အခွင့်အလမ်း၊ ဖျောင်းဖျခြင်း၊ ရင်ဖွင့်ခြင်း
Vol. 3 Ch. 35
ကျန်းကျဲ့က ချန်းယန်၏ အတွေး ကို မှန်ကန်စွာ ပြောလိုက်သောအခါ သူမက ရှက်ရွံ့သွားပြီး သူ့အား ပြေးကာ လိုက်ဖမ်းတော့ သည်။
ကျန်းကျဲ့သည် စိတ်ဆိုးနေသည့် မိန်းကလေးကို စိတ်ဆိုးပြေ ပေးရန် အတော်ပင် အားထုတ်ခဲ့ရသည်။
နှစ်ဦးသား၏ ဆက်ဆံရေးသည် သွယ်ဝိုက်သောအားဖြင့် ပို၍ပင် ရင်းနှီးသွားခဲ့သည်။
ချန်းယန်က ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် ထိုင်ရင်း အသက်ကို အားရပါးရ ရှူလိုက်ကာ - “ဒီနေ့ စာမေးပွဲဖြေတုန်းက နည်းနည်းပူသလို ခံစားရတယ်။ နောက်ပိုင်းမှာ ရာသီဥတုက ပိုပူလာလိမ့်မယ်။ ကျွန်မတို့ ဈေးဝယ်ထွက်ရအောင်။ ရှင် ကျွန်မကို အဝတ်အစား ဝယ်ပေး၊ ကျွန်မလည်း ရှင့်ကို အဝတ်အစားတစ်ထည် လက်ဆောင်ပြန် ပေးမယ်”
ကျန်းကျဲ့က “ငါတို့ ပန်းချီကားတွေကို ကိုင်ပြီး ဈေးဝယ်ထွက်ရင် အဆင်ပြေပါ့မလား” ဟု မေးလိုက်သည်။
ချန်းယန်က “ရပါတယ်၊ နောက်တစ်ခေါက် လာတဲ့အခါမှ ယူသွားမယ်” ဟု ပြောလိုက်သည်။
ကျန်းကျဲ့က “ကောင်းပြီ၊ ငါတို့ အဝတ်အစားအချို့ သွားရွေးကြ မယ်၊ မင်း ပိုက်ဆံ ပေးစရာမလိုဘူး။ မင်းက အခုထိ ပိုက်ဆံ မရှာနိုင်သေးဘူး၊ ငါကတော့ မတူဘူး” ဟု ပြောလိုက်သည်။
ချန်းယန်က အံ့အားသင့်သွားသည်- “ရှင်က ဘာလို့ မတူတာလဲ။ အော်၊ ရှင်က ဆုကြေးရထားတာကိုး”
ကျန်းကျဲ့က ပန်းချီကားများကို သိမ်းဆည်းရင်း “ဆုကြေးတင် မဟုတ်ဘူး၊ ငါ ပန်းချီကားရောင်းပြီးလည်း ပိုက်ဆံရှာနိုင်တယ်” ဟု ပြောလိုက်သည်။
“ရှင်ကလေ။ ဘယ်သူ့ကို ရောင်းတာလဲ” ချန်းယန်က မယုံကြည်ပေ။
ကျန်းကျဲ့က ဤအခွင့်အရေးကို သုံး၍ ပန်းချီကားရောင်းချသည့် ကိစ္စရပ်အချို့ကို ဖော်ထုတ်ခဲ့ရာ နောက်ပိုင်းအတွက် လမ်းခင်းပေးရာ ရောက်သည်။
“သောင်းနဲ့ချီလား” ချန်းယန်သည် ကျန်းကျဲ့ ပန်းချီကားရောင်းချသည့် အကြောင်းအသေးစိတ်ကို ကြားသောအခါ ပို၍ အံ့အားသင့်သွားသည်။ “ရှင့်ပန်းချီကားတွေက ဒီလောက်ဈေးကြီးတာလား။ ကျွန်မရဲ့ ပန်းချီဆရာတောင် ပန်းချီကား မရောင်းနိုင်ဘူး။ နောက်ပြီး ဒီက နာမည်ကြီးပန်းချီဆရာတချို့ရဲ့ လက်ရာတွေကလည်း ယွမ်ထောင်နဲ့ချီပြီးပဲ ရောင်းရတာ”
ကျန်းကျဲ့က “ငါ ပြောပြီးပြီလေ၊ အဲဒါက စုစုပေါင်းဈေးနှုန်းပါ။ ပန်းချီကားတစ်ချပ်ချင်းစီက အဲဒီလောက်ဈေးမကြီးဘူး။ ဒါကို လျှို့ဝှက်ထားနော်၊ ဘယ်သူ့ကိုမှ မပြောနဲ့” ဟု ရှင်းပြသည်။
ချန်းယန်က ကျန်းကျဲ့၏ လက်မောင်းကို ပုတ်လိုက်ကာ - “ကျွန်မတို့ သူငယ်ချင်းတွေ ဖြစ်နေတာတောင်၊ ဒီလို ကောင်းတဲ့သတင်းကို ရှင် အခုမှ ပြောပြတာလား” ဤသတင်းကို ကြားရသောအခါ ကျန်းကျဲ့အတွက် စိတ်ရင်းအမှန်ဖြင့် ပျော်ရွှင်မိသည်။
“မူလကတော့ အဝတ်အစားဝယ်ဖို့အတွက် ကိုယ့်ပိုက်ဆံနဲ့ ဝယ်မယ်လို့ စဉ်းစားထားတာ။ အခုတော့ မလိုတော့ဘူး”
ကျန်းကျဲ့က “ဒီပုံတူပန်းချီကားတွေ ရောင်းရရင် မင်းကို တကယ် ဆုကြေးပေးမှာပါ” ဟု ပြောလိုက်သည်။
ချန်းယန်က ချက်ချင်းပင် တားသည်- “အို၊ မဖြစ်ပါဘူး။ ကျွန်မရဲ့ ပုံတူပန်းချီကားတွေကို ရောင်းလို့မရဘူး။ ရှင် တစ်ယောက်တည်းပဲ ကြည့်ရမယ်”
ကျန်းကျဲ့က “စိတ်ချပါ။ ငါ ပန်းချီကားတွေမှာ ပြောင်းလဲမှုတွေ လုပ်ထားတယ်။ မော်ဒယ်က ဘယ်သူလဲဆိုတာ သူတို့ သိမှာ မဟုတ်ဘူး” ဟု ပြောလိုက်သည်။
“ဒါတောင် မရဘူး”
“မင်း ဈေးဝယ်မသွားတော့ဘူးလား”
“သွားမယ်”
နှစ်ယောက်သား ပန်းချီခန်းမှ ထွက်ပြီး အနီးနားရှိ စီးပွားရေးဆိုင်များသို့ လျှောက်သွားကာ ရာသီအလိုက် အဝတ်အစားများ ရွေးချယ်ကြသည်။
ကျန်းကျဲ့၏ လက်ရှိအဝတ်အစားများက မိခင်က ဝယ်ပေးထားခြင်းဖြစ်ပြီး ပိုက်ဆံချွေတာခြင်း ကို အဓိကထားသောကြောင့် နှစ်အနည်းငယ်ကြာအောင် အသစ်လဲခြင်း မရှိပေ။ ယခုတွင် သူ့ လက်ထဲ၌ ပိုက်ဆံရှိသောကြောင့် မိမိကိုယ်ကို မညှာတာတော့ပေ။
နှစ်ယောက်သား ဈေးဝယ်ထွက်ရသည်မှာ အရင်ကထက် အများကြီး စိတ်အပန်းဖြေရသည်။
ချန်းယန်သည် သူမ ကြိုက်နှစ်သက်သော အဝတ်အစားများကို မြင်သောအခါ ကျန်းကျဲ့၏ အကြံဥာဏ်ကို မေးပြီးမှ စမ်းဝတ်သည်။ သူမသည် သက်တောင့်သက်သာအဝတ် တစ်စုံနှင့် လိုက်ဖက်သော ဖိနပ်များကို ရွေးချယ်ပြီးနောက် ကျန်းကျဲ့အတွက်လည်း အဝတ်အစားများ ရွေးချယ်ပေးသည်။
ကျန်းကျဲ့သည် မိမိအတွက် အဝတ်အစားရွေးချယ်ရာတွင် အမှတ်တံဆိပ်ကို မကြည့်ဘဲ သက်သောင့်သက်သာဖြစ်မှုကိုသာ အာရုံစိုက်သည်။
လူများသည် အဝတ်အစားကို ဝတ်သောအခါ အဝတ်အစားက လူ၏ အားသာချက်များကို ပေါ်လွင်စေရမည်။
ကျန်းကျဲ့သည် အဝတ်အစားနှစ်စုံနှင့် ဖိနပ်များကို ရွေးချယ်ပြီးနောက် အသက်လတ်ပိုင်းအရွယ် များအတွက် အဝတ်အစားများကို ထပ်ကြည့်သည်။
သူသည် မိဘနှစ်ဦး၏ အဝတ်အစားများကိုလည်း နှစ်အနည်းငယ်ကြာအောင် မလဲရသေးသည်ကို သိသောကြောင့် ကျေးဇူးဆပ်ချင်မိ သည်။
ချန်းယန်သည် သူက မိဘများအတွက် ရာသီအလိုက် အဝတ်အစားများ ရွေးချယ်ပေးနေသည်ကို သိသောအခါ ချီးကျူးလိုက်သည်- “ကြည့်ရတာ ရှင်က မိဘကို ရိုသေတဲ့ သားကောင်းပဲ”
ကျန်းကျဲ့က ရိုးသားစွာပင် “ငါက ဘယ်လိုကြည့်ကြည့် သားကောင်းပဲ မဟုတ်ဘူးလား။ မင်းလည်း မင်းရဲ့မိဘတွေအတွက် အဝတ်အစား ဝယ်ပေးမလား” ဟု ပြောလိုက်သည်။
ချန်းယန်သည် သူ၏ စကားကြောင့် စိတ်ပါလာပြီး သူ့မိဘများအတွက် အဝတ်အချို့ ဝယ်ပေးချင်သော်လည်း လက်ထဲရှိ ပိုက်ဆံက မလုံလောက်ပေ။
အဝတ်ဆိုင်မှ ထွက်လာမှ ကျန်းကျဲ့ကို “ဒီအဝတ်အစားတွေ ယူသွားရင်တောင် ကျွန်မ ရှင်းပြဖို့ ခက်နေပြီ၊ နောက်တစ်ခါမှ ဝယ်တော့မယ်” ဟု ပြောလိုက်သည်။
“ကြည့်ပါလား၊ ဒါက ငွေရေးကြေးရေး ပြဿနာပဲ” ကျန်းကျဲ့က ဤအခွင့်အရေးကောင်း ဟု ယူဆကာ - “ငါ့ရဲ့ မော်ဒယ်လုပ်ပေးရင် ငါ ဆုကြေးပေးမယ်။ မင်းလည်း ကိုယ်ပိုင်ဝင်ငွေကို အကြောင်းပြချက် မပေးဘဲ သုံးလို့ရတာပေါ့”
ချန်းယန်က စတင်တွေဝေလာသည်- “ပန်းချီကားဝယ်တဲ့သူတွေက ကျွန်မရဲ့ ပုံတူကို... ”
ကျန်းကျဲ့က စိတ်ရှည်လက်ရှည် ရှင်းပြသည်- “သူတို့က မော်ဒယ်က မင်းဆိုတာ ဘယ်တော့မှ သိမှာမဟုတ်ဘူး။ မင်း ဒီလို စဉ်းစားလို့ရတယ်၊ ပန်းချီထဲက လူက မင်းမဟုတ်ဘူး၊ ငါ ဖန်တီးထားတဲ့ ဇာတ်ကောင်ပဲ။
မင်း မော်ဒယ်ပညာရပ်ကို ဖြေဖို့ စဉ်းစားနေတာ မဟုတ်လား။ လူတွေကို မတွေ့ဘဲနဲ့တော့ လျှောက်လမ်းပေါ်လည်း တက်မရ၊ မဂ္ဂဇင်းမှာလည်း ပုံရိုက်လို့မရဘူးလေ”
ချန်းယန်က တိတ်ဆိတ်နေသည်။
ကျန်းကျဲ့က ဤကိစ္စကို နောက်ထပ်အကြိမ်အနည်းငယ် ဖျောင်းဖျရဦးမည်ဟု နားလည်ထားသော်လည်း အချိန်အကြာကြီး ယူရမည် မဟုတ်ဟု ခန့်မှန်းမိသည်။
နောက်တစ်နေ့ နေ့လယ်ပိုင်းတွင် ကျန်းကျဲ့သည် သင်တန်းသို့ ရောက်လာပြီး သင်တန်းရှိ ကျောင်းသားများက ချင်းဟွာအနုပညာကောလိပ် ၏ စာမေးပွဲအကြောင်း ဆွေးနွေးနေကြသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
အချို့ကျောင်းသားများက အခြားကျောင်းများကလည်း ဤကဲ့သို့သော မေးခွန်းများကို ထုတ်လာမည်လားဟု တစ်ယောက်နှင့်တစ်ယောက် လျှို့ဝှက်စွာ ခန့်မှန်းနေကြသည်။
ကျန်းကျဲ့က သူ ဖြေဆိုချင်သည့် ကျောင်းများက ဤကဲ့သို့သော မေးခွန်းများ ထုတ်တော့မည် မဟုတ်ဟု အလွန်ယုံကြည်သည်။ ထပ်မံပြောင်းလဲမှုရှိလျှင်လည်း နောင်နှစ်မှ ဖြစ်လိမ့်မည်။
ချင်းဟွာအနုပညာကောလိပ် ၏ မေးခွန်းများက ကျောင်းသားများကို တုန်လှုပ်စေသလို အနုပညာစာမေးပွဲကို လမ်းညွှန်ပေးသည့် ဆရာများကိုလည်း ထိခိုက်စေသည်။
ယနေ့နံနက်ပိုင်းတွင် ကျန်းကျဲ့သည် ဆရာယင်ကို ဖုန်းဆက်လိုက်သည်။ ဆရာယင်လည်း ဤမေးခွန်းများနှင့် ပတ်သက်၍ ခံစားချက်များစွာ ရှိနေသည်။
အတန်းစပြီးနောက် သင်တန်းမှ ကုန်ပစ္စည်းဒီဇိုင်းသင်ခန်းစာကို သင်ကြားပေးသည့် ဆရာကလည်း ချင်းဟွာ၏ မေးခွန်းများကို နမူနာအဖြစ် သုံးပြီး ထိုကဲ့သို့သော မေးခွန်းများကို မည်သို့ဖြေဆိုရမည်ကို ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာပေး သည်။
ကျန်းကျဲ့က ဤခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာမှုတွင် ကိုယ်ပိုင်အမြင်များ ပါဝင်သည်ဟု ထင်သည်။ အနုပညာကောလိပ် က ရှင်းလင်းချက် မပေးသရွေ့ အမျိုးမျိုးသော ခန့်မှန်းချက်များ ပေါ်လာနိုင်သည်ဟု ဆိုနိုင်သည်။
ယနေ့ ဒီဇိုင်းလေ့ကျင့်ခန်းတွင် ဆရာက ကျောင်းသားများအား တီထွင်ဖန်တီးနိုင်စွမ်းကို ပေါ်လွင်စေရန် ပြောလေ သည်။
ကျန်းကျဲ့သည် MP3 ဒီဇိုင်းပုံ တစ်ခုကို လျင်မြန်စွာ ပြီးစီးအောင် ဆွဲလိုက်သည်။
သူသည် အနာဂတ်၏ နာမည်ကြီး ဒီဇိုင်းများကို မသုံးခဲ့ပေ။ ဤသည်မှာ လေ့ကျင့်ခန်းဖြစ်ပြီး အလွန်ကောင်းမွန်သော တီထွင်ဖန်တီးနိုင်စွမ်းကို ပြသရန် မလိုအပ်ပေ။
သို့သော်လည်း ယခုအချိန်တွင် ဈေးကွက်၌ တွေ့ရသည့် ပစ္စည်းများနှင့် စိတ်ကူးဒီဇိုင်းများက နောင်နှစ်နှစ်ဆယ်အတွင်း နာမည်ကြီး နမူနာအမျိုးမျိုးနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက ခေတ်နောက်ကျနေသည်။
ထို့ကြောင့် ဆရာက ကျန်းကျဲ့၏ ဒီဇိုင်းတီထွင်ဖန်တီးနိုင်စွမ်းကို အလွန်ချီးကျူးသည်။
သင်တန်းဆင်းသောအခါ ကျန်းကျဲ့နှင့် ချန်းယန်တို့သည် အတူတူ ပန်းချီခန်းမှ ထွက်လာသည်။
ခွေးလေးက ဘယ်ကနေ ထွက်လာသည် မသိဘဲ သူတို့နောက်သို့ လိုက်လာပြီး လမ်းတစ်ဝက်ခန့်တွင် ရပ်သွားသည်။
ကျန်းကျဲ့က ခွေးလေးအား လက်ဝေ့ယမ်းပြီး ပြန်သွားရန် အချက်ပြသည်။
ခွေးလေးက ထွက်မသွားချင်ဘဲ ရပ်နေ သည်။
“ကျန်းကျဲ့၊ ကျွန်မ မော်ဒယ်မေဂျာ ပဲ အောင်မယ်လို့ ထင်တယ်” ချန်းယန်က အနည်းငယ် စိတ်ဓာတ်ကျနေသည်။
“ဘာဖြစ်လို့လဲ၊ ဒီပညာရပ်နှစ်ခုလုံးကို ဖြေလို့ရတယ်၊ မင်း ယုံကြည်မှုမရှိဘူးလား” ကျန်းကျဲ့က ပင်းဟိုင်တက္ကသိုလ်နှင့် အနုပညာကောလိပ် တို့တွင် အဝတ်အစားနှင့် မော်ဒယ်မေဂျာ နှစ်ခုလုံး ရှိသည်ကို သိသည်။
“အကြိမ်အနည်းငယ် စာမေးပွဲဖြေပြီးမှ အနုပညာစာမေးပွဲရဲ့ အခက်အခဲကို ကျွန်မသိလာတယ်။ ရှင် သတိမထားမိဘူးလား၊ အရင်နှစ်တွေက ကျောင်းသားဟောင်းတွေ ပိုများလာတယ်” ချန်းယန်က သူ့တွေ့ရှိချက်ကို ပြောပြသည်။
ကျန်းကျဲ့ကပြုံး လိုက်သည်- “ငါ သတိထားမိပါတယ်။ စာမေးပွဲစစ်ဆေးရေးဌာနကို သွားတိုင်း မတူညီတဲ့ အသက်အရွယ်ရှိတဲ့ ကျောင်းသားဟောင်းတွေကို မြင်ရတယ်။ ကျောင်းသားဟောင်းတွေထဲမှာ အရည်အချင်းရှိတဲ့သူတွေ ရှိပေမဲ့လည်း အားလုံးက ကောင်းကောင်းဆွဲတတ်ကြတာ မဟုတ်ဘူး”
ချန်းယန်က “ကျွန်မ တစ်ခါတုန်းက ကျောင်းသားဟောင်းတစ်ယောက်ကို တွေ့လိုက်တယ်။ သူက ရေဆေးကို ခြစ်ဓားနဲ့ပဲ ပန်းချီဆွဲတယ်။ အရမ်းလှ တယ်” ဟု ပြောလိုက်သည်။
ကျန်းကျဲ့က “ဒီလို စာမေးပွဲစာရွက်က အမှတ်များများရနိုင်သလို ကျရှုံးနိုင်တယ်။ မင်းကို မထိခိုက်စေပါဘူး” ဟု ပြောလိုက်သည်။
ချန်းယန်သည် ဘာကြောင့်မှန်း မသိဘဲ ရင်ဖွင့်ချင်လာသည်- “ကျွန်မရဲ့ ယဉ်ကျေးမှုဘာသာရပ်တွေက မကောင်းဘူး။ အရင်က စာမေးပွဲမှာ အမှတ် ၂၈၀ လောက်ပဲ ရတယ်။
ကြားထဲမှာ ၂ လ ၃ လလောက် ရပ်ထားတော့ ပြန်ကြိုးစားလည်း အမှတ် ၃၀၀ လောက်ပဲ ရမယ်ထင်တယ်။
မော်ဒယ်ပညာရပ်ကတော့ ရုပ်ရည်ကို အဓိကထားပြီး ကျွန်မအတွက် အားသာချက်ရှိတယ်။ ဒါကြောင့် အဝတ်အစားဒီဇိုင်းအောင်ရင်တော့ အရမ်းကောင်းတာပေါ့ ။ အဆင့်နိမ့်တဲ့ ကျောင်းကို ကျွန်မ မသွားချင် ဘူး”
ကျန်းကျဲ့က မည်သို့ နှစ်သိမ့်ရမည်ကို မသိပေ။ ဖြစ်နိုင်သည်မှာ မိန်းမလှလေး များ၏ ရလဒ်များက မကောင်းကြပေ။ ထိုပညာတတ် မိန်းမလှလေး များ၏ အများစုမှာ အရင်ကတည်းက ပညာတတ်များဖြစ်ပြီးမှ မိမိကိုယ်ကို လှပသည့် ပညာတတ်အဖြစ် ပုံဖော်ကြခြင်းဖြစ်သည်။
သူက ချန်းယန်၏ စိတ်ခံစားချက်ပြောင်းလဲမှုမှာ သင်တန်းကျောင်းပြီးဆုံးတော့မည်ဖြစ်၍ ပေါင်းစပ်စာမေးပွဲက ပို၍နီးကပ်လာသောကြောင့် ဖြစ်နိုင်သည်ဟု ခန့်မှန်းမိသည်။