မတ်လအတွက် ဆုကြေးများ
Vol. 3 Ch. 36
ရက်သတ္တပတ်များ ကုန်လွန်သွားပြီး ကျန်းကျဲ့သည် စနစ်မှ မတ်လအတွက် ဆုကြေးရှင်းတမ်းကို ရရှိလေ သည်။
ရှင်းလင်းရန်ကို နှိပ်လိုက်သောအခါ စနစ်က အကဲဖြတ်ချက်ကို လျင်မြန်စွာ ပေးသည်။
ကစားသမားသည် ဤလအတွက် သင်ယူမှုစုဆောင်းမှုတွင် “ကောင်းမွန်သော” အဆင့်သို့ ရောက်ရှိခဲ့ရာ ဆုကြေး ယွမ် ၅၀,၀၀၀ ရရှိသည်။
ကစားသမားသည် ဆုလာဘ်များရရှိရန် နည်းလမ်းကို ရွေးချယ်နိုင်သည်။
စနစ်က ဖော်ပြထားသည့် နည်းလမ်းများတွင် ဘာမှမပြောင်းလဲပေ- စတော့ရှယ်ယာများ၊ ထီ၊ စီးပွားရေးအခွင့်အလမ်းများ၊ ပန်းချီကားရောင်းချခြင်း။
ကျန်းကျဲ့သည် ယခင်ကအတိုင်းပင် ပန်းချီကားရောင်းချခြင်းကို ရွေးချယ်လိုက်သည်။
စနစ်က သတိပေးချက် - ပိုင်ရှင် အနေဖြင့် စိတ်ရှည်ရှည် စောင့်ဆိုင်းပေးပါ ။
ဟာ၊ ဒါ ဘာဖြစ်တာလဲ။
ကျန်းကျဲ့သည် ယခုတစ်ကြိမ်၏ သတိပေးချက်က အရင်ကနှင့် မတူသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
အရင်ဆုလာဘ်များက အခွင့်အလမ်းကို မည်သို့ ရယူရမည်ကို ပြောပြခဲ့သည်။ ယခုတစ်ကြိမ်တွင် အိမ်၌ စောင့်ရုံဖြင့် ရနိုင်သည်လား။
စနစ်က နောက်ထပ်သတိပေးချက် မပေးတော့ရာ သူသည် အခြေအနေများကို ပြန်လည်သုံးသပ်နေ သည်။ သို့သော် ထူးခြားသည့်အရာ ဘာတစ်ခုမျှ မတွေ့ရပေ။
ဤတစ်ကြိမ်တွင် ဆုလာဘ်သည် ယွမ် ၅၀,၀၀၀ အထိ တိုးလာခြင်းမှာ ဆက်တိုက်သင်ယူမှုများ၊ စာမေးပွဲများနှင့် ဖန်တီးမှုများကြောင့် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။
ဤတိုးတက်မှုနှုန်းဖြင့် သူ၏ ပန်းတိုင်သည် မကြာမီ ပြည့်လာနိုင်မည်ဖြစ်သည်။
ဧပြီလ ၁ ရက်နေ့ နံနက်ပိုင်းတွင် ကျန်းကျဲ့သည် အိမ်၌ စာကျက်နေသည်။
ဖုန်းမြည်သံက သူ့ကို စာကျက်ခြင်းမှ အနှောင့်အယှက်ပေးနေ သည်။
သူ ဖုန်းကို ကိုင်ကြည့်လိုက်သောအခါ နံပါတ်က ရင်းနှီးသည်ဟု ခံစားရပြီး မကြာမီပင် သူ သတိရသွားသည်၊ ဤနံပါတ်က ရှင်းယွဲ့ပန်းချီပြခန်းမှ ဝမ်ကျန်း၏ နံပါတ် ဖြစ်သည်။ အရင်က ဆုလာဘ်တစ်ကြိမ်တွင် သူမသည် နိုင်ငံခြားပန်းချီပြခန်းအတွက် ဆက်သွယ်ပေးသူအဖြစ် လုပ်ဆောင်ခဲ့သည်။
ထိုအချိန်မှစ၍ ဆက်သွယ်မှုမရှိတော့ရာ ဖုန်းနံပါတ်ကိုလည်း မှတ်မထားခဲ့ပေ။
သူသည် မတ်လအတွက် ရရှိထားသည့် ဆုကြေးနှင့် ဆက်စပ်၍ စဉ်းစားကြည့်မိသည်။
လက်ခံသည့် ခလုတ်ကို နှိပ်လိုက်သောအခါ မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်း ဝမ်ကျန်း၏ အသံကို ကြားလိုက်ရသည်။
“မစ္စတာကျန်း ၊ မင်္ဂလာပါ။ အခု ရှင့်ကို ဖုန်းခေါ်တာ အနှောင့်အယှက် ဖြစ်သွားလား”
“မန်နေဂျာ ဝမ်၊ မင်္ဂလာပါ။ ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး၊ အဆင်ပြေပါတယ်။ မင်းကိစ္စရှိလို့လား ”
ဝမ်ကျန်း၏ အသံတွင် ပျော်ရွှင်သော ခံစားချက်များ ပါဝင်နေသည်- “ရှင့်လက်ရာတွေကို နိုင်ငံခြားမှာ ဈေးကြီးကြီးနဲ့ ရောင်းရတယ်။ ရှင်က ဥရောပ-တရုတ် ဒီဇိုင်းပြိုင်ပွဲမှာလည်း ဆုရခဲ့တယ်။ ဂုဏ်ပြု ပါတယ်”
ဈေးကြီးကြီးနဲ့ ရောင်းရတယ် ဟုတ်လား။ ငါ ဘာလို့ မသိရတာလဲ။ ကျန်းကျဲ့သည် စဉ်းစားရင်း ပြန်ဖြေသည်- “မင်းတို့က သတင်းပိုသိတာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ဈေးကြီးကြီးနဲ့ ရောင်းရတဲ့ ကိစ္စကိုတော့ ကျွန်တော် တကယ်မသိလိုက်ဘူး”
“ ပန်းချီကားဝယ်ရတာ ကြိုက်တဲ့ သူငယ်ချင်းအချို့လည်း ဒီအကြောင်းကို သိနေပါပြီ။ ဒီနေ့ ရှင့်ကို ဖုန်းခေါ်တာကလည်း ရှင့်လက်ရာနဲ့ ပတ်သက်လို့ပါပဲ”
“ပြောပါ”
“ကျွန်မရဲ့ အဓိကဖောက်သည်တစ်ဦး၊ ကျွန်မရဲ့ သူငယ်ချင်းလည်းဖြစ်တယ့် သူက ရှင့်လက်ရာကို နိုင်ငံခြားမှာတွေ့ပြီး အရမ်းသဘောကျသွား တယ်။ သူက ပန်းချီဆရာနဲ့ ကိုယ်တိုင်တွေ့ပြီး လက်ရာတစ်ပုံကို မှာယူချင်နေ တာ ။ ရှင် ဆွဲပေးချင် လား”
ကျန်းကျဲ့က “ဘယ်လိုလက်ရာမျိုး မှာယူချင်တာလဲ” ဟု မေးသည်။
ဝမ်ကျန်းက “ကျွန်မရဲ့ ဖောက်သည်အတွက် ပုံတူပန်းချီ ဆွဲပေးဖို့ပါ” ဟု ပြန်ဖြေသည်။
ကျန်းကျဲ့က အလွန်အမင်း အာမ မခံ သေးပေ- “အခုတော့ ပုံကြမ်းနဲ့ ရေရောင်ပုံတူပန်းချီကို ကျွန်တော် ဆွဲပေးနိုင် တယ်။ တခြားပန်းချီအမျိုးအစားတွေတော့ ကျွန်တော် မသေချာဘူး”
ဝမ်ကျန်းက “ကျွန်မ သူငယ်ချင်းက ရှင့်ရဲ့ ရေဆေး ပုံတူပန်းချီကို တွေ့ပြီးတော့မှ မှာယူချင်တဲ့ စိတ်ကူးရတာပါ။ စတီဗ်ဟန့်ခ်စ်ရဲ့ ပန်းချီပုံစံကို တုပဆွဲထားတဲ့ လက်ရာပါ” ဟု ပြောလိုက်သည်။
ကျန်းကျဲ့ နားလည်သွားသည်။ စမစ်ဘက်က ရောင်းချလိုက်သည့် လက်ရာများ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။
“ရှင် သဘောတူရင် ကျွန်မ သူငယ်ချင်းကို ချိန်းဆိုပြီး ကျွန်မတို့ တွေ့ကြမယ်”
“ကောင်းပါပြီ၊ နေရာချိန်းလိုက်ပါ”
ဝမ်ကျန်းက တွေ့ဆုံမည့်နေရာကို ဖန်းဟိုင်ဟိုတယ်၏ တတိယထပ် လက်ဖက်ရည်ခန်းတွင် ချိန်းလိုက်သည်။
ကျန်းကျဲ့သည် ချိန်းဆိုထားသည့် အချိန်အတိုင်း ဖန်းဟိုင်ဟိုတယ်သို့ ရောက်လာသည်။
ဤသည်မှာ ရှေးဟောင်းဟိုတယ်တစ်ခု ဖြစ်သည်။ ကမ်းရိုးတန်းနှင့် နီးသဖြင့် လေးထပ်သာရှိသော်လည်း နာမည်ကောင်းကို ဆက်လက်ထိန်းသိမ်းထားသည်။
သူသည် ဝမ်ကျန်းကို အရင်ဖုန်းဆက်လိုက်သည်။
တံခါးစောင့်က သူ့အထောက်အထားကို စစ်ဆေးပြီးနောက် သူ့ကို တတိယထပ်ရှိ လက်ဖက်ရည်ခန်းသို့ လမ်းညွှန်ပေးသည်။
ကျန်းကျဲ့သည် ဤဟိုတယ်သို့ ပထမဆုံးအကြိမ် ရောက်ခြင်း ဖြစ်သည်။
ဤဟိုတယ်တွင် တည်းခိုရန် အခန်းများ မရှိပေ။ အပြင်ပန်းက ရှေးဟောင်းပုံစံဖြစ်သော်လည်း အတွင်းပိုင်းက ခမ်းနားသည်။ အကြိမ်အနည်းငယ် ပြန်လည်မွမ်းမံပြီးနောက် တရုတ်နှင့် အနောက်တိုင်းပုံစံ ပေါင်းစပ်ထားသော ပုံစံကို အမြဲတမ်း ထိန်းသိမ်းထားသည်ဟု ကြားသိရသည်။
ဝန်ထမ်းက တံခါးဖွင့်ပေးသောအခါ ကျန်းကျဲ့ ဝင်သွားသည်။ ဝမ်ကျန်းနှင့် သူမ၏ လက်ထောက်တို့ ထကာ ကြိုဆိုနေကြသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
“မစ္စတာကျန်း ၊ ပြန်တွေ့ကြပြန်ပြီနော် ” ဝမ်ကျန်းက ခင်မင်ရင်းနှီးစွာဖြင့် ကျန်းကျဲ့နှင့် လက်ဆွဲနှုတ်ဆက်သည် - “ရှင် ဒီကို လာရတာ ပင်ပန်းသွားပြီ”
ကျန်းကျဲ့က “ပင်ပန်းတာ မဟုတ်ပါဘူး။ ကျွန်တော့်လက်ရာတွေကို မင်းက ကူညီပေးခဲ့တာဆိုတော့ ကျွန်တော်ကသာ ကျေးဇူးတင်သင့်တာပါ” ဟု ပြောလိုက်သည်။
ဝမ်ကျန်းက ကျန်းကျဲ့ကို ထိုင်ရန် ဖိတ်ခေါ်ပြီး လက်ထောက်က လက်ဖက်ရည် ငှဲ့ပေးသည်။
ကျန်းကျဲ့က လက်ထောက်အား ကျေးဇူးတင်စကား ပြောပြီးနောက် ဝမ်ကျန်းကို ကြည့်လိုက်ရင်း - “မန်နေဂျာ ဝမ်၊ ဒီဖောက်သည်ရဲ့ တောင်းဆိုချက်တွေက ဘာတွေလဲ၊ ကျွန်တော့်ကို အရင်ပြောပြပါဦး။ ကျွန်တော် ကြိုသိထားရတာပေါ့။ မဆွဲ ဖြစ် ရင်လည်း မင်းကို အချိန်မကုန်စေချင်ဘူး ”
“ဟေး၊ ရှင်က တည်ငြိမ်နေသေးတယ်ပေါ့ ။” ဝမ်ကျန်းက ပြုံး ပြီး “ရှင် မမေးရင်လည်း ကျွန်မက အရင် ပြောပြမလို့ပါ။
ကျွန်မရဲ့ ဒီဖောက်သည်က ချမ်းသာကြွယ်ဝပြီး ငယ်စဉ်ကတည်းက အောင်မြင်ခဲ့သူပါ။ နိုင်ငံခြားမှာ ပညာသင်ခဲ့ဖူးပြီး အလုပ်ကို လျင်လျင်မြန်မြန် လုပ်တတ်တယ်။ ဒါကြောင့် ခဏနေ စကားပြော တဲ့အခါ သူ့စကားလုံးအချို့က မသင့်လျော်ရင် နားလည်ပေးပါ။ ရှင်က ဘာကိုမှ မကျေနပ်ရင် ကျွန်မရဲ့ မျက်နှာကို ထောက်ထားပေးပါ။ တကယ်လို့ အဆင်မပြေ ရင်တော့ ကျွန်မတို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း ဆွေးနွေးကြမယ်၊ ကျွန်မက ရှင့်ကို အကြံ ပေးပါ့မယ်”
ကျန်းကျဲ့က ဤဖောက်သည်သည် ပြောရဆို ရခက်ခဲသူ ဖြစ်နိုင်သည်ဟု တွေးလိုက်ကာ - “စိတ်ချပါ၊ မင်းကို ခက်ခဲအောင် မလုပ်ပါဘူး”
ဒီလိုပဲ ပြောလိုက်ရပေမဲ့ တကယ်လို့ တစ်ဖက်လူက တကယ်ပဲ ဆက်ဆံရခက်နေရင်တော့ သူက မဆွဲပေး နိုင်ပေ။ စနစ်ကလည်း ထိုကဲ့သို့သော မရရှိနိုင်သည့် ဆုလာဘ်မျိုး ပေးမည်မဟုတ်ဟု သူ ယုံကြည်သည်။
“မန်နေဂျာ ဝမ်၊ မင်းဖောက်သည်က ကျွန်တော့်ပန်းချီကို ဘယ်လိုတွေ့တာလဲ။ ကျွန်တော်က လူသစ်တစ်ယောက်ပဲလေ ။ ဘာလို့ ကျွန်တော့်ကို လာမှာတာလဲ”
ဝမ်ကျန်း၏ စကားက နှေးသွားသည် - “ကျွန်မရဲ့ ဒီဖောက်သည်က နိုင်ငံခြားကို မကြာခဏ သွားနေကြပါ ။ သူ့သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်က လက်ရာအသစ်တစ်ခုကို ထုတ်ကြွား ခဲ့တယ်။
ကျွန်မရဲ့ ဖောက်သည်က အဲဒါကို တွေ့ပြီး သဘောကျသွားတော့ ပန်းချီပြခန်းကို သွားပြီး စုံစမ်းတယ်။ ဒါပေမဲ့ ပန်းချီပြခန်းက ရှင့်လက်ရာတွေ အားလုံး ရောင်းပြီးသွားပြီလို့ ပြောတယ်။ ဝယ်ချင်ရင် မှာယူရမယ်လို့ ပြောတယ်။ ပန်းချီပြခန်းက ဖောက်သည်တွေကို ပန်းချီဆရာနဲ့ တိုက်ရိုက် ဆက်သွယ်တာကို မကြိုက်ကြ ဘူး။
ကျွန်မရဲ့ ဖောက်သည်က နည်းလမ်းအမျိုးမျိုးနဲ့ စုံစမ်းတယ်။
ကံကောင်းစွာနဲ့ပဲ၊ ကျွန်မ အချက်အလက်တွေကို မြင်လိုက်တာနဲ့ အဲဒါက ရှင့်လက်ရာဆိုတာကို ချက်ချင်း သိလိုက်ရတယ်။ တကယ်ဆိုရင်တော့ ကျွန်မ ဒီလိုမျိုး မလုပ်သင့်ပေမဲ့ ဒီဖောက်သည်က ကျွန်မအတွက် အရမ်းအရေးကြီးလွန်းလို့ သူ့ရဲ့ စိတ်ကူးကို ကျွန်မ ကူညီ ပေးတာပါ ။
မစ္စတာကျန်း၊ သူ ဘယ်လောက်ခက်ခဲတဲ့ တောင်းဆိုချက်တွေ တောင်းသည်ဖြစ်စေ၊ အဆင်ပြေခဲ့ ရင် ကျွန်မ အခကြေးငွေ လုံးဝ မယူပါဘူး။ ဆုကြေးအားလုံးက ရှင့်အပိုင်ပါပဲ ၊ ရှင် ဘယ်လိုထင်လဲ”
ကျန်းကျဲ့က “ကျွန်တော် တတ်နိုင်သလောက် ကြိုးစားပါ့မယ်” ဟု ပြောလိုက်သည်။
နှစ်ယောက်သား စကားပြောနေစဉ် ဝမ်ကျန်း၏ ဖုန်းမြည်လာသည်။
သူမက ဖုန်းနံပါတ်ကို ကြည့်ပြီး ချက်ချင်းပင် ထကာ ဖုန်းကို ကိုင်လိုက်သည်။
“မစ္စ နင်၊ ရောက်တော့မှာလား... ကောင်းပါပြီ၊ ကျွန်မ ဟိုတယ်တံခါးမှာ စောင့်နေပါ့မယ်” သူမက ဖုန်းချလိုက်ပြီးနောက် လှည့်ကာ “မစ္စတာကျန်း ခဏထိုင်နေပါ၊ ကျွန်မ သွားကြိုလိုက်ဦးမယ်” ဟု ပြောလိုက်သည်။
ဝမ်ကျန်းက အမြန် ထွက်သွားသောအခါ သူမ၏ လက်ထောက်က “မစ္စတာကျန်း ၊ ရှင်က တခြားပန်းချီဆရာတွေနဲ့ မတူဘူး” ဟု ပြောလိုက်သည်။
ကျန်းကျဲ့က “ဘာလို့ မင်း အဲဒီလို ပြောရတာလဲ” ဟု မေးသည်။
လက်ထောက်က “ကျွန်မ ပန်းချီပြခန်းမှာ ၂ နှစ်နီးပါး အလုပ်လုပ်ခဲ့တယ်။ တခြားပန်းချီဆရာတွေက ဒီလိုအခွင့်အရေးမျိုး ရဖို့ ခဲယဉ်းတယ်။ ဖောက်သည်ကိုယ်တိုင် လာပြီး ရှာတာဆိုရင် ပိုလို့တောင် မရှိဘူး” ဟု ရှင်းပြသည်။
ကျန်းကျဲ့က “ဖြစ်နိုင်တာက ကျွန်တော် ကံကောင်းတာပေါ့” ဟု ပြောလိုက်သည်။
လက်ထောက်က “ကံက တကယ်အရေးကြီးတယ်။ မဟုတ်ရင် ဖောက်သည်က ဘာလို့ ရှင့်ကိုပဲ အထူးတလည် ရှာခိုင်းရမှာလဲ” ဟု ပြောလိုက်သည်။
ကျန်းကျဲ့သည် ဤချီးမွမ်းစကားများကို အလေးအနက်မထားပေ။
လက်ဖက်ရည်ခန်း၏ တံခါးကို ပြန်ဖွင့်လိုက်သောအခါ ဝမ်ကျန်းက ခင်မင်ရင်းနှီးစွာဖြင့် “မစ္စ နင်၊ ကြွပါ” ဟု ဧည့်ခံသည်။
ကျန်းကျဲ့နှင့် လက်ထောက်တို့သည် အသံကြားသောအခါ ထကာ ကြိုဆိုကြသည်။
ဒေါက်မြင့်ဖိနပ်သံ တတောက်တောက်နှင့်အတူ အမျိုးသမီးတစ်ဦးက လက်ဖက်ရည်ခန်းထဲသို့ ဝင်လာပြီး ဝမ်ကျန်းက နောက်မှ လိုက်လာသည်။
ရှေ့မှ လျှောက်လာသည့် အမျိုးသမီးသည် ပြောင်းဖူးပန်းပြာရောင် အမျိုးသမီးဝတ်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ဆံပင်ရှည်က ပုခုံးပေါ်တွင် တွဲကျနေကာ ခန္ဓာကိုယ်အချိုးအစား က လှပသည်။
ကျန်းကျဲ့သည် ယဉ်ကျေးမှုမပျက် ကြည့်နေသည်။
အမျိုးသမီးသည် မျက်မှန်တပ်ထားပြီး ဘဲဥပုံမျက်နှာက ပြည့်စုံဖြူဖွေးကာ မျက်နှာသွင်ပြင်များက ညီညာလှ သည်။ တည်ကြည်သော အလှတရား တစ်ခုပင်။
တစ်စုံတစ်ဦးကို အချိန်ကြာကြာ စိုက်ကြည့်ရန် မသင့်လျော်သောကြောင့် အသေးစိတ်အချက်အလက်များကို ပို၍ မကြည့်နိုင်တော့ပေ။
ဝမ်ကျန်းက အချိန်မီ အမျိုးသမီးဘေးတွင် ရပ်ပြီး ကျန်းကျဲ့နှင့် မစ္စ နင်ကို မိတ်ဆက်ပေးသည်။
နှစ်ဦးသား လက်ဆွဲနှုတ်ဆက်ကြသည်။
ကျန်းကျဲ့က မစ္စ နင်သည် တကယ်ပင် အရယ် အပြုံးမရှိဘဲ စကားပြောသည့်အသံကလည်း အလွန်တည်ငြိမ်ပြီး အပြောင်းအလဲမရှိသည်ကို တွေ့ရသည်။
အချို့သူများ ထိုင်နေစဉ် မစ္စ နင်၏ အကြည့်က ကျန်းကျဲ့အပေါ်သို့ တစ်ဖန် ကျရောက်သည်။ မည်သူမျှ သတိမထားမိသည်မှာ သူမ၏ မူလတည်ငြိမ်သော မျက်လုံးများတွင် လှိုင်းထန်မှုတစ်ချက် ဖြတ်ပြေးသွားခဲ့သည်။