အစပြုခြင်း
Vol. 3 Ch. 38
ကျန်းကျဲ့သည် ပန်းချီခန်းသို့ ပြန်ရန် ရည်ရွယ်သော်လည်း ဝမ်ကျန်းက လိုက်ပို့ပေးမည်ဟု အတင်း ပြောလေ သည်။
ဝမ်ကျန်း၏ ကားသည် မော်ဒယ်အဟောင်း ဆန်တာနာ ဖြစ်သည်။
သူမ၏ လက်ထောက်လေးက ကားမောင်းပြီး ပန်းချီခန်းအနီးတွင် ရပ်ပေးသည်။
ဝမ်ကျန်းသည် နောက်ခန်းတွင် ထိုင်ရင်း ကျန်းကျဲ့ လျှောက်သွားသည်ကို ကြည့်ကာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။
လက်ထောက်လေးက ထိုအသံကို ကြားသောအခါ မေးသည်- “မန်နေဂျာ ဝမ်၊ နင် မစ္စ နင်ရဲ့ ကိစ္စကို ကျန်းကျဲ့က မပူးပေါင်းမှာကို စိုးရိမ်နေတာလား”
ဝမ်ကျန်းက “ကျန်းကျဲ့က တည်တည်ငြိမ်ငြိမ်ရှိပေမဲ့လည်း ၁၉ နှစ်ပဲ ရှိသေးတယ်။ လူမှုအသိုင်းအဝိုင်းထဲမှာ ကျင်လည်ဖူးတဲ့ အိုကြီး အိုမ တွေလို မဟုတ်ဘဲ လူငယ်တွေရဲ့ မာနက ရှိနေသေးတယ်။ ထူးဆန်းတာကတော့ မစ္စ နင်က ဒီနေ့ စိတ်မဆိုးဘူး။ ဒီကိစ္စ ပျက်သွားပြီလို့တောင် ငါ ထင်နေခဲ့တာ” ဟု ပြောလိုက်သည်။
လက်ထောက်လေးက “အင်း” ဟု ခေါင်းညိတ်ပြီး သဘောတူသည်။
ဝမ်ကျန်းသည် ကျန်းကျဲ့ ပျောက်ကွယ်သွားသည့်ဘက်သို့ စိုက်ကြည့်နေကာ - “အချို့ကိစ္စတွေက အဲဒီလို ထူးဆန်းနေတတ်တယ်။ ဖြစ်နိုင်တယ်ထင်တဲ့ ကိစ္စက ဖြစ်မလာဘူး။ ဖြစ်မလာဘူးထင်တဲ့ ကိစ္စက ဖြစ်လာတတ်တယ်။ ကျန်းကျဲ့ ကံကောင်းတယ်လို့ပဲ ပြောရမယ်။ တခြားပန်းချီဆရာတွေက ဒီအခွင့်အရေးကို ရရင် အပြေးအလွှား လာကပ်ပြီး ပန်းချီဆွဲခ တိုက်ရိုက် တောင်းမှာ မဟုတ်ဘူး”
လက်ထောက်လေးက သူ၏ စိတ်ကူးကို ပြောလိုက်သည်- “သူက မစ္စ နင်ရဲ့ စွမ်းအားကို မသိလို့ပါ”
ဝမ်ကျန်းသည် ဖုန်းကို ယူကြည့်ပြီး “ဖြစ်နိုင်တာက... မစ္စ နင်က အိုကြီးအိုမ တွေကို အများကြီး တွေ့ဖူးပြီးသားမို့... ဒီလို လူငယ်လေးက သူ့ကို ဆန်းသစ်တယ်လို့ ခံစားရလို့ ဖြစ်နိုင်မှာပေါ့” ဟု ပြောလိုက်သည်။
လက်ထောက်လေး၏ မျက်လုံးများ တောက်ပသွားပြီး နောက်ကြည့်မှန်ကို ကြည့်လိုက်ကာ - “နင် ပြောမှပဲ ကျွန်မ သတိရတော့တယ်။ မစ္စ နင် ဒီနေ့ နည်းနည်း ထူးဆန်းသလိုပဲ။ သူက...”
“လျှောက်မပြောနဲ့” ဝမ်ကျန်းက လက်ထောက်လေး ဘာပြောတော့မည်ကို သူ့အလိုလို သိသဖြင့် ချက်ချင်းပင် မျက်စောင်းထိုးလိုက်ကာ “နင့်စကားတွေကို ဂရုစိုက်ပါ။ ကျန်းကျဲ့က ငါတို့ရဲ့ စာချုပ်စာတမ်းနဲ့ ချုပ်ဆိုထားတဲ့ ပန်းချီဆရာ မဟုတ်ဘူး။ သူ့ရှေ့မှာ အချို့စကားတွေကို မပြောသင့်ဘူး။ မစ္စ နင်ရဲ့ ကိစ္စက အပြင်ကို စကားတစ်လုံးတောင် မပြောရဘူး”
“ဟုတ်ကဲ့၊ ကျွန်မ မှတ်ထားပါ့မယ်” ရုတ်တရက် ဒေါသထွက်သွားသည့် အထက်အရာရှိကြောင့် လက်ထောက်လေး ခေါင်းငုံ့သွားသည်။
“ကားမောင်းတော့”
.........
ကျန်းကျဲ့သည် ပန်းချီခန်းသို့ ပြန်လာနေစဉ် ယနေ့ မစ္စ နင်နှင့် တွေ့ဆုံခြင်းကို ပြန်လည်သုံးသပ်မိသည်။
ယနေ့သည် သူ့ဘဝတွင် ပထမဆုံးအကြိမ် ပန်းချီဆွဲခ တောင်းခံခြင်း ဖြစ်သည်။ အရင်ဘဝက သူသည် စီးပွားရေးနည်းလမ်းများကို နားမလည်ခဲ့ပေ။ ကိုယ်ပိုင် ပန်းချီဈေးနှုန်းအကြောင်း ပြောဆိုရန် အခွင့်အရေးလည်း မရခဲ့ပေ။ ဘဝနှစ်ခုပေါင်းလျှင်လည်း စီးပွားရေးကျွမ်းကျင်သူ အနည်းငယ်မျှသာ တွေ့ဖူးသဖြင့် တခြားသူများနှင့် စီးပွားရေးနည်းလမ်းများနှင့် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာတွင် နှိုင်းယှဉ်၍မရပေ။
ပြန်လည်မွေးဖွားပြီးနောက်တွင် ပန်းချီကားများကို တိတ်တဆိတ် ရောင်းချနိုင်ခြင်းမှာ စနစ်ကြောင့်သာ ဖြစ်သည်။
သူ၏ အားသာချက်က စနစ်နှင့် ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်းမှ ရရှိသည့် သတင်းအချက်အလက်များဖြစ်ပြီး သူ၏ အားသာချက်ကိုသာ အသုံးပြုရမည်ဖြစ်သည်။
စနစ်က သူ့ကို စောင့်ဆိုင်းစေသော်လည်း တစ်ဖက်လူနောက်ကို လိုက်ခိုင်းခြင်း မဟုတ်ရာ အလျင်စလိုသွားခြင်းက စီးပွားရေးမဟုတ်ပေ။
ယခုတစ်ကြိမ်တွင် ဆုလာဘ်က နောက်ကျ၍ ရောက်လာနိုင်သော်လည်း သူ ပြင်ဆင်ထားပြီး ဖြစ်သည်။ ပြန်လည်မွေးဖွားပြီးနောက်တွင် သူသည် အရင်ကထက် ပိုစိတ်ရှည်၊ ပိုတည်ငြိမ် လာသည်။ ဆုလာဘ်ကိစ္စကို ခဏထားပြီး အနုပညာစာမေးပွဲ၊ သင်ယူမှုစသည့် ကိစ္စများစွာကို တစ်ပြိုင်တည်း လုပ်နိုင် သည်။
ထို့နောက် သုံးရက်ကြာသည်အထိ ကျန်းကျဲ့သည် ဝမ်ကျန်းထံမှ ဖုန်းမလာပေ။
ကျန်းကျဲ့သည် နေ့တိုင်း သင်တန်းသို့ သွားကာ သင်ယူပြီး အတန်းပြီးဆုံးမည့်အချိန်နှင့် တစ်နေ့ထက်တစ်နေ့ ပိုနီးကပ်လာသည်။
ကြာသပတေးနေ့ နေ့လယ်ပိုင်းတွင် ကျန်းကျဲ့သည် ဒီဇိုင်းဆွဲနေစဉ် ဖုန်းတုန်ခါသံကို ကြားလိုက်ရသည်။
သူသည် ဝမ်ကျန်း၏ နံပါတ်ဖြစ်သည်ကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် ပန်းချီခန်းမှ ထွက်လာပြီး ဖုန်းလက်ခံမှု ခလုတ်ကို နှိပ်လိုက်သည်။
“မန်နေဂျာ ဝမ်၊ မင်္ဂလာပါ”
“မစ္စတာကျန်း၊ ရှင့်ကို အနှောင့်အယှက်ပေးမိလို့ တောင်းပန်ပါတယ်။ မစ္စ နင်က မနက်ဖြန် မနက်ပိုင်း အချိန်ရတယ်။ ရှင် မနက်ဖြန် မနက်ပိုင်း ပန်းချီဆွဲဖို့ သွားလို့ရမလား”
ကျန်းကျဲ့က စဉ်းစားပြီး မနက်ပိုင်းတစ်ပိုင်း အချိန် အားနေ ကာ - “ရပါတယ်”
“မနက်ဖြန် မနက် ၉ နာရီ၊ ကျွန်မ ရှင့်ကို လာကြိုမယ်။ ရှင် အဆင်ပြေ လား”
ကျန်းကျဲ့က “ရပါတယ်” ဟု ပြောလိုက်ပြီး “မစ္စ နင်က အချိန် ဘယ်လောက် ပေးနိုင်လဲ” ဟု မေးသည်။
ဝမ်ကျန်းက ပြန်မေးသည်- “ရှင်က ပန်းချီကားတစ်ချပ်ပြီးဖို့ အချိန် ဘယ်လောက်ကြာမယ် ထင်လဲ”
ကျန်းကျဲ့က “ချက်ချင်းပြီးဖို့ကတော့ မဖြစ်နိုင်ဘူး။ ကျွန်တော် ပုံကြမ်းဆွဲပြီး ဓာတ်ပုံရိုက်ဖို့ အနည်းဆုံး တစ်နာရီတော့ လိုတယ်” ဟု ရှင်းပြသည်။
ဝမ်ကျန်းသည် ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်နေပြီး “မစ္စတာကျန်း၊ မစ္စနင် က ဓာတ်ပုံရိုက်ရတာ မကြိုက်ဘူး။ ဒီပန်းချီကားကို သူ့အိမ်မှာပဲ အပြီးသတ်စေချင်တယ်” ဟု ပြောလိုက်သည်။
ကျန်းကျဲ့သည် ဤကဲ့သို့ ပန်းချီမဆွဲဖူးသေးပေ- “ဒီပန်းချီကားကို အပြီးသတ်ဖို့ ရက်အနည်းငယ်ကြာနိုင်တယ်။ အဆင်မပြေရင် ပြန်ဆွဲရနိုင်တယ်။ ကျွန်တော် အနုပညာစာမေးပွဲလည်း ဖြေရဦးမှာဆိုတော့ အဲဒီမှာ ဆက်နေလို့မရဘူး”
ဝမ်ကျန်းက “ရှင့်အချိန်အားတိုင်း မစ္စ နင်ရဲ့အိမ်ကို သွားပြီး ပန်းချီဆွဲလို့ရတယ်။ ဒီလိုလုပ်လို့ရမလား ရှင် ပုံကြမ်းဆွဲပြီးနောက်ပိုင်းမှာတော့ မစ္စ နင် ရှိနေစရာ မလိုတော့ ဘူးလေ ။ ရှင်က မစ္စ နင်ရဲ့အိမ်ကို အချိန်မရွေး သွားပြီး ပန်းချီဆွဲလို့ရတယ်။ သူ့အိမ်မှာ ဝန်ထမ်းတွေ ချန်ထားပေးမယ်။ ရ မလား” ဟု ရှင်းပြသည်။
ကျန်းကျဲ့က ချက်ချင်း သဘောမတူသေးပေ- “ပုံကြမ်းအရင်ပြီးအောင် ဆွဲကြည့်ပြီးမှ ဆွေးနွေးကြတာပေါ့”
“ဒါဆို အဆင်ပြေ ပြီနော်။ မနက်ဖြန် ၉ နာရီ၊ ကျွန်မ ရှင့်ကို လာကြိုမယ်။ ဘယ်လိုပစ္စည်းတွေ ယူလာဖို့ လိုအပ်မလဲ”
ကျန်းကျဲ့က သူ ယူလာမည့် ပန်းချီပစ္စည်းများကို ပြောပြသည်။ လူတစ်ကိုယ်လုံး အရွယ်အစားရှိ ပန်းချီကားကို ဆွဲရန် လက်ရှိ ပန်းချီကားတင်ခုံ က မလုံလောက်ပေ။
ဝမ်ကျန်းက မစ္စ နင်၏ အိမ်တွင် ပန်းချီပစ္စည်းများ အပြည့်အစုံရှိကြောင်း ပြောလိုက်သည်။
နောက်တစ်နေ့တွင် ကျန်းကျဲ့သည် ပန်းချီပစ္စည်းများကို ပြင်ဆင်ပြီး ချိန်းဆိုထားသည့် နေရာသို့ ရောက်လာသည်။
မော်ဒယ်အဟောင်း ဆန်တာနာ ကားက လမ်းဘေးတွင် စောင့်နေပြီးဖြစ်သည်။
ဝမ်ကျန်းက နောက်ခန်းတံခါးကို ဖွင့်ပြီး ကျန်းကျဲ့ကို လက်ပြသည်။
လက်ထောက်လေးက ကျန်းကျဲ့၏ ပန်းချီပစ္စည်းများကို တွေ့သောအခါ ကားနောက်ဖုံးကို ချက်ချင်း ဖွင့်ပေးသည်။
ကျန်းကျဲ့သည် သူ့ပန်းချီပစ္စည်းများကို ကားနောက်ဖုံးထဲ ထည့်ပြီး နောက်ခန်းတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။
“ကားမောင်းတော့”
လက်ထောက်လေးက ကားစမောင်းပြီးနောက် ဝမ်ကျန်းက “မစ္စတာကျန်း ဒီနေ့ အချိန် ဘယ်လောက်ကြာနိုင်မလဲ” ဟု မေးသည်။
ကျန်းကျဲ့က “ကျွန်တော်က ပုံကြမ်းနဲ့ ဓာတ်ပုံတွေကို အချက်အလက်ယူလေ့ရှိတယ်။ ဓာတ်ပုံရိုက်လို့မရရင် ပုံကြမ်း ဒါမှမဟုတ် အသေးစိတ် ပုံကြမ်းတွေ အများကြီး ဆွဲရမှာပေါ့။ မစ္စ နင် သဘောတူရင်တော့ အပြီးသတ်ပန်းချီကို စဆွဲမှာပေါ့” ဟု စဉ်းစားပြီး ပြန်ဖြေသည်။
ဝမ်ကျန်းက “ပန်းချီကားတင်ခုံ တွေ ပြင်ဆင်ထားပြီးပြီ။ရှင် တခြား ဘာလိုအပ်သေးလဲ ကြည့်ပြီး ကျွန်မ သူ့ရဲ့ အိမ်တော်ထိန်းနဲ့ ပြောလိုက်ပါ့မယ်။ မစ္စ နင်က အရမ်းအလုပ်များတယ်။ ဒီနေ့ မနက်ပိုင်းမှာ ၂ နာရီ အချိန်ပေးနိုင်ပေမဲ့လည်း အလုပ်ကိစ္စတွေက ဆက်တိုက်ရှိနေနိုင်တယ်။ တစ်စုံတစ်ယောက်က ရှင့်ရဲ့ ဖန်တီးမှုကို အနှောင့်အယှက်ပေးရင် နားလည်ပေးလိုက်ပါ” ဟု ပြောလိုက်သည်။
သူမက ကျန်းကျဲ့သည် ဤအခြေအနေနှင့် မရင်းနှီးသည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် အကြိမ်ကြိမ် သတိပေးသည်။
ကားသည် ပင်းဟိုင်မြို့၏ မြို့လယ်လမ်းမကြီးပေါ်တွင် မောင်းနေသည်။
ဤလမ်းမကြီး၏ မြောက်ဘက်တွင် မြို့၏ ဗဟိုနှင့် အဖွဲ့အစည်းအမျိုးမျိုးရှိပြီး တောင်ဘက်တွင် ကမ်းရိုးတန်းနှင့် ပင်လယ်နားရှိ ခရီးသွားဧည့်သည်များ လည်ပတ်သည့် နေရာများ ရှိသည်။
လမ်းမကြီးအတိုင်း အရှေ့ဘက်သို့ ကီလိုမီတာ အနည်းငယ် မောင်းပြီးနောက် ကားက လမ်းသွယ်တစ်ခုထဲသို့ ဝင်သွားသည်။ လမ်း၏ ဘေးနှစ်ဖက်တွင် ခမ်းနားသော နံရံများ၊ သစ်ပင်ကြီးများနှင့် အဆောက်အအုံများ၏ ထောင့်တစ်နေရာစီကို ခပ်ရေးရေး မြင်နေရသည်။
ကျန်းကျဲ့သည် ကားပြတင်းပေါက်မှ ပတ်ဝန်းကျင်ရှုခင်းကို သဘောကျစွာ ကြည့်နေမိသည်။
ဤနေရာသည် ပင်းဟိုင်မြို့၏ အလယ်ဗဟိုဖြစ်ပြီး CBD စီးပွားရေးစင်တာ၊ ဘဏ္ဍာရေးစင်တာနှင့် အဖွဲ့အစည်းအမျိုးမျိုးရှိသည်။ မြေကွက်တစ်ခုသည် အဖိုးတန်လှသည်ဟု ဖော်ပြလျှင် မှားမည်မဟုတ်ပေ။ နောက်နှစ်နှစ်ဆယ်တွင် ဤနေရာက ပို၍ စည်ကားလာမည်ဖြစ်ပြီး ဤတွင် နေထိုင်သူများသည် ချမ်းသာကြွယ်ဝသူများသာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။
အရင်က သူသည် ဤပတ်ဝန်းကျင်ကို ဖြတ်လျှောက်ဖူးသော်လည်း အတွင်းပိုင်းအခြေအနေကို လုံးဝမမြင်ခဲ့ရပေ။
ကားက အရှိန်လျှော့ကာ လမ်းလေးပေါ်သို့ ဝင်သွားပြီး အနက်ရောင် သံပန်းတံခါးကြီးရှေ့တွင် ရပ်လိုက်သည်။ ဘေးနှစ်ဖက်ရှိ နံရံများကို ကျောက်တုံးများနှင့် နှင်းဆီပန်းများဖြင့် အလှဆင်ထားသည်။
ဝမ်ကျန်းက ဖုန်းဆက်ပြီးနောက် ဝန်ထမ်းတစ်ဦးက တံခါးမှ ထွက်လာသည်။ ဧည့်သည်၏ အထောက်အထားကို စစ်ဆေးပြီး တံခါးဖွင့်ကာ ခြံဝင်းထဲသို့ ဝင်ရန် လမ်းညွှန်ပေးသည်။
ကားသည် လမ်းကြောင်းအတိုင်း သွားပြီး မြေအောက်ကားပါကင်သို့ ရောက်လာသည်။
ကျန်းကျဲ့ ကားထဲမှ ထွက်လာပြီး ပန်းချီပစ္စည်းများကို သယ်လိုက် သည်။ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်သောအခါ ဤနေရာရှိ ကိုယ်ပိုင်ကားပါကင်တွင် ကား ၆ စီး ရပ်နိုင်ပြီး လက်ရှိအချိန်အတွက် အလွန်ခေတ်မီသော အဆောက်အဦများရှိသည်ကို တွေ့ရသည်။ ဝမ်ကျန်း၏ ကားအပြင် နောက်ထပ် လေးစီး ရပ်ထားပြီးသားဖြစ်ကာ လင်ကွန်း ကားရှည်၊ ဘီအမ်ဒဗလျူ အားကစားကား၊ မာဆီးဒီးစ်-ဘင့်ဇ် မော်ဒယ်အဟောင်းနှင့် သာမန် ဖူခမ်း တစ်စီးတို့ ဖြစ်သည်။
ဝမ်ကျန်းသည် ကျန်းကျဲ့နှင့် လက်ထောက်လေးကို ကျွမ်းကျင်စွာပင် ကားပါကင်မှ ဓာတ်လှေကားဖြင့် ပထမထပ်သို့ ခေါ်လာပြီး လမ်းအတိုင်း ဥယျာဉ်သို့ ခေါ်သွားသည်။
ဤအချိန်တွင်မှသာ ဤအိမ်ကြီး၏ အလှကို ခံစားနိုင်သည်။ အဓိကအဆောက်အအုံသည် မြောက်ဥရောပပုံစံ သုံးထပ်အိမ်ကြီးဖြစ်ပြီး အစိမ်းရောင်နှင့် ရွှေရောင်ဒီဇိုင်းများဖြင့် အလှဆင်ထားသည်။
အိမ်၏ တောင်ဘက်ရှိ ဥယျာဉ်သည် စတုရန်းမီတာ ရာနှင့်ချီ ရှိပြီး လမ်းကြောင်းဖြင့် နှစ်ပိုင်း ပိုင်းခြားထားသည်။ တစ်ပိုင်းတွင် ကျောက်တောင်တုနှင့် ရေကန်ရှိပြီး နောက်တစ်ပိုင်းတွင် မြက်ခင်း၊ သစ်သားစင်္ကြံနှင့် ခရမ်းရောင် ဖူထန်းပန်းများရှိသည်။ ပုံသွင်းထားသော ပန်းများ၊ အပင်များနှင့် ပန်းပုရုပ်များဖြင့် အလှဆင်ထားသည်။
ကျန်းကျဲ့သည် မစ္စ နင်က စင်္ကြံဘေးတွင် ဖုန်းပြောရင်း လမ်းလျှောက်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
မစ္စ နင်က လူအချို့ ရောက်လာသည်ကို သတိပြုမိသောအခါ သူတို့ကို လက်ပြသည်။
ဝန်ထမ်းတစ်ဦးက သူတို့ကို ဧည့်ခန်းတွင် စောင့်ရန် ဖိတ်ခေါ်သည်။
ကျန်းကျဲ့သည် စောင့်နေစဉ် တိတ်တဆိတ် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။
၂၀၀၁ ခုနှစ်တွင် ပင်းဟိုင်မြို့၏ အမြင့်ဆုံး အိမ်ဈေးနှုန်းက တစ်စတုရန်းမီတာလျှင် ယွမ် ၁၀,၀၀၀ ကျော်သွားပြီဖြစ်သည်။
ဤရွှေရောင်နေရာတွင် တိတ်ဆိတ်စွာရှိနေသော ဤအိမ်ကြီး၏ သူ မြင်နိုင်သည့်နေရာများသာ မည်မျှခမ်းနားသည်ကို စိတ်ကူး၍ပင် မရနိုင်ပေ။ ထို့ကြောင့် မစ္စ နင်၏ အင်အားကို ခန့်မှန်းနိုင်သည်။