စာရင်းသွင်းခြင်း၊ ဈေးဝယ်ခြင်း၊ ပထမဆုံး ဖုန်း

သားအဖ နှစ်ယောက် တို့သည် အိမ်ကို အနည်းငယ် သန့်ရှင်းရေးလုပ်ပြီးနောက် လိုအပ်နေသေးသည့် ပစ္စည်းများကို တွက်နေ ကြသည်။

ကျန်းကျဲ့၏ စိတ်ကူးအရ ငှားထားသော အိမ်ကို ပန်းချီဆွဲ ခန်းအဖြစ် အဓိက သုံးမည်ဖြစ်ပြီး အနုပညာစာမေးပွဲကာလအတွင်း ဤနေရာတွင် နေထိုင်မည်ဖြစ်သည်။

သူတို့နှစ်ဦးသည် ကားတစ်စီး ငှားကာ အိမ်မှ ကျန်းကျဲ့ ပုံမှန်သုံးနေကျ စာရေးစားပွဲနှင့် ရိုးရှင်း သော စာအုပ်စင်၊ ခေါက်ကုတင်နှင့် အိပ်ရာခင်း၊ ပုံမှန်သုံးသော အသုံးပစ္စည်းအချို့ကို သယ်လာခဲ့သည်။

အမေ ရှုလီလည်း ငှားထားသော အိမ်သို့ လိုက်လာပြီး သန့်ရှင်းရေးလုပ်ရာတွင် ကူညီပေးသည်။

အသုံးပစ္စည်းများကို နေရာချထားပြီးနောက် ၂၈ စတုရန်း မီတာ ကျယ်ဝန်းသော အခန်းသည် အနည်းငယ် လွတ်နေသေးသော်လည်း နေရန် လုံလောက်နေပြီဖြစ်သည်။

ကျန်းကျဲ့သည် အသုံးပစ္စည်းများ ထပ်မံမထည့်ချင်တော့ ပေ။ ကျန်ရှိသော နေရာကို ပန်းချီဆွဲ ခန်းအဖြစ် အသုံးပြုမည်ဖြစ်သည်။ သူ၏ ပန်းချီပစ္စည်းများအားလုံးကို ရွှေ့ထားပြီးဖြစ်ရာ ပန်းချီကားတင်ရန် ကြီးမားသော ပန်းချီကားတင်ခုံ တစ်ခု ထပ်ထည့်ရန် စီစဉ်ထားသည်။

မနက်ဖြန်တွင် သင်တန်းသို့ စာရင်းသွားသွင်းရမည်ဖြစ်ပြီး နှစ်ရက်အကြာတွင် စတင် သင်ကြားမည်ဖြစ်သည်။ ကျန်းကျဲ့က ပန်းချီဆွဲ ခန်းသည် သင်တန်းနှင့် ပိုနီးသည်ဟူသော အကြောင်းပြချက်ဖြင့် ယနေ့ ပန်းချီဆွဲ ခန်းတွင် နေလိုသည်။

မိဘများက လုံးဝ သဘောမတူကြဘဲ သင်တန်း စဖွင့်ပြီးမှသာ ပန်းချီဆွဲ ခန်းတွင် နေရ မည်ဟု တောင်းဆိုထားသည်။

နှစ်သစ်ကူး၏ ပဉ္စမနေ့တွင် ကျန်းကျဲ့သည် လီယန်လမ်း သို့ ကားဖြင့် ရောက်လာပြီး ပိတ်ထားပြီဖြစ်သော ရုပ်ရှင်ရုံဟောင်းတစ်ခုသို့ ခြေလျင်လျှောက်သွားသည်။

ရုပ်ရှင်ရုံတွင် ခန်းမ များစွာ ရှိပြီး တစ်နေရာကို သင်တန်း ပန်းချီ ခန်းအဖြစ် ငှားရမ်းထားသည်။

ဤသင်တန်းကို တက္ကသိုလ် ဆရာအချို့က ပူးပေါင်းဖွင့်ထားခြင်းဖြစ်ပြီး အနုပညာကောလိပ်နှင့် ပင်းဟိုင် တက္ကသိုလ်၏ အနုပညာဌာနသို့ ဝင်ခွင့်ဖြေဆိုမည့် ကျောင်းသားများကို အဓိကထား၍ သင်ကြားပေးသည်။ ထို့ကြောင့် အထက်တန်းကျောင်းများစွာက သူတို့၏ ကျောင်းသားများကို ဤနေရာသို့ လာရောက်သင်ယူရန် အကြံပြုကြသည်။

ကျန်းကျဲ့သည် တံခါး ဂိတ်စောင့် ထံမှ အခြေအနေကို သိပြီးနောက် ဒုတိယထပ်သို့ ချက်ချင်း တက်သွားကာ ဧည့်ခံခန်းမ ဆိုင်းဘုတ် ချိတ်ဆွဲထားသော အခန်းကို ရှာဖွေသည်။

အခန်းအပြင်ဘက်မှ အခန်းထဲတွင် ကျောင်းသားများနှင့် မိဘများ တိုင်ပင်ဆွေးနွေးခြင်း၊ စာရင်းသွင်းခြင်းများ ပြုလုပ်နေသည်ကို မြင်နိုင်သည်။ စင်္ကြံ၏ အခြားတစ်ဖက်တွင် ကြီးမားသော ခန်းမ ရှိသည်။ ခန်းမတံခါး ပွင့်နေပြီး အတွင်းတွင် ပန်းချီကားတင်ခုံ များ၊ ရေဆေးပန်းချီတင်ခုံ များနှင့် စားပွဲများကဲ့သို့သော ပစ္စည်းများ ထားရှိ သည်။

ကျန်းကျဲ့သည် ဧည့်ခံခန်းမထဲသို့ ဝင်သွားသည်။

အမျိုးသမီးတစ်ဦးက သူ၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို မေးမြန်းပြီးနောက် ဝင်ခွင့်စာရွက်စာတမ်းများကို ဦးစွာ ကြည့်ပြီး တန်းစီ စာရင်းသွင်းရန် ညွှန်ပြသည်။

သူ့ရှေ့တွင် တန်းစီနေသော ကျောင်းသားအချို့သည် သူငယ်ချင်းများနှင့် အတူလာကြပြီး အချို့သည် မိဘများနှင့် အတူပါလာကြသည်။

အမျိုးသမီးက မိဘများကို သင်ရိုးညွှန်းတမ်းနှင့် ဆရာများအကြောင်း ရှင်းပြနေသည်။

သင်တန်းတွင် သင်ရိုးသုံးခု ရှိသည်- ပုံကြမ်း (အဓိကအားဖြင့် ပုံရိပ် များ)၊ အရောင် (သဘာဝပန်းချီနှင့် ရှုခင်းပန်းချီ)၊ ဒီဇိုင်းအခြေခံသင်တန်း (ဂရပ်ဖစ် ဒီဇိုင်း၊ အဝတ်အစားဒီဇိုင်း၊ အခန်းဒီဇိုင်းနှင့် ထုတ်ကုန်ဒီဇိုင်းအခြေခံများ ပါဝင်သည်)။

ကျောင်းသားများသည် လွတ်လပ်စွာ ရွေးချယ်နိုင်သည်။

ကျန်းကျဲ့ နားလည်သွားသည်နှင့် ဧည့်ခံခန်းမှ ထွက်ခွာပြီး ပန်းချီခန်းသို့ ပြန်လာရာ သူ၏ စိတ်ထဲတွင် အစီအစဉ်များ ရှိနေပြီဖြစ်သည်။

သူသည် ပုံကြမ်းသင်တန်းကို ရွေးချယ်မည်မဟုတ်ပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူသည် ထိုဆရာ၏ သင်တန်းကို တစ်ခါက သင်ယူဖူးသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ထိုဆရာ၏ ပန်းချီစွမ်းရည်မှာ အလွန်မြင့်မားသော်လည်း သူ၏ အကျင့်တစ်ခုမှာ ကျောင်းသားများကို သင်ကြားသည့်အခါ သူ၏ ပန်းချီ လက်ရာများကို အားလုံးကို ချွင်းချက်မရှိ ကူးယူခိုင်း သောကြောင့်ပင် အမှန်တကယ်တွင် ၎င်းသည် ဆရာအများစု၏ နည်းလမ်းဖြစ်သည်၊ သို့မဟုတ် ကျောင်းသားအများအပြားသည် ပန်းချီသင်ယူသည့်အခါ ပိုမိုကောင်းမွန်သော ဖန်တီးမှု များကို မရရှိနိုင်သည့်အတွက် ဆရာ၏ ပန်းချီကားများကို နမူနာအဖြစ် ကူး ယူရန်သာ တစ်တန်းလုံး၏ ပန်းချီကားများမှာ အလွန်ဆင်တူနေတတ်သည်။

ကျန်းကျဲ့သည် ထိုသို့သော သင်ကြား မှုကို မနှစ်သက်ပေ။ ထို့အပြင် ၂၀၀၁ ခုနှစ်တွင် ပင်းဟိုင် အနုပညာကောလိပ်၏ အနုပညာစာမေးပွဲ ပုံကြမ်းခေါင်းစဉ်သည် ပုံကြမ်းကိုယ်တစ်ပိုင်းပုံဖြစ်ပြီး အရောင်ခေါင်းစဉ်သည် သဘာဝပန်းချီဖြစ်သည်။ ခေါင်းစဉ်နှစ်ခုလုံးမှာ အနည်းငယ် ကွာခြားသည်။ ဆန့်ကျင်ဘက်အားဖြင့် ဒီဇိုင်းအခြေခံသင်တန်းက အနုပညာစာမေးပွဲခေါင်းစဉ်များနှင့် အလွန်နီးစပ်သည်။

ရှေ့တွင် တန်းစီနေသူများ တဖြည်းဖြည်း လျော့နည်းလာသည်။

ကျန်းကျဲ့သည် အရပ်ရှည်သော မိန်းကလေးတစ်ဦးကို သတိထားမိလိုက်သည်။

ဖျော့တော့သော ရောင်စုံ အနွေး အင်္ကျီ၊ ပန်းရောင် သိုးမွှေး ဘောင်းဘီ၊ အားကစားဖိနပ်၊ ချွန်းလီ ဆံပင်ပုံစံ စည်းထားရာ အလွန် တက်ကြွနေပုံ ရသည်။

ဤခေတ်တွင် အမျိုးသမီးကျောင်းသားအနည်းငယ်သာ ထိုသို့သော ဆံပင်ပုံစံကို စည်းရဲကြသည်။

ကျန်းကျဲ့သည် မိန်းကလေး စာရင်းသွင်းနေစဉ် စကားပြောသံ ကို ကြားလိုက်ရရာ သူမသည် အမှတ် ၅ အထက်တန်းကျောင်းမှ ချန်းယန် ဖြစ်သည်ကို သိလိုက်ရသည်။

"ကောင်းပြီ၊ နောက်သန်ဘက်ခါ စာစသင်မယ်၊ သင်ယူမှုလက်မှတ်နဲ့ ပန်းချီပစ္စည်းတွေကို ယူလာခဲ့" ဟု စာရင်းသွင်းရန် တာဝန်ရှိသူက ချန်းယန်အား အချက်အလက်များကို ပေးရင်း ပြောနေ သည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဆရာ" ဟု ချန်းယန်နှင့်အတူ စာရင်းသွင်းရန် လာခဲ့သော မိန်းကလေးတို့ လှည့်ထွက်သွားကြသည်။

ကျန်းကျဲ့သည် တစ်ဖက်လူ လှည့်ထွက်သွားစဉ် တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ရာ ချက်ချင်း အံ့သြသွားသည်။

ဖြူဖွေးသော ဘဲဥပုံမျက်နှာ၊ တက်ကြွသော မျက်လုံးများ၊ ကွေးနေ သောမျက်ခုံးမွှေးများ၊ နှာတံမြင့်မြင့် ဤအားသာချက်များအားလုံးကို ပေါင်းစပ်လိုက်ပြီး ချွန်းလီ ဆံပင်ပုံစံနှင့် တွဲလိုက်သောအခါ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော ခံစားချက်ကို ဖြစ်ပေါ်စေသည်။ အားနည်းချက်မှာ နှုတ်ခမ်းများ အနည်းငယ်ပါးလွှာခြင်းပင်။

"အခွင့်အရေးရှိရင် ထပ်တွေ့ကြတာ ပေါ့" ဟု မိန်းကလေး ထွက်ခွာသွားသည်ကို ကြည့်ပြီးနောက် ကျန်းကျဲ့သည် ဆက်လက် တန်းစီနေသည်။

သူ စာရင်းသွင်းရန် အလှည့်ရောက်သောအခါ ဒီဇိုင်းသင်တန်းတွင်သာ တက် မည်ဟု တိုက်ရိုက် ပြောလိုက်သည်။

သင်တန်းကြေး ယွမ် ၁၀၀၀ ပေးသွင်း ပြီး ဖောင် ဖြည့်ကာ ပစ္စည်း များကို ယူလိုက် သည်။

သူသည် သင်တန်းမှ ထွက်လာပြီး လူသွားလမ်းပေါ်တွင် ရပ်နေသည်။ ထို့နောက် မည်သည့်အရာကို ဆက်လုပ်ရမည်ကို စဉ်းစားတော့ သည်။

နောက်သန်ဘက်ခါ စာစသင်ရတော့မည်ဖြစ်ရာ ယခု သူ့တွင် အားလပ်ချိန် အနည်းငယ် ရှိနေသေးပြီး ဈေးဝယ်ထွက်နိုင်သည်။

လမ်းကို စဉ်းစားပြီးနောက် ကွမ်းရှန်လမ်း သို့ တိုက်ရိုက်သွားသည်။ သူ အသိ ပန်းချီပစ္စည်းဆိုင် အချို့ရှိလေ သည်။

ယခု သူ့တွင် ရိုးရှင်းသော ပုံကြမ်းရေးဆွဲရန် ပန်းချီတင်ခုံ သာ ရှိပြီး အများဆုံး ပန်းချီကားအသေး လေးခုကိုသာ တင်နိုင်သည်။ ပန်းချီကားအ ကြီးများ ရေးဆွဲရန်အတွက် အဆင်မပြေပေ။ သူသည် ကြီးမားသော ရေဆေးပန်းချီကားတင်ခုံ တစ်ခုကို လိုချင်နေခဲ့သည်။

ကျန်းကျဲ့သည် ပန်းချီပစ္စည်းဆိုင်အချို့ကို မေးမြန်းခဲ့သော်လည်း ကျောင်းသားသုံး ပန်းချီတင်ခုံ များသာ ရှိပြီး သူ လိုချင်သော ကျွမ်းကျင်သုံး ပန်းချီတင်ခုံ မျိုး မရှိပေ။

ဤအချိန်တွင် အွန်လိုင်းမှ ဈေးရောင်းခြင်း မရှိခြင်းက အမှန်တကယ် အဆင်မပြေကြောင်း ဝန်ခံရမည်ပင်

သူနှင့် အရင်းနှီးဆုံး ဆိုင်ပိုင်ရှင်က ကျန်းကျဲ့ လိုချင်သော ပန်းချီတင်ခုံ ၏ ပုံစံ ကို မေးမြန်းသည်။

ကျန်းကျဲ့ အတိုချုပ် ရှင်းပြပြီးနောက် ဆိုင်ပိုင်ရှင်က စာရွက်တစ်ရွက်ကို ထုတ်ပေးသည်။

"မင်း လိုချင်တဲ့ ပန်းချီတင်ခုံ မျိုးကို လူသိပ်မဝယ်ကြဘူး။ ဒါကြောင့် ဘယ်သူမှ ပစ္စည်းမတင် ကြဘူး။

ငါတို့ ပင်းဟိုင်မှာ ပန်းချီဆရာတော်တော်များများက ကိုယ်တိုင် ပြုလုပ်ကြတာ ဒါမှမဟုတ် ထုတ်လုပ်သူဆီက မှာယူကြတာ။

မင်း တကယ်လိုချင်ရင် ငါ တစ်နေရာကို သိတယ်။ မင်း စရံငွေ ပေး၊ ငါ မှာပေးမယ်။ ပစ္စည်းရောက်လာရင် မင်း လာယူရင်း ကျသင့်ငွေကို ရှင်းပေါ့"

ကျန်းကျဲ့ စဉ်းစားကြည့်ရာ ဤနည်းလမ်းတစ်ခုတည်းသာ ရွေးချယ်စရာ ရှိပုံရသည်။

သူသည် ပုံစံ စာရွက်မှ ပန်းချီတင်ခုံ အမျိုးအစားတစ်ခုကို ရွေးချယ်လိုက်သည်။

ဤ ပန်းချီတင်ခုံ မျိုးတွင် ငြိမ်သော H-ပုံစံ အောက်ခံခုံ ရှိသည်။ အပေါ်ပိုင်းတွင် ရွှေ့ပြောင်းနိုင်သော အထောက်စင် ပါရှိပြီး အမြင့်ကို ချိန်ညှိနိုင်ကာ အမြင့်နှစ်မီတာအောက်ရှိ ပန်းချီဘောင်များနှင့် ပန်းချီပြားများကို တင် နိုင်သည်။ သူ၏ လက်ရှိ လိုအပ်ချက်များကို အခြေခံအားဖြင့် ဖြည့်ဆည်းပေးနိုင်သည်။

စရံငွေ ပေးဆောင်ပြီး တစ်ကိုက် ပန်းချီဆွဲဘုတ်ပြား ထပ်ဝယ်ကာ အချို့သော အပိုပစ္စည်းများကို ဖြည့်လိုက် သည်။

သူသည် ပန်းချီဘုတ်ပြားနှင့် ပန်းချီပစ္စည်းများကို ပန်းချီခန်းသို့ ပြန်သယ်လာပြီးနောက် သူငှားထားသော ပန်းချီခန်းသည် အမှန်တကယ် အဆင်ပြေကြောင်း ခံစားရသည်။ ပန်းချီပစ္စည်းဆိုင်နှင့် စာမေးပွဲကျင်းပရာနေရာတို့နှင့် မဝေးဘဲ သင်တန်းသို့လည်း ခြေလျင်လျှောက်၍ သွားနိုင်သေးသည်။

နေ့လယ်ပိုင်းတွင် ကျန်းကျဲ့သည် အီလက်ထရောနစ် သတင်းအချက်အလက်မြို့သို့ ပြေးသွားကာ ကွန်ပျူတာနှင့် ကင်မရာစျေးနှုန်းများကို ကြည့်လိုက် သည်။

သူသည် ဆိုင်အချို့ကို မေးမြန်းခဲ့သည်။ သူ၏ လက်ရှိ ငွေကြေးဖြင့် ကွန်ပျူတာတစ်လုံး တပ်ဆင် ဝယ်ယူရန် ပြဿနာမရှိပေ။ ကင်မရာစျေးနှုန်းများကို မေးမြန်းကြည့်ရာ ယခုခေတ် ဒစ်ဂျစ်တယ်ကင်မရာများ၏ လုပ်ဆောင်ချက်များမှာ အလွန်ညံ့ဖျင်းပြီး စျေးနှုန်းကလည်း အတော်လေး မြင့်ကာ ရွေးစရာ အရေအတွက် အလွန်နည်းပါးသည်ကို တွေ့ရှိရသည်။ အချုပ်အားဖြင့် ပြောရလျှင် ငွေ မလုံလောက်သေးသည့်အတွက် ရိုးရိုး အများသုံး ကင်မရာများ ပေါ်လာပြီးမှသာ ဝယ်ယူနိုင်မည်ဖြစ်သည်။

ကျန်းကျဲ့သည် ဖုန်းများကို ထပ်မံ ကြည့်လိုက်သည်။ ထိုအချိန်က ဖုန်းများသည် ရိုးရှင်းသော လုပ်ဆောင်ချက်များသာ ရှိသည်။ ၂၀၀၁ ခုနှစ် အစောပိုင်းတွင် ရောင်းချခဲ့သော ဖုန်းများသည် ၂၀၀၀ ပြည့်နှစ်တွင် ရောင်းအားအကောင်းဆုံး မော်ဒယ်များ ဖြစ်နေဆဲပင်။

သူသည် မိမိအတွက် နှင့် မိဘများအတွက် ဖုန်းတစ်လုံးစီ ဝယ်ယူလိုသည်။

မိမိအတွက် နှင့် မိဘများ လက်ခံနိုင်သော စျေးနှုန်းကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားကာ နောက်ဆုံးတွင် Nokia 3310 မော်ဒယ်တစ်ခုကို ရွေးချယ်လိုက်သည်။ အရောင်းဝန်ထမ်း ပြောပြချက်အရ ၎င်းသည် ယခင်က ရောင်းအားအကောင်းဆုံး ဖြစ်ခဲ့ပြီး ခိုင်ခံ့ပြီး တာရှည်ခံကာ သစ်ကြားသီးခွဲလျှင်ပင် မပျက်စီးနိုင် ဟု ဆိုသည်။

ကျန်းကျဲ့က စမ်းသပ် အသုံးပြုကြည့်သည်။ Nokia ၏ ဖုန်းပုံစံ သည်လည်း အသုံးပြုရ အဆင်ပြေပြီး မကြာမီ အသားကျသွားသည်။ မြွေဂိမ်း ပါသည်မှာ သာမန် ပင်။

တကယ်တော့ ၎င်း၏ စျေးနှုန်းသည်လည်း ယွမ် ၁၀၀၀ ကျော်ကျော် သာ ဖြစ်သည်။ ထိုအချိန်က အလွန်စျေးသက်သာသော စျေးနှုန်းဖြစ်သည်။

ကျန်းကျဲ့ ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် မိမိအတွက် နှင့် မိဘများအတွက် တစ်လုံးစီ ဝယ်ယူရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ ဖုန်းရှိလျှင် အလွယ်တကူ ဆက်သွယ်နိုင်မည်ဖြစ်သည်။ ပြန်လည်မွေးဖွားလာသည်မှာ တစ်လကျော်ကြာပြီဖြစ်သော်လည်း ဖုန်းတစ်လုံးပင် မရှိသည်မှာ အမှန်ပင် ရှက်စရာကောင်းသည်။

ဖုန်းရွေးပြီး ဆင်းကတ်ထည့်ကာ ဖုန်းဘေထည့်လိုက်လေသည်။