ဆုလာဘ်များ ရရှိ ရန် နည်းလမ်းအသစ်၊ သတင်း

ကျန်းကျဲ့သည် ပန်းချီပစ္စည်းဆိုင်ပိုင်ရှင်ကို ဆိုင်တံခါးဝတွင် ရပ်နေသည်ကို အဝေးမှ လှမ်း မြင်လိုက်ရသည်။

ဆိုင်ပိုင်ရှင်က ကျန်းကျဲ့ အနားရောက် လာသည်အထိ စောင့်ပြီး "ကျောင်းသား ကျန်း ပန်းချီတင်ခုံ ရောက်တာနဲ့ ဖုန်းဆက်လိုက်တာ။ မင်း ကြိုက်ရဲ့ လား လာကြည့်ပါဦး" ဟု ပြောလိုက် သည်။

"ဒီ ပန်းချီတင်ခုံ က တကယ် မိုက် တယ်" ဟု သူက ပန်းချီတင်ခုံကြီး ကို သတိထားကာ သယ်ထုတ်လာပြီး ဆိုင်၏ နေရာလွတ်တွင် ချကာ အသုံးပြုပုံကို ရှင်းပြနေ သည်။

ပန်းချီတင်ခုံ ကို ချိန်ညှိပြီးနောက် ၎င်း၏ အမြင့်သည် ပုံမှန်လူတစ်ယောက်၏ အရပ်ထက် များစွာ မြင့်ပြီး မည်သည့်အရွယ်အစား ပန်းချီကား ကိုမဆို တင် နိုင်လောက်သည်။

"ဒီပစ္စည်းကို ပန်းချီခန်းထဲ ထားလိုက်ရင် တကယ် စတိုင်ကျသွားတာပဲ"

ကျန်းကျဲ့က ပန်းချီတင်ခုံ ၏ လုပ်ဆောင်ပုံက ကောင်းမွန်ကြောင်း သေချာသွားသောအခါ ကျန်ငွေကို ချက်ချင်း ပေးလိုက်သည်။

ဤပစ္စည်းသည် အလွန်လေးသောကြောင့် ဆိုင်ပိုင်ရှင်က သူ့ကို ပန်းချီခန်းသို့ သယ်ယူပေးခဲ့သည်။

ပန်းချီခန်း။

ဆိုင်ပိုင်ရှင်က ကျန်းကျဲ့အတွက် ပန်းချီတင်ခုံ ကို နေရာချထားပေးပြီး ဘေး ကို ကြည့်ကာ "မင်းက တော်သား ပဲ၊ ဒီမှာ ကြိုတင် အိမ်ငှားထားတော့ စာမေးပွဲဖြေတဲ့အခါ ဟိုဟိုဒီဒီ သွားနေစရာ မလိုတော့ဘူးပေါ့" ဟု ရယ်မောရင်း ပြောလေ သည်။

ဆိုင်ပိုင်ရှင် ထွက်သွားပြီးနောက် ကျန်းကျဲ့သည် ပန်းချီတင်ခုံ ၏ နေရာကို စိတ်တိုင်းကျသည်အထိ ရွေ့လိုက် သည်။

ဆိုင်ပိုင်ရှင်က ရေ ဆေးပန်းချီကား တစ်ခုကိုလည်း လက်ဆောင် ပေးလိုက်သည်။ ပန်းချီကားကို ပန်းချီတင်ခုံ ပေါ် တင်လိုက်သည်နှင့် အခန်းထဲတွင် ချက်ချင်း ပန်းချီခန်း၏ အငွေ့အသက် ပေါ်လာလေ သည်။

ကျန်းကျဲ့သည် ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် ထိုင်၍ ပန်းချီတင်ခုံ ကို ကြည့်ပြီးနောက် ဖုန်းကို ထုတ်ကာ အဖေ့ ဖုန်းနံပါတ်ကို ခေါ်လိုက်သည်။

ဖုန်းအသံ မြည်ပြီးနောက် မည်သူမျှ မကိုင်ပေ။

ကျန်းကျဲ့ မျက်မှောင်ကြုတ်မိသော်လည်း အဖေ က မရင်းနှီးသေးခြင်းကြောင့် ဖြစ်နိုင်သည်ဟု တွေးမိသည်။

စက္ကန့်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက် ဖုန်းကို နောက်ဆုံးတွင် ကိုင်လိုက်သည်။

"ဟယ်လို? ဘယ်သူ့ကို ရှာပါသလဲ?" ဟု ဖခင်က သိချင်စိတ်နဲ့ မေးလိုက်သည်။

ကျန်းကျဲ့က ပြန်ဖြေသည်။ "အဖေ၊ ကျွန်တော်ပါ။ ကျန်းကျဲ့လေ "

အဖေ့၏ အသံ ပြောင်းသွားသည်။ "ဘာလဲ မင်းလား၊ အကြောင်းမရှိဘဲ ဘာလို့ ဖုန်းဆက်တာလဲ?"

ကျန်းကျဲ့က ပြုံးရင်း "ဘယ်သူမှ ဖုန်းမဆက်ဘူးလား? အခု ဖုန်း ကိုင်တတ်၊ သုံးတတ်နေ မဟုတ် ပြီလား?" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"အရင် ကတည်းက သုံးတတ်နေပြီ၊ အကြောင်းမရှိဘဲ မပြောနဲ့၊ ပိုက်ဆံကုန်တယ်"

ကျန်းကျဲ့က ချက်ချင်း ဖြတ် ပြောလိုက်သည်။ "ဘာမှ အရေးမကြီးပါဘူး၊ ကျွန်တော် ဒီည ပြန်မအိပ်ဘူး၊ ပန်းချီခန်းမှာ အိပ်မှာ"

"ဘာလို့လဲ?"

ကျန်းကျဲ့က "ပန်းချီခန်းကနေ သင်တန်းကို ပိုနီးတယ်။ စနေ၊ တနင်္ဂနွေ သင်တန်း ပိတ်တဲ့အခါမှ အိမ်ပြန်အိပ်မယ်" ဟု ပြောလိုကသည်။

အဖေ့၏ အသံ ခဏ တုံ့ဆိုင်းသွားသည်။ "မင်းအမေ မေးနေတယ်၊ မင်း ညစာကို ဘယ်လိုလုပ်မလဲ?"

"ကျွန်တော် ပြန်လာတဲ့ လမ်းမှာ ညစာ ဝယ်လာခဲ့ ပြီးပြီ"

"မင်းအမေက မင်းကို မနက်ဖြန် ညစာ ပြန်စားပြီးမှ ပန်းချီခန်း ပြန်သွားခိုင်းတယ်"

"ကောင်းပါပြီ" ဟု ကျန်းကျဲ့က လက်ခံလိုက်သည်။

ဖုန်းပြောပြီးနောက် သူ ညစာကို အမြန်စားပြီး စားပွဲဆီ ပြန်လာကာ စနစ်မျက်နှာပြင်ကို ဦးစွာ ဖွင့်ကြည့်လိုက်သည်။

ယနေ့ ပိုင်ရှင်၏ သင်ယူမှုမှတ်တမ်း: ဒီဇိုင်း (လေးနာရီ)၊ ပန်းချီ (၇ နာရီ)။

"ဟမ်? ကျန်းကျဲ့က မှားနေတယ်လို့ ထင်ပြီး ဒီနေ့ အဖြစ်အပျက်တွေကို ပြန်စဥ်းစား လိုက်သည်။"

နံနက်ပိုင်းတွင် လေးနာရီကြာ ပန်းချီဆွဲခဲ့သော်လည်း ထို့နောက်ပိုင်း ပန်းချီထပ်မဆွဲ တော့ဘဲ နေ့လယ်ပိုင်းတွင် လေးနာရီ မပြည့်တပြည့် ဒီဇိုင်းဆွဲခဲ့သည်။ ၇ နာရီ ဘယ်က ရတာလဲ?

ဖြစ်နိုင်သည်မှာ စနစ်က ဒီဇိုင်းဆွဲသည့် လုပ်ငန်းစဉ်ကိုလည်း ပန်းချီဆွဲခြင်းတွင် ထည့်တွက်ခဲ့ပြီး ထို့ကြောင့် ပန်းချီတွင် သုံးနာရီ ပိုနေခြင်းကို ရှင်းပြနိုင်သည်။

ခန့်မှန်းချက်ကို သေချာစေ ရန်အတွက် သူသည် ပုံဆွဲစက္ကူကို ချက်ချင်း ထုတ်ကာ ပန်းချီ ဒီဇိုင်းဆွဲခြင်းကို စလိုက် သည်။ နာရီဝက်ကြာပြီးနောက် သူသည် ဘောပင်ကို ရပ်ပြီး စနစ်ကို စစ်ဆေးကြည့် သည်။

တကယ်ပဲ ဒီဇိုင်းနှင့် ပန်းချီတွင် နာရီဝက်စီ ပိုလာ သည်။

ကျန်းကျဲ့ အလွန်စိတ်လှုပ်ရှားသွားမိသည်။ နည်းလမ်းအသစ်ကို တွေ့ခဲ့ပြီး ဆုလာဘ်များကို ထပ်ခါတလဲလဲ စု နိုင်မည်ဖြစ်ရာ နောက်ပိုင်းတွင် ထပ်ခါတလဲလဲ စုနိုင်သည့် သင်ယူမှုများကို ရှာဖွေပြီး ဆုလာဘ်များကို တိုးနိုင်တော့မည်ပင်။

သို့သော် သူသည် အကြာကြီး ပျော်မနေခဲ့ပေ ထပ်ခါတလဲလဲ စုခြင်းက အလွန်ဆွဲဆောင်နိုင် သော်လည်း သူ၏ အားနည်းချက်များကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း သိထားသည့်အတွက် မကြာမီ ယဉ်ကျေးမှုဘာသာရပ်များကို စတင် လေ့လာတော့ သည်။

နောက်တစ်နေ့ နံနက်စောစောတွင် ကျန်းကျဲ့သည် နှိုးစက်ကြောင့် နိုးလာပြီး စာစကျက်တော့ သည်။

အလယ်အလတ်အဆင့် စွမ်းရည်၏ အကူအညီဖြင့် အင်္ဂလိပ်စာ ကျက်ခြင်းမှာ ယခုအခါ မပင်ပန်းတော့ပေ။ နာရီဝက် အင်္ဂလိပ်စာ၊ နာရီဝက် လူမှုရေးဘာသာ၊ မနက်စာ စားပြီးနောက် ပန်းချီဆက်ဆွဲသည်။ နေ့လယ်စာ စားပြီးနောက် သင်တန်းသို့ သွားရမည်ဖြစ်ရာ အချိန်ဇယားမှာ အလွန် ကျပ်သည်။

ဆရာကျန်းက ယနေ့ လက်ရေးလှ စာလုံးများနှင့် လက်ရေးလှ စာလုံးများ၏ ပြောင်းလဲပုံများကို သင်ကြားလေ သည်။

သူသည် လက်ရေးလှ စာလုံး သုံးမျိုးကို ရှင်းပြသည်။ Bold font, Song font, Fang Song font တို့၏ ထူးခြားချက်များ၊ မည်သို့ ရေးသားပုံ၊ မည်သို့ အသုံးပြုပုံတို့ ဖြစ်သည်။

သူသည် ကျောင်းသားများအား ဤစာလုံး သုံးမျိုးကို ကျွမ်းကျင်စွာ တတ်မြောက်ရန် လိုအပ်ပြီး ထို့နောက် ထိုစာလုံးသုံးမျိုးကို အခြေခံ၍ ပြောင်းလဲမှုများ ပြုလုပ်ကာ မတူညီသော အကြောင်းအရာများ၏ လိုအပ်ချက်များကို လိုက်လျောညီထွေဖြစ်စေရန် (ဥပမာ- အမှတ်တံဆိပ်များ၊ ကြော်ငြာများ၊ ပိုစတာများ စသည်ဖြင့်) သင်ကြားပေး သည်။

ကျန်းကျဲ့သည် ဦးစွာ ရေဆေး ပုံကြမ်းဆွဲပြီးနောက် လက်ရေးလှ စာလုံးများတွင် အရောင် သို့မဟုတ် မင် ဖြည့်လိုက်သည်။

သူသည် ဤစာလုံးသုံးမျိုးကို စောစောကတည်းက ကျွမ်းကျင်နေပြီဖြစ်ရာ လက်ရေးလှစာလုံး သုံးမျိုးကို လေ့ကျင့်ခြင်းကို အလျင်အမြန်ပင် ပြီးသွား သည်။

ဆရာကျန်းက ကျန်းကျဲ့၏ အိမ်စာကို ကြည့်ပြီးနောက် သူအတွက် နောက်ထပ် လေ့ကျင့်ခန်းကို သီးသန့် ပေးလိုက်သည်။

နားချိန်တွင် ကျောင်းသားများသည် လေ့ကျင့်ခန်းများအတွက် ဆရာဆီမှ အကြံ တောင်း ကြသည်။

ဆရာကျန်း နှင့် ကျောင်းသားများ တဖြည်းဖြည်း ရင်းနှီးလာကြပြီး ပန်းချီ လက်ရာများကို ညွှန်ပြ ပေးနေစဉ် အနုပညာဆိုင်ရာ အတွေ့အကြုံများ သို့မဟုတ် စိတ်ဝင်စားဖွယ်ရာများကို ကျောင်းသားများကို ပြောပြ သည်။

သူသည် ဤနေရာသို့ လာတက်သော ကျောင်းသားများအားလုံးသည် ပင်းဟိုင် အနုပညာကောလိပ် သို့ ဝင်ခွင့်ဖြေဆိုလိုသူများ ဖြစ်သည်ကို သိထားပြီး အနုပညာကောလိပ်မှ ဆရာ၊ ကျောင်းသားများ၏ နေ့စဉ်ဘဝနှင့် သင်ကြားမှု အကြောင်းများကို မကြာခဏ ပြောပြတတ်သည်။

တက္ကသိုလ်ပရဝဏ်ကို စိတ်ကူးယဉ်နေသော ကျောင်းသားများအတွက် ဤအကြောင်းအရာများသည် အလွန်ဆွဲဆောင်မှု ရှိသည်။

စကားပြောနေစဉ်တွင် ဆရာကျန်း အခြားကိစ္စတစ်ခုကို ဘယ်လိုပြောလိုက်သည်မသိ။

"မင်းတို့ နောင်မှာ ဒီဇိုင်းသင်ယူချင်ရင် နောက်ဆုံးပေါ် ဒီဇိုင်းသတင်းတွေကို အမြဲ စိတ်ဝင်စားဖို့ လိုတယ်။ နှစ်သစ်ကူးမတိုင်ခင်က ငါတို့ကျောင်းက ကျောင်းသားတွေကို တရုတ် ဥရောပ ဒီဇိုင်းပြိုင်ပွဲ မှာ ပါဝင်ဖို့ စီစဉ်ထားတယ်။ ဒါက တစ်နိုင်ငံလုံးမှာ ကျင်းပတဲ့ ပြိုင်ပွဲတစ်ခု၊ မင်းတို့ ကြားဖူးကြ လား?"

ကျောင်းသားများ ခေါင်းခါကြသည်။ "မကြားဖူးဘူး။ မသိပါဘူး"

ကျန်းကျဲ့သည် ရင်းနှီးသော စကားများကို ကြားလိုက်ရာ ဘာမှမပြောဘဲ အနား ကပ်လာသည်။

"မင်းတို့ကို အပြစ်မတင်ပါဘူး၊ မင်းတို့ရဲ့ အဓိက ဦးတည်ချက် တွေက အခု တက္ကသိုလ်ဝင်တန်းစာမေးပွဲပေါ်မှာပဲ ရှိနေတာပဲလေ ။ တက္ကသိုလ်ရောက်ရင်တော့ ပုံမှန်အရှိန်အသစ်နဲ့ လိုက်လျောညီထွေ ဖြစ်လာရလိမ့်မယ်။

ဒီပြိုင်ပွဲက ဒီနှစ်မှ ပထမဆုံးအကြိမ် ကျင်းပတာပါ။ ဒါပေမဲ့ ပွဲစီစဉ်သူတွေကတော့ ငါတို့နိုင်ငံရဲ့ တော်တော်လေး အာဏာရှိတဲ့ ဒီဇိုင်းအသင်းအဖွဲ့နဲ့ ဥရောပက ကြီးမားတဲ့ Brand တစ်ခုပဲ။ ပြိုင်ပွဲက ဆုရရှိသူတွေအတွက် မတူညီတဲ့ ဆုကြေးတွေကို သတ်မှတ်ထားတယ်။

ဟုတ်တာပေါ့ ၊ ဆုကြေးက အရေးမကြီးဘူး ဗဟုသုတ တိုးလာ ဖို့ကပဲ အရေးကြီးတယ်။

ငါတို့ကျောင်း က ဒီဇိုင်းမေဂျာ ပြောင်းထားတဲ့ ကျောင်းသားတွေရဲ့ တစ်ဝက်က ပါဝင်ကြတယ်"

"ဆရာ၊ ပြိုင်ပွဲက ခက်လား?"

ဆရာကျန်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ခက်တယ်။ ပြိုင်ပွဲက စည်းကမ်းချက်တွေ အရမ်းတင်းကျပ်တယ်။

မင်းတို့ အခု သုံးနာရီအတွင်း ဒီဇိုင်းပုံကြမ်းတစ်ခုကို ပြီးအောင် ဆွဲ ဖို့ပဲ လိုတယ်။

ပြိုင်ပွဲမှာ ပါဖို့ကတော့ ပြည့်စုံတဲ့ ဒီဇိုင်းတစ်ခု လိုတယ်။ ဒါကို စျေးကွက်ထဲ တိုက်ရိုက် တင်ပို့နိုင်ရမယ်။ ဒါက ပြီးပြည့်စုံတယ့် စနစ် တစ်ခုပဲ။

ငါတို့ကျောင်းက ကျောင်းသားတွေက ကိုယ်ပိုင် ဒီဇိုင်းအဖွဲ့တွေ ဖွဲ့ပြီး ဆရာတွေရဲ့ လမ်းညွှန်မှုအောက်မှာ ဒီဇိုင်းကို ပြီးအောင် ဆွဲ ကြတယ်"

သူက ဒီဇိုင်းဆွဲ စဉ် အတွင်း ကျောင်းသားများ မည်မျှပင်ပန်းကြောင်း၊ မည်မျှ ရှုပ်ထွေးကြောင်း ပြောပြနေ သည်။ သို့သော် ဤသို့ပြောလေလေ၊ ဘေးမှ နားထောင်နေသော ကျောင်းသားများက ချက်ချင်း ပါချင်လာ ကြသည်။

ကျန်းကျဲ့လည်း ဂရုတစိုက် နားထောင်နေသော်လည်း သူ စိတ်ဝင်စားသည်မှာ ဆုရရှိသူများ စာရင်းကို ဘယ်တော့ ထုတ်ပြန်မည်ဆိုခြင်းပင်။

တစ်ယောက်က သူ့အတွက် မေးမြန်းသည်။ "ဆရာကျန်း ပြိုင်ပွဲရလဒ်တွေကို ဘယ်တော့ ကြေညာမှာလဲ။ ဒီဇိုင်းကောင်း တွေကို ကျွန်တော်တို့ရော တွေ့ရမှာ လား?"

ဆရာကျန်းက "ဒီရက်ပိုင်းအတွင်းမှာ ရလဒ်တွေ ထွက်လာလိမ့် တယ်။ အဲဒီဒီဇိုင်း လက်ရာတွေက မင်းတို့ အခု ကြည့်ဖို့ မသင့်တော်သေးဘူး" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"အနုပညာကောလိပ်က ကျောင်းသားတွေ ဆုရနိုင်မှာလား?" ဟု ကျောင်းသားတစ်ယောက်က မေးသည်။

"တစ်နိုင်ငံလုံးက ဒီလောက်များတဲ့ လူတွေ ပါဝင်တာ၊ ရွေးချယ်ခံရရုံနဲ့တောင် တော်တော်လေး ခက်ခဲတယ်လို့ ငါ ထင်တယ်။

မင်းတို့ အနုပညာကောလိပ်ကို ဝင်ခွင့်ရရင် အခွင့်အရေးတွေ အများကြီး ရှိလာလိမ့်မယ်"

ကျန်းကျဲ့က သူ စိတ်ဝင်စားသော ကိစ္စကို မကြားရတော့ လူအုပ်ထဲက ထွက်ပြီး ခဏ အနားယူနေ သည်။

သူ အိမ်သာမှ ထွက်လာသည်နှင့် "ဝုတ်... ဝုတ်" ဟူသော အသံကို ကြားလိုက်ရသည်။

ဘေးကို ကြည့်လိုက်ရာ ထိုခွေးလေးကို ထပ်တွေ့လိုက်ရသည်။

ခွေးလေးသည် ဝင်းထဲတွင် ရပ်နေပြီး မဝင်ရဲသေးပေ။

ကျန်းကျဲ့က စားစရာ ကို ကိုင်၍ ဝင်းထဲသို့ ဝင်သွားသည်။

ခွေးလေးက အနားကပ် လာပြီး အမြီးကို ဝှေ့ယမ်းနေလေ သည်။

ကျန်းကျဲ့က ရေနှင့် စားစရာ ကို ချပေးလိုက်သည်။

ခွေးလေး ချက်ချင်း စစားလေ သည်။

ကျန်းကျဲ့သည် ခွေးလေး စားနေသည်ကို ကြည့်ရင်း ပို၍ နှစ်သက်လာသည်။

သူ ဘေးကို ကြည့်လိုက်သော်လည်း ခွေးပိုင်ရှင် သို့မဟုတ် ခွေးအမေကို မတွေ့ရပေ။