တက်ကြွနေ သော ချန်းယန်၊ သတင်း
Vol. 2 Ch. 23
သင်တန်းမစမီ ကျောင်းသားအများအပြားသည် ကျန်းကျဲ့ကို တိုးတိုးတိတ်တိတ် ပြောနေကြသည်။ ကံကောင်းစွာဖြင့် ထိုအချိန်က ကျောင်းသားများသည် လူမှုဆက်ဆံရေး တွင် ဖားယားခြင်း မရှိ သေးသောကြောင့် စိတ်ထဲ၌ မည်သို့ပင် ထင်စေကာမူ အများစုက သူ့ထံသို့ လာရောက်နှုတ်ဆက်ခြင်း သို့မဟုတ် မိတ်ဖွဲ့ခြင်းမျိုး မရှိကြပေ။
စာသင်ချိန်ရောက်သော် ကျောင်းသားအချို့သည် ကျန်းကျဲ့ ဒီဇိုင်းဆွဲသည်ကို လာကြည့်ကြရာ အချို့က ကျန်းကျဲ့နှင့် ရင်းနှီးရန် အကြောင်းပြချက်ရှာကြလေ သည်။
ချန်းယန်သည် ကျန်းကျဲ့၏ ဘေးတွင် ထိုင်လျက် ဤသတင်းကို ကြားရပြီးနောက် ကျန်းကျဲ့ကို ကြည့်သည့် သူမ၏ မျက်လုံးများမှာ ပိုမိုတောက်ပလာ၏။
ကျန်းကျဲ့သည် ပြဿနာရှောင်ရှားရန် တတ်နိုင်သမျှ စကားနည်းနည်းသာ ပြောသည်။ သူ့ကို မရင်းနှီးသူများကတော့ ဘာမှ မခံစားရသော်လည်း၊ တချို့ကတော့ စိတ်ထဲ၌ ကဲ့ရဲ့နေကြသည်ပင်။
သို့သော် သူသည် အရာအားလုံးကို ပြီးပြည့်စုံအောင် လုပ်နိုင်မည်မဟုတ်ပေ။ အချို့သော ဝေဖန်မှုများအတွက် သူ၏ အချိန်များကို ဖြုန်းတီးရမည်ဆိုလျှင် ဘဝက အလွန်ပင် ပင်ပန်းလိမ့်မည်။
မျက်လုံးပြူးပြူးနှင့် ကောင်မလေးက ချန်းယန်ကို အကြောင်းပြချက်ရှာကာ စင်္ကြံပေါ်သို့ ဆွဲခေါ်သွား သည်။
သူမသည် တစ်ချိန်က ဒီဇိုင်းပြိုင်ပွဲဖြင့် ကျန်းကျဲ့ကို လှောင်ပြောင်ခဲ့ရာ နောက်ဆုံးတွင် မိမိကိုယ်တိုင်သာ အရှက်ရခဲ့သည်။ ဤသည်က သူမအား ကျန်းကျဲ့အပေါ် ပို၍ မကျေနပ်မှုများ ဖြစ်လာစေခဲ့ပြီး ချန်းယန်ကို အမြဲတစေ မကျေမနပ် ပြောနေ၏။
“ကျန်းယန် သူ့မျက်နှာသေ ကြီး ကို ကြည့်ဦး။ ဆုရတာလေးနဲ့ပဲ မောက်မာနေတာ ။ အစတုန်းက နင့်ကို စကားပြောသေးတယ်။ နောက်ကျတော့ တစ်စုံတစ်ယောက်က သူ့ကို ပိုက်ဆံ ချေးထားသလိုမျိုး ရေငုံနှုတ်ပိတ်နေတာ ။ ဒီလိုလူမျိုးက နည်းနည်းလေး အောင်မြင်တာနဲ့ မာန် တက်တော့တာပဲ။ ကြာကြာ မခံပါဘူး…”
“နင် ဘာလို့ သူ့ကို အမြဲမျက်မုန်းကျိုးနေရတာလဲ” ချန်းယန်က သူမ၏ သူငယ်ချင်းကို ဖျောင်းဖျသည်။ “သူက နင်တစ်ယောက်တည်းကို ဒီလိုလုပ်တာ မဟုတ်ပါဘူး။ လူတိုင်းက နှုတ်ဆက်ပြီး ပြောဆိုနေရရင်တောင် သူက ပြန်နှုတ်ဆက်မှာ မဟုတ်ဘူး”
“နင် သူ့ကို သဘောကျနေ ပြီ ပေါ့” မျက်လုံးပြူးပြူးနှင့် ကောင်မလေးက ချန်းယန်ကို ကြည့်ပြီး မေးသည်။ “ဒါနဲ့၊ နင် သူ့နားမှာ ကပ် နေတာ သူ့အိမ်အခြေအနေကို သိနေလို့လား”
“ဘာလို့ ကပ်နေတယ်လို့ ပြောတာလဲ။ နားထောင်ရတာ အရမ်းဆိုးလိုက်တာ ။ ငါက သူပြောတာ မှန်တယ်လို့ ထင်တယ်။ လူတွေက သူတို့မြင်ရတာ တွေကိုပဲ လက်ခံကြ တယ် ။ သူ အရမ်းတော်တယ်လို့ နင် မထင်ဘူးလား”
“ဘယ်သူက တော်တာလဲ။ နင် တကယ်ပဲ တစ်ခုခု စုံစမ်း ထားတာလား” မျက်လုံးပြူးပြူးနှင့် ကောင်မလေးသည် ရုတ်တရက် တစ်ခုခုကို သတိရသွားပုံပေါ်သည်- “ငါ ကြားတာတော့ ဒီလိုပြိုင်ပွဲမျိုးမှာ ဆုရဖို့ဆိုတာ စွမ်းရည်တစ်ခုတည်းနဲ့ မပြီးဘူး။ ထူးချွန် တဲ့လူတွေရဲ့ အကူအညီ လိုအပ်တယ်တဲ့။”
“ဟဲ့၊ ငါတို့ကို ဆရာပြောဖူးတဲ့ ကိစ္စတစ်ခုကို မှတ်မိလား။”
“ငါတို့ ပင်းဟိုင်က ပန်းချီဆရာတစ်ဦးက နိုင်ငံလုံးဆိုင်ရာ ပြိုင်ပွဲမှာ ပါဝင်ယှဉ်ပြိုင်ခဲ့တယ်။ ကံမကောင်းစွာနဲ့ ဆုမရခဲ့ဘူး။ သူက အိပ်ယာထဲ လဲနေတဲ့ သူရဲ့ ယောက်ခထီးကို ခေါ်ပြီး သူ့ယောက်ခထီး က တုတ်ကောက်ကို ကိုင်ပြီး ဒုတိယဆုကို တောင်းဆိုခဲ့တာ။ နင် ပြောကြည့် ၊ ကျန်းကျဲ့ လည်း ဒီလိုမျိုး ဖြစ်နိုင်မလား”
“အိုး၊ နင် ပေါက်ကရတွေ လျှောက် မတွေး နဲ့။ ဒီပြိုင်ပွဲရဲ့ စီစဉ်သူတွေနဲ့ ဒိုင်လူကြီးတွေက မတူညီတဲ့ အဖွဲ့အစည်းတွေက လာကြတာ ”
“ ကျီးကန်းတွေ အားလုံးက အမည်းရောင်ပဲ” မျက်လုံးပြူးပြူးနှင့် ကောင်မလေးသည် သူ၏ ခန့်မှန်းချက်ကို ပိုယုံလာသည်- “နင် ပြောကြည့် ဆရာကျန်းတို့ ဒီနေ့ ကျန်းကျဲ့ကို ဘာတွေနဲ့များ ကမ်းလှမ်းတာ လဲ”
ချန်းယန်က လူအများအပြား ဤကိစ္စကို တွေးမိနိုင်သည်ကို သိသည်။ “ငါတော့ မသိဘူး။ နင် သွားမေးကြည့်ပါလား”
မျက်လုံးပြူးပြူးနှင့် ကောင်မလေးက သက်ပြင်းချသည်- “ပင်းဟိုင်အနုပညာကောလိပ်က တက် ခွင့်ရဖို့ ခက်ခဲတယ်။ တကယ်လို့ အထူးပုဂ္ဂိုလ်အချို့ က နေရာတွေ ကို ယူ လိုက်ရင် ငါတို့အတွက် ပိုတောင် ခက်အုန်းမယ် ။ သူရဲ့ ပန်းချီ ပညာနဲ့ အရောင်ခြယ်ပညာ ဘယ်လိုနေလဲတော့ မသိဘူး။ ငါတော့မထင်ဘူး ”
ချန်းယန်၏ စိတ်ထဲတွင် ရုတ်တရက် စိတ်ပျက်အားငယ်မှု ပေါ်လာသည်။
...........
နားချိန်တွင် ကျန်းကျဲ့သည် ပန်းချီကားကို ချထားပြီး စင်္ကြံပေါ်သို့ ထွက်ကာ အကြောဆန့်နေ သည်။ တစ်ပတ်ပတ်ကြည့်သော်လည်း ထိုခွေးလေးကို မတွေ့ရပေ။
ချန်းယန်ဆီမှ ခွေးလေးသည် အိမ်မဲ့ခွေးမဟုတ်ကြောင်း သိရပြီးနောက် မွေးလိုသည့် စိတ်ကူးလည်း တဖြည်းဖြည်း မှေးမှိန်သွားသည်။
နေ့တိုင်း ဒီနေရာမှာ ခွေးလေးနဲ့ ဆော့ကစားတာကလည်း အပန်းဖြေတာတစ်ခုပါပဲ။
သူ ပန်းချီခန်းသို့ ပြန်ရန် ပြင်နေစဉ် ချန်းယန်သည် ခြံဝင်းထဲမှ သူ့ကို လက်လှမ်းပြနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။ “ဘာကိစ္စလဲ”
“ပျော်စရာရှိတယ်”
“ဘာမို့လို့ လဲ၊ လျှို့ဝှက်လိုက်တာ” ကျန်းကျဲ့ ခြံဝင်းထဲသို့ ထွက်လာခဲ့ သည်။
ချန်းယန်သည် သူ၏ လက်မောင်းကို ဆွဲကာ ရုပ်ရှင်ရုံ၏ ထောင့်သို့ ဆွဲခေါ်သွားသည်။
“ဘာလုပ်နေတာလဲ။ ကျင့်မယ် မကြံနဲ့နော် ” ကျန်းကျဲ့က သူ့ကိုယ်သူ ကာကွယ်လေ သည်။
“မလုပ်ပါဘူး ” ချန်းယန်က ဒေါသ သံဖြင့် ပြော ပြီးနောက် ထောင့်သို့ ခပ်ဖွဖွ ခေါ်လိုက်သည်- “ကာလ်!…”
သူမ၏ အိမ်မွေးတိရစ္ဆာန်နာမည် ခေါ်လိုက်ခြင်းက ကျန်းကျဲ့အား အလွန်ဟောင်းသော နိုင်ငံခြားတီဗီဇာတ်လမ်းတွဲတစ်ခုကို သတိရသွား စေသည်။
ခေါ်သံနှင့်အတူ "ဝုတ် ဝုတ် " ဟူသော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။
ပုံရိပ် သေးသေးလေးတစ်ခု ထွက်လာသည်မှာ ထိုခွေးလေးပင်။
ခွေးလေးသည် ကျန်းကျဲ့တို့ နှစ်ဦးလုံးကို မြင်သည်နှင့် ဝမ်းသာအားရ ပြေးလာပြီး ချန်းယန်ကို ပတ်ကာ ပြေးနေ သည်။ ထို့နောက် ကျန်းကျဲ့ ၏ အနားသို့ ပြေးလာပြီး နှာခေါင်းဖြင့် အနံ့ခံသည်။
ကျန်းကျဲ့က ချန်းယန်ကို မေးသည်- “မင်းက ခွေးမွေးတဲ့သူကို သိတာလား”
ချန်းယန် ထိုင်ချပြီး လက်ဆန့်ကာ ခွေးလေးကို ဆော့ကစားနေ သည်- “မသိပါဘူး”
“ဘာလို့ သူ့နာမည်ကို သိနေ တာလဲ”
“ကျွန်မ သူ့ကို နာမည်ပေးထားတာ”
ကျန်းကျဲ့လည်း ထိုင်ချပြီး ခွေးလေး၏ ခေါင်းကို ဖွဖွပွတ်သပ်နေ သည်။
ဒီကောင်လေးရဲ့ ပုံသဏ္ဌာန်က နည်းနည်းပြောင်းလဲသွားသည်။
အမွေးအမှင်များကြားတွင် မီးခိုးရောင်ဖျော့ဖျော့ အမွေးအချို့ ထပ်ထွက် လာပြီး မျက်နှာကတော့ အရင်အတိုင်း နက်မှောင်နေဆဲပင်။ နားနှစ်ဖက်က တွဲလောင်းကျနေပြီး မျက်လုံးအဝိုင်းသားလေးက နက်မှောင်ကာ အထူးတောက်ပနေသည်။
ချန်းယန်က စားစရာ အနည်းငယ် ထုတ်ယူပြီး ခွေးလေးကို ကျွေးသည်- “ကျွန်မ နိုင်ငံခြားတီဗီဇာတ်လမ်းတွဲတစ်ခု ကြည့်ဖူးတယ်။ အထဲက ရဲခွေး ကာလ်ကို သဘောကျတယ်။ ဒီခွေးလေးကိုလည်း အဲဒီနာမည်ပဲ ပေးလိုက်တာ။”
“ရှင် မနက်က ဒီမှာ မရှိတော့ ကျွန်မ ခွေးလေးနဲ့ တွေ့ခဲ့တယ်။ တဖြည်းဖြည်း အစာကျွေးပြီး ရင်းနှီးလာတော့ သူ ကျွန်မကို သဘောကျ လာတာပဲ”
ကျန်းကျဲ့က ရေနွေးနွေးကို လက်ထဲသို့ လောင်းထည့်ပြီး ခွေးလေးကို တိုက်သည်- “ဒီခွေးလေးက ကျေးလက် ခွေးမျိုးစိတ်လိုပဲ။ နိုင်ငံခြားနာမည် ပေးထားတော့ နည်းနည်းတော့ ထူးဆန်းသလို ခံစားရတယ်”
နှစ်ဦးသား မြေကြီးပေါ်တွင် ထိုင်လျက် နေရောင်ခြည်ကို ခံယူရင်း ခွေးလေးနှင့် ဆော့ကစားကြရာ ပျော်ရွှင်ဖွယ်ရာ အငွေ့အသက်များ ပြန့်လွင့်လာသည်။
ချန်းယန်က သူ၏ စိတ်ကူးကို ဆက်ထိန်းထားသည်- “ဒီနာမည်က နားထောင်လို့ ကောင်းတယ်။ ပြီးတော့ သူကလည်း ဒီနာမည်ကို ကြိုက်တယ်လေ။ ကာလ်၊ ဟုတ်တယ်မလား”
ခွေးလေးသည် တကယ်ပင် နားလည်သည့်အလား ချက်ချင်း အမြီးလှုပ်ပြ သည်။
“တကယ်ဉာဏ်ကောင်းတာပဲ” ချန်းယန်က ကျန်းကျဲ့ကို မေးသည်- “ရှင် တကယ်ပဲ ခွေးမွေးချင်တာလား”
“ခွေးလေးက ပိုင်ရှင်ရှိတဲ့ အိမ်မွေးတိရစ္ဆာန်ပဲလေ နောင် အခွင့်အရေးရမှ ထပ် စဉ်းစားကြတာပေါ့”
“ရှင့်ရဲ့ အိမ်က ဘာလို့ အိမ်မွေးတိရစ္ဆာန် မမွေးခိုင်းတာလဲ”
“ဂရုစိုက်ဖို့ အချိန်မရှိလို့ပါ” ကျန်းကျဲ့ စိတ်ထဲက တွေးမိသည်- ဒါ စုံစမ်းထားတာလား။
ချန်းယန်က စကားကို ရုတ်တရက် ပြောင်းလိုက် သည်- “ကျွန်မတို့ကျောင်းရဲ့ အနုပညာဝင်ခွင့်စာမေးပွဲကို တာဝန်ယူတဲ့ဆရာက မနေ့က ကျွန်မတို့ကို အစည်းအဝေးခေါ်တယ် ။ ကျွန်မတို့ကျောင်းသားတွေက အနုပညာဝင်ခွင့်မစခင် ကျောင်းသုံးကျောင်းမှာ တစ်ခါလောက် သွားရောက်လေ့လာဖို့ လိုအပ်တယ်တဲ့။ ရှင် ရွေးသည်ဖြစ်စေ၊ မရွေး သည်ဖြစ်စေ သွား လေ့လာရမယ်တဲ့။ ကျွန်မတို့ဆရာက ဒါကို ‘လက်မှတ်လုယူခြင်း’ လို့ ခေါ်တယ်”
ကျန်းကျဲ့က ပြောသည်- “ငါ ဒီလို မျိုး မကြားဖူးဘူး”
ချန်းယန်က ရှင်းပြသည်- “ပင်းဟိုင်ကို လာပြီး အနုပညာဝင်ခွင့်စာမေးပွဲ ကျင်းပတဲ့ ကျောင်းတွေ အများကြီးပဲ။ ဖေဖော်ဝါရီလကနေ မေလအထိ ကျောင်းပေါင်း ဒါဇင်ချီပြီး အစဉ်လိုက် စာမေးပွဲ စစ်ဆေးကြတယ်။ နှစ်စဉ် ဖေဖော်ဝါရီလအစောပိုင်းမှာ အနုပညာဝင်ခွင့်စာမေးပွဲ စတဲ့အခါ ကျောင်းသားတော်တော်များများ ပင်းဟိုင် ကို မရောက်သေးဘူး။ ဒီအချိန်မှာ လျှောက်ထားတဲ့သူတွေက နည်းတော့ ဘွဲ့လက်မှတ် (ဝင်ခွင့်အရည်အချင်း) ရဖို့၊ အနုပညာဝင်ခွင့် အောင်ဖို့ အခွင့်အလမ်း ပိုများတယ်။ ကျွန်မ ရှန်ဟိုင်းအကယ်ဒမီ နဲ့ ကျုံးနန်အကယ်ဒမီ တို့ရဲ့ အနုပညာဝင်ခွင့်စာမေးပွဲကို ဖြေချင်တာ။ ရှင် လ ည်း ဖြေမယ်ဆိုရင် ကျွန်မ တို့ အတူတူ သွားစာရင်းသွင်း ကြမလား”
ကျန်းကျဲ့ ပြန်ဖြေသည်- “ငါ ကျန်းနန် အကယ်ဒမီကို စမ်းပြီး စာရင်းသွင်း ကြည့်ချင်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အတူတူ စာရင်းသွင်း တာက အချိန်တွေ အများကြီး ကုန်မှာ မဟုတ်ဘူးလား”
ချန်းယန်က ပြောသည်- “ရပါတယ်၊ ကျွန်မအိမ်က စာမေးပွဲစစ်တဲ့နေရာနဲ့ မဝေးဘူး။ ရှင့်ရဲ့ အချိန်ကို မကုန်စေရပါဘူး ”
ကျန်းကျဲ့ မဖြေရသေးခင် မျက်လုံးပြူးပြူးနှင့် ကောင်မလေး ရောက်လာသည်- “ချန်းယန်၊ ဆရာ နင့်ကို စာသင်ဖို့ ခေါ်နေတယ်”
“သွားကြမယ်” ချန်းယန်က ပြော၏။
ကျန်းကျဲ့က ခွေးလေးကို လက်လှမ်းပြသည်။
ခွေးလေးက အဝစားပြီးသည်နှင့် ကျန်းကျဲ့တို့ နှစ်ဦးလုံးကို ပန်းချီခန်းအပြင်ဘက်အထိ လိုက်လာပြီးမှ အတွင်းသို့ ဝင်ရဲခြင်း မရှိတော့ပေ။
ကျန်းကျဲ့ နှစ်ဦးသား ဝေးရာသို့ ရောက်မှသာ လှုပ်စိလှုပ်စိ ပြေးထွက်သွားတော့သည်။
အတန ဆင်းပြီးနောက် ကျန်းကျဲ့သည် ပစ္စည်းများကို သိမ်းဆည်းလေ သည်။
ချန်းယန် က ထပ် ဖိတ်သည်- “ကျန်းကျဲ့ ၊ ကျွန်မတို့ အတူတူ ပြန်ကြမလား”
ကျန်းကျဲ့ ခေါင်းယမ်းသည်- “မင်းရဲ့ သူငယ်ချင်းတွေ မင်းကို စောင့်နေတာပဲ။ ငါ မလိုက် တော့ပါဘူး”
ချန်းယန် လက်မလျှော့ဘဲ- “မနက်ဖြန် စနေနေ့၊ သင်တန်း မဖွင့်ဘူး။ ရှင် အပြင်ထွက်လည်ချင် လား”
ကျန်းကျဲ့က ရယ်မောသည်- “မင်းက စိတ်ထားကောင်းတာပဲ ”