ရေဆေးပန်းချီ၊ ပုံမမှန်ခြင်း

ကျန်းကျဲ့သည် ပန်းချီဘုတ်ပြားနှင့် ပန်းချီသစ်သား သေတ္တာ ကို ကြမ်းပြင် ပေါ် တွင် ချလိုက် သည်။ ပန်းချီ သစ်သားသေတ္တာ ဖြင့် ပန်းချီဘုတ်ပြားကို ထောက်ထားကာ လက်နှစ်ဖက်တွင် ပန်းချီစုတ်တံ၊ စုတ်တံသုတ်အဝတ်နှင့် ဆေးရောင်စပ်ခွက်တို့ကို ကိုင်ထား သည်။

သူ ရေးဆွဲနေသော ရေဆေးပန်းချီ တွင် ဖန်ဘီယာပုလင်း၊ အပြာရောင် ကြွေပုလင်း၊ ဂေါ်ဖီထုပ်၊ ကြက်သွန်နီနှင့် သစ်သီးအချို့၊ ထို့အပြင် နက်မှောင်သော မျဥ်းကြောင်းများ ပါ သည်။

လေ့လာပြီးနောက် ပုံကြမ်း ကို စဉ်းစားကာ အလယ်အလတ်အရွယ် မြင်းမွေးစုတ်တံဖြင့် ရေရောထားသော အညိုရောင်ပန်းချီဆေးကို နှစ် ၍ ပုံကြမ်းစတင်ဆွဲလေ သည်။

စုတ်တံကို ဘေးမျဥ်းများကို ဖော့ ဆွဲလျှင် သေးငယ်သော မျဉ်းများ ရနိုင် သည်။ အားထည့်၍ ဖိဆွဲလျှင် ထူထဲသော မျဉ်းများ ရနိုင် သည်။ ဤသို့သော ပုံကြမ်းဆွဲနည်းက ပုံကို ပိုပေါ်လွင်စေ နိုင် သည်။ တစ်ခါတစ်ရံ တွန့်လိမ်နေသည့် စုတ်ချက်များက ပုံမှန်ခြင်း နှင့် ပုံမမှန်ခြင်း ၏ ဆိုးကျိုးများ ဖြစ်စေနိုင် သည်။

ဆရာ ယင်ရှိကျဲန်း သည် ပန်းချီခန်းထဲ တွင် လှည့်ကာ စစ်ဆေးနေ သည်။

ကျောင်းသားအများစုသည် သီအိုရီ အသစ်များကို ကြားရသည်နှင့် အရင်နှင့်မတူသော ပန်းချီ များကို မြင်တွေ့ရသည်နှင့် နားလည်ပြီး လက်တွေ့အသုံးချရန် ကြိုးစားနေကြ သည်။ တကယ်တော့ အချို့သူများကမူ မိမိတို့ ၏ ပန်းချီဆွဲနည်းကိုသာ ဆက်ဆွဲ ကြ သည်။

ဆရာယင် သည် အရောင်လေ့ကျင့်ခြင်း ပန်းချီ ဆယ်ချပ်ကျော်ကို ကြည့်ပြီး တိတ်တဆိတ် သက်ပြင်းချမိ သည်။ ကျောင်းသားများစွာသည် အရောင် ခြယ် ခြင်းကို ကောင်းစွာ မကျွမ်းကျင်ခြင်း ၏ အဓိကအကြောင်းမှာ ပုံကြမ်းနမူနာကောင်း များနှင့် လေ့ကျင့်ရေးနည်းလမ်းများ ချို့တဲ့နေခြင်းကြောင့်ပင်။

ပုံကြမ်း ပန်းချီကားများ လေ့လာရာ တွင် ပန်းချီဆရာကြီးများစွာ ၏ လက်ရာများကို တိုက်ရိုက် ပုံတူကူးချနိုင် သည်။ သို့သော် ပန်းချီဆရာကြီးများ ၏ ဂူအချေး ပန်းချီကားများကို ရှာဖွေရန် ခဲယဉ်း သည်။ အထူးသဖြင့် ပုံတူကူးချရန် သင့်လျော်သော ပုံကြမ်း နမူနာများကို ရှာရန် ပို၍ပင် ခက်ခဲ သည်။

အရောင် တင်ခြင်းကို မည်သို့ သင်ယူရမည်ဆိုသည်ကို ကျောင်းတိုင်းနီးပါး ၏ နည်းလမ်းများက မတူညီကြ ပေ။ လေ့လာ မှုအားနည်း သော ကျောင်းသားများစွာသည် ဈေးကွက်ထဲ ရှိ ခေတ်ပြိုင် ပန်းချီဆရာများ ၏ ပန်းချီစာအုပ်များ သို့မဟုတ် တက္ကသိုလ်ဝင်တန်း စာမေးပွဲ ၏ ရမှတ်မြင့်မားသော ပန်းချီ စာရွက်များ ကိုသာ ပုံတူကူးချနိုင်ကြ သည်။ ဤသို့သော ပုံတူကူးချခြင်းမျိုးက အကျိုးမရှိပေ

သူက ဂူအချေး ပန်းချီကို သင်ယူရာ တွင် ပန်းချီဆရာကြီးများ ၏ လက်ရာများမှ အသုံးဝင်သော အချက် များကို ရွေးချယ်သင့်သည်ဟု အမြဲတမ်း လမ်းညွှန်ပြခဲ့ သည်။ မည်သို့ ရွေးချယ်ရမည်ကို ဆရာ ၏ သင်ပြမှုသာ လိုအပ် သည်။

ဆရာယင် သည် လက်ရာတစ်ဝက်နီးပါးကို ကြည့်ပြီးနောက် အမှတ် ၇ အထက်တန်းကျောင်း ၏ အနုပညာတန်းမှ ကျောင်းသားအများစု ၏ ပုံကြမ်းများမှာ ကောင်းမွန် ပေ မဲ့ အရောင် တင်ခြင်းများတွင် အလွန်ဆိုး သည်ကို တွေ့ရှိရ သည်။ ဤကျောင်းသားများ ၏ အရောင် တင်ခြင်းဟု ခေါ်ဆိုကြသည်မှာ အခြေခံအားဖြင့် အရောင်များဖြင့် ပုံကြမ်းများကို ဆွဲခြင်းဖြစ်ပြီး၊ ခေါ်နေကြဖြစ် သော သုံးဖက်မြင်နှင့် နေရာအမြင် တို့ကို ပုံဖော်ရာ တွင် အလေးထား ကြ သည်။ မူရင်းအရောင်ကိုသာ အရမ်း အဓိက ထားပြီး အလင်းနှင့် ပတ်ဝန်းကျင် အရောင်များ ၏ အသုံးပြုမှုမှာ နည်းပါး သည်။

ကျောင်းသားအချို့သည် ရေဆေးပန်းချီများ ၏ မှောင်ရိပ်များကို ရေးဆွဲသည့်အခါ တွင် မည်းမှောင် သော အရောင်များ သို့မဟုတ် အနက်ရောင်များကို အလေးထား ခြယ် ကြပြီး၊ အရာဝတ္ထုများ ၏ အလင်းနှင့် မှောင်ရိပ် ဆုံမှတ်ကို အလွန် သဘာဝမကျ စွာ ရေးဆွဲသည့်အတွက် ပုံက မှိုင်းညို့နေ သည်။

တစ်ခါတစ်ရံ တွင် ကျောင်းသားတချို့က ထူထည်းသော အရောင်ခြယ်ကြ ပေ မဲ့ ရေးဆေးပန်းချီပုံကြမ်း များကြား ရှိ အရောင်များက မည်သို့မျှ ဆက်စပ်မှု မရှိဘဲ လုံးဝ လိုက်ဖက်မှု မရှိ ပေ။

ဆရာယင် သည် ကြည့်ရှုရင်း ကျောင်းသားများ ၏ ပြဿနာများနှင့် အားသာချက်များကို ထောက်ပြနေစဉ် တွင် ရုတ်တရက် အလွန်စိတ်ဝင်စားဖွယ်ကောင်းသော လက်ရာတစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရ သည်။

သူ သည် ခြေလှမ်းရပ်ပြီး ကျန်းကျဲ့ ၏ နောက် တွင် ရပ်ကာ စိတ်ဝင်တစား ကြည့်နေသည်။

ကျန်းကျဲ့သည် ပုံကြမ်းရေးဆွဲပြီးနောက် တွင် စုတ်တံကြီးတစ်ချောင်းဖြင့် သိုးမွေးပြားစုတ်တံကို အသုံးပြု၍ ပထမဆုံး အရောင်ကို စတင်ခြယ် သည်။

ဤအဆင့်ကို သူ အပြီးသတ်တော့မည့်အချိန် တွင် "ကျောင်းသား၊ ခဏရပ်လိုက်" ဟု ပြောလိုက် သည်။

ကျန်းကျဲ့ ပန်းချီဆွဲနေစဉ် တွင် ဆရာယင် ရောက်လာသည်ကို သတိပြုမိပြီး ချက်ချင်းပင် စုတ်တံကို ရပ်လိုက် သည်။

ဆရာယင် သည် ပန်းချီကားကို ထိုးပြပြီး ကျန်းကျဲ့ကို ပြောလိုက် သည်။

"မင်းရဲ့ ပုံကြမ်းဆွဲနည်းက ကောင်းတယ်။ ပန်းချီ ရဲ့ ပုံကြမ်းမျဉ်းတွေက အရမ်းကို အသက်ဝင်တယ်။ ပြီးခါနီးအထိ ဒီလိုမျိုး အကျိုးသက်ရောက်မှုကို ထိန်းသိမ်းထားရမယ်။"

ပြောပြီးနောက် ကျန်းကျဲ့ရဲ့ ပန်းချီကားကို သူ့ဆီ ပေးရန် အချက်ပြ သည်။

သူသည် ပန်းချီဘုတ်ပြားကို ယူပြီး ပန်းချီ တင်ခုံ ၏ ဘေး တွင် တင်လိုက် သည်။

အားလုံးက ဝိုင်းအုံကြည့်လိုက်ကြရာ ကျန်းကျဲ့ ၏ လက်ရာဖြစ်သည်ကို မြင်တော့ အံ့အားသင့်သွားကြ သည်။

ဆရာယင် သည် ကျန်းကျဲ့ ၏ ပန်းချီကားကို သုံး၍ အားလုံးကို ပြောပြ သည်။ "အားလုံးကြည့်။ ဒီကျောင်းသားက ပုံကြမ်းမျဉ်းတွေကို ကိုင်တွယ်တဲ့ နည်းလမ်းက အရမ်းကို ကွဲပြား တယ်။ ရေဆေးပန်းချီ ရဲ့ ပုံကြမ်း တွေကို သေချာဆွဲ ပြီး စုတ်တံကို လှုပ်ရှားတဲ့အခါ မှာ ပုံမှန်နှင့် ပုံမမှန်မှု ပြောင်းလဲမှုတွေက သဘာဝအတိုင်း ပေါ်လာတယ်။

ပုံကြမ်းမျဉ်းတွေ ရဲ့ ပုံမှန်နဲ့ ပုံမမှန်မှုကို ကောင်းစွာ ကိုင်တွယ်ခြင်းက သုံးဖက်အမြင်ကို ဖော်ပြရာ တွင် အထောက်အကူ ဖြစ်စေတယ်။ ကျောင်းသားအများအပြားက ပုံကြမ်းဆွဲတဲ့အခါ အရမ်း အသေးစိတ် လုပ်လွန်းတယ်။ တမင်တကာ ပုံတူမကူးချပါနဲ့၊ ပုံတူကူးထားတဲ့ အရာတွေက အရမ်း ဆွဲဆောင်မှု မရှိဘူး..."

ကျောင်းသားများက ကျန်းကျဲ့ ၏ ပန်းချီကားများကို နမူနာပန်းချီကားအဖြစ် ရှင်းပြခဲ့သည်ကို မှတ်မိကြ ပေ မဲ့ သူတို့ ၏ စိတ်ထဲ တွင် ခံစားချက်က ဖော်ပြရန် ခက်ခဲ သည်။

ဆရာယင် က ဆက်ရှင်းပြ နေဆဲပင်။ "ဒီကျောင်းသားက စုတ်တံသုတ်အဝတ် ပြင်ဆင်ထားတာ ကောင်းတဲ့ အကျင့်ကောင်းတစ်ခုပဲ ။ တချို့ကျောင်းသားတွေကတော့ ရေမြှုပ်ကို သုံးတယ်၊ စုတ်တံ ပေါ်က ပန်းချီဆေး တွေကို စုပ်ယူဖို့အတွက်ပေါ့။

စုတ်တံသုတ်အဝတ်က အသုံးဝင်ပုံတွေ အများကြီး ရှိသေးတယ်။

ဆရာ မင်းတို့ကို အကြံပြုချင်တာ တစ်ခုရှိတယ်။ စုတ်တံ က ပန်းချီဆေး ကုန်သွားတဲ့အခါ စုတ်တံကို ချက်ချင်း မနှစ် ပါနဲ့။ စုတ်တံသုတ်အဝတ်နဲ့ ပန်းချီဆေးပိုနေတာ တွေကို သုတ် လိုက်ပါ၊ ပန်းချီဆေးအနည်းဆုံး ကျန်နေတဲ့ စုတ်တံနဲ့ ဆက်ပြီး ဆေးရောင်စပ်ကြည့်ပါ၊ ဒါဆို မင်းတို့ လိုချင်တဲ့ ပန်းချီဆေး ရောင်ကို ရလာနိုင်တယ်။"

ကျောင်းသားများက မယုံတစ်ဝက် ယုံတစ်ဝက် ဖြစ်နေကြ သည်။

ကျန်းကျဲ့သည် ဤစကားကို ကြားရသည့်အခါ အလွန် ရင်းနှီးသည်ဟု ခံစားရ သည်။ သူ အသုံးပြုသော နည်းလမ်းများသည် ဆရာယင်ထံမှ သင်ယူခဲ့ရခြင်းပင်။

ဆရာယင် သည် ပန်းချီဘုတ်ပြားကို ကျန်းကျဲ့ထံ ပြန်ပေးလိုက် သည်။

ကျောင်းသားများသည် မိမိတို့နေရာများသို့ ပြန်သွားကြ သည်။

အချို့က ဆက်လက် ပန်းချီဆွဲနေသော ကျန်းကျဲ့ကို အချိန်အတန်ကြာ ကြည့်နေကြ သည်။

ပန်းချီသင်ယူနေစဉ် တွင် ကျောင်းသားများကြား တွင် ပြိုင်ဆိုင်မှုနှင့် နှိုင်းယှဉ်မှုများ မလွဲမသွေ ရှိတတ် သည်။ ဆရာက ချီးမွမ်းခြင်း သို့မဟုတ် အားသာချက်များကို ထောက်ပြခြင်းခံရသော လက်ရာများသည် အခြားသူများ ၏ အာရုံစိုက်မှုကို ပိုမို ဆွဲဆောင်လေ သည်။

၎င်းသည် လူအများစု အတူတကွ ပန်းချီသင်ယူခြင်း ၏ အားသာချက်ပင်။ အခြားသူများ ၏ အားသာချက်များကို အမြန်ဆုံး သင်ယူနိုင် သည်။

စိတ်ဝင်စားသူအချို့က ကျန်းကျဲ့ ၏ စုတ်တံအသုံးပြုပုံနှင့် ပန်းချီကား ၏ အသက်ဝင်မှုသည် အရင်ကနှင့် သိသိသာသာ ပြောင်းလဲသွားသည်ကို တဖြည်းဖြည်း တွေ့လာကြ သည်။

သူသည် အရောင်ခြယ် သည့်အခါ တွင် အချို့အရောင်များက ပုံကြမ်းမျဉ်းများကို ဖုံးသွား ပေ မဲ့ မည်သို့မျှ မထိခိုက်ဘဲ စတင်ဆွဲကာ မကြာမီ ပုံ တွင် အနားသတ်အစွနိး များ ခွဲခြားနိုင်ခဲ့ပြီး ပတ်ဝန်းကျင် ရှိ အချို့ကျောင်းသားများနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် အလွန် ထင်ရှားနေလေ သည်။

ပန်းချီသင်ယူနေစဉ် တွင် ဉာဏ်အလင်းပွင့် ခြင်းများ မကြာခဏ ဖြစ်ပေါ်တတ် သည်။ ဥပမာအားဖြင့် တစ်စုံတစ်ဦးက ရုတ်တရက် ပြစ်ချက် တစ်ခုကို နားလည်သွားခြင်းကြောင့် ပန်းချီစွမ်းရည် ရုတ်တရက် တိုးတက်လာတတ် သည်။

မိမိထက် အရည်အချင်း နိမ့်ကျသော သူငယ်ချင်းတစ်ဦး ရုတ်တရက် တိုးတက်လာသည်ကို မြင်ရပြီး စိတ်ထဲ တွင် မည်သို့ ခံစားရမည်နည်း။

ကျန်းကျဲ့သည် လူများ သူ့ကို အာရုံစိုက်လာမည်ကို သိထား သည်။ သူသည် သူ့ကိုယ်ပိုင် စည်းအတိုင်း နောက်ခံအလင်းရောင်ရှိသည့် နေရာများကို ပိုမို နွေးထွေးသော အရောင်များဖြင့် ဆေးခြယ် ကာ ပန်းချီကားတစ်ချပ်လုံးကို တောက်ပစေ သည်။

သူ့ တွင် ဤသို့သော ပြောင်းလဲမှု ရှိခြင်း ၏ အကြောင်းရင်းမှာ ဆရာ ယင် ၏ သင်ကြားမှုကို နားလည်ခြင်းအပြင် ပိုမို အရေးကြီးသည့်အချက်မှာ စနစ် ၏ လက်ဆောင်ထုပ်မှ ဖြစ် သည်။

လက်ဆောင်ထုပ်ထဲ တွင် ပန်းချီဆရာတစ်ဦးသည် တောက်ပပြီး ထင်းသော အရောင်များကို နှစ်သက်ပြီး စုတ်ချက်များနှင့် အရောင်ဆက်စပ်မှုများဖြင့် ဖွဲ့စည်းပုံကို ဖော်ပြထား သည်။ အလင်းအမှောင် ဆုံမှတ်ကို တမင်တကာ ဖော်ပြခြင်း မရှိ ပေ မဲ့ အရောင်များမှတစ်ဆင့် အလင်းနှင့် ပန်းချီဇာတ်ကောင်များ ၏ အရည်အသွေးကို ခံစားရနိုင်နေပြီ ဖြစ် သည်။

ကျန်းကျဲ့သည် ဤပန်းချီဆွဲ ဟန်ကို နှစ်သက်ပြီး လေ့ကျင့်ခြင်း တွင် ရဲရဲ သုံးလေ ရာ ကောင်းမွန်သော ရလဒ်များ ရရှိခဲ့ သည်။

ဆရာယင် သည် ဒုတိယအကြိမ် ကျန်းကျဲ့ ၏ ဘေးသို့ လာရာ မျက်လုံးများ တောက်ပသွားပြီး ကျန်းကျဲ့ ၏ ပန်းချီကားကို ထပ်မံ ယူလိုက် သည်။ "ကျောင်းသားတို့၊ ဒီပန်းချီကား ရဲ့ အရောင် တွေကို ကြည့်ပါ။ ကောင်းကောင်း ဆေးခြယ် ထားတယ်။ အသန့်စင် ဆုံး အရောင်က လိမ္မော်သီး ဖြစ်ပြီး ကျန်သစ်သီးတွေ နှင့် ကြွေထည်တွေ က ဒုတိယလိုက်ပြီး နောက်ခံအရောင် က အညို၊ ပန်းချီဇာတ်ကောင် တိုင်း ရဲ့ အရောင်က တစ်ခုနှင့်တစ်ခု လိုက်ဖက်ညီတယ်။ မူလ လိမ္မော်သီးက အနီရောင်နဲ့ နီးစပ် ပေ မဲ့ ပန်းချီကား ပေါ်တွင် လိမ္မော်ဝါရောင်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး အရောင်အသွေးကို ပိုမို လိုက်ဖက်ညီစေတယ်။ ဒါက အရောင်အသွေး ဒီဇိုင်းပဲ။ ကျောင်းသားများစွာ ရဲ့ ပန်းချီကားတွေမှာ အရောင်စင်ကြယ်မှုလိုက် ဒီဇိုင်း မရှိဘူး။"

သူသည် ပန်းချီဘုတ်ပြားကို ကျန်းကျဲ့ကို ပြန်ပေးပြီး သီးခြားစီ ညွှန်ပြ ပေး သည်။ "မင်း အလင်းပြန်တဲ့နေရာကို မှတ် တဲ့အခါ စုတ်တံကို နှောင့်နှေးမနေနဲ့ အလင်းပြန်တဲ့နေရာရဲ့ ပုံသဏ္ဍာန်၊ အရွယ်အစား၊ တောက်ပမှုတို့ကို ကောင်းစွာ အသုံးပြုနိုင်ရင် ကြွေထည် ၏ ချောမွတ်တောက်ပတဲ့ သွင်ပြင်ကို ပိုကောင်းလာ လိမ့်မယ်။"

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဆရာယင်။"

ညွှန်မှူးလင်သည် ဆရာယင် သင်နေစဉ် တွင် အကြောင်းတစ်ခုခုကြောင့် ထွက်သွားခဲ့ သည်။

သူသည် ပန်းချီခန်းသို့ ပြန်ရောက်သည် နှင့် ဆရာယင် ၏ နောက်ဆုံးစကားများကို ကြားလိုက်ရပြီး ကျန်းကျဲ့ ၏ လက်ရာကို လာကြည့် သည်။

"ကျန်းကျဲ့ ကောင်းကောင်း ဆွဲထားတာပဲ။ ဒီနေ့ ငါ စိတ်ခံစားချက် ကောင်းသွားပြီ ။"

ထိုအချိန် တွင် ကျောင်းသားများစွာသည် သူတို့ ၏ လက်ရာများကို ပြီးစီးနေကြပြီး ဆရာအား ပြစ်ချက် ရှာပေးရန် တောင်းဆိုကြ သည်။

ဆရာယင် သည် စိတ်မပျက်ဘဲ တစ်ဦးချင်းစီ လိုက်လံ ညွှန်ပြ

ပေး သည်။

သူသည် လက်ရာများကို အကဲဖြတ်သည့်အခါ တွင် စဉ်းစားရန် လိုအပ်သည့်အတွက် သူ့ကိုယ်ပိုင်နည်း ဖြင့် စကားလုံးအချို့ကို သုံးတတ် သည်။

ဥပမာအားဖြင့် သူသည် ပန်းချီကား ကောင်းသည်ဟု ယူဆပါက ပုံမှန်အားဖြင့် "အဆင်ပြေတယ်" သို့မဟုတ် "အင်း" ဟု ပြောတတ် သည်။

ကျောက်ကျစ်သည် သူ့လက်ရာကို ကိုင်ပြီး ခဏစောင့်ပြီးနောက် နောက်ဆုံး တွင် နေရာရရှိခဲ့ သည်။

သူသည် ဦးစွာ ဆရာယင်အား လက်ရာကို ပြကာ ပန်းချီဆွဲစဉ် တွင် သူ ၏ အတွေး များကို ပြောပြီးနောက် သူ ၏ လက်ရာ ၏ အရောင်အသွေးကို မည်သို့ ချိန်ညှိရမည်ကို မေးမြန်း သည်။

ဆရာယင် သည် တိတ်တဆိတ် နားထောင်ပြီး လက်ရာမှ မျက်လုံးကို မခွာဘဲ နှေးကွေးစွာ စကားလုံးနှစ်လုံးကို ထုတ်ပြောလိုက် သည်။ "...အဆင်ပြေတယ်..."

ကျောက်ကျစ် စိတ်ထဲ တွင် ဝမ်းသာသွား သည်။

သို့သော် ဆရာယင် ၏ စကားက မဆုံး သေး ပေ။ "...ပုံရိပ်က မမှန်ဘူး။”