ရွေးချယ်မှု၊ ချန်းယန်၏ ပန်းချီကားရွေးချယ်ခြင်း
Vol. 3 Ch. 34
ချန်းယန် စာမေးပွဲခန်းမှ ထွက်လာသောအခါ တာဝန်ကြီးတစ်ခု ကျသွားသလို ခံစားရသည်။
သူမသည် ကျန်းကျဲ့ စာမေးပွဲခန်းမှ ထွက်လာသည်ကို စောင့်ပြီး အနားသို့ ကပ်သွားကာ လမ်းလျှောက်ရင်း မေးလိုက်သည်- “စာမေးပွဲကို ရှင် ဘယ်လိုဖြေခဲ့လဲ”
ကျန်းကျဲ့က ခေါင်းယမ်းကာ - “မသေချာဘူး”
ချန်းယန်က ဂရုမစိုက်စွာ ပြောလိုက်သည်- “ကျွန်မလည်း ဒီကျောင်းမှာ အောင်ဖို့ သိပ်မသေချာဘူးဆိုတာ သိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ တစ်ခါလောက် မဖြေကြည့်ရရင်တော့ စိတ်ထဲ တမျိုးကြီးပဲ ။ ဖြေပြီးတော့မှပဲ စိတ်အေးသွားတော့ တယ်”
ကျန်းကျဲ့က ပြုံး ရင်း “ဖြေပြီးရင်တော့ မေ့လိုက်တော့။ ခဏ နားပြီး နောက်လာမယ့် အနုပညာစာမေးပွဲအတွက် ပြင်ဆင်ထားပေါ့ ” ဟု ပြောလိုက်သည်။
ဘေး တွင် ကျောင်းသားများ ရှိနေသဖြင့် ချန်းယန်က ပို၍ ကပ်သွားကာ - “ညနေကျရင် ရှင် ဘာလုပ်စရာရှိ လဲ။ကျွန်မတို့ ရုပ်ရှင်သွားကြည့်ကြမ လား”
ကျန်းကျဲ့က “ငါထင်တာတော့ မင်းရဲ့အမေနဲ့ ငါ့ရဲ့အမေတို့က အပြင်မှာ စောင့်နေကြမှာ။ ငါတို့နှစ်ယောက် ရုပ်ရှင်သွားကြည့်လို့ရမယ်လို့ မင်း ထင်လား” ဟု ပြောလိုက်သည်။
ချန်းယန်က စိတ်မကောင်းစွာဖြင့် “တကယ်ပါပဲ၊ ကျွန်မတို့ အရွယ်မရောက် သေးဘူးလို့ အမြဲတမ်း ထင်နေကြတာ” ဟု ပြောလိုက်သည်။
အားကစားကွင်း။
နှစ်ယောက်သား စာမေးပွဲခန်းရှိ အဆောက်အအုံမှ ထွက်လာပြီး အားကစားကွင်းသို့ ရောက်လာသည်။
အားကစားကွင်းတွင် ထွက်သွား ရန် ပြင်နေသည့် ကျောင်းသားများစွာ ရှိပြီး ကျန်းကျဲ့၏ အတန်းဖော်များလည်း ပါဝင်သည်။
ကျန်းကျဲ့နှင့် ချန်းယန်တို့သည် စကားပြောရင်း ရယ်မောနေကြပြီး နီးကပ်စွာရှိနေသဖြင့် လူအုပ်ထဲတွင် ထင်ပေါ်နေသည်။
အတန်းဖော်တစ်ဦးက ကျန်းကျဲ့ကို မြင်သော်လည်း လူများစွာ ခြားနေသောကြောင့် နှုတ်ဆက်၍မရပေ။
ကျန်းကျဲ့ဘေးနားရှိ ချန်းယန်ကို သတိပြုမိသောအခါ ဘေးနားရှိ အတန်းဖော်တစ်ဦးကို ချက်ချင်း ဆွဲလိုက်ကာ - “ဟိုမှာကြည့်စမ်း၊ ကျန်းကျဲ့က မိန်းကလေးနဲ့ အတူတူသွားနေတယ်”
ထိုအတန်းဖော်က ကြည့်လိုက်ကာ - “ဒီမိန်းကလေးကို ငါ မတွေ့ဖူးဘူး”
ရှောင်းယွီဖန်းလည်း ထိုနေရာတွင် ရှိနေသည်။ “ဒီနှစ်ယောက် သင်တန်းမှာ သိတာ၊ တော်တော် ရင်းနှီးကြတယ်”
“ဒီလောက်ကံကောင်းတာလား၊ ဒီလောက်လှတဲ့ မိန်းကလေးနဲ့တောင် သိတာလား” အချို့သူများက အားကျကြသည်။
ရှောင်ယွီဖန်းက လှောင်ပြောင်ကာ - “ဟိုမိန်းကလေးက ကျန်းကျဲ့ကို လိုက်နေတာ”
“မဖြစ်နိုင်ပါဘူး”
“ဒီလိုကိစ္စမျိုး ဖြစ်နိုင်လို့လား” အတန်းဖော်အချို့က မယုံကြည်ကြပေ။
“သင်တန်းကလူတွေကို မေးကြည့်လိုက်။ လူအများကြီး မြင်ခဲ့တယ်။ ဒီနှစ်ယောက် ဘာကိစ္စဖြစ်ဖြစ် အတူတူ ထိုင်နေကြတာ”
သတင်းက လူအချို့မှတစ်ဆင့် ပျံ့နှံ့သွားပြီး အမှတ် ၇ အထက်တန်း ကျောင်း၏ အနုပညာအတန်းမှ ကျောင်းသားများက ဤကိစ္စကို တဖြည်းဖြည်း သိလာကြသည်။
ကျန်းကျဲ့သည် ကျောင်းတံခါးသို့ ရောက်လာပြီး လူအုပ်ကို ကြည့်လိုက်ကာ “ချန်းယန်၊ ငါ့အမေ ရောက်လာပြီ၊ ငါ သွားတော့မယ်”
ချန်းယန်က “ရှင် ကိစ္စရှိရင် ဖုန်းဆက်လိုက်။ ရှင် မနက်ဖြန် သင်တန်းကို လာမှာလား” ဟု ပြန်ပြော သည်။
“လာမှာပေါ့”
“ကောင်းပြီ၊ မနက်ဖြန်တွေ့ကြ မယ်” ချန်ယန်သည် ပြောရင်း လျှောက်သွားသည်။ သူမကလည်း သူ့မိဘများကို တွေ့လိုက်သည်။
ကျန်းကျဲ့သည် ကျောင်းသားများ လူအုပ်ထဲမှ ဖြည်းဖြည်းချင်း ဖြတ်သန်းသွားကာ မိခင်အနီးသို့ ရောက်လာသည်- “အမေ၊ ကျွန်တော် ပြောပြီးပြီ မဟုတ်လား။ စာမေးပွဲဖြေပြီးတာနဲ့ ပြန်လာမှာပါ၊ စိတ်ပူစရာ မလိုပါဘူး”
ရှုလီသည် သားကို မကြည့်ဘဲ မျက်လုံးက အဝေးကိုသာ စိုက်ကြည့်နေသည်။
ကျန်းကျဲ့သည် မိခင်၏ အကြည့်နောက်သို့ လိုက်ကြည့်သောအခါ ချန်းယန်နှင့် သူမ၏ မိခင်တို့ အတူတကွ ထွက်သွားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
သူက တစ်လှမ်းရှေ့တိုးပြီး မိခင်၏ အရှေ့တွင် ကာလိုက်သည်။
“မကာနဲ့” ရှုလီက ကျန်းကျဲ့ကို တွန်းလိုက်ပြီး ပြန်ကြည့်သောအခါ ချန်းယန်၏ ပုံရိပ်ကို ရှာမတွေ့တော့ပေ။ “မင်းနဲ့ အတူထွက်လာတဲ့ မိန်းကလေးက အရမ်းလှတယ်၊ သူ့နာမည်က ဘယ်သူ တဲ့လဲ”
ကျန်းကျဲ့က ပြုံး လိုက်ကာ - “ကျွန်တော့်အတွက် မော်ဒယ်လုပ်ပေးတဲ့ အတန်းဖော်ပါ”
ရှုလီက “ဟွန့်” ဟု ပြောပြီး “နင်တို့ နှစ်ယောက်သား စကားပြောရင်း ရယ်မောနေကြတာ တွေ့လိုက်တယ်” ဟု ပြောလိုက်သည်။
“ အမေ စိတ်ပူနေရင် တက္ကသိုလ်ရောက်မှ ရည်းစားရှာလိုက်ပါ့မယ်၊ ကျွန်တော့်ကို ရည်းစားအစောကြီး မထား ခိုင်းပါနဲ့” ကျန်းကျဲ့က ပြုံး ရင်း ပြန်ပြောလိုက်သည်။
“မဟုတ်တာတွေ မပြောနဲ့၊ ဘယ်သူက ဒီကိစ္စကို ဂရုစိုက်လို့လဲ၊ အမေက သားကို ပရမ်းပတာ မလုပ်ဖို့ပဲ ပြောချင်တာ။ သားရဲ့ အနုပညာစာမေးပွဲကို ထိခိုက်စေသလို တခြားသူတွေကိုလည်း ထိခိုက်စေတယ်” ရှုလီသည် သားကို ဆူပူပြီးနောက် အကြောင်းအရာကို ပြောင်းလိုက်ကာ - “ဒီနေ့ ဘာစာမေးပွဲဖြေလဲ။ ဘယ်လိုဖြေခဲ့လဲ”
ကျန်းကျဲ့က အံ့ဩဟန်ဆောင်ကာ - “အမေ အခုမှ ကျွန်တော် စာမေးပွဲဖြေတဲ့ ကိစ္စကို သတိရတာလား”
ရှုလီသည် ဒေါသထွက်ပြီး ရိုက်မည့်ဟန် ပြသည်။
ကျန်းကျဲ့က အမြန်ခြေလှမ်းနှစ်လှမ်း ပြေးလိုက်သည်။
“နင် ဘယ်သွားမလို့လဲ။ အိမ်ပြန်ပြီး ထမင်းစားကြ မယ်”
“ကျွန်တော် ပစ္စည်းတွေ အရင်သွားချလိုက်ဦးမယ်”
.........
အိမ်ပြန်ရောက်ပြီးနောက် ကျန်းကျဲ့က စနစ်ကို ဖွင့်ကြည့်သောအခါ မစ်ရှင်၏ တိုးတက်မှုက တစ်ဝက်ကျော်သွားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူက စာမေးပွဲ သုံးခု ထပ်ဖြေရမည်ဖြစ်ပြီး အောင်မြင် နိုင်မည်ဖြစ်သည်။ နောက်လာမည့်စာမေးပွဲမှာ ပြည်နယ်၏ အနုပညာပေါင်းစပ်စာမေးပွဲ ဖြစ်သည်။
“မြန်မြန်လာစား”
“လာပါပြီ” ကျန်းကျဲ့က ပန်းကန်များ ကူချပေးသည်။
ကျန်းယီသည် ယနေ့တွင် သား၏ စာမေးပွဲအခြေအနေကို နားထောင်ပြီးနောက် ဤကျောင်းတွင် မျှော်လင့်ချက် နည်းပါးသည်ဟု ခံစားရ သည်။
“နောက်စာမေးပွဲ က ပေါင်းစပ်စာမေးပွဲ”
“အင်း”
“မင်း ဘယ်ကျောင်းကို၊ ဘယ်မေဂျာ ကို ရွေးမလဲ စဉ်းစားပြီးပြီလား”
ပြည်နယ်အတွင်း အနုပညာကျောင်းသားများ လက်ခံသော ကျောင်းများသည် တစ်ချိန်တည်းတွင် စာမေးပွဲ ပြုလုပ်ရာ ကျောင်းသားများသည် ကျောင်းတစ်ကျောင်းတည်းသာ လျှောက်ထားနိုင်သည်။
“ပင်းဟိုင်အနုပညာကောလိပ်” ကျန်းကျဲ့၏ မူလပန်းတိုင်မှာ ပင်းဟိုင်အနုပညာကောလိပ် နှင့် ပင်းဟိုင်တက္ကသိုလ်တို့ ဖြစ်သည်။ ဤအချိန်အတောအတွင်း စဉ်းစားပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် ရွေးချယ်မှု ပြုလုပ်ခဲ့သည်။
ကျန်းယီသည် သား၏ အဖြေကို ကြားပြီးနောက် “အနုပညာကောလိပ် ဘက်က ဘာသတင်းမှ မရသေး ဘူးလား” ဟု ထပ်မေးသည်။
“မရဘူး”
“မင်း ဆက်ပြီးတော့ စာမေးပွဲတွေပဲ ဖြေရမှာ” ကျန်းကျဲ့ ဆုရသည့် ကိစ္စက မိသားစုကို အချိန်အတော်ကြာ ပျော်ရွှင်စေခဲ့သော်လည်း အနုပညာကောလိပ် က တစ်ခါမျှ တုံ့ပြန်မှုမရှိသဖြင့် နောက်ထပ် မျှော်လင့်ချက် မထားတော့ပေ။
“ပြည်နယ်ကျောင်းတွေထဲက တစ်ကျောင်းပဲ လျှောက်လို့ရတာ။ ရွေးရတာ တော်တော်ခက်တယ်” ရှုလီက ညည်းညူသည်။
ကျန်းကျဲ့က “ဒါက ကျောင်းသားအချို့ ထပ်တလဲလဲ အောင်လက်မှတ်ရပြီး တခြားကျောင်းသားအချို့ အခွင့်အရေးဆုံးရှုံးတာကို ရှောင်ရှားဖို့ပါ” ဟု ပြောလိုက်သည်။
ကျန်းယီက “မင်း ပန်းချီပညာရပ်ကို ရွေးချင်လား၊ ဒါမှမဟုတ် ဒီဇိုင်းပညာရပ်ကို ရွေးချင်လား” ဟု မေးလိုက်သည်။
ကျန်းကျဲ့က ခေတ္တရပ်ပြီး “ကျွန်တော် နှစ်မျိုးလုံးအတွက် ပြင်ဆင်ထားတယ်။ လျှောက်လွှာတင်ချိန်ရောက်မှ လျှောက်လွှာတင်တဲ့ အခြေအနေကို ထပ်ကြည့်ပြီး ရွေးလိုက်ပါ့မယ်” ဟု ပြောလိုက်သည်။
“ဆုံးဖြတ်ရမယ့်အချိန်မှာ မတွန့်ဆုတ်နဲ့။ ငါရယ် မင်းအမေရယ်ကတော့ မင်း ဒီဇိုင်းပညာရပ်ကို ရွေးတာ ကောင်းတယ်လို့ ထင်တယ်။ အနာဂတ်မှာ အလုပ်အကိုင် အခွင့်အလမ်း ပိုများတယ်” ကျန်းရီက အကြံပေးသည်။
ကျန်းကျဲ့က “အဖေ ပြောတဲ့ အလုပ်အကိုင်က ဒီဇိုင်နာဖြစ်ဖို့လား။ ဒီလို အခွင့်အရေးရတဲ့ ကျောင်းသား ဘယ်လောက်ရှိလို့လဲ။ တခြားသူတွေအကြောင်း မပြောတော့ဘူး။ အဖေတို့ရဲ့ မူလစက်ရုံမှာ ဒီဇိုင်နာရှိခဲ့တယ်။ အခုတော့ အဲဒီလူ ဘာအလုပ်လုပ်နေလဲ။ အလုပ်ပြောင်းသွားတာလား” ဟု မေးလိုက်သည်။
ရှုလီက “ငါတို့ သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်ရဲ့ ကလေးက ဒီဇိုင်းကုမ္ပဏီမှာ အလုပ်လုပ်တယ်၊ လစာက အများကြီး ရတယ်” ဟု ပြောလိုက်သည်။
ကျန်းကျဲ့က ခေါင်းညိတ်ကာ - “အမေ အကြိမ်အနည်းငယ် ပြောဖူးတယ်။ အလုပ်က မနက် ၈ နာရီကနေ မနက်မိုးလင်းသည်အထိ မနားတမ်း လုပ်ရပြီး အိမ်ပြန်ရောက်ရင် အိပ်၊ နိုးလာရင် ပြန်သွားလုပ်ရတယ်”
ရှုလီက ပယ်ချကာ - “ဘာလဲ။ မင်းက မကျေနပ်ဘူးလား။ လူတိုင်းရဲ့ အလုပ်က ဒီလိုမျိုးတော့ နေ့တိုင်း မဟုတ်ပါဘူး”
ကျန်းကျဲ့က “ကြည့်ပါလား၊ အမေလည်း နားလည်ပါတယ်။ ကျွန်တော် ဒီဇိုင်းကုမ္ပဏီထဲ ဝင်လို့မရဘူး” ဟု ပြောလိုက်သည်။
“အလုပ်ကိစ္စက နောက်မှ ပြောကြတာပေါ့” ကျန်းယီက အငြင်းပွားမှုကို ရပ်တန့်လိုက်သည်။
နေ့လယ်ပိုင်းတွင် ကျန်းကျဲ့သည် ပန်းချီခန်းသို့ ပြန်လာသည်။ ချန်းယန်ကို မော်ဒယ်အဖြစ်ထား၍ ဖန်တီးထားသော လက်ရာနှစ်ခု ဆွဲပြီးသွား ပြီပင်။
သူသည် တတိယလက်ရာကို စတင်ဖန်တီးသည်။
ချန်းယန် ရုတ်တရက် ဖုန်းခေါ်လာရာ - “ကျန်းကျဲ့၊ ညနေ ရှင် ပန်းချီခန်းမှာ ရှိလား”
“ရှိတယ်။မင်း လာမလို့လား” ကျန်းကျဲ့က အချိန်ကို ကြည့်လိုက်သောအခါ ညနေ ၃ နာရီကျော်ကျော်သာ ရှိသေးသည်။
“ကျွန်မ ညနေ အချိန်ရတယ်၊ ရှင့်ပန်းချီခန်းကို လာချင်တယ်။ ရမလား”
“ကောင်းပြီ၊ လာခဲ့ပါ”
...........
ကျန်းကျဲ့သည် တံခါးခေါက်သံကို ကြားလိုက်ရသည်။ တံခါးဖွင့်လိုက်သောအခါ တံခါးအပြင်ဘက်တွင် ချန်းယန် ရပ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
သူက ချန်းယန်ကို အခန်းထဲသို့ ဝင်ခိုင်းကာ - “မြန်လိုက်တာ၊ ငါတောင် မရှင်းရသေးဘူး”
ချန်းယန်သည် ရင်းနှီးသော လမ်းအတိုင်း အခန်းထဲသို့ ဝင်သွားကာ - “ရှင်းစရာ မလိုပါဘူး၊ ရှင် ဆွဲထားတာတွေကို ကြည့်ချင်တယ်”
ကျန်းကျဲ့က “မင်းရောက်လာတာ အတော်ပဲ၊ ငါလည်း ပြီးသွားတဲ့ ပန်းချီကားတွေကို အပြင်ထုတ်တော့မလို့” ဟု ပြောလိုက်သည်။
ချန်းယန်သည် ကျန်းကျဲ့ထုတ်လာသည့် လက်ရာနှစ်ခုကို မြင်သောအခါ မျက်နှာနီရဲသွားသည်။
“အို! ဒါက ဘာပန်းချီတွေလဲ။ ကျွန်မရဲ့ ညဝတ်အင်္ကျီ က ဒီလောက် ပါး တာမှ မဟုတ်တာ”
ကျန်းကျဲ့က “ဒါက ပန်းချီရဲ့ အသွင်အပြင်ကို ဖန်တီးဖို့ပါ။ တခြားပုံတွေကို ကြည့်လိုက်ပါဦး” ဟု ပြောလိုက်သည်။
ချန်းယန်သည် ကျန်းကျဲ့ထုတ်လာသည့် နောက်ထပ်လက်ရာအချို့ကို ကြည့်ပြီးနောက် ဒေါသထွက်ကာ သူ့ကို အကြိမ်အနည်းငယ် ထုလိုက်သည်။
ဤလက်ရာများသည် မူလပုံကြမ်းများနှင့် ဓာတ်ပုံများနှင့် မတူပေ။ အလွန်လှပသော်လည်း သူမ အိမ်သို့ ယူသွားရန် ရှက်ရွံ့နေသည်။
“ကျွန်မ ယူသွားရင် အမေက ဆူတော့ မှာပဲ”
ကျန်းကျဲ့က စဉ်းစားပြီး ပန်းချီပုံကြမ်းများထဲမှ အရွယ်အစား ၄ ပုံ ၁ ပုံ ရေဆေး ပန်းချီကားတစ်ချပ်ကို ထုတ်လိုက်သည်။
“ဒါက ငါ ပထမဆုံး ဆွဲတဲ့ ပုံကြမ်းပါ။ ကြည့်လိုက်ပါဦး”
ဤသည်မှာ ချန်းယန် ပြတင်းပေါက်ရှေ့တွင် စဉ်းစားနေသည့် ပုံဖြစ်သည်။
လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ပါးကိုထောက်ထားသော မိန်းကလေး၊ နေ့လယ်ခင်း နေရောင်ခြည်၊ စားပွဲပေါ်ရှိ ပန်းများ၊ လှုပ်ခါနေသည့် ပြတင်းလိုက်ကာတို့ဖြင့် ပုံကြမ်းဟု ဆိုသော်လည်း အလွန်နူးညံ့သိမ်မွေ့စွာ ဆွဲထားပြီး ပုံတူပင်ဖြစ်သည်။
“အင်း၊ ဒီပန်းချီက ကောင်းတယ်” ချန်းယန်သည် ဤလက်ရာကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်နှင့် သဘောကျသွားသည်။
“ကောင်းပြီ၊ ငါ ဘောင်ခတ်ပေးမယ်” ကျန်းကျဲ့က ပန်းချီခန်းတွင် ဘောင်အချို့ကို ပြင်ဆင်ထားသည်။ သူက အရွယ်အစားသင့်လျော်သော ဘောင်အချို့ကို ရှာပြီး ဘောင်စ ခတ်တော့ သည်။
ချန်းယန်သည် ကျန်းကျဲ့က လက်ရာကို ဘောင်ခတ်ပေးနေသည်ကို ကြည့်နေရင်း ရုတ်တရက် မေးလိုက်သည်- “ရှင် ကျွန်မရဲ့ ပုံတူတွေကို ဒီလောက်အများကြီး ဆွဲတာ၊ မကောင်းတဲ့ ကိစ္စတွေအတွက် မဟုတ်ဘူးမလား”
ကျန်းကျဲ့က ပြန်မေးလိုက်သည်- “မင်းက မျှော်လင့်နေတာလား၊ ဒါမှမဟုတ် ကြောက်နေတာလား”