ပုံကြမ်းပြီးစီးခြင်း ၊ တုန်လှုပ်ခြင်း

ခရမ်းရောင် ဖူထန်းပန်းများရှိ စင်္ကြံတွင် မစ္စ နင်နှင့် ကျန်းကျဲ့နှစ်ဦးသာ ကျန်ခဲ့ပြီး ပန်းချီခဲတံက စက္ကူပေါ်တွင် ဆွဲသံ တရှပ်ရှပ်ကိုသာ ကြားနေ ရသည်။

နင်အန်းချီသည် အနည်းငယ် ချိန်ညှိကာ သက်သောင့်သက်သာ ထိုင်လိုက်ပြီး ကျန်းကျဲ့ကို ပိုမိုလေ့လာရန် အဆင်ပြေစေသည်။

ဥယျာဉ်ကို သူမကိုယ်တိုင် ဒီဇိုင်းဆွဲထားခြင်းဖြစ်ပြီး သူမသည် ဤနေရာမှ အပင်တိုင်း၊ သစ်ရွက်တိုင်းနှင့် ရင်းနှီးသည်။ စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စရာများရှိတိုင်း ဤနေရာတွင် ထိုင်လိုက်လျှင် စိတ်က အမြဲ တည်ငြိမ်သွားသည်။

ဤကဲ့သို့ တိတ်ဆိတ်ပြီး သက်သောင့်သက်သာရှိသော ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ၁၉ နှစ်အရွယ် လူငယ်တစ်ဦး ပန်းချီကို အလေးအနက်ဆွဲနေသည်ကို ကြည့်ရသည်မှာ သူမအတွက် နှစ်သက်စရာတစ်ခု ဖြစ်သည်။

ကျန်းကျဲ့ကို ကြည့်ရင်း သူမ ၁၉ နှစ်အရွယ်တွင် ကြုံတွေ့ခဲ့ရသည့် ဖိအားအမျိုးမျိုးကို တွေးမိသည်။ ထို့ကြောင့် သူမ ၁၉ နှစ်အရွယ်တွင် တခြားဘဝတစ်ခုဖြင့် နေထိုင်ခဲ့ပါက မည်သို့ဖြစ်လာမည်နည်းဟု စဉ်းစားမိသည်။

သူမသည် ကျန်းကျဲ့၏ အနေအထားသို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကို အစားထိုးစဉ်းစားမိသည်။ သူမသာ သူ၏နေရာတွင် ရှိခဲ့ပါက မည်သည့်လမ်းကြောင်းသို့ ရောက်ရှိသွားမည်နည်း။ ဘဝက ပိုလွတ်လပ်ပြီး ပိုပျော်ရွှင်မလား။ ဘဝက ပို၍ ပျော်စရာကောင်းမလား။ ဘယ်လိုလူတွေနဲ့ တွေ့ဆုံမလဲ...

စိတ်ကူးထဲမှ ဇာတ်လိုက်များက မျက်စိရှေ့ရှိ ကျန်းကျဲ့နှင့် ထပ်သွားလိုက်၊ ကွဲထွက်သွားလိုက်၊ ပြန်ထပ်သွားလိုက် ဖြစ်နေသည်။ ထိုမတော်တဆ စိတ်ကူးအချို့က သူမကို ရှက်ရွံ့ပြီး ရင်ခုန်စေသည်။ ဤကဲ့သို့ လွတ်လပ်စွာ တွေးတောပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကို လွှတ်ချလိုက်သည့် အပြုအမူက သူမကို လက်တွေ့ကို မေ့စေပြီး ယခုအချိန်က ပို၍ ရှည်ကြာစေချင်မိသည်။

ကျန်းကျဲ့သည် မန်နေဂျာနင်၏ ကိုယ်နေဟန်ထား ပြောင်းလဲသွားသည်ကို သတိပြုမိသည်။ ဤပြောင်းလဲမှုက အရင်ကထက် မစ္စ နင်၏ အသက်အရွယ်နှင့် ကိုက်ညီသည့် အလှကို ပို၍ ပေါ်လွင်စေသည်။

သူ ခဏရပ်ပြီး ပန်းချီကားပေါ်တွင် ပြင်ဆင်မှုများ ပြုလုပ်သည်။ ပန်းချီကားပေါ်ရှိ လူ၏ ပုံစံသည် အခြေခံအားဖြင့် ပြီးစီးသွားသောအခါ သူ၏ လက်ထဲရှိ မီးသွေး ခဲတံ၏ ထောင့်စွန်းက ချွန်သွားသည်။ ထိုထောင့်စွန်းကို အသုံးပြု၍ မျက်နှာသွင်ပြင်နှင့် မျက်နှာအစိတ်အပိုင်းများကို စတင်ဆွဲသည်။

မီးသွေး ခဲတံဖြင့် ပန်းချီဆွဲသော်လည်း ကျန်းကျဲ့သည် စုတ်ချက်များကို အလွန်အမင်း မသုံးဘဲ ထိန်းချုပ်ထားသည်။

မူလက ယနေ့တွင် အသေးစိတ် ပုံကြမ်းတစ်ခု ဆွဲရန် ရည်ရွယ်ထားသည်။ သို့သော် ပန်းချီကား၏ အကျိုးသက်ရောက်မှု ပေါ်ပေါက်လာပြီးနောက် လက်ရှိ ပန်းချီကားက ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်စေနိုင်သည့် အကျိုးသက်ရောက်မှုကို မပေးနိုင်ဟု သူ ခံစားရသည်။

သူသည် ပုံကြမ်းအခြေခံဖြင့် အရောင် အချို့ ထပ်ဖြည့်ရန် ပြင်ဆင်သည်။ ဂန္ထဝင်ပန်းချီဆရာအချို့သည် အရောင် ဖြင့် ပန်းချီဆွဲဖူးသည်။ နည်းစနစ်သာ ကောင်းမွန်ပါက အရောင်ခဲတံများက ရေဆေးနှင့် ဆီဆေး၏ ဖော်ပြနိုင်စွမ်းနှင့် နီးပါးတူညီပေ သည်။

ကျန်းကျဲ့သည် ပန်းချီကားတင်ခုံ ကို လှည့်လိုက်ပြီး မစ္စ နင်ကို ပုံကြမ်း၏ အကျိုးသက်ရောက်မှုကို ကြည့်စေသည်။

မစ္စ နင်၏ တွေးတောမှုများ ရပ်တန့်သွားသဖြင့် အနည်းငယ် စိတ်ပျက်စွာဖြင့် ပန်းချီကားတင်ခုံကို ကြည့်လိုက်သည်။

သို့သော် ပန်းချီကားကို မြင်လိုက်ရသည့် ချက်ချင်းတွင် သူမ၏ မျက်လုံးများ တောက်ပလာသည်။

အညိုရောင် မီးသွေး ခဲတံ၏ ရိုးရှင်းသော စုတ်ချက်များက ပုံထဲမှ လူ၏ ပုံစံကို တိကျစွာ ပုံဖော်ပေးသည်။ မျက်ခုံး၊ မျက်လုံး၊ မျက်နှာသွင်ပြင်တို့က အသက်ဝင်နေသည်။ အရင် ပုံကြမ်းနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက အနည်းငယ် ကွဲပြားသော်လည်း အကျိုးသက်ရောက်မှုက ပိုကောင်းသည်။

သူမက ခေါင်းညိတ်သည်- “အရမ်းကောင်းတယ်”

ကျန်းကျဲ့က ပန်းချီကားတင်ခုံ ကို ချိန်ညှိပြီး ပန်းချီပြန်ဆွဲရန် ပြင်နေသည်ကို သူမကြည့်နေသည်။ သူမသည် ခုနက မြင်ခဲ့ရသည့် ပန်းချီကားကို ပြန်ခံစားနေမိသည်၊ ဒီလူငယ်က သူ့အလှကို နားလည်တယ်ပေါ့။ သို့သော် ပုံထဲမှ လူက သူမ လိုချင်သည့် အလှအပြင် အနည်းငယ်ပျင်းရိပျော်ရွှင်သော ခံစားချက်လည်း ပါနေသည်၊ ဖြစ်နိုင်သည်မှာ ခဏတာကြည့်မိသောကြောင့် အမြင်မှားခြင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

ကျန်းကျဲ့သည် အရောင်ခဲတံအချို့ကို ရွေးချယ်ပြီး လူ၏ မျက်နှာကို အရောင်စခြယ်သည်။ အရောင်ခဲတံ၏ ပုံစံက ပုံမှန် မြေဖြူခဲနှင့် ဆင်တူသော်လည်း အရောင်ခြယ်ခြင်းမှ အရောင်ပြုလုပ်ခြင်းအထိ အလွန်အဆင့်မြင့်သည့် နည်းစနစ် လိုအပ်သည်။

ဤပန်းချီကားသည် လူ၏ ကိုယ်ခန္ဓာကို ဖော်ပြရန် လိုအပ်သောကြောင့် ပုံကြမ်းနှင့် အရောင်၏ အားသာချက်နှစ်ခုလုံးကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားရမည်။

ကျန်းကျဲ့ ပန်းချီပြန်စဆွဲပြီး မကြာမီ မစ္စ နင်၏ လက်ထောက်က စင်္ကြံတွင် ပြန်ပေါ်လာသည်။

မစ္စ နင်သည် အနည်းငယ် မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး လက်ထောက်ကို မျက်လုံးဖြင့် အချက်ပြသည်။

သို့သော် လက်ထောက်က အချက်ပြမှုကို လက်ခံရရှိပြီးနောက်တွင် လက်ဖြင့်သာ ပြသသည်။

မစ္စ နင်က ဧည့်သည် ရောက်လာပြီဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။

“မစ္စတာကျန်း၊ ကျွန်မ တောင်းပန်ပါတယ်၊ ဖုန်းပြောစရာလေး ရှိလို့ပါ”

ကျန်းကျဲ့က အရောင်အမှုန့် တစ်နေရာကို ညှိနေသည်၊ ညှိနေ ရင်းပြန်ဖြေသည်- “အဆင်ပြေသလိုသာ လုပ်ပါ။ ဒီအဆင့်မှာ မင်း အမြဲ ထိုင်နေစရာ မလိုပါဘူး”

“ကျွန်မ အမြန်ဆုံး ပြန်လာခဲ့ပါ့မယ်” မစ္စ နင်သည် ထပြီး လက်ထောက်နှင့်အတူ စင်္ကြံမှ ထွက်သွားသည်။

ဧည့်ခန်းတွင် ဧည့်သည်နှစ်ဦးက သူမကို စောင့်နေသည်။

မစ္စ နင် ထွက်သွားပြီးနောက် ဝမ်ကျန်းနှင့် သူမ၏ လက်ထောက်တို့ ချက်ချင်းပင် အနားသို့ တိုးလာသည်။

သူတို့သည် ကျန်းကျဲ့ လူပုံ၏ လက်အရောင်ခြယ်နေသည်ကို တွေ့ရပြီး အရောင်အချို့ကို ကျွမ်းကျင်စွာ ပေါင်းစပ်ထားရာ လက်၏ အရေပြားအရောင်နှင့် အလင်းရောင်ပြောင်းလဲမှုကို အတိအကျ ဖော်ပြနိုင်သည်။

“ဟေး၊ အရောင်မှုန့်ကို သုံးပြီး ဒီလောက်အသေးစိတ်ဖော်ပြတာမျိုး ကျွန်မ ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်ဖူးတာပဲ” ဝမ်ကျန်းက အံ့အားသင့်စွာ ပြောလိုက်သည်။

ကျန်းကျဲ့သည် လက်သည်းကို ဆွဲနေရင်း ၊ စိတ်အလိုအလျောက် ပြန်ဖြေသည်- “အချိန်က တိုလွန်းတယ်။ အချိန်ပိုရရင် ပိုကောင်းအောင် ဆွဲနိုင်တယ်”

ဝမ်ကျန်းက ဧည့်ခန်းဘက်သို့ လှည့်ကြည့်ကာ - “ခုနက ဧည့်သည်နှစ်ဦး ရောက်လာတယ်။ ရှင် ဖြည်းဖြည်းချင်း ဆွဲလို့ရပါတယ်”

သူမသည် ခုနက တွေ့ခဲ့ရသည့် ဧည့်သည်နှစ်ဦးကို ပြန်တွေးမိသည်၊ တစ်ဦးကို သူမသိသည်၊ သူတို့ ဘာကိစ္စပြောနေကြလဲဟု ခန့်မှန်းမိပြီး ပို၍ပင် အားကျလာသည်။

ကျန်းကျဲ့သည် လူ၏ ပုံစံကို ဆွဲပြီးနောက် နောက်ခံကို စတင်ပြင်ဆင်သည်။

သူသည် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အပင်များ၏ နေရာကို အနည်းငယ်ပြောင်းလဲကာ နေရောင်ခြည်အချို့ အလွယ်တကူ ဝင်ရောက်လာစေပြီး ပုံထဲမှ လူ၏ မတူညီသည့် အစိတ်အပိုင်းများပေါ်သို့ ကျရောက်စေသည်။ ခရမ်းရောင် ဖူထန်းပန်းများနှင့် အစိမ်းရောင်အပင်များ၏ အရောင်က ထင်ရှားသော်လည်း တစ်ခုနှင့်တစ်ခု မထိခိုက်ဘဲ တခြားအစိတ်အပိုင်းများနှင့် ပေါင်းစပ်ကာ နောက်ခံတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

ဝမ်ကျန်းသည် ပုံကြမ်းတစ်ခုချင်းစီ ပေါ်လာသည်ကို ကြည့်ပြီး ပို၍ ပျော်ရွှင်လာသည်။

ကျန်းကျဲ့၏ ဤကိစ္စအောင်မြင်ပါက သူမလည်း အကျိုးအမြတ်ရရှိပေ မည်။

ထိုအချိန်တွင် သူမသည် ဧည့်ခန်းမှ စကားသံများကို ကြားလိုက်ရပြီး လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

မစ္စ နင်နှင့် လက်ထောက်တို့ ဧည့်သည်နှစ်ဦးကို လိုက်ပို့နေကြသည်။

ဧည့်သည်များ မြေအောက်ကားပါကင်ထဲသို့ ဝင်သွားသောအခါ မစ္စ နင်က ဥယျာဉ်ဘက်သို့ ချက်ချင်း လျှောက်လာသည်။

ဝမ်ကျန်းက ရှေ့သို့ သွားကာ - “မစ္စ နင်၊ ပုံကြမ်းက ပြီးတော့မယ်”

မစ္စ နင်က “အင်း” ဟု ဆိုပြီး ခြေလှမ်းများကို မရပ်ပေ။

ကျန်းကျဲ့သည် အသံကို ကြားသော်လည်း သူ့အလုပ် အတိုင်း ပန်းချီဆက် ဆွဲနေသည်။

မစ္စ နင်သည် ကျန်းကျဲ့နောက်သို့ ရောက်လာပြီး ချက်ချင်းပင် ပန်းချီကား၏ အလှကြောင့် တုန်လှုပ်သွားသည်။ ခုနက ထွက်သွားစဉ်တွင် ပုံကြမ်းသာ ရှိသေးသော်လည်း ယခုအခါ ပန်းချီကားထဲမှ လူသည် အသက်ဝင်လာသည်။

ပန်းချီကားတွင် အလင်းရောင်ကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ဖော်ပြမထားသော်လည်း အမျိုးသမီး၏ အရေပြားသည် အလင်းရောင်အောက်တွင် ပုလဲရောင်ကဲ့သို့ တောက်ပနေသည်ကို ခံစားနိုင်သည်။

မစ္စ နင်က အသက်ရှူသွင်းလိုက်ပြီး တိတ်တဆိတ် ခုနက နေရာသို့ ပြန်သွားကာ ထိုင်လိုက်သည်။

ကျန်းကျဲ့က တောင်းဆိုခြင်း မရှိသော်လည်း မော်ဒယ်က သူ့အလိုအလျောက် ပြန်လာသဖြင့် သူ့ကို ပြန်လည်လေ့လာရန် အဆင်ပြေစေသည်။

လက်ထောက်က ဘေးမှ ကြည့်နေသူများကို တိတ်တဆိတ် ထွက်သွားရန် ပြောလေ သည်။

ကျန်းကျဲ့သည် စုတ်တံ ကို သုံး၍ ပန်းချီကားကို လျင်မြန်စွာ ချိန်ညှိသည်။ အားနည်းချက်ရှိသည့် နေရာများကို လျှော့ချပြီး အဓိကနေရာများကို ပေါ်လွင်စေသည်။ ချိန်ညှိမှုများအားလုံး ပြီးဆုံးသောအခါ သူသည် ခဲတံကို လှမ်းချလိုက်သည်။

အရောင်မှုန့်ပန်းချီကားက အလွန်အကျွံ ဆွဲမိပါက အသက်မဲ့နိုင်သည်။

သူသည် ပန်းချီဖျန်း ဆေးဘူးကို ယူပြီး ပန်းချီကားပေါ်သို့ လျင်မြန်စွာ ဖျန်းလိုက်သည်။ “မစ္စ နင်၊ ပြီးပါပြီ။ ကြည့်လိုက်ပါဦး”

“ကောင်းပါပြီ၊ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်” မစ္စ နင်က ပါးစပ်မှ ပြောလိုက်သော်လည်း မလှုပ်မယှက် ရှိနေသည်။ ခဏမျှ ရပ်တန့်ပြီးနောက် သူမသည် ဂါဝန်ကို ပွတ် လိုက်ပြီး ဖြည်းဖြည်းချင်း ထကာ ကျန်းကျဲ့ဘေးသို့ လျှောက်လာသည်။

သူမသည် ကျန်းကျဲ့နှင့်အတူ ပန်းချီကားကို ရပ်ကြည့်ကာ - “အရမ်းကောင်းတယ်။ အပြီးသတ်ပန်းချီကားကလည်း ဒီလိုပဲလား”

ကျန်းကျဲ့က “အခြေခံအားဖြင့်တော့ အတူတူပါပဲ၊ ဒါပေမဲ့ ရေဆေးရဲ့ အသားပေးမှုအချို့ ထပ်ပါဝင်လာပါမယ်” ဟု ပြန်ဖြေသည်။

မစ္စ နင်သည် ရှားရှားပါးပါး ပြုံးလိုက်ကာ - “ကျွန်မ စောင့်မျှော်နေပါတယ်”

သူမက ကျန်းကျဲ့၏ လက်များတွင် မီးသွေး မှုန့်များနှင့် အရောင်မှုန့်များပေနေသည်ကို တွေ့ရသဖြင့် အိမ်တော်ထိန်းကို “အန်တီ လီ၊ မစ္စတာကျန်း ကို သန့်ရှင်းပေးလိုက်ပါ” ဟု ပြောလိုက်သည်။

ကျန်းကျဲ့က လက်ဆေးရန် နေရာရှာနေသဖြင့် “ကျေးဇူးပါ” ဟု ပြောလိုက်သည်။

သူ လက်ဆေးပြီး ပြန်လာသောအခါ မစ္စ နင်နှင့် ဝမ်ကျန်းတို့သည် ဥယျာဉ်တွင် ပန်းချီကားကို ကြည့်ရင်း စကားပြောနေကြသည်။

“မစ္စ နင်၊ ဒီနေ့တော့ ဒီလောက်ပါပဲ။ ပုံကြမ်းကို ကိုးကားဖို့ ရှိပြီဆိုတော့ မင်း မော်ဒယ်အဖြစ် ဒီမှာ အမြဲတမ်း ထိုင်နေစရာ မလိုတော့ပါဘူး”

မစ္စ နင်သည် လက်ထောက်ကို ကျန်းကျဲ့အတွက် နာမည်ကဒ်တစ်ခု ပေးစေသည်- “ရှင် လာတဲ့အခါ ဝမ်ကျန်းကိုဖြစ်စေ၊ ကျွန်မလက်ထောက်ကိုဖြစ်စေ ဖုန်းဆက်လိုက်ပါ။ သူတို့ကို လာကြိုခိုင်းလိုက်မယ်။ နေ့လယ်စာကို ကျွန်မ စီစဉ်ပေးပါ့မယ်”

ကျန်းကျဲ့သည် နာရီကို ကြည့်လိုက်ကာ - “ကျေးဇူးပါ မစ္စ နင်၊ ကျွန်တော် နေ့လယ်ပိုင်း အတန်းသွားတက်ရဦးမယ်”

မစ္စ နင်က ကျန်းကျဲ့က ယဉ်ကျေးမှုအရ ငြင်းဆိုခြင်းမဟုတ်သည်ကို တွေ့ရသဖြင့် မတားတော့ပေ- “ကောင်းပါပြီ၊ ရှင့်အချိန်ကို မယူတော့ပါဘူး။ အန်တီ လီ၊ မစ္စတာကျန်း ကို ကားနဲ့ လိုက်ပို့ပေး လိုက်ပါ”

ဝမ်ကျန်းက အလျင်စလိုပင် “မစ္စ နင်၊ အနှောင့်အယှက် မဖြစ်မခံပါနဲ့ ။ ကျွန်မ မစ္စတာကျန်း ကို လိုက်ပို့ပေးလိုက်ပါ့မယ်” ဟု ပြောလိုက်သည်။

“ကောင်းပါပြီ ”

မစ္စ နင်သည် ကျန်းကျဲ့တို့ ထွက်သွားသည်ကို ကြည့်ပြီးနောက် ဝန်ထမ်းများကို ပန်းချီကားကို သူ၏ စာကြည့်ခန်းထဲသို့ ယူသွားခိုင်းသည်။

သူမသည် အခန်းတံခါးကို ပိတ်ပြီး တစ်ယောက်တည်း ပန်းချီကားကို ကြည့်နေ သည်။

ကြည့်လေလေ၊ သူမ၏ ခံစားချက်က မမှားသည်ကို ပို၍ သေချာလေလေဖြစ်သည်။ ပန်းချီကားထဲမှ သူမ၏ ပုံက ပျင်းရိပျော်ရွှင်သော အလှတစ်ခု ရှိနေသည်။ သို့သော် ဤအကျိုးသက်ရောက်မှုက သူမကို မကျေနပ်မှု ဖြစ်ပေါ်စေခြင်းမရှိဘဲ ရှက်ရွံ့မှုကိုသာ ဖြစ်ပေါ်စေသည်။

၁၀ မိနစ်ခန့်ကြာပြီးနောက် လက်ထောက်က စာကြည့်ခန်းတံခါးကို ခေါက်သည်- “မစ္စ နင်၊သွား ဖို့ အချိန်ကျပါပြီ”

“ငါ အရင် အဝတ်လဲလိုက်ဉီးမယ်”