စိတ်အားထက်သန်မှု၊ ပန်းချီကားများရောင်းချခြင်း၊ ဆုကြေးငွေများ ရရှိခြင်း
Vol. 2 Ch. 21
နေ့လယ်ခင်းတွင် ကျန်းကျဲ့သည် သင်တန်းသို့ ရောက်လာရာ ကျောင်းသားများသည် အနားယူ နေကြသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ အချို့ဆိုလျှင် နေ့လယ်စာပြီး တစ်ရေး ပင် အိပ်နေကြသည်ပင်။
သူ ကိရိယာများကို ပြင်ဆင်ရန် လုပ် နေစဉ်တွင် ဆရာကျန်းသည် ပန်းချီခန်းထဲသို့ ဝင်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။
ဆရာကျန်းက ကျန်းကျဲ့ကို ချက်ချင်းမြင်ပြီး သူ့ကို လက်ယပ်ခေါ်လိုက်သည်။
ကျန်းကျဲ့ ထရပ်၍ ဆရာကျန်းနှင့်အတူ ပန်းချီခန်းမှ ထွက်သွားသည်။
သူက သတင်းကို သိသွား ပြီလား။
တကယ်ပင် ဆရာကျန်းသည် ကျန်းကျဲ့ကို ရုံးခန်းသို့ ခေါ်ဆောင်လာပြီး တံခါးဖွင့်ဖွင့်ချင်းပင် မေးမြန်းသည်- “ ဒီနေ့ ' ဒီဇိုင်းပြိုင်ပွဲ' ရဲ့ ဆုရရှိသူစာရင်းကို ငါ ကြည့်လိုက်တာ ဆုရရှိသူတစ်ဦးရဲ့ နာမည်က မင်းနဲ့ တူနေ တယ်။ ပင်းဟိုင် က ကျောင်းသားလည်း ဖြစ်တယ်။ မင်း လား”
ကျန်းကျဲ့ မဖုံးကွယ်ခဲ့ပေ- “ဆရာကျန်း၊ မနေ့က ကျွန်တော့်ကို 'ဒီဇိုင်း' ပြိုင်ပွဲမှာ ဒုတိယဆု ရတယ့်အကြောင်း အကြောင်းကြားစာရတယ်။ ဆရာမေးတာ ဒါဆိုရင်တော့ ကျွန်တော်ပဲ ဖြစ်ပါလိမ့်မယ်”
“တကယ်ပဲ မင်း လား။ အရမ်းကောင်းတယ် ” ဆရာကျန်း၏ တုံ့ပြန်မှုသည် ဒါရိုက်တာလင်နှင့် ဆင်တူသည်။
“အသေးစိတ်ကို ဆရာ့ ကို ပြောပြပါဦး”
ကျန်းကျဲ့သည် ပြိုင်ပွဲဝင်စဉ်က အတွေ့အကြုံများကို ထပ်မံပြောပြသည်။
“ဂုဏ်ပြု ပါတယ်” ဆရာကျန်းက ပျော်ရွှင်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။
“ဆရာ ဒီသတင်းကို ကြားတော့ မင်း ဖြစ်နိုင်တယ်လို့ ထင်ခဲ့ပေမဲ့ မယုံ ရဲဘူး။”
ဤရလဒ်က အချိန်ကိုက် ရောက်လာတာ။ ဆရာ အခု ချက်ချင်း ကျောင်းကို အကြောင်းကြားလိုက်ဦးမယ် ။ ဆရာ တို့ ကျောင်းက မင်းကို ကျောင်းတက်ဖို့ အထူးကြိုဆိုမည်လို့ ဆရာ ယုံတယ်။ အထူးသဖြင့် ဆရာတို့ ဒီဇိုင်းဌာနကပေါ့ ။ မင်း ဘာတွေ ရနိုင် မယ် ဆိုတာတော့ အာမမခံနိုင်ပေမဲ့ ဆရာ အစွမ်းကုန် ကြိုးစားပေးပါ့မယ်”
ပင်းဟိုင်အနုပညာကောလိပ်၏ ပန်းချီဌာနနှင့် ဒီဇိုင်းဌာနတို့သည် ကိုယ်ပိုင်စာမေးပွဲများ သီးခြားစီ စစ်ဆေး ကြသည်။ ထို့ကြောင့် ဆရာကျန်းက သူ၏ဌာနသို့ ကျောင်းသားများ ခေါ်ယူလိုသည်။
“ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဆရာ”
“မင်း အရင်ပြန်နှင့် ဦး။ ဆရာ ဖုန်းခေါ်လိုက်ဦးမယ် အသေးစိတ်ကိုတော့ အချိန်ရမှ ထပ်ပြောကြမယ် ဂုဏ်ပြု လက်မှတ်ရောက်လျှင် ဓာတ်ပုံရိုက်လာခဲ့ဖို့ မမေ့နဲ့ဦး”
ဓာတ်ပုံထပ် ရိုက်ရဦးမှာလား။ ကျန်းကျဲ့က ဆရာကျန်း၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို နားလည်ပြီး သူ၏ အကူအညီဖြင့် ကျောင်းကို ကြော်ငြာလိုခြင်းဖြစ်မည်ဟု သဘောပေါက်လိုက်သည်။
သူသည် ပင်းဟိုင်အနုပညာကောလိပ်ကို သူ၏ ပန်းတိုင်အဖြစ် သတ်မှတ်ထားသည့်အတွက် ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင်ပင် သဘောတူလိုက်သည်။
ဤဖြစ်ရပ်မှတစ်ဆင့် ကျန်းကျဲ့သည် သူ အနုပညာလုပ်ငန်းနှင့် ထိတွေ့လာသည်နှင့်အမျှ ဤသို့သော လူမှုရေးကိစ္စများသည် ရှောင်လွှဲမရနိုင်ကြောင်း နားလည်သွားသည်။ မိမိကိုယ်ကို မဆုံးရှုံးစေရန်သာ ဂရုစိုက်ရမည်ပင်။
သူ၏ လက်ရှိတိုးတက်မှုနှုန်းအရ ပိုကောင်းသော ကျောင်းများတွင် တက် ရန် ကြိုးစားနိုင်ဖွယ်ရှိသည်။ သို့သော် သူသည် မြို့တော်၊ ရှန်ဟိုင်း ကဲ့သို့သော မြို့ကြီးပြကြီးများသို့ သွားရောက်ရန် လိုအပ်ပါသလား။
ကျောင်းသားအများစုသည် ကောင်းမွန်သော ကျောင်းများသို့ တက် ခြင်းဖြင့် အရည်အချင်းနှင့် ဗဟုသုတကို တိုးပွားစေပြီး မိမိတို့၏ အနာဂတ်အတွက် ကောင်းမွန်သော အခွင့်အလမ်းများကို ဖန်တီးကြသည်။
သို့သော် သူက စနစ်ရှိနေသည်ဖြစ်ရာ ရင်းနှီးသော ပတ်ဝန်းကျင်မှ ထွက်ခွာပြီး မရင်းနှီးသော နေရာတွင် အသက်မွေးဝမ်းကျောင်း ပြုရန် မလိုအပ်ပေ။
ပင်းဟိုင်မြို့သည် မြို့တော်၊ ရှန်ဟိုင်း တို့နှင့် မယှဉ်နိုင်သော်လည်း စီးပွားရေးဖွံ့ဖြိုးသော မြို့တစ်မြို့ ဖြစ်သည့်အတွက် သူ့အတွက် လုံလောက်စွာ တိုးတက်နိုင်ပါသည်။
ကျန်းကျဲ့ စာသင်ရန် ပြင်ပြီးသည်နှင့် ချန်းယန် ရောက်လာပြီး သူ့ဘေးနားတွင် ဝင်ထိုင်သည်။
“ကျန်းကျဲ့၊ ခုနက ဆရာကျန်း မင်းကို ရှာနေတာ တွေ့လိုက်တယ်”
“ တွေ့ ပြီးသွားပါပြီ”
“ဒီနေ့ ကျွန်မဆံပင်ပုံစံ ဘယ်လိုနေလဲ” ချန်းယန်က ခေါင်းကို လှည့်၍ ဆံပင်ပုံစံအသစ်ကို ပြသသည်။
ကျန်းကျဲ့ ခေါင်းညိတ်သည်- “လှပါတယ်”
ထိုအခိုက်တွင် ဘေးနားမှ တစ်ဦးက ခပ်ဖွဖွ ချောင်းဟန့် သံပြုလိုက်သည်။ ရှောင်းယွီဖန်း ပင် ဖြစ်သည်။
ထိုနေ့က အရူးလုပ် ခံရပြီးနောက် နှစ်ရက်လုံးလုံး သူမက ကျန်းကျဲ့နှင့် စကားမပြောခဲ့ပေ။
ကျန်းကျဲ့က တိတ်ဆိတ်မှုကို ပျော်မွေ့၏။
ချန်းယန်က တမင် ကပ်၍ ပြောသည်- “ကျွန်မ ဒီနေ့မနက် ရှင် အမြဲတမ်း အစာကျွေးတဲ့ ခွေးလေးကို တွေ့လိုက်တယ်။ ရှင်က တိရစ္ဆာန်လေးတွေကို ကြိုက် တာ လား”
ကျန်းကျဲ့သည် ချန်းယန်သည် အချို့ကိစ္စများတွင် အလွန်ထက်မြက်ပြီး သူ စိတ်ဝင်စားတတ် သည့် အကြောင်းများကို အမြဲရှာနိုင်သည်ဟု ထင်သည်။
“ကြိုက် တယ်၊ ဒါပေမဲ့ အိမ်မှာ မွေးခွင့်မပြုထားဘူး”
“ကျွန်မလည်း ကြိုက်ပါတယ်။ ကျွန်မ ကြားတာ တော့ အဲဒီခွေးလေးက ပိုင်ရှင်ရှိတယ်တဲ့ ”
“ဪ” ကျန်းကျဲ့သည် ဤသတင်းကို ကြားရသောအခါ စိတ်ထဲတွင် ဘာခံစားရမှန်း မပြောတတ်ပေ။
ဆရာကျန်းက ပျော်ရွှင်သော မျက်နှာဖြင့် ဝင်လာသည်။
“ကျောင်းသားတို့၊ အချိန်ဆွဲမနေကြနဲ့၊ စာစသင် ကြရအောင်။ ဒီနေ့ စာမျက်နှာဒီဇိုင်း သင်မယ်”
သင်တန်း တစ်နေကုန်တက်သော ကျောင်းသားများသည် ဆရာကျန်း၏ စိတ်ခံစားချက်မှာ နေ့လယ်ပိုင်းတွင် ရုတ်တရက် ပိုကောင်းလာသည်ကို သတိပြုမိကြသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုတာကို နားမလည်ကြသော်လည်း ဆရာ၏ စိတ်ခံစားချက် ကောင်းမွန်သည့်အတွက် ကျောင်းသားများလည်း သက်တောင့်သက်သာ သင်ယူကြရသည်။
ကျန်းကျဲ့က အကြောင်းရင်းကို သဘာဝအတိုင်း သိသော်လည်း ဤကိစ္စသည် စိတ်ပူပင်ရန် မထိုက်တန်တော့ပေ။
နားချိန်တွင် ဆရာကျန်းက ကျန်းကျဲ့ကို ထပ်မံတွေ့ဆုံသည်။
“ဆရာ ဌာနကို အကြောင်းကြားပြီးပါပြီ။ ကျောင်းက မင်းကိစ္စကို လေ့လာပါလိမ့်မယ်။ နောက်ထပ် နှစ်လနီးပါး အချိန်ရှိသေးတယ်။ မင်းရဲ့ အဆင့်က ပြဿနာမရှိလောက်ဘူး။ ဒါကြောင့် မင်း ဆရာတို့ကျောင်းကို ပန်းတိုင်အဖြစ် သေချာထားပါ”
ဆရာကျန်းကို မျက်နှာချင်းဆိုင်ရင်း ကျန်းကျဲ့က ပင်းဟိုင် အ နုပညာကောလိပ်ကို သူ၏ ပန်းတိုင်ဖြစ်သည်ဟု ထပ်မံပြောလိုက်သည်။
ယင်းကဲ့သို့ပင် သူ၏ ကိုယ်ပိုင်အတွေး များအရ အခြားပြင်ဆင်မှုများကိုလည်း တိတ်တဆိတ် လုပ်သွားမည်ပင်။
ဆုရရှိသည့် ကိစ္စက ပြီးသွားပြီဖြစ်သော်လည်း လစဉ်ထုတ်ပေးသည့် ဆုကြေးငွေနှင့် ပတ်သက်၍မူ သတင်းအစအန မရှိသေးပေ။
နှစ်ရက်ကြာပြီးနောက် နံနက်ပိုင်းတွင် ကျန်းကျဲ့သည် မရင်းနှီးသော ဖုန်းနံပါတ်တစ်ခုမှ ဖုန်းလက်ခံရရှိသည်။
“မင်္ဂလာပါ၊ ရှင်က မစ္စတာ ကျန်းကျဲ့ လား”
“ကျွန်တော်ပါ မင်း က ဘယ်သူပါလဲ”
“မစ္စတာ ကျန်းကျဲ့ မင်္ဂလာပါ၊ ကျွန်မ က ရှင်းယွဲ့ပန်းချီပြခန်းမှ ဝမ်ကျန်း ပါ။ ကျွန်မရဲ့ သူငယ်ချင်းတစ်ဦးပ တောင်းဆိုလို့ ရှင့် ကို ဖုန်းဆက် ရခြင်းဖြစ်ပါတယ်။ ရှင် အမေရိကန်က လော့ကျီပန်းချီပြခန်းကို ပန်းချီ လက်ရာတွေ ပို့ဖူးပါသလား”
ကျန်းကျဲ့က စနစ်မှ ဆုကြေးငွေ ထုတ်ပေးခြင်းကို ချက်ချင်း သတိရသွားပြီး သူ ပန်းချီ လက်ရာများကို ပို့ဖူးသည်မှာ မှန်ကန်သည်ဟု သိလိုက်ရသည်။
“ဟုတ်ပါတယ်၊ကျွန်တော် ပန်းချီ လက်ရာတွေကို ပို့ဖူးပါတယ်”
ဝမ်ကျန်း အတည်ပြုချက်ရပြီးနောက်- “လော့ကျီပန်းချီပြခန်းက ရှင်ရဲ့ ပန်းချီ လက်ရာတွေကို သဘောကျပါတယ်။ သူတို့နဲ့ ကျွန်မ တို့ပန်းချီ ပြခန်းက ပူးပေါင်းမှုရှိတာကြောင့် ရှင့်ရဲ့ ပန်းချီ လက်ရာတွေကို ဝယ်ယူဖို့ ကျွန်မတို့ကို တာဝန်ပေးထားတာပါ။ ရှင် တွေ့ဖို့ အဆင်ပြေရဲ့ လား”
ကျန်းကျဲ့သည် သူ၏ အချိန်ဇယားအရ လက်ဖက်ရည်ဆိုင်တစ်ဆိုင်တွင် တွေ့ရန် ရက်ချိန်းယူပြီး ရှေ့နေချင်ကိုလည်း အကူအညီတောင်းခံသည်။
သူနှင့် ရှေ့နေချင် လက်ဖက်ရည်ဆိုင်သို့ ရောက်ရှိလာပြီး ဖုန်းထုတ်ကာ ခေါ်လိုက်သည်။ ဖုန်းအသံနှစ်ခု မြည်ပြီးနောက် လက်ဖက်ရည်ဆိုင်ထဲမှ “မစ္စတာ ကျန်း” ဟူသော ခေါ်သံကို ကြားလိုက်ရသည်။
ကျန်းကျဲ့ အသံကြားရာသို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ အမျိုးသမီးတစ်ဦး သူ့ကို လက်ဝှေ့ယမ်း ပြနေသည်ကို တွေ့ရသည်။
သူနှင့် ရှေ့နေချင် တို့သည် သွားနှုတ်ဆက်ကြသည်။
ထိုအမျိုးသမီးသည် ဝမ်ကျန်း ပင်ဖြစ်သည်။ အသက်သုံးဆယ်ကျော်အရွယ် ပုံပေါ်ပြီး ရွှေဘောင်မျက်မှန် တပ်ဆင်ထားကာ ခေတ်မီသော အဝတ်အစားများ ဝတ်ဆင်ထားသည်ကို တွေ့ရသည်။
ဝမ်ကျန်းနှင့်အတူ လက်ထောက်တစ်ဦးလည်း ပါလာသည်။
နှစ်ဖက်စလုံးက အတိုချုံး နှုတ်ဆက်စကား ပြောပြီးနောက် အဓိကအကြောင်းအရာသို့ သွားလိုက် ကြသည်။
ဝမ်ကျန်းက အချက်အလက်စာရွက်တစ်ရွက်ကို ထုတ်ယူရာတွင် ပန်းချီ လက်ရာ (၇) ခု၏ အချက်အလက်များ ပါသည်။ သူမက ကျန်းကျဲ့ သည် လက်ရာများ၏ မူရင်းဖန်တီးရှင်ဟုတ်၊ မဟုတ်ကို ထပ်မံအတည်ပြုပြီးနောက် လော့ကျီပန်းချီပြခန်းက ကျန်းကျဲ့၏ ပန်းချီ လက်ရာများကို ဝယ်ယူလိုကြောင်း ပြောပြလိုက်သည်။
သူမက လော့ကျီပန်းချီပြခန်း၏ ဝယ်ယူရေးစာချုပ်ကို ထုတ်လိုက်သည်။
ပန်းချီပြခန်းက ပေးသည့်ဈေးမှာ ပန်းချီ လက်ရာ (၇) ခုအတွက် စုစုပေါင်း ယွမ် ၄၅,၀၀၀ ဖြစ်သည်။
ကျန်းကျဲ့သည် ဈေးနှုန်းကို သဘောကျသည်။ သူက နာမည်မကြီးသေးသူဖြစ်ပြီး အနုပညာလောကတွင် အသစ်ဖြစ်သည့်အတွက် ဤဈေးနှုန်းရခြင်းသည် စနစ်၏ စီစဉ်ပေးမှုကြောင့် ဖြစ်မည်ပင်။ အခွန်နှုတ်ပြီး ရှေ့နေခ နှုတ်လိုက်လျှင် ဆုကြေးငွေအတိအကျ ဖြစ်မည်ပင်။
ရှေ့နေချင် သေချာစစ်ဆေးကြည့်ပြီးနောက် ထောင်ချောက်မရှိကြောင်း တွေ့ရသည်။
အသေးစိတ်ကို အတည်ပြုပြီး စာချုပ်ချုပ်ဆိုပြီးနောက် နှစ်ဖက်စလုံးက ပန်းချီ လက်ရာများ သယ်ယူပို့ဆောင်ရေးနှင့် ငွေကြေးကိစ္စများကို ချက်ချင်း ဆောင်ရွက်ကြသည်။
လုပ်ငန်းစဉ်မှာ ချောမွေ့စွာ ပြီးဆုံးသွားသည်။
ကျန်းကျဲ့က ပန်းချီကားဖိုးအတွက် ဘဏ် အကောင့်ကို အတည်ပြု ပြီးနောက် ဝမ်ကျန်းနှင့် ထပ်မံလက်ဆွဲနှုတ်ဆက်သည်။
“ကျေးဇူးတင်ပါတယ် မန်နေဂျာဝမ်”
ဝမ်ကျန်းက ပြောသည်- “ကျွန်မရဲ့ သူငယ်ချင်း အကူအညီတောင်းထားတယ့် တာဝန် ပြီးသွား ပြီ။ ရှင် ကျွန်မတို့ ပန်းချီပြခန်းရဲ့ စာချုပ်ချုပ်ဆိုထားသော ပန်းချီဆရာ ဖြစ်လာဖို့ စိတ်ဝင်စားလား”
ကျန်းကျဲ့ တွေဝေသွားသည်။ ပန်းချီပြခန်းမှ လက်ရာများကို ကိုယ်စားလှယ်အဖြစ် ဆောင်ရွက်ပေးခြင်းသည် ပန်းချီဆရာအများစု၏ ပန်းချီကားရောင်းချသည့် နည်းလမ်းပင်။ ဤသည်မှာ သူ ယခင်က အိမ်မက်မက် ဖူးသော ကိစ္စတစ်ရပ်လည်း ဖြစ်၏။
သို့သော် ယခုမူ သူ သေချာစဉ်းစားရန် လိုအပ်သည်။
“ကျွန်တော် ကျောင်းဆက်တက်ရဦးမှာမို့ ဒီကိစ္စကို စဉ်းစားဖို့ လိုပါလိမ့်မယ်”
ဝမ်ကျန်းက ပြောသည်- “ရှင် က အလားအလာရှိတဲ့ ပန်းချီဆရာတစ်ဦးပါ။ ရှင် ကောင်းမွန်တဲ့ ပန်းချီ လက်ရာတွေ ရှိတယ်ဆိုရင် ကျွန်မတို့ကို ရောင်းခိုင်းလို့ရပါတယ်။ ကျွန်မတို့ ပန်းချီပြခန်းက ရှန်ဟိုင်း နဲ့ ဟောင်ကောင်မြို့ ကို ဝင်ရောက်ဖို့ ပြင်ဆင်နေပါတယ်…”
သူမက ကျန်းကျဲ့အား သူမ ပန်းချီပြခန်း၏ စွမ်းဆောင်ရည်များကို ပြော ပြသည်။
ကျန်းကျဲ့က နောင်တွင် ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ရန် အခွင့်အရေးများ ရှိလာမည်ဟု ပြောသည်။
ကျန်းကျဲ့ ဝမ်ကျန်းနှင့် ခွဲပြီးနောက် ရှေ့နေချင်ကို နောက်ဆက်တွဲကိစ္စများ ဆောင်ရွက်ပေးရန် အကူအညီတောင်းသည်။
ပန်းချီကားရောင်းချရငွေမှ အခွန်ဆောင်ပြီး ရှေ့နေခ ပေးချေပြီးနောက် ယွမ် ၃၇,၀၀၀ ကျန်ရှိသည်။
ပမာဏသည် စနစ်မှ ထုတ်ပေးသည့် ဆုကြေးငွေနှင့် တစ်ပြားတစ်ချပ်မျှ မလွဲပေ။
သူက ဘဏ် အကောင့်ထဲရှိ ငွေပမာဏကို ကြည့်နေသည်။ ဆုရရှိသော ဆုကြေးငွေပါ ရောက်ရှိလာပါက သူ၏ လက်ထဲရှိ ငွေကြေးသည် ယွမ် ၅၀,၀၀၀ နီးပါး ရှိလာမည်။
ဤငွေကြေးကို သိမ်းထားပါက တက္ကသိုလ်လေးနှစ်အတွက် ကျောင်းလခ လုံလောက်သည်ပင်။
သို့သော် စနစ်၏ အကူအညီ ရှိနေသည့်အတွက် သူသည် ချမ်းသာပြီး ကပ်စေးနဲသူတစ်ဦး ဖြစ်လာမည်မဟုတ်ပေ။