မော်ဒယ်၊ ရှင်းတမ်း၊ ဆုလာဒ်
Vol. 2 Ch. 30
အခန်း ၃၀ - မော်ဒယ်၊ အဝတ်အစား ဝယ်ခြင်း
သောကြာနေ့တွင် သင်တန်းဆင်းချိန်၌ ကျန်းကျဲ့သည် ပစ္စည်းများ သိမ်းနေသော ချန်းယန်ကို “မနက်ဖြန် မင်း အချိန်ရ မ လား။ အရင်က မင်းကို ပုံတူဆွဲပေးမယ်လို့ ကတိပေးထားတာ၊ ငါ အဆင်သင့်ဖြစ် ပြီ”ဟု မေးလိုက်သည်။
ချန်းယန်၏ မျက်လုံးများက တောက်ပသွားပြီး ပန်းချီပစ္စည်းများကို သေတ္တာထဲသို့ အမြန်ထည့်လိုက်ကာ - “ရှင် ဒီကိစ္စကို မေ့သွားပြီလို့ ထင်နေတာ။ အခုလား ”
ကျန်းကျဲ့က “အခုက နေကို တိမ်ဖုံးနေ တယ်။ မနက်ဖြန်ဆို ဘယ်လိုလဲ” ဟု ပြောလိုက်သည်။
ချန်းယန်က “ကျွန်မ မနက်ဖြန် မနက်ပိုင်းရော နေ့လယ်ပိုင်းရော အချိန်ရပါတယ်” ဟု သဘောတူလိုက်သည်။
ကျန်းကျဲ့က “မနက်ဖြန် မနက်ကျရင် ကျွန်တော့် ပန်းချီခန်းကို လာခဲ့ပါလား ” ဟု မေးလိုက်သည်။
“ကောင်းပါပြီ”
ချန်းယန်သည် ကျန်းကျဲ့ပြောသည့် လိပ်စာကို ကြားသောအခါ အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားပြီး “ဒါ စာမေးပွဲစစ်ဆေးရေးဌာန ဘေးနားတင် မဟုတ်လား” ဟု မေးလိုက်သည်။
ကျန်းကျဲ့က ခေါင်းညိတ်ပြီး “ငါ့ ပန်းချီခန်းက အဲဒီမှာပဲ။ အဲဒီကိုရောက်ရင် ငါ မင်းကို စောင့်နေမယ်” ဟု ပြောလိုက်သည်။
“ကျွန်မ ဘာအဝတ်အစားဝတ်ရမလဲ၊ ဆံပင်ကော ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲ”
ကျန်းကျဲ့က “မင်း ကြိုက်တာဝတ်ပါ၊ သေသေချာချာ ပြင်ဆင်စရာမလိုပါဘူး။ ပုံထဲမှာ ကျွန်တော် ပြင်လို့ရပါတယ်” ဟု ပြောလိုက်သည်။
.........
စနေနေ့ နံနက်ပိုင်းတွင် နေရောင်ခြည်က တောက်ပစွာ ထွက်ပေါ်နေလေ သည်။
ချန်းယန်သည် ချိန်းထားသည့်နေရာသို့ ရောက်လာသောအခါ လမ်းဘေးတွင် ရပ်နေသည့် ကျန်းကျဲ့က သူမကို လက်ပြနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် ဝမ်းသာအားရ ပြေးသွားလေ သည်။ “ရှင် စောင့်နေ ရတာ ကြာပြီလား”
ကျန်းကျဲ့က ချန်းယန်ကို ကြည့် လိုက်ကာ - “သိပ်မကြာသေးပါဘူး၊ မင်းက အစောကြီး ရောက်နေတာ”
ယနေ့ ချန်းယန်သည် ကျောင်းဝတ်စုံကို ဆယ်ကျော်သက် အဝတ်အစားဖြင့် လဲထားပြီး ပို၍ပင် နုပျိုတောက်ပနေလေ သည်။
“ရှင့်ပန်းချီခန်းကို သွားကြမယ်” သူမသည် ကျန်းကျဲ့နောက်သို့ လိုက်၍ အဆောက်အအုံဟောင်းတစ်ခုသို့ ရောက်လာပြီးနောက် ထိုအဆောက်အအုံနှင့် စာမေးပွဲစစ်ဆေးရေးဌာန၏ အကွာအဝေးကို လှည့်ကြည့်လိုက်မိသည်။
“ဒီလောက်နီးတာလား။ရှင် ဘာလို့ အရင်က မပြောတာလဲ။ အရင်က သိခဲ့ရင် စာမေးပွဲဖြေတုန်းက ကျွန်မ နေ့လယ်စာ အိမ်ပြန်မစားတော့ဘူး”
ကျန်းကျဲ့က “အင်း” ဟု ပြောပြီးနောက် “ဒါဆို မင်းအမေ မင်းကို လာဖမ်းတာ စောင့်နေရမှာပေါ့” ဟု စနောက်လိုက်လေ သည်။
နှစ်ယောက်သား ရယ်ရယ် မောမော ပြောရင်း ပန်းချီခန်းတံခါးဝသို့ ရောက်လာလေ သည်။
ကျန်းကျဲ့က တံခါးကို ဖွင့်လိုက်ကာ- “ဝင်ကြည့်ပါဦး”
ချန်းယန်သည် ပန်းချီခန်းတံခါးဝသို့ ဝင်လိုက်သည်နှင့် မျက်လုံးများ တောက်ပသွားသည်။
အဆောက်အအုံဟောင်း၏ စင်္ကြန်လမ်းက မှောင်မိုက်ပြီး ဟောင်းနွမ်းနေသော်လည်း ပန်းချီခန်းအတွင်းက နေရောင်ခြည် တိုက်ရိုက်ကျရောက်နေရာ ဆန့်ကျင်ဘက် အစွန်းနှစ်ဖက်ကဲ့သို့ ဖြစ်နေလေ သည်။
ပန်းချီခန်းအတွင်းရှိ ပစ္စည်းများက ရိုးရှင်းသည်။ လိုအပ်သော ပရိဘောဂများအပြင် ပန်းချီကားတင်ခုံများနှင့် ပန်းချီပစ္စည်းများကို စနစ်တကျ ခင်းကျင်းထားပြီး နံရံတစ်ခုပေါ်တွင် လေ့ကျင့်ထားသော ပုံဆယ်ချပ်ကျော် ချိတ်ဆွဲထားလေ သည်။
ခြုံပြောရလျှင် အလွန်သန့်ရှင်းသပ်ရပ်ပြီး အနုပညာဆန်သည့် ခံစားချက်လည်း ရှိသလို နွေးထွေးသည့် အိမ်တွင်းလေထုလည်း ရှိပြီး၊ ထင်ထားသကဲ့သို့ ရှုပ်ပွနေခြင်း မရှိပေ။
ချန်းယန်သည် ထောင့်ရှိ အဖိုးမဖြတ်နိုင်သော ပုံကြမ်းအပုံလိုက်ကို ကြည့်ရင်း “ဒီလောက် ကြိုးစားလို့ ရှင့်ပန်းချီတွေ ကောင်းနေ တာပေါ့၊ ကျွန်မတို့ ဆရာမရဲ့ ပန်းချီခန်းကို သွားကြည့်ဖူးတယ်၊ ရှင့်နေရာလောက် အငွေ့အသက် မကောင်းဘူး” ဟု ချီးကျူးလိုက်လေ သည်။
ပန်းချီခန်းက မကျယ်သောကြောင့် လေ့လာကြည့်သည့်အချိန်က အလွန်တိုတောင်းသည်။
ကျန်းကျဲ့က ချန်းယန်ကို ထိုင်ခိုင်းပြီ အချိုရည်နှင့် သစ်သီးမုန့်များကို ပြင်ဆင်ပေးသည်။
ချန်းယန်က မရှက်မကြောက်ဘဲ ကျန်းကျဲ့နှင့် စားရင်းသောက်ရင်း စကားပြောနေလေ သည်။ စကားကောင်းကောင်း ပြောပြီးမှ “ရှင် ဘယ်လိုပန်းချီဆွဲချင်တာလဲ” ဟု မေးလိုက်သည်။
ကျန်းကျဲ့တွင် စိတ်ကူးရှိပြီးသားဖြစ်ပြီး ခုနကလည်း ချန်းယန်ကို ပြန်လည်လေ့လာနေခဲ့သည်။
“ငါ မင်းရဲ့ ဘဝထဲက အခိုက်အတန့်တစ်ခု ကို ဆွဲချင်တယ်။ ဒါကြောင့် မင်း ဒီမှာ လွတ်လွတ်လပ်လပ် သွားလာ နိုင်တယ်၊ မင်း တစ်ယောက်တည်း အိမ်မှာရှိနေ သလိုမျိုး၊ ဘာပဲကြည့်ကြည့် ၊ ဘာပဲကစား ကစား၊ ထိုင်နားမယ်ဆိုရင်လည်း အသက်သာဆုံး ပုံစံနဲ့ပေါ့။ ငါက ဘေးကနေ လေ့လာပြီး ကောင်းမွန်တဲ့ အခိုက်အတန့်တွေကို ကင်မရာနဲ့ ရိုက်မယ်၊ ပြီးရင် မင်းကို ရွေးခိုင်းမယ်။ မင်း ကန့်ကွက်စရာ မရှိဘူးမလား”
ဤနည်းလမ်းကို နာမည်ကြီး ပန်းချီဆရာအချို့လည်း အသုံးပြုခဲ့ကြသည်။
“ကောင်းပါပြီ” ချန်းယန်က ခဏစဉ်းစားပြီး သဘောတူလိုက်သည်။
နောက်ပိုင်းအချိန်များတွင် ကျန်းကျဲ့သည် မိမိ၏ တည်ရှိမှုကို တမင်လျှော့ချပြီး ချန်းယန်ကို အခန်းထဲတွင် လွတ်လပ်စွာ သွားလာ စေကာ မုန့်စားခြင်း၊ စာအုပ်များ လှန်လှောဖတ် ခြင်းတို့ကို ပြုလုပ်စေသည်။
ချန်းယန်လည်း တဖြည်းဖြည်း အသားကျလာပြီး တစ်ခါတစ်ရံ ပန်းချီပစ္စည်းများကို ယူ၍ အနည်းငယ်ဆွဲကာ၊ တစ်ခါတစ်ရံ ဝရန်တာသို့ သွား၍ ပုံပြင်များကို ဖတ် ပြီး၊ ဖိနပ်များကိုပင် ချွတ်ကာ ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် ခြေချိတ်ထိုင်နေလေ သည်။
တစ်နာရီခန့် ကြာပြီးနောက် ကျန်းကျဲ့ရိုက်ကူးခဲ့သည့် ဓာတ်ပုံများမှာ ဆယ်ပုံကျော် ရှိနေပြီပင်။
“လာကြည့်ပါဦး၊ ပုံကောင်း လေးတွေ အများကြီး ရှိတယ်” ကျန်းကျဲ့က ဓာတ်ပုံများကို ကွန်ပျူတာထဲ ထည့်လိုက်သည်။
နှစ်ယောက်သား ဓာတ်ပုံများကို အတူတကွ ကြည့်ကြသည်။
ကျန်းကျဲ့သည် ဓာတ်ပုံပညာ စာအုပ်များကို ဖတ်ပြီး လက်တွေ့လေ့ကျင့်ပြီးနောက် နည်းစနစ်များ တဖြည်းဖြည်း တိုးတက်လာခဲ့သည်။
ချန်းယန်က သူမ ကြိုက်နှစ်သက်သည့် ဓာတ်ပုံကို ထောက်ပြသည်။
ကျန်းကျဲ့က ထိုဓာတ်ပုံများကို မှတ်ထားပြီးနောက် သူနှစ်သက်သည့် ပုံနှစ်ပုံကို ရွေးထုတ်လိုက်သည်။
“ဒီပုံလေး၊ မင်း ကုလားထိုင်ပေါ်မှာ စာဖတ်နေတဲ့ပုံက ကောင်းတယ်လို့ ငါ ထင်တယ်၊ အောက်ကနေ မော့ကြည့်တဲ့ပုံ၊ နောက်ပြန်အလင်းရောင်၊ မျက်နှာက ကျောက်စိမ်းလို တောက်ပနေတယ်။ ဒီပုံစံကို နည်းနည်း ချိန်ညှိပြီး မင်းမျက်နှာရဲ့ ဒီအသွင်အပြင်ကို ပေါ်လွင်အောင် လုပ်လို့ရတယ်။ နောက်ပြီး၊ ကုလားထိုင်က သိပ်မကောင်းဘူး၊ ပန်းချီထဲမှာ ဥရောပစတိုင် အထည်အလိပ်ဆိုဖာနဲ့ လဲချင်တယ်။ အဖြူရောင် ဒါမှမဟုတ် အရောင်ဖျော့တဲ့ အိမ်မှာဝတ်နေကျ အဝတ်အစား နဲ့ တွဲဝတ်မယ်။ ဆံပင်ပုံစံကတော့ အကောင်းဆုံးဖြစ်အောင် ထပ်စမ်းကြည့် ရဦးမယ်”
ချန်းယန်က စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ခေါင်းညိတ်သည်- “ကောင်းပါပြီ”
ကျန်းကျဲ့က နောက်ထပ်ပုံတစ်ပုံကို ဖွင့်လိုက်သည်- “ဒီပြတင်းပေါက် အပြင်ဘက်ကို ကြည့်နေတဲ့ပုံကလည်း ကောင်းတယ်။ ဒါပေမဲ့ ငါ နောက်ခံကို ပြောင်းချင်တယ်”
ချန်းယန်က မတ်တပ်ရပ်ပြီး “ရှင် ဘယ်လို လှုပ်ရှားမှုကို သဘောကျလဲ။ ကျွန်မ ပြန်လုပ်ပြ မယ်လေ” ဟု ပြောလိုက်သည်။
ကျန်းကျဲ့က ဝရန်တာတွင် စားပွဲငယ်လေးတစ်ခု ချထားပြီး ချန်းယန်ကို ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် ထိုင်စေကာ လက်မောင်းကို စားပွဲအစွန်းတွင် တင်စေပြီး လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ပါးကိုထောက်ကာ ပြတင်းပေါက် အပြင်ဘက်သို့ ကြည့်နေစေသည်။
နေရောင်ခြည်က အခန်းထဲသို့ ဖြာကျလာပြီး ချန်းယန်ပေါ်သို့ ကျရောက်ကာ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်သော အလှတရားကို ဖန်တီးပေးနေ သည်။
ကျန်းကျဲ့က ဓာတ်ပုံရိုက်ပြီးနောက် ပုံကြမ်းဆွဲခြင်းဖြင့် သူစဉ်းစားထားသမျှကို ပြောပြလေ သည်။
ချန်းယန်က မတ်တပ်ရပ်ပြီး ကျန်းကျဲ့ဘေးနားသို့ သွားကြည့်လေ သည်။
ပန်းချီထဲတွင် သူမရဲ့ ဆံပင်ရှည်က ကျနေပြီး နောက်ခံမှာ လွင့်နေသော ပြတင်းလိုက်ကာနှင့် အပင်စိမ်းလေးများ အနည်းငယ် ရှိသည်။ ရှေ့ရှိ စားပွဲပေါ်တွင် အကွက်ပါ စားပွဲခင်း ခင်းထားပြီး လက်ဖက်ရည်၊ သစ်သီးနှင့် စာအုပ်တစ်အုပ် တင်ထားသည်။
သူမသည် ပန်းချီတွင် အရောင်များ ဖြည့်ပြီးနောက် ရလာ မည့် ပုံစံ ကို စိတ်ကူးကြည့်ရင်း “ဒီပန်းချီက အရမ်းကို နွေးထွေးတဲ့ ခံစားချက်ပေးတယ်” ဟု ချီးကျူးလိုက်လေ သည်။
“ကျေးဇူးတင်ပါတယ်” ကျန်းကျဲ့က ပုံကြမ်းကို ကြည့်ရင်း ရုတ်တရက် စိတ်ကူးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။
“မင်း ကုလားထိုင်ပေါ်မှာ ပက်လက်လှန်ပြီး မှေးနေတဲ့ ပုံစံလုပ်ကြည့်ပါလား”
“ရှင် ဘာလုပ်မလို့လဲ” ချန်းယန်က ကုလားထိုင်ဘေးသို့ လျှောက်သွားသည်။
ကျန်းကျဲ့က ဆက်ပြော သည်- “မင်းရဲ့ ကုတ် အင်္ကျီကို ချွတ်လိုက်”
ချန်းယန်၏ လှုပ်ရှားမှု ရပ်တန့်သွားပြီး မယုံကြည်နိုင်သော မျက်နှာဖြင့် ကျန်းကျဲ့ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။ ဖြစ်နိုင်ခြေအချို့ကို သူမ စဉ်းစားထားပြီးသားဖြစ်သော်လည်း ဤသို့ တိုက်ရိုက်ပြောခံရသောအခါ ရှက်ရွံ့သွားလေ သည်။
“ဒါပေမဲ့ မင်း အထင်မလွဲပါနဲ့။ ငါ မင်းရဲ့ ခန္ဓာကိုယ် အချိုးအစားကိုပဲ ကြည့်ချင်တာ။ ပန်းချီထဲမှာ ပြောင်းလို့ရပေမဲ့လည်း မင်းကိုပဲ ကိုးကားတာဖြစ်တဲ့အတွက် အရမ်းကြီး ပြောင်းလို့မရဘူးလေ” ကျန်းကျဲ့၏ လေသံက တည်ငြိမ်ပြီး လေးနက်သည်။
ချန်းယန်သည် မိမိ၏ ခန္ဓာကိုယ် အချိုးအစား ကို အလွန်ယုံကြည်မှုရှိသူဖြစ်ရာ ကျန်းကျဲ့ဤသို့ပြောသည်ကို ကြားသောအခါ အနည်းငယ် စိတ်ဆိုးစွာဖြင့် အင်္ကျီအပေါ်ဝတ်ကို ချွတ်လိုက်သည်။ သို့သော် နောက်ထပ် မည်သည်ကိုမှ ထပ် မချွတ်လိုက်ပေ။
ကျန်းကျဲ့က ချန်းယန်ကို ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် သက်တောင့်သက်သာ ပုံစံဖြင့် နေ ရန် ပြော ပြီး တစ်ဖက်တွင် သူက ပုံကြမ်းဆွဲရင်း၊ တစ်ဖက်တွင် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ် အချိုးအစားများကို လေ့လာနေသည်။
ချန်းယန်၏ ကိုယ်ခန္ဓာက အနည်းငယ် ပိန်သော်လည်း အလွန်အချိုးကျ သည်။ သို့သော် ပန်းချီကား၏ ပုံစံ အတွက် ချိန်ညှိမှုများ ပြုလုပ်ရဦးမည်ပင်။
ဆွဲပြီးနောက် ကျန်းကျဲ့သည် ပန်းချီများကို ကြည့်ရင်း လိုအပ်ချက်များ ရှိနေသေးသည်ဟု ခံစားရသည်။
သူက နာရီကို ကြည့်လိုက်ကာ- “ချန်းယန်၊ နေ့လယ်စာစားချိန် ရောက်တော့မယ်။ ငါ မင်းကို ထမင်းလိုက်ကျွေးမယ်။ နေ့လယ်ပိုင်းကျရင် မင်းအတွက် အဝတ်အစားအချို့ သွားဝယ်ကြ မယ်၊ မင်း အဲဒီအဝတ်အစားတွေ စမ်းဝတ် ကြည့်ပါ”
“ဒီလိုဆို မကောင်းဘူး၊ ရှင့်ကို ပိုက်ဆံထပ်အကုန်ခံဦးမလို့ လား။ ကျွန်မမှာ ဝတ်လို့ရတဲ့ အဝတ်အစားတွေ အများကြီး ရှိပါတယ်”
ကျန်းကျဲ့က “ငါ မင်းကို ဝိုင်း ရွေးပေးမယ်။ ပန်းချီရဲ့ လိုအပ်ချက်တွေအတိုင်းပေါ့။ သွားကြစို့၊ ထမင်းသွားစားကြမယ်၊ စားရင်း ပြောကြတာပေါ့” ဟု ရှင်းပြ လိုက်သည်။
သူက ချန်းယန်ကို အနောက်တိုင်းစားသောက်ဆိုင်သို့ ခေါ်သွားပြီး ထမင်းစားနေစဉ်တွင် ရှင်းပြလေ သည်။
“ချန်းယန်၊ မင်းကို ငါ မလိမ် ချင်ဘူး။ မင်းကို မော်ဒယ်အဖြစ်ထားပြီး ပန်းချီကားအချို့ ဆွဲဖြစ်နိုင်တယ်။ တစ်နေ့ကျရင် ငါ အဲဒီပန်းချီ တွေ ရောင်းရရင် မင်းကို ဆုကြေးပေးပါ့မယ်”
ချန်းယန် ပထမဆုံး စဉ်းစားမိသည်မှာ “ပန်းချီအများကြီးလား။ ပန်းချီခန်းထဲမှာ ထားပြီး ရှင် ဘာလုပ်ချင်တာလဲ။ ရှင့်ရှေ့မှာရှိတဲ့ လူက အစစ်အမှန် မဟုတ်ဘူးလား”
သူမ မေးလိုက်သည်က “ရှင် ပန်းချီကားတွေ ရောင်းချင်တာလား။ ရှင် သေချာလို့ လား။ကျွန်မ ရှင့်ကို အထင်သေးတာ မဟုတ်ဘူးနော် ၊ ဒါပေမဲ့ ပန်းချီကားဝယ်တဲ့သူတွေကို ကျွန်မလည်း တွေ့ရမှာ လား”
ကျန်းကျဲ့က “တကယ်လို့ အဲဒီနေ့ ရောက်လာခဲ့ရင် ပန်းချီကားဝယ်တဲ့သူတွေက မော်ဒယ်က ဘယ်သူလဲဆိုတာကို သတိထားမိမှာ မဟုတ်ပါဘူး” ဟု ပြောလိုက်သည်။
သူက ဤကိစ္စကို ချန်းယန်နှင့် သေချာပြောထားသင့်ပြီး၊ ပန်းချီကားရောင်းချပြီးနောက်တွင်လည်း ပြဿနာ များ မရှိစေ ရန် ဆုကြေးပေးသင့်သည်ဟု ထင်မိ သည်။
ချန်းယန်သည် လက်ရှိအဆင့်တွင် ကျန်းကျဲ့က ပန်းချီကားများ ရောင်းချနိုင်သည်ဟု မထင်သောကြောင့် ဝမ်းသာအားရ သဘောတူလိုက်သည်။
နေ့လယ်စာ စား ပြီးသောအခါ ကျန်းကျဲ့နှင့် ချန်းယန်တို့သည် အဝတ်အစား ဆိုင်များသို့ စျေးဝယ်ထွက် ကြသည်။
သူသည် နာမည်ကြီး အမှတ်တံဆိပ်များကို ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ ရွေးချယ်ခြင်းမရှိဘဲ ပန်းချီ၏ လိုအပ်ချက်များအလိုက် သင့်လျော်သော ဒီဇိုင်းများကို ရွေးချယ်ပြီး ချန်းယန်အား စမ်းဝတ်စေသည်။ အိမ်အဝတ်များ၊ညဝတ်အင်္ကျီများ၊ ဂါဝန်များ၊ ဖိနပ်များနှင့် ဦးထုပ်များ စသည်တို့ ပါဝင်သည်။
ချန်းယန်သည် စ ဝတ်စဉ်တွင် စိတ်ကြည်လင်နေသော်လည်း ဆိုင်အချို့ကို လည်ပတ်ပြီး ဝယ်ယူသည့် အဝတ်အစားများ ပိုများလာသည်နှင့်အမျှ ပို၍ စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်လာလေ သည်။
သူမသည် ကျန်းကျဲ့ကို အဝတ်အစား ရွေးခြင်းမှ တား လိုက်ကာ - “ကျန်းကျဲ့၊ ရှင် ဝယ်တာ အရမ်းများနေပြီ”
ကျန်းကျဲ့က လုံးဝဂရုမစိုက်ဘဲ ကြိုးသိုင်းညဝတ်အင်္ကျီ တစ်ထည်ကို ယူ၍ ချန်းယန်ကို ပေးလိုက်ကာ - “စိတ်ချပါ၊ ငါ ပိုက်ဆံ အလုံအလောက် ယူလာပါတယ်” ဟု ပြောလိုက်သည်။