အလွန် တွက်ခြေ ကိုက်သည့် လက်ဆောင်ထုပ်

စနစ်ဖန်သားပြင် ပေါ် ရှိ ကံစမ်းမဲ ဇယားကွက် ပျောက်ကွယ်သွားပြီး အပြာရောင် လက်ဆောင်ပုံးသာ ကျန်ရစ်ခဲ့လေ သည်။

အပြာရောင် လက်ဆောင်ပုံးသည် အလင်းတန်းအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး မီးရှူးမီးပန်းများကဲ့သို့ ပွင့်သွား သည်။

ကျန်းကျဲ့သည် ဦးနှောက်ထဲသို့ ကြီးမားသောအချက်အလက်များ စီးဝင်လာသည်ကို ခံစားရ သည်။

ကျွမ်းကျင်မှု လက်ဆောင်ထုပ် များကို စတင်သူ ၊ အလယ်အလတ် ၊ အဆင့်မြင့်၊ အထူး နှင့် ကျွမ်းကျင် ဟူ၍ အဆင့်ငါးမျိုး ခွဲခြားထား သည်။ အလယ်အလတ်အဆင့် လက်ဆောင်ထုပ် မျှသာ ဖြစ် ပေ မဲ့ ၎င်း တွင် ကျွမ်းကျင်မှု အတွေ့အကြုံများစွာ ပါဝင်သည့်အတွက် အချက်အလက် ပမာဏက ကြီးမား သည်။

ကျန်းကျဲ့သည် လက်ဆောင်ထုပ် ထဲမှ ကျွမ်းကျင်မှုများကို ကြိုးစား၍ စုပ်ယူနေ သည်။

လက်ဆောင်ထုပ် ထဲ တွင် ပါဝင်သော ရေဆေးပန်းချီသည် ရေဆေး ၊ ဂူအချေး နှင့် ဂျယ်လီလို ဆေးရောင်အမျိုးမျိုးဖြင့် ရေးဆွဲသည့် နည်းလမ်းများ အားလုံး ပါဝင် သည်။

စနစ် ၏ လက်ဆောင်ထုပ် သည် ကမ္ဘာတစ်ဝန်း မှ ရေဆေးပန်းချီ တွင် ထူးချွန်သော ပန်းချီဆရာများစွာကို ရွေးချယ်ပြီး ၎င်းတို့ ၏ နည်းစနစ်များကို ပေါင်းစပ်ထား သည်။

အလယ်အလတ်အဆင့် လက်ဆောင်ထုပ် တွင် ကျွမ်းကျင်မှု နည်းလမ်းများနှင့် အခြေခံအသိပညာများသာ ပါဝင် ပေ မဲ့ ကျွမ်းကျင်မှုများ ပြည့်စုံစွာ ပါဝင်သည့်အတွက် လက်ဆောင်ထုပ် ၏ ကျွမ်းကျင်မှုများကို တတ်မြောက်ပြီးနောက် မတူညီသော အကြောင်းအရာများနှင့် ပစ္စည်းများကို အလွယ်တကူ ကိုင်တွယ်နိုင်လာ သည်။

မိနစ်နှစ်ဆယ်ခန့်အကြာ တွင် လက်ဆောင်ထုပ် ၏ ကျွမ်းကျင်မှုများ အားလုံး ကျန်းကျဲ့ ၏ ဦးနှောက်ထဲသို့ ပေါင်းစပ်သွားပြီး အချိန်တိုအတွင်း တွင် နည်းစနစ်အသစ်များစွာကို တတ်မြောက်စေခဲ့ သည်။

ကျန်းကျဲ့ မျက်လုံးမှိတ်၍ လေထဲ တွင် လက်ချောင်းများဖြင့် ပန်းချီဆွဲသလို လှုပ်ရှားပြ သည်။ ပန်းချီကား ၏ ရွေ့လျားမှုကို စိတ်ကူး ဖြင့် ပုံဖော်ကာ၊ ခြောက်သွေ့သော ဆေးခြယ်ခြင်းနှင့် စိုစွတ်သော ဆေးခြယ်ခြင်း၊ ဆေးရောင်စပ်ပစ္စည်းများနှင့် ရေ ၏ ပေါင်းစပ်မှုကို စိတ်ကူးကြည့် သည်။ လက်ဆောင်ထုပ် ထဲ ရှိ ပန်းချီဆရာတချို့ ၏ ထူးခြားသော လျှို့ဝှက်နည်းစနစ်များ အားလုံး သူ့ဦးနှောက်ထဲ တွင် ပေါ်လာရာ သူ့ကို အဖိုးတန် ရတနာ ရရှိသကဲ့သို့ ဖြစ်စေခဲ့ သည်။

သူသည် ကျွမ်းကျင်မှုများကို တစ်ခေါက် ကြည့်ရှုပြီး မျက်လုံးဖွင့်လိုက် သည်။

ဤနည်းစနစ်များသည် သူ ၏ လက်ရှိ အဆင့်နှင့် အသိပညာများ ထက် များစွာ ကျော်လွန်နေပြီး လက်တွေ့ပန်းချီဆွဲ ခြင်းဖြင့် ကျွမ်းကျင်အောင် လုပ်ရန် လိုအပ်နေဆဲပင်။

တကယ် တော့ နည်းစနစ်များနှင့် အတွေ့အကြုံများက ဖန်တီးမှု စိတ်ကူးများကို တိုးတက်စေမည် မဟုတ် ပေ။ ပန်းချီကားများ ကို အသက်ဝင်စေလိုလျှင် ကိုယ်ပိုင် ထိုးထွင်းဉာဏ်နှင့် အတွေ့အကြုံများ လိုအပ် သည်။

သို့ ပေ မဲ့ အလယ်အလတ်အဆင့် နည်းစနစ် လက်ဆောင်ထုပ် ရရှိထားသည့်အတွက် အနာဂတ် တွင် ပိုမိုမြင့်မားသည့် ဆုလာဘ်များကို ရရှိဦးမည်ဖြစ်ပြီး သူ့ကို အနုပညာစာမေးပွဲနှင့် ပန်းချီကားများ ရောင်းချရန် အစီအစဥ် များအတွက် ယုံကြည်မှု အပြည့်အဝ ရှိစေခဲ့ သည်။

ဆောင်းရာသီ ကျောင်းပိတ်ရက် စတင်ပြီးနောက် တွင် ဝိဇ္ဇာနှင့် သိပ္ပံဘာသာရပ်အတန်းများက ကျောင်းပိတ်ရက်တွင် ကျူရှင် စတင်တက်ရောက်ကြ သည်။ အနုပညာအတန်းများကမူ အနုပညာစာမေးပွဲ မတိုင်မီ အရှိန်မြှင့်ကည လေ့ကျင့်ကြလေသည်

လေ့ကျင့်ရေး ၏ ပထမဆုံးနေ့ တွင် ကျန်းကျဲ့သည် ပန်းချီပစ္စည်းများနှင့်အတူ စောစောစီးစီး ကျောင်းပန်းချီခန်းသို့ ရောက်ရှိလာ သည်။

ဤသင်တန်းအတွက် ကျောင်းက အရောင် တင်ခြင်း (အလွတ်ရေးဆွဲခြင်းအပါအဝင်) နှင့် ဒီဇိုင်းဘာသာရပ်များကို စီစဉ်ပေးထား သည်။

ကျောင်းသည် အနုပညာတန်း သုံးတန်းအတွက် ပန်းချီခန်း ခြောက်ခန်းကို ပံ့ပိုးပေးထား သည်။

အထက်တန်း တတိယနှစ် အတန်း (၉) နှင့် အတန်း (၁၀) နှစ်တန်း တွင် ပန်းချီခန်းတစ်ခန်းစီ ရှိကြ သည်။

ယခုတစ်ကြိမ် ၏ အရောင်လေ့ကျင့်ခန်း တွင် အပြင်ဆရာများက သင်ကြားပေးသည့်အတွက် အတန်းနှစ်တန်းစလုံးသည် ယာယီစီစဉ်ထားသည့် ပန်းချီခန်းကြီးတစ်ခန်းကို အတူတူ အသုံးပြုကြ သည်။

ကျန်းကျဲ့သည် ကျယ်ဝန်းသည့် ပန်းချီခန်းထဲသို့ ဝင်လာရာ အတန်းနှစ်တန်း ၏ ကျောင်းသားရေးရာ ကော်မတီဝင်များက ကျောင်းသားများကို ဦးဆောင်ကာ ပစ္စည်းများကို စီစဉ်နေသည်ကို တွေ့ရ သည်။

အတန်းနှစ်တန်း တွင် လူတစ်ရာနီးပါး ရှိသည့်အတွက် အရောင်တင်ခြင်း သင်ခန်းစာအတွက် ပစ္စည်းခြောက်စုံ လိုအပ် သည်။

သူသည် ပစ္စည်းများ စီစဉ်ပေးပြီးနောက် သူ့ပန်းချီကားဘုတ်ပြားနှင့် ပန်းချီထိုင်ခုံကို ယူလာကာ နေရာ ရွေးချယ်လိုက် သည်။

ဂူအချေး ဆေးခြယ်ရန်အတွက် ကိရိယာများစွာ လိုအပ်ပြီး ပန်းချီကားတင်ခုံကို အသုံးပြုရန် လိုအပ် သည်။

ကျောင်းသားများ ပိုများလာသည်နှင့်အမျှ ဤပန်းချီခန်းကြီးသည် ပြည့်ကျပ် စည်ကားလာ သည်။

သို့ ပေ မဲ့ ကျန်းကျဲ့သည် ပန်းချီကားတင်ခုံကို မသုံး ပေ။ ဆရာမက လိုအပ်ချက်များ ရှိမည်ကို သူ သိထား သည်။

အနုပညာဘာသာရပ် ဝင်ခွင့်စာမေးပွဲ အများစုသည် ငြိမ်သက်သောအသက် ဆေးရောင် တင်ခြင်း သို့မဟုတ် အလွတ်ရေးဆွဲခြင်းကို မေး ကြပြီး တစ်ခါတစ်ရံ တွင် ကျောင်းအချို့က အရောင်ရှုခင်းပန်းချီ သို့မဟုတ် ဖန်တီးမှုများကို မေး ကြ သည်။ ထို့ကြောင့် ကျောင်းသားအများစုသည် လေ့ကျင့်ရန်အတွက် အချိန်များစွာ သုံးကြရ သည်။

သို့သော် အရောင်ကို ခံစားခြင်းနှင့် နားလည်ခြင်းသည် ပါရမီနှင့် အချိန်လိုအပ် သည်။ ကျောင်းသားများစွာအတွက်မူ မှန်ကန်သည့် လေ့ကျင့်မှု နည်းလမ်းမရှိလျှင် အရောင်သည် အမှတ်လျှော့သည့် အချက်တစ်ချက် ဖြစ်လိမ့်မည်။

ထို့ကြောင့် ကျောင်းသားများစွာသည် ဤလေ့ကျင့်မှုကို မျှော်လင့်နေကြ သည်။ အချို့သည် စကားပြောရင်း ပြင်ဆင်နေကြသည့်အတွက် စာသင်ခန်းထဲ တွင် တီးတိုးပြောသံများ ဆူညံနေ သည်။

ကျန်းကျဲ့သည် သူ့နေရာ တွင် ထိုင်ကာ ကိရိယာပုံးကို ခုံအဖြစ် အသုံးပြု၍ ဆေးများကို ပန်းချီသေတ္တာ ထဲသို့ စနစ်တကျ တစ်ခုချင်းစီ ညှစ်ထည့် သည်။

ဂျယ်လီလို ဆေးရောင်များကို အသုံးပြုသည့်အခါမှသာ ပြင်ဆင်ခြင်းက အကောင်းဆုံး ဖြစ် ပေ မဲ့ ကျောင်းသားများသည် စာမေးပွဲနှင့် လေ့ကျင့်မှုများ အဆင်ပြေစေရန်အတွက် အသုံးပြုနေကျ ဆေးရောင်များကို ပန်းချီသေတ္တာ ထဲသို့ ကြိုတင် ညှစ်ထည့်လေ့ ရှိကြ သည်။

၂၄ စုံပါ ပန်းချီသေတ္တာ သည် လေ့ကျင့်မှု သို့မဟုတ် စာမေးပွဲတစ်ကြိမ်အတွက် လုံလောက် သည်။

ဤရိုးရှင်းသော နည်းလမ်းက ဆေးမှုန့်နှင့် ဂျယ်လီ ပန်းချီဆေး အကန့်များထဲ တွင် ရော သွားကာ အရောင်ရဲ့လှပမှု ကို ကျဆင်းစေ သည်။

ထို့ကြောင့် ကျန်းကျဲ့သည် အသုံးပြုချင်သည့်အခါမှသာ ဆေးရောင်စပ်ခြင်း ကို အမြဲတမ်း ပြုလုပ် သည်။

သူသည် ပန်းချီသေတ္တာ ထဲ ရှိ ကျန်ရှိနေသည့် အရောင်အချို့ တွင် ဂျယ်လီနှင့် ဆေးမှုန့်များ မရော နေသည်ကို မြင်သည်နှင့် စုတ်တံဟောင်းတစ်ချောင်း ၏ လက်ကိုင်ဖြင့် အရောင်များကို နယ်၍ သမအောင် ရောမွှေလိုက် သည်။

ကျန်းကျဲ့သည် ပန်းချီစက္ကူကို ပန်းချီကားဘုတ်ပြား ပေါ်တွင် ကပ်လိုက်စဉ် ညွှန်မှူးလင်က အမျိုးသားတစ်ဦးကို ခေါ်၍ ပန်းချီခန်းထဲသို့ ဝင်လာသည်ကို တွေ့ရ သည်။

ထိုအမျိုးသားသည် ဆံပင်ဖြူဖွေးကာ နှာခေါင်းကြီးကြီးရှိပြီး အသက် ၅၀ ကျော်ခန့် ရှိ သည်။ နက်ပြာ ရောင် အနွေးထည်နှင့် အညိုရောင် သိုးမွေး ဘောင်းဘီကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး သူ့ကို ရှေးကျနေသည်ဟု ခံစားရစေ သည်။

ကျန်းကျဲ့သည် ဤဆရာကို ကြည့်ပြီး စိတ်ထဲ တွင် စိတ်လှုပ်ရှားမှုများ ပေါ်လာ သည်။ တစ်ခါ ပြန်မွေးဖွားလာခဲ့ပြီးနောက် သူ့အပေါ် အလွန်လေးစား ခဲ့သည့် ဤဆရာကို ပြန်လည်တွေ့မြင်ရခြင်းပင်။

ညွှန်မှူးလင်က တစ်ပတ်လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ပန်းချီခန်းသည် ချက်ချင်း ငြိမ်သက်သွား သည်။

သူ ပြုံးလိုက်ပြီး စတင် မိတ်ဆက်ပေး သည်။ "ကျောင်းသားတို့၊ ဒီဆရာက ငါတို့ ပင်းဟိုင် အနုပညာ အထက်တန်းကျောင်းက ယင်ရှိကျဲန်း။ ဆရာယင် ရဲ့ သင်ခန်းစာကို အားလုံး အကြာကြီး စောင့်မျှော်ခဲ့ရတာ။ အားလုံး ကြိုဆိုပေး ကြပါဦး!"

ကျောင်းသားများက လက်ခုပ်သံများ တဖြောင်းဖြောင်း တီးကြ သည်။

ဆရာ ယင်ရှိကျဲန်း သည် ပင်းဟိုင် အနုပညာနယ်ပယ် တွင် အတော်လေး နာမည်ကြီး သည်။ ၁၉၈၀ ပြည့်နှစ်များကတည်းက အထက်တန်းကျောင်းသားများကို အနုပညာစာမေးပွဲအတွက် ညွှန်ပြ ပေးခဲ့ရာ ယခုဆိုလျှင် နှစ် ၂၀ ရှိပြီဖြစ်ပြီး ဒေသတွင်း တွင် နာမည်ကြီး ပန်းချီဆရာတစ်ဦးလည်း ဖြစ် သည်။

ကျန်းကျဲ့ သိထားသည်က သူ ၏ ပန်းချီကားများကို ယွမ်တစ်သောင်းခန့်ဖြင့် ရောင်းချနိုင်ပြီး တစ်ခါတစ်ရံ တွင် ဈေးကြီးပေး၍ ရောင်းချနိုင် သည်။

ဆရာ ယင်ရှိကျဲန်း ၏ စကားပြောနှုန်းက မမြန် ပေ၊ လေယူလေသိမ်းကလည်း လေးပင် သည်။

သူသည် မိမိကိုယ်ကို မိတ်ဆက်ပြီးနောက် သင်ခန်းစာ အစီအစဉ်များနှင့် အရောင်အပေါ် သူ ၏ နားလည်မှုကို စတင်ပြောကြား သည်။

ကျောင်းသားများသည် ဆရာ အတွက် ပန်းချီဆွဲ ရန် နေရာကို ပြင်ဆင်ပေးထားပြီး ဖြစ် သည်။

ဆရာ ယင်ရှိကျဲန်း သည် ပန်းချီထိုင်ခုံ ပေါ်တွင် ထိုင်ကာ ကိရိယာများကို ပြင်ဆင်ရင်း မည်သို့ ပြင်ဆင်ရမည်ကို ပြောပြနေ သည်။

"ကျောင်းသားတို့၊ တစ်လအတွင်းမှာ အနုပညာစာမေးပွဲ ဖြေဆိုရတော့မယ်။ စာမေးပွဲကျင်းပရာ နေရာအများစုက ပန်းချီကားတင်ခုံကို ပြင်ဆင်ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး။ ဆရာ အကြံပြုချင်တာက ကျောင်းသားတွေ အခုကစပြီး စာမေးပွဲကျင်းပရာ ပတ်ဝန်းကျင်နဲ့ နေသားကျအောင် လေ့ကျင့်ကြပါ။ ပန်းချီကားတင်ခုံ မသုံးဘဲ ပန်းချီပစ္စည်းတွေကို ကြမ်းပြင် ပေါ်မှာ ချထားပြီး ကိုယ်တိုင် ပန်းချီကားဘုတ်ပြားကို ကိုင်ကာ ဂူအချေး ပန်းချီကားတစ်ချပ်ကို ပြီးအောင် ရေးဆွဲကြရမယ်။"

ကျောင်းသားများစွာ ချက်ချင်းပင် စလုပ်ကြ သည်။

ညွှန်မှူးလင်သည် ချက်ချင်းပင် တားလိုက်ပြီး ဆရာ ယင် ၏ ပန်းချီဆွဲ ခြင်း ပြီးစီးပြီးမှသာ ပန်းချီကားတင်ခုံများကို ဖယ်ရှားရန် အချက်ပြ သည်။ ပန်းချီဆွဲခြင်း ကို မထိခိုက်စေရန်ပင်။

ဆရာ ယင်သည် တရုတ် ရှေးဟောင်း သုံးရောင်စပ် မြင်းရုပ်၊ သစ်သီးများ၊ ပုံဟောင်းကျောပိုးအိတ်နှင့် အနုပညာအတွက် အသုံးပြုသော အဝတ်များ ပါဝင်သည့် ပန်းချီကား တစ်စုံကို ရေးဆွဲ နေသည်။

သူ သည် ခဏမျှ ကြည့်ပြီးနောက် စုတ်တံကြီးတစ်ချောင်းကို ယူ၊ သေချာစွာ ပန်းချီဆေး စွတ်ကာ အပြာရောင်ဆေးကို ယူပြီး နှစ်ခြမ်းခွဲထားသည့် ဂူအချေး စက္ကူ ပေါ်တွင် စတင် ရေးဆွဲတော့ သည်။

ပန်းချီကား ၏ ပုံကြမ်းကို ဆွဲပြီး ပုံကြမ်းမျဥ်း များကို ခွဲခြားပြီးနောက် သိုးမွေး စုတ်တံဖြင့် အရောင်များကို စတင်ခြယ်တော့ သည်။

ဆရာ ယင် သည် ပန်းချီဆွဲရင်း သူ ၏ အရောင်အယူအဆ များကို ရှင်းပြ သည်။ အထူးသဖြင့် အနုပညာစာမေးပွဲကို မည်သို့ ရင်ဆိုင်ရမည်ဆိုသည်ကို ပြောပြ သည်။

သူ ၏ အတွေ့အကြုံအရ ပန်းချီဆေး ရောင်စာမေးပွဲ တွင် အရာအားလုံးကို ပြည့်စုံရန် ခက်ခဲ သည်။ ဥပမာအားဖြင့် ပန်းချီကားတစ်ချပ် တွင် ပုံကြမ်းနှင့် အရောင်စပ်မှုကို မည်သို့ မျှတအောင် လုပ်ဆောင်ရမည်နည်း။

ရေးဆွဲသူသည် ပုံကြမ်းဆွဲသားခြင်း ကို ဦးစားပေးနိုင်သလို အရောင်စပ်မှုကိုလည်း ဦးစားပေးနိုင် သည်။

သူသည် သုံးနာရီ သို့မဟုတ် နှစ်နာရီခွဲအတွင်း တွင် ပန်းချီကား ၏ အရောင်အသွေးနှင့် အေးမြနွေးထွေးမှု ဆက်နွယ် မှုကို မည်သို့ ပြုပြင်ပြောင်းလဲရမည်ကို အထူးရေးဆွဲထား သည်။

မိနစ်သုံးဆယ်ခန့်အကြာ တွင် ဆရာ ယင် သည် ပန်းချီကား ၏ အရောင်အသွေးကို ညှိပြီးနောက် စုတ်တံကို ချ၍ လူတိုင်းကို မျက်နှာချင်းဆိုင် ရပ်လိုက် သည်။

သူသည် ပန်းချီအရောင် သင်ကြားခြင်း တွင် ကျွမ်းကျင် သည်။ ပန်းချီကားတစ်ချပ်လုံး ၏ အရောင်အသွေးသည် တည်ငြိမ် တောက်ပပြီး အသက်ဝင်မှု မှုနှင့် ရေဆေး ၏ ကြည်လင်မှု နှစ်မျိုးစလုံးကို ပေါင်းစပ်ထား သည်။ သရုပ်ပြမှုက အလွန် ကောင်းမွန်သည့်အတွက် ကျောင်းသားများသည် ဆက်ကြည့်လိုစိတ် ဖြစ်နေကြ သည်။

"ကျောင်းသားတို့၊ အရင်ဆုံး ပန်းချီပေါ် မူတည်ပြီး အရောင်အသွေး ညှိ ခြင်း လေ့ကျင့်ခန်းကို စလိုက်ရအောင်။ ဒါမှ အရောင်အသွေးကို ဖန်တီးနိုင်တယ့် စွမ်းရည်ကို မြှင့်တင်ပေးနိုင်မှာ

တစ်နာရီအတွင်း ဒီလေ့ကျင့်ခန်းကို အပြီးဆွဲရမယ် ပြီးရင်တော့ ပန်းချီကို ဘယ်လို အသေးစိတ်ဆွဲရမယ် ပြီးတော့ ဘယ်လို အချောသပ်ရမယ် ဆိုတာကို ဆရာ ပန်းချီထပ်ဆွဲ ပြမယ်

ဒီတော့ မင်းတို့အနေနဲ့ သတ်မှတ်ထားတယ့် အချိန်တိုအတွင်းမှာ တန်းချီကားတစ်ချပ်ကို အရောင်အသွေးနဲ့ အသက်ဝင်အောင် ရေးဆွဲရမယ် ။ ဘယ်အရာကို ဦးစားပေးပြီး ဘယ်အရာကို ချန်လှပ်ထားရမယ် ဆိုတာကတော့ ကိုယ် လျှောက်ထားမယ့် ကျောင်းပေါ်မူတည်ပြီး ဆုံးဖြတ်နိုင်တယ် နားမလည်တာ ရှိလျှင် လေ့ကျင့်နေရင်းနဲ့ မေးလို့ရပါတယ်"

ကျောင်းသားတစ်ရာနီးပါးသည် ချက်ချင်းပင် ပန်းချီကားတင်ခုံများကို ဖယ်ရှားပြီး နေရာများကို ပြန်ညှိကြ သည်။

မိနစ်အနည်းငယ်အကြာ တွင် ပန်းချီခန်းသည် ပြန်လည် ငြိမ်သက်သွား သည်။

ပန်းချီကားတင်ခုံ ၏ အကူအညီမပါဘဲ လူအများစုသည် စာမေးပွဲကျင်းပရာ ပုံစံအတိုင်း ပန်းချီဆွဲခြင်းကို အသားမကျကြ ပေ။

ကျန်းကျဲ့ကမူ အပြင်ဘက်သို့ ထွက်၍ ပန်းချီဆွဲရ ခြင်းကို နှစ်သက်သည့်အတွက် ဤသို့သော ဖန်တီးမှုနည်းလမ်းကို အလွန်အမင်း အသားကျနေပြီ ဖြစ် သည်။