ပန်းတိုင်၊ ခွဲခွာခြင်း၊ ဖြောင်းဖြ ခြင်း

ကျန်းကျဲ့သည် အိပ်ခန်းမီးကို ပိတ်ပြီး စနစ်မျက်နှာပြင်ကို ဖွင့်လိုက် သည်။

ပိုင်ရှင် ၏ ယနေ့ သင်ယူမှု မှတ်တမ်း - ပန်းချီ ၉ နာရီ၊ နိုင်ငံခြားဘာသာ ၂ နာရီ၊ လူမှုရေး ၁ နာရီ၊ ခက်ခဲသော ကလောင်ရေးခြင်း ၁ နာရီ၊ ကြံ့ခိုင်မှု ၁ နာရီ။

ပိုင်ရှင် ၏ ဤလ တွင် ဆက်တိုက် သင်ယူမှု မှတ်တမ်း - ရက် ၂၀။

ဆက်ကြိုးစားပါ။

ကျန်းကျဲ့သည် ယနေ့ ၏ အတွေ့အကြုံများကို ပြန်တွေး ကြည့်ရာ အချိန်ကို အကန့်သတ်အထိ သုံးထားကြောင်း တွေ့ရလေ သည်။

မကြာသေးမီက ပန်းချီလေ့ကျင့်မှုများသည် အလွန် ပြည့်စုံပြီး နေ့စဉ် သင်ယူမှုမှတ်တမ်းတွင် အဓိက နေရာယူထား သည်။ သူသည် ယဉ်ကျေးမှုအတန်းချိန် များကို အချိန်အနည်းငယ်သာ လေ့လာ ပြီး သင်ယူမှုအချိန်စုစုပေါင်း ကို ထိန်းထားနိုင် သည်။ ဤနှုန်းအတိုင်း စုသွားပါက လကုန်ဆုရယူချိန် တွင် အံ့အားသင့်ဖွယ်များ ရှိလာ လိမ့်မည်ပင်

နောက် ရက်အနည်းငယ်အကြာတွင် တရုတ်နှစ်သစ်ကူး နေ့ ဖြစ်ပြီး မနက်ဖြန်သည် လေ့ကျင့်ခြင်း ၏ နောက်ဆုံးနေ့ ဖြစ် သည်။

နှစ်သစ်ကူးမတိုင်မီနှင့် ပြီး နောက်တွင် စုစုပေါင်း အားလပ်ရက် ၅ ရက် ရှိ သည်။ ဤရက်များအတွင်း ပန်းချီပြ ခန်းတစ်ခန်းကို အမြန်ဆုံး ငှားရမ်းရပေ မည်။

သူ့အစီအစဥ် များကို စဉ်းစားရင်း အိပ်မောကျသွား သည်...

အမှတ် ၇ အထက်တန်းကျောင်း ပန်းချီခန်း

နံရံပေါ် ရှိ နမူနာပန်းချီကားဘုတ်ပြားများ တွင် ထူးချွန်သော လက်ရာများ ပြည့်နှက်နေပြီး ကျောင်းသားများသည် ပန်းချီများကို အပြီးသတ်နေကြသည်

ဆရာ ယင်ရှိကျဲန်း သည် ကျောင်းသားအချို့၏ ပန်းချီကားများကို ကြည့် ပေးနေ သည်။

အချိန်အတန်ကြာ အတူသင်ယူလာ ပြီးနောက် ဆရာနှင့် ကျောင်းသားများ ပိုမို ရင်းနှီးလာကြ သည်။ သူသည် ကျန်းကျဲ့ ၏ ပန်းချီကားကို မှတ်ချက်ပေးပြီး "မင်း ဘယ်ကျောင်းကို တက်ချင်တာလဲ" ဟု တိုက်ရိုက် မေးမြန်းလေ သည်။

မကြာသေးမီက ဤစကားသည် ရေပန်းစားလာသည်

ကျန်းကျဲ့က တိုက်ရိုက် ပြောလိုက် သည်။ " ပန်းတိုင်က ပင်းဟိုင် တက္ကသိုလ် ရဲ့ အနုပညာဌာန၊ ဒါမှမဟုတ် ပင်းဟိုင် အနုပညာကောလိပ် ကို တက်နိုင်ဖို့ ပါ" ဟုပင်

"အခြားပြည်နယ် က ကျောင်းတွေကို မသွားချင်ဘူးလား" ဆရာယင် က မေး သည်။ ယခုအခါ အနုပညာဘာသာရပ် ဝင်ခွင့်ဖြေဆိုသူများသည် ပြည်နယ် တွင်းနှင့် အခြားပြည်နယ် နှစ်နေရာလုံးကို ရွေးချယ်နိုင်ပြီး အခြားပြည်နယ် ကို ရွေးချယ်သူ ပိုများ သည်။

ကျန်းကျဲ့က "မဆုံးဖြတ်ရသေးပါဘူး" ဟု ပြော သည်။

ဆရာယင် ၏ စကားပြောနှုန်း နှေးသွား ကာ "ဒီကျောင်းနှစ်ကျောင်းစလုံးက ယဉ်ကျေးမှုဘာသာရပ်နဲ့ အခြား ဘာသာရပ်တွေအတွက် ဝင်ခွင့်စံနှုန်း တွေက အရမ်း မြင့် တယ်။

ပင်းဟိုင် တက္ကသိုလ်က ဒီဇိုင်းကို စစ်ဆေးတယ်။ မင်း ဒီဇိုင်း သို့မဟုတ် ထုတ်ကုန်ဒီဇိုင်း ရဲ့ အခြေခံတွေကို ထပ်သင်ဖို့ လိုလိမ့်မယ်။

ပင်းဟိုင် အနုပညာကောလိပ်က မေဂျာအချို့က အရမ်းခက်ခဲ တယ်။ စာမေးပွဲမေးခွန်းတွေက ပုံမှန် မရှိဘူး။ မင်း ရဲ့ ပုံကြမ်းနဲ့ အရောင်တွေက မျှော်လင့်ချက် ရှိ တယ်။ ပန်းချီအမြန်ဆွဲ ခြင်း နဲ့ အရောင်ရှုခင်းပန်းချီ လေ့ကျင့်ဖို့ လိုလိမ့်မယ်။ အော်၊ သူတို့က ဖန်တီးမှုကိုလည်း မေးသေး တယ်။

အနုပညာကောလိပ် ရဲ့ ဒီဇိုင်းမေဂျာ နဲ့ ပန်းချီမေဂျာ တွေ ရဲ့ စာမေးပွဲမေးခွန်းတွေလည်း မတူဘူး။ အထူး လေ့ကျင့်ဖို့ လိုလိမ့်မယ်။"

လေ့ကျင့်ရေး ၏ ပထမဆုံးနေ့ တွင် ကျန်းကျဲ့ကို သတိပြုမိခဲ့သည့်အတွက် သူသည် ညွှန်မှူးလင် နှင့် ကျန်းကျဲ့ ၏ အခြေအနေကို ဆွေးနွေးခဲ့ဖူး သည်။

ဆရာလင် ပြောပြချက်အရ ကျန်းကျဲ့ ၏ ပန်းချီစွမ်းရည်သည် မကြာသေးမီက အတော်လေး မြန်ဆန်စွာ တိုးတက်လာခဲ့ သည်။ အရင်အခြေအနေအရဆိုလျှင် သူသည် ပြည်နယ် ကျောင်း များမှ မြှင့်တင်ထားသော ကောလိပ်အချို့ကိုသာ တက်ရောက်နိုင်ပြီး ပိုမိုကောင်းမွန်သော ကျောင်းများသို့ ဝင်ခွင့်ရရန် ခက်ခဲ သည်။

ဆရာယင် က ကျန်းကျဲ့ ၏ ပန်းချီကားက ကောင်းမွန်သည် ဟု ထင်ပြီး သူ့ကို ကျောင်းများ အကြောင်း ပြောပြခဲ့လေ သည်။ ကျောင်းအချို့ ၏ ဝင်ခွင့်စာမေးပွဲများကိုလည်း အထူး ပြောပြခဲ့ သည်။

"ကျေးဇူးပါ ဆရာ ယင်။" ကျန်းကျဲ့သည် ဆရာ ယင် ၏ ဆိုလိုရင်းကို နားလည် သည်။

ညွှန်မှူးလင် သည် ပန်းချီခန်းထဲသို့ ဝင်လာပြီး လေ့ကျင့်ရေး ပြီးဆုံးကြောင်း ကြေညာလိုက် သည်။

ဆရာယင် ၏ ညွှန်ပြ မှုက အလွန် စေ့စပ်သေချာသည့်အတွက် ခွဲခွာချိန် တွင် ကျောင်းသားများက စိတ်ရင်းမှန်ဖြင့် ကျေးဇူးတင်စကား ပြောကြားကြ သည်။

ညွှန်မှူးလင် က ဆရာယင် ကို လိုက် ပို့ရင်း ကျောင်းသားများသည် ပန်းချီပစ္စည်းများကို စတင်သိမ်းကြ သည်။ သို့သော် ချက်ချင်း မထွက်သွားကြသေး ပေ။ နောက်ထပ် အရေးကြီးသော ကိစ္စများ ရှိသေး သည်။

ညွှန်မှူး လင် မကြာမီ ပန်းချီခန်းသို့ ပြန်လာ သည်။

"ကျောင်းသားတို့၊ ငါတို့ကျောင်းက စီစဉ်တဲ့ လေ့ကျင့်ရေး ပြီးဆုံးသွားပြီ။ နှစ်သစ်ကူးပြီးရင် ဖေဖော်ဝါရီလ လလယ်ပိုင်းကနေ နှောင်းပိုင်းလောက်မှာ အနုပညာစာမေးပွဲ စတင်မှာ ဖြစ်တယ်။

နောက်ပိုင်း လေ့ကျင့်မှုတွေကတော့ သီးခြားစီ လုပ်ရမယ်။ ကျောင်းသားတစ်ဦးချင်းစီတိုင်း က မင်း တို့ လျှောက်ထားတဲ့ ပန်းတိုင်အတွက် သက်ဆိုင်ရာ သင်တန်းတွေကို တက်ရမယ်။ ပင်းဟိုင်မှာလည်း စာမေးပွဲကျင်းပ နိုင်သလို တခြားမြို့တွေမှာလည်း ကျင်းပ နိုင်တယ်။

ငါတို့လည်း မင်းတို့ ရဲ့ လက်တွေ့အခြေအနေအရ မတူတဲ့ သင်ကြားမှု တွေကို အကြံပေး မယ်။ အခု အုပ်စုခွဲကြတော့ ။"

ဤကာလ ၏ အနုပညာစာမေးပွဲကို မဖြတ်သန်းဖူးသူများ သည် ၎င်း ၏ ဒုက္ခကို နားလည်ရန် ခဲယဉ်းလေ သည်။

ကျောင်းသားများကို တစ်ဦးချင်းစီ ရုံးခန်းထဲသို့ ခေါ်ယူပြီးနောက် အသုတ်လိုက် အိမ်ပြန်လွှတ် သည်။ ပြန်လာသူများ မထွက်သွား မီ ပြင်ဆင်နေကြ သည်ကို မြင်ရသည် နှင့် စောင့်ဆိုင်းနေသူများ တဖြည်းဖြည်း စိတ်မချမ်းမသာ ဖြစ်လာကြ သည်။

ကျန်းကျဲ့သည် အနုပညာစာမေးပွဲနှင့် တက္ကသိုလ်ဝင်တန်းစာမေးပွဲကို အပြည့်အဝ ဖြတ်သန်းဖူးသည့်အတွက် ဖြစ်စဥ် ကို ရင်းနှီး သည်။ သူ့ တွင် ကိုယ်ပိုင်ပန်းတိုင် ရှိနေပြီဖြစ်သည့်အတွက် အေးဆေးစွာ စောင့်ဆိုင်းနိုင်လေ သည်။

မကြာမီ သူနှင့် ကျောင်းသားသုံးဦးကို ပန်းချီခန်းဘေး ရှိ ရုံးခန်းထဲသို့ ခေါ်သွား သည်။

ညွှန်မှူးလင် က တိုက်ရိုက်ပင် ပြောလိုက် သည်။ "အရင်က ငါ မင်းတို့ရဲ့ မိဘတွေနဲ့ စကားပြောပြီးပြီ။ မင်းတို့ ရဲ့ အခြေခံပန်းတိုင်ကတော့ ရှင်းချန်ကောလိပ် နဲ့ မြို့ပြကောလိပ် ပဲ။ ဒီကျောင်းနှစ်ကျောင်းက အခုမှ ဘွဲ့ကြိုဘာသာရပ်တွေရှိတဲ့ ကောလိပ်တွေအဖြစ် အဆင့်မြှင့်ထားတာ။ သင်တန်းက ရှင်းချန်မှာ ရှိတယ်။ နှစ်သစ်ကူးပြီးတာနဲ့ မင်းတို့ စာရင်းသွားသွင်းကြ။"

ကျန်းကျဲ့ကတော့ မမှတ်ထား ပေ။

အရင်ဘဝက သူသည် ဤစီစဉ်မှုအတိုင်း ရှင်းချန်ကောလိပ်သို့ သွားခဲ့ သည်။ တစ်ဖန် ပြန်လည်မွေးဖွားလာခဲ့ပြီးနောက် တွင် သူ့ တွင် ပန်းတိုင်အသစ် ရှိနေ သည်။

သူသည် ကျောင်းသားများ ထွက်ခွာသွားသည်အထိ စောင့်ပြီးနောက် ညွှန်မှူးလင်ကို ပြောလိုက် သည်။ "ညွှန်မှူးလင် ကျွန်တော် ရှင်းချန်ကောလိပ်ကို မလျှောက်ချင်ဘူး။"

ညွှန်မှူးလင် က အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွား သည်။ "မင်း ရဲ့ ပန်းချီရမှတ်တွေ မကြာသေးခင်က တိုးတက်လာ ပေ မဲ့ မတည်ငြိမ်သေးဘူး။ ယဉ်ကျေးမှုဘာသာရပ် အဆင့်ကိုလည်း ထည့်သွင်းစဉ်းစားရမယ်။ အကြံပြုထားတာကို ရွေးချယ်သင့်တယ်။ မင်း ဘယ်ကို လျှောက်ချင်လဲ" ဟု မေးလိုက်သည်

ကျန်းကျဲ့က သူ့ ပန်းတိုင်ကို ပြောလိုက် သည်။

ညွှန်မှူးလင် က ခေါင်းခါ သည်။ "ဒီပန်းတိုင်က အရမ်း မြင့်လွနိး တယ်။ နိုင်ငံအဆင့် အနုပညာကျောင်းကြီးနှစ်ကျောင်းနဲ့ ချင်ဟွာ အနုပညာကျောင်းကလွဲရင် ပင်းဟိုင် အနုပညာကောလိပ် ၏ အဆင့်နဲ့ စံနှုန်း က တခြားအနုပညာကျောင်းတွေနဲ့ အတူတူပဲ။ လျှောက်ထားသူ များတဲ့အတွက် တစ်ခါတစ်ရံ ပိုပြီး ခက်ခဲနိုင်တယ်။ ငါတို့ အတန်းထဲမှာ ယုံကြည်မှုရှိတဲ့သူ နည်းနည်းပဲ ရှိတယ်။"

ကျန်းကျဲ့က တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက် သည်။ "ကျွန်တော် စဉ်းစားပြီးပြီ။ ကျွန်တော့်မိဘတွေလည်း ထောက်ခံတယ်။"

ညွှန်မှူးလင် သည် ကျန်းကျဲ့ကို စိုက်ကြည့်နေပြီး စက္ကန့်အနည်းငယ်အကြာ တွင် မတတ်သာစွာ ပြောလိုက် သည်။ "ကောင်းပြီ၊ ဒါဆို မင်း အနုပညာကောလိပ်ရဲ့ သင်တန်းကို သွားပေါ့။ နှစ်လပဲ ကျန်တော့တယ်။ မင်း သေချာ စဉ်းစားပြီး ထပ် ရွေးချယ်သင့်တယ်။"

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ညွှန်မှူးလင်။" ကျန်းကျဲ့သည် စာရင်းသွင်းချိန်နှင့် သက်ဆိုင်ရာ အချက်အလက်များကို ယူ၍ ပန်းချီခန်းသို့ ပြန်ကာ ပစ္စည်းများ သိမ်းလေ သည်။

ကျောင်းက ပင်းဟိုင် တွင် ကျောင်းဝင်ခွင့် စာမေးပွဲဖြေဆိုသည့် တက္ကသိုလ်များ ၏ စာမေးပွဲ ကို စီစဉ်ပေးထားပြီး ကျောင်းသားများသည် မိမိတို့ ၏ ရွေးချယ်မှုအရ စာရင်းသွင်းနိုင် သည်။

ယနေ့မှစ၍ ကျောင်းသားများသည် မိမိတို့ ၏ ပန်းတိုင်များဆီသို့ အသီးသီး သွားရောက်ရတော့မည်။ လေးလအကြာ တွင် ယဉ်ကျေးမှုဘာသာရပ်များ သင်ယူရန်နှင့် တက္ကသိုလ်ဝင်တန်းစာမေးပွဲ ဖြေဆိုရန် ပြန်လာကြရဦးမည် ဖြစ် သည်။ သို့သော် အတူတကွ ပန်းချီသင်ယူခဲ့သည့် နေ့ရက်များ ကုန်ဆုံးသွားခဲ့ပြီပင်

လူတိုင်းသည် ဤနေရာ ရှိ ပန်းချီပစ္စည်းများကို ပြောင်းရွှေ့ယူဆောင်သွားကြလိမ့်မည်။ ယနေ့ ၏ ခွဲခွာခြင်းသည် တက္ကသိုလ်ဝင်တန်းစာမေးပွဲ မတိုင်မီ ၏ လေ့ကျင့်မှု တစ်ခုပင်။

ကျန်းကျဲ့သည် ပန်းချီပစ္စည်းများကို အမြန်သိမ်းဆည်းပြီး ညွှန်မှူးလင် နှင့် အတန်းပိုင်ဆရာမက ကျောင်းသားများကို မှာကြားပြီးနောက် တွင် ခင်မင်ရင်းနှီးသော ကျောင်းသားများနှင့် နှုတ်ဆက်ကြ သည်။

ထိုအချိန် တွင် သူ ၏ ပန်းတိုင်သည် အ ပြင်သို့ ပျံ့နှံ့နေပြီ ဖြစ် သည်။ လူများစွာက ကြားသိရပြီးနောက် သူ့ကို ကိုယ့်ကိုကိုယ် မောက်မာနေသည့်အတွက် လှောင် ရယ်ကြ သည်။ မူလက အနုပညာကောလိပ်ကို လျှောက်ထားရန် ပြင်ဆင်ထားသော ကျောင်းသားများကမူ သူ့ကို ပို၍ပင် မိုက်မဲသည်ဟု လှောင် ရယ်ကြ သည်။

ကျန်းကျဲ့ အိမ်သို့ ပြန်ရောက်သည် နှင့် မိဘများ ၏ မျက်နှာများ မသာမယာဖြစ်နေသည်ကို မြင်သည် နှင့် အတန်းပိုင်ဆရာမက ဖုန်းဆက်ထားသည်ကို သိလိုက် သည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာ သူသည် မနေ့က မိဘများကို ကြိုတင်ပြောထားခဲ့ သည်။

မိဘနှစ်ဦး စိတ်ဓာတ်ကျနေသည်ကို ခန့်မှန်းမိ သည်။

"အဖေ၊ အမေ၊ သင်တန်းအကြောင်း မေးချင်နေကြတာလား"

ကျန်းယိက "ညွှန်မှူးလင် ပြောတာ မှန်တယ်။ မင်း ပန်းတိုင်ကို အရမ်းအမြင့်ကြီး မထား သင့်ဘူး" ဟု ပြောလိုက် သည်။

ကျန်းကျဲ့သည် ပန်းချီပစ္စည်းများကို ချလိုက်ပြီး "ကျွန်တော် စဉ်းစားပြီးပြီ။ ရှင်းချန်ကောလိပ်ကို ဝင်ခွင့်ရရင်တောင် ဘာဖြစ်မလဲ။ လေးနှစ် အချိန်ကုန်မယ်။ ဘာမှ မသင်ရဘူး၊ အလုပ်မရဘူး။ ဒီရွေးချယ်မှု ရဲ့ ရလဒ်က ရှင်းတယ် ဒါကြောင့် ကျွန်တော့်ကိုကျွန်တော် ပြောင်းလဲ ချင်တယ်။"

"မင်း စာမေးပွဲဖြေနိုင် မယ်ဆိုတာ သေချာလား"

ကျန်းကျဲ့က ရယ်မောရင်း ပြန်ဖြေ သည်။ "ကြိုးစားကြည့်ပါ့မယ်။ ကျွန်တော် ရင်ဆိုင်နေ ရတဲ့ ရွေးချယ်မှုတွေ က- (၁) အနာဂတ်မရှိတဲ့ ကျောင်းတစ်ကျောင်းကို တက်ပြီး အဖိုးတန်တဲ့ လေးနှစ်တာ အချိန်တွေကို ဖြုန်းတာ။ (၂) ပိုကောင်းတဲ့ အနာဂတ်အတွက် ကြိုးစားပြီး တစ်နှစ်တာ အချိန်ဖြုန်းတာ။"

ကျန်းယိက "ညွှန်မှူးလင် ကို အဖေတို့ ထပ်ဆွေးနွေးမယ်လို့ ပြောလိုက် တယ်။ မင်းက တတ်သိတယ့်သူရဲ့ အကြံကို နားထောင်သင့်တယ်လို့ အဖေ ထင် တယ်။"

ကျန်းကျဲ့ စိတ်ထဲ တွင် တွေးလိုက် သည်။ "အရင်က အတွေ့အကြုံတွေ မရှိခဲ့ရင်တော့ တတ်သိသူရဲ့ အကြံကို နားထောင်မှာပေါ့" ဟုပင်

"အဖေ၊ အမေ၊ ကျွန်တော့် ကောလိပ် ဝင်တန်းစာမေးပွဲနဲ့ နောက်ပိုင်း ကျောင်းစရိတ်တွေကို ကျွန်တော့်ဘာသာ ရှာ နိုင်ပါတယ်။ ဒါကြောင့် အဖေတို့၊ အမေတို့ စိတ်ပူစရာ မလိုပါဘူး။"

"ဒီအချိန်ကျမှ မင်း ဘာလို့ ဒေါသတကြီး ပြောနေတာလဲ။"

ကျန်းကျဲ့က စိတ်ရှည်လက်ရှည် ရှင်းပြ သည်။ "ကျွန်တော် ပြောတာက ဒေါသထွက်ပြီး ပြောတာ မဟုတ်ဘူး။ ကျွန်တော့် အနာဂတ်ကို လောင်းကြေးထပ်မှာ မဟုတ်ဘူး။ နောက်ပြီး ပင်းဟိုင် အနုပညာကောလိပ်ကို ဝင်ခွင့်ရရင် အိမ်နဲ့ဝေးဝေး သွားစရာ မလိုဘူး။ အဖေတို့၊ အမေတို့ ဘေးမှာ နေလို့ရမယ်။ ကျွန်တော် ပိုက်ဆံရှာမယ်၊ အဖေတို့၊ အမေတို့နဲ့ ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင် နေရမယ်၊ ဘယ်လောက်ကောင်းလိုက် လဲ။"

ရှုလီက စိတ်မရှည်စွာ ပြောလိုက် သည်။ "ဘယ်သူက မလိုချင်မှာလဲ။ သား စာမေးပွဲဖြေ နိုင် မှာလား။"

ကျန်းကျဲ့သည် မိဘများ ၏ သဘောထား ပျော့ပြောင်းလာသည်ကို မြင်သည် နှင့် ပြုံးပြရင်း "အဖေ၊ အမေ၊ ကျွန်တော် ခဏ အပြင်ထွက်လိုက်ဦးမယ်" ဟု ပြောလိုက် သည်။

"ဘယ်သွားမလို့လဲ"

ကျန်းကျဲ့က ပန်းချီပြ ခန်းငှားမယ့် သူ ၏ စိတ်ကူးကို ပြောလိုက် သည်။

ကျန်းယိက သူ့ကို စိုက်ကြည့်ရင်း "မင်းက စကား နည်းနည်း လေး ပြောလိုက်တာနဲ့ အပြင်ထွက်ချင်နေပြီလား။ ပိုက်ဆံနည်းနည်းလေး ရှိတာနဲ့ ဘယ်လို သုံးရမယ်ဆိုတာ မင်း မသိဘူးလား။”