ကျောင်းသားတစ်ဝက် ရောက်နေပြီဖြစ်သည်ကို တွေ့ရ သည်။ အတန်းအလယ် ၏ နောက်ဆုံးတန်းသို့ သွားပြီး သူ့နေရာ တွင် ထိုင်ကာ အိမ်စာများကို စလုပ်တော့ သည်။

သူ အထက်တန်းကျောင်းသို့ တက်သည့်အခါ တွင် သူ့အရပ်သည် ၁.၈ မီတာကျော်ရှိပြီး ယခု တွင် ၁.၈၅ မီတာသို့ ရောက်ရှိနေသည့်အတွက် အမြဲတမ်း နောက်ဆုံးတန်း တွင် ထိုင်ခဲ့ရ သည်။

ထိုအချိန် တွင် ကျောင်းသားအများစုသည် ကိုယ့်စာကိုလေ့လာ နေကြပြီး စာသင်ခန်းထဲ တွင် တီးတိုးပြောသံများသာ ရှိ သည်။

ကျန်းကျဲ့ နိုင်ငံခြားဘာသာစာအုပ်ကို လှန်လိုက်သည်နှင့် သူ့ဘေးခုံက ကျောက်ကျစ်သည် စာသင်ခန်းထဲသို့ ဝင်လာ သည်။

ကျောက်ကျစ်သည် မျက်မှန်နက်ကြီး တပ်ထားပြီး ဆံပင်အလယ်ခွဲထားကာ လှမ်းလာပုံ ခပ်သွက်သွက်ဖြင့် သူ့နေရာသို့ သွားပြီး ကျန်းကျဲ့ကို နှုတ်ဆက်လိုက် သည်။

"အစ်ကိုကျဲ့ စောလှချည်လား။" ထို့နောက် ခေါင်းလှည့်ကာ ပထမတန်းသို့ လျှောက်သွား သည်။

ကျန်းကျဲ့ သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက် သည်။ ပြန်မဖြေ ပေ။

သူက အရပ်ရှည်ပြီး ခန္ဓာကိုယ် ကြီးမားသည့်အတွက် ဘယ်သူက သူ့ကို အစ်ကိုကျဲ့ ဟု စတင်ခေါ်သည်ကို မမှတ်မိ ပေ။

ထိုသို့ခေါ်ခြင်း သည် လေးစားလို့ မဟုတ် ပေ၊ လှောင်ပြောင်သည့် သဘော သက်ရောက် သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် အထက်တန်း အနုပညာ အထူးတန်း တွင် ခန္ဓာကိုယ် ကြီးမား သန်မာခြင်းသည် အားသာချက် မဟုတ် ပေ။

အနုပညာအတန်းမှ ကျောင်းသားများသည် အပြင်ပန်း တွင် ကောင်းမွန် စွာ ဆက်ဆံကြ ပေ မဲ့ အထင်အမြင်သေးခြင်းကတော့ ရှိနေဆဲ ဖြစ်ပြီး ပညာအရည်အချင်း အဆင့်နှင့် ပန်းချီစွမ်းရည်ကို စံနှုန်းအဖြစ် သတ်မှတ်ထား သည်။

ကျန်းကျဲ့သည် ထိုအထင်အမြင်သေးခြင်း ၏ အလယ် တွင် ရှိ သည်။

ကျောက်ကျစ်သည် စာတော် ပေ မဲ့ ပန်းချီတွင် ညံ့ဖျင်းသည်။ အထက်တန်း ဒုတိယနှစ်ဆုံး တွင် ဝိဇ္ဇာဘာသာရပ်တန်းမှ ပြောင်းလာပြီး မကြာမီ အတန်း (၉) တွင် ချစ်သူတစ်ဦးကို ရရှိခဲ့ သည်။

ဆရာမကလည်း သိ သည်။ သို့ ပေ မဲ့ ကျောက်ကျစ် ၏ မျက်နှာပြောင်ခြင်းမှာ အလွန်ထူလွန်းလှသဖြင့် မည်သို့ပင် ဆုံးမဆုံးမ ပြောင်းလဲခြင်း မရှိ ပေ။ သူသည် အတန်းပိုင်ဆရာမ တံခါးဝမှ ထွက်သွားသည်ကို မြင်သည်နှင့် ချစ်သူ ၏ ဘေး တွင် ဝင်ထိုင်ကာ တိုးတိုးလေး စကားပြောနေကြဖြစ် သည်။

မည်မျှပင် ခက်ခဲသည့် (စာမေးပွဲနီးကာနီး) အချိန်မျိုး တွင် မဆို အတန်းထဲ တွင် ချစ်ကြိုက်သူများ အမြဲရှိ သည်။ ဤနှစ်ဦးသည် ဘေးလူများ ၏ အကြည့်ကို အနည်းငယ်မျှ ရှောင်ခြင်းမရှိ ပေ၊ ကျောင်းသားများလည်း အသားကျနေပြီ ဖြစ် သည်။

ကျန်းကျဲ့သည် နောက်ပိုင်း ဖြစ်ပျက်မည့် ကိစ္စများကို သိ သည်။

လူတချို့သည် ချစ်သူထားရင်း တက္ကသိုလ်ကို အောင်မြင်စွာ တက်ရောက်နိုင် သည်။ သို့ ပေ မဲ့ ကျောက်ကျစ်တို့ စုံတွဲသည် အချစ်ရေးကိုသာ ဦးစားပေးသူများ ဖြစ်ကြ သည်။ ၎င်းတို့ ၏ ဆက်ဆံရေးသည် ကျောင်းပြီးသည်အထိ တည်မြဲခဲ့ ပေ မဲ့ တက္ကသိုလ်ရောက်ပြီးနောက် တွင် တော့ တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦးပြတ်သွားကာ ချစ်သူအသစ်များရသွားကြ သည်။

ကျန်းကျဲ့ မှတ်မိသည်မှာ တက္ကသိုလ်ပြီးချိန် တွင် ၎င်းတို့ ၏ သတင်းကို တစ်ခါတစ်ရံ ကြားခဲ့ရ ပေ မဲ့ နောက်ပိုင်း တွင် လုံးဝ အဆက်အသွယ်ပြတ်သွားခဲ့ သည်။

သူ စာအုပ်ကို ငုံ့၍ ကျက်မှတ်တော့ သည်။

မကြာမီ စာသင်ခန်းတွင်း တွင် တီးတိုးပြောသံများ ရုတ်တရက် ငြိမ်သက်သွား သည်။

ဤကဲ့သို့ တိတ်ဆိတ်မှုမျိုး ဖြစ်ပေါ်လာလျှင် ဖြစ်နိုင်ခြေတစ်ခုတည်းသာ ရှိ သည်။

ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်ရာ ကျောင်း ၏ ပညာရေး ညွှန်မှူးလင် သည် စာသင်ခန်းတံခါးဝ တွင် ပေါ်လာသည်ကို တွေ့ရ သည်။

တိတိကျကျပြောရမည်ဆိုလျှင် ဒုညွှန်မှူးလင် ဖြစ် သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူသည် ကျောင်း ၏ အနုပညာတန်းများကို စီမံသလို ပန်းချီသင်ခန်းစာအချို့ကိုလည်း သင်ကြားပေးသည့်အတွက် အနုပညာတန်းများ တွင် သူ ၏ ဂုဏ်သတင်းသည် ထင်ရှား သည်။

ယခုအချိန် တွင် သူသည် ကျောက်ကျစ်ကို စိုက်ကြည့်နေ သည်။

အကာအကွယ်မဲ့နေသည့် ကျောက်ကျစ်သည် လက်ပူးလက်ကျပ် မိသွား သည်။

အခြားသူများဆိုလျှင် ဘာလုပ်ရမှန်းမသိ ဖြစ်နေမည်ဖြစ် ပေ မဲ့ သူ သည် မျက်နှာပူပူဖြင့် ထရပ်ကာ သူ့နေရာသို့ ပြန်သွား သည်။

ညွှန်မှူးလင် သည် ကျောက်ကျစ် ၏ စရိုက်ကို သိပြီး ဆိုဆုံးမ ပေ မယ့် ပြောင်းလဲမည် မဟုတ်သည်ကို သိ ၏၊ ထို့ကြောင့် သူ့ကို မျက်စိတစ်ချက်စိုက် ကြည့်ပြီး လှည့်ထွက်သွား သည်။

ကျောင်းသားတချို့ ၏ မျက်နှာများ တွင် အပြုံးများ ပေါ်လာ ပေ မဲ့ မိမိတို့ ၏ အမူအရာကို ထိန်းချုပ်ကာ အရင်အတိုင်း စာဆက်လုပ်ကြ သည်။

ကျန်းကျဲ့ မှတ်မိသည်မှာ ထိုရက်ပိုင်းအတွင်းပင် သူ့ ၏ ဘေးထိုင်ခုံက အတန်းဖော် ပြောင်းသွားသည်ဟု ထင် သည်။

သူ ကျောက်ကျစ်ကို ကြည့်လိုက် သည်။

ကျောက်ကျစ်က စာအုပ်တစ်အုပ်ထုတ်ပြီး ဟန်ဆောင်ကာ စောစောက ကိစ္စကို အနည်းငယ်မျှ ဂရုမစိုက် ပေ။ "ဘာလဲ"

ကျန်းကျဲ့ စိတ်ထဲ တွင် တွေးလိုက် သည်၊ "မင်းကသာ မိန်းကလေးဆိုရင် ငါ ဘယ်လိုဖြစ်ဖြစ် စကားဆက်ပြောမိမှာပဲ" ဟုပင်

သူက ဟန်ဆောင်ကာ ဆန်းကြယ်စွာ ပြောလိုက် သည်။ "ငါတို့ ဘေးချင်းကပ် အတန်းဖော် ဆက်ဆံရေးက အဆုံးသတ်ပြီ ထင်တယ်"

ကျောက်ကျစ် ၏ အကြည့်က တံခါးဝ တွင် ဝဲနေ သည်။ "ဘယ်နှစ်ခါ ခုံ ပြောင်းခဲ့ရ ပြီးပြီလဲ၊ ဘယ်ကို ထပ်ပြောင်းရဦးမှာလဲ။ ဟေ့၊ မင်း ငါ့ကို မကြိုက်လို့လား"

ကျန်းကျဲ့က ပြောလိုက် သည်။ "အရင်တည်းက မကြိုက်တာ၊ မင်း အခုမှ သိတာလား" သူသည် အရင်က ဤဘေးချင်းကပ်အတန်းဖော် နှင့် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး လှောင်ပြောင်ပြောရာ တွင် အမြဲတမ်း ရှုံးခဲ့ရ ၏၊ အဓိကအားဖြင့် မျက်နှာပြောင်ခြင်း အားနည်းသောကြောင့်ပင်။ "မင်းနဲ့ အတူထိုင်ရတာ ဆရာမ ၏ ဒေါသ ကို ငါ ပါရောပြီး အမြဲခံရတယ်"

"မဟုတ်ဘူး၊ မင်း စာပိုတော် လာပြီဆိုတော့ မင်း ဘယ်သူ့ကို သဘောကျနေတာ လဲ။" ကျောက်ကျစ်က တမင်တကာ ထိုသို့ အသံကို ကျယ်ကျယ်ပြောလိုက်သည့်အတွက် ဘေးနားက မိန်းကလေးတချို့လည်း နားစွင့်ကာ အတင်းအဖျင်းသတင်းများ သိချင်နေ ကြ သည်။

ကျန်းကျဲ့သည် ကျောက်ကျစ် ၏ ပရိယာယ်ကို သိ ၏၊ ဤအချိန်ကိုသာ စောင့်နေခြင်းပင်။

ညွှန်မှူးလင် နှင့် ဆရာမယွီ တို့သည် အတန်းတံခါးဝ တွင် အတူတူ ပေါ်လာပြီး ကျောက်ကျစ် ၏ အသံကို အတူတူ ကြားလိုက်ကြ သည်။

"ကျောက်ကျစ်၊ နောက်နှစ်ချိန်ပြီးရင် ငါ့ရုံးခန်းကို လာခဲ့။" လညွှန်မှူးလင်သည် မထိန်းနိုင်တော့ ပေ။ ပြောပြီးသည်နှင့် ဆရာမယွီ ကို အချက်ပြလိုက် သည်။

အတန်းထဲက ကျောင်းသားအများစုသည် ရယ်ချင် ပေ မဲ့ မျက်နှာအမူအရာကို ထိန်းချုပ်ရန် ကြိုးစား နေကြ သည်။

ထို့နောက် ၎င်းတို့သည် ဆရာမယွီ သည် စင်မြင့်သို့ လျှောက်သွားသည်ကို တွေ့ရပြီး၊ အရပ်သိပ် မမြင့်သည့် မိန်းကလေးတစ်ဦးသည် နောက်မှ တရွေ့ရွေ့ လိုက်ပါလာကာ စာသင်ခန်းထဲသို့ ဝင်လာ သည်။

ဟင်??

အသစ်ရောက်လာသည့် မိန်းကလေးသည် အရပ်သိပ်မမြင့် ပေ။ မျက်နှာက ချောမောပြီး အသားအရေ ဖြူဖွေး နူးညံ့ကာ ကလေးဆန်သည့် ပါးဖောင်းဖောင်းလေးများလည်း ရှိ သည်။ အထက်တန်းကျောင်းသူများ ၏ အကြား တွင် အထူးပင် ချစ်စရာကောင်းနေပြီး ချက်ချင်းပင် တစ်တန်းလုံး ၏ အာရုံကို ဖမ်းစားသွား သည်။

ကျောင်းသားများအားလုံးက ကျောင်းသူအသစ်ရောက်လာပြီဟု ခန့်မှန်းမိကြ သည်။ အဓိက ကတော့ ချစ်စရာကောင်းသည့် မိန်းကလေးတစ်ဦးဖြစ်ခြင်းပင်။

အထက်တန်းဒုတိယနှစ် တွင် ဝိဇ္ဇာနှင့် သိပ္ပံဘာသာရပ် ခွဲပြီးနောက် ကျောင်းသားများ ဆက်တိုက် အနုပညာ အထူးတန်းသို့ ပြောင်းရွှေ့လာကြ သည်။ အချို့သည် ပြင်ပကျောင်းများမှ ဖြစ်ပြီး အချို့သည် ဤကျောင်း ၏ အခြားအတန်းများမှ ဖြစ်ကြ သည်။ ဤသူများသည် ယဉ်ကျေးမှုဘာသာရပ် ရမှတ်များဖြင့်သာ လိုချင်သည့် တက္ကသိုလ်ကို တက်ရန် ခက်ခဲသောကြောင့် အနုပညာလမ်းကြောင်းကို ရွေးချယ်ခဲ့ကြ သည်။ သို့ ပေ မဲ့ ၎င်းသည် ဖြတ်လမ်း ဟုတ် မဟုတ်မှာမူ လူပေါ်မူတည် ၏။

"ဒါက ကျောင်းသူ ရှောင်းယွီဖန် ပါ။ သူက ဆရာမ တို့အတန်းကို ပြောင်းလာတာပါ။ အားလုံးက..." ဆရာမယွီ သည် ပုံမှန်အတိုင်း မိတ်ဆက်စကား ပြောကြားရင်း အတန်းထဲက ကျောင်းသားများ ၏ တုံ့ပြန်မှုကို စောင့်ကြည့်နေ သည်။

ယောက်ျားလေးအများစု ၏ မျက်လုံးများက စတင် တောက်ပလာပြီး အချို့သည် မျက်နှာအမူအရာကို မထိန်းနိုင်တော့ ပေ။

တကယ်ပင် ထိုသို့ပင်။ ဆရာမယွီ သည် ၎င်းတို့ ဘာတွေးနေသည်ကို ခန့်မှန်းနိုင်နေသည်။

ဆရာမတစ်ဦးအနေဖြင့် အချစ်ရေးကြောင့် စိတ်ပျံ့လွင့်ခြင်းကို အမုန်းဆုံးပင်။ အတန်းထဲ တွင် ဥပမာဆိုး များစွာ ရှိနေပြီဖြစ်ပြီး၊ ဤမျှ လှပသည့် မိန်းကလေးတစ်ဦး ရောက်လာလျှင် မည်သည့်အရာများ ဖြစ်ပျက်လာနိုင်သည်ကို စိတ်ကူးကြည့်နိုင် ပေ သည်။ သို့သော် အတန်းထဲသို့ မည်သည့်ကျောင်းသား ရောက်လာသည်ကို သူ မ ငြင်းဆန်နိုင်ခဲ့ ပေ။

ရှောင်းယွီဖန်သည် ကျောင်းသားများကို ချိုသာစွာ နှုတ်ဆက်လိုက် သည်။

ဆရာမယွီ သည် နေရာချထားခြင်းကို စတင်စီစဉ် သည်။

စောစောက ညွှန်မှူးလင်သည် ဒေါသဖြင့် သူ့ကို တိုင်ပင်ပြီး အတန်းထဲ တွင် နေရာများ ပြန်စီရန် ပြောခဲ့ သည်။ သူ မ မည်သည့်အကြောင်းကြောင့် ဖြစ်သည်ကို ခန့်မှန်းနိုင်နေပြီ။ သူ မ အတန်းမှ ကျောင်းသားများ စိတ်ပါ မဝင်စားခြင်းက သူ့ကို မျက်နှာပျက်စေခဲ့ သည်။

"ကျောင်းသူ ရှောင်းယွီဖန် ၊ မင်း ဒုတိယတန်း၊ လီလု ဘေးမှာသွား ထိုင်ပါ။" သူ မ သည် ရှောင်းယွီဖန်ကို မိန်းကလေးတစ်ဦးနှင့် အတူထိုင်ရန် စီစဉ်လိုက် သည်။

မူလနေရာ တွင် ရှိသည့် ကျောင်းသားကို အခြားနေရာသို့ ရွှေ့လိုက် သည်။ ထိုသို့ အဆင့်ဆင့် ရွှေ့ရင်း လူခုနစ်ဦး ကိုသက်ရောက်သွား သည်။

စီစဉ်ပြီးနောက် ကျောက်ကျစ်သည် နောက်ဆုံးတန်း ထောင့် သို့ ရောက်ရှိသွားပြီး သူ နှင့် သူ ၏ ချစ်သူသည် စာသင်ခန်း ၏ ထောင့်ဖြတ်မျဉ်း ၏ နှစ်ဖက်ထောင့် တွင် ခွဲနေခဲ့ကြ သည်။ ချစ်သူနှင့် ထပ်တွေ့ရန် ကြိုးစားလျှင် ၉၀ ဒီဂရီ ထောင့်ချိုး လမ်းအတိုင်း သွားရမည် ဖြစ် သည်။