ခွေးလေးကို မွေးခြင်း၊ စာမေးပွဲလျှောက်လွှာတင်ခြင်း

မနက်စောစော ကျန်းကျဲ့သည် ခွေးလေး၏ ဟောင် သံကြောင့် နိုးလာသည်။

သူက ခေါင်းကိုလှည့်ပြီး လှောင်အိမ်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ ညဘက်တွင် ခွေးကလေး လျှောက်ပြေး ပြီး ပစ္စည်းများကို တိုက်မိမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် မအိပ်ခင် လှောင်အိမ်ကြီးထဲတွင် ထည့်ထားခြင်းဖြစ်သည်။

ခွေးလေးက ကျန်းကျဲ့၏ တုံ့ပြန်မှုကို မြင်သောအခါ လှောင်အိမ်တံခါးကို ထပ်မံကုတ်ခြစ်နေသည်။

“အင်း၊ ထပြီ၊ ထပြီ”

ကျန်းကျဲ့သည် ပျင်းရိစွာ အကြောဆန့်ပြီး ထိုင်ကာ အဝတ်အစားဝတ်လိုက်သည်။

နာရီကိုကြည့်လိုက်ရာ သူ သတ်မှတ် ထားသည့်အချိန် မရောက်သေးသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ခွေး လေးက နာရီနှိုးစက်ထက်ပင် စောနေသည် ။

သူသည် နာရီနှိုးစက်ကို ပိတ်လိုက်ပြီး ခွေးလေး၏ လှောင်အိမ်တံခါးကို ဖွင့်ပေးကာ ခွေးကြိုးချည်ပြီး လမ်းလျှောက်ဖို့ ခေါ်သွားသည်။

ချန်းယန်က ခွေးလေးကို ကားလ်ဟုသာ ခေါ်ရမည်ဟု အတင်းပြောသဖြင့် ကျန်းကျဲ့သည် ထိုနိုင်ငံခြားရုပ်သံဇာတ်လမ်းတွဲကို သတိရသွားသည်။

သူ ငယ်စဉ်က သဘောကျသော်လည်း အခုအရွယ်ရောက်မှ ထိုသို့ခေါ်ဆိုခြင်းက ရယ်စရာကောင်းသဖြင့် သူကတော့ ခွေးလေးကို ရှောင်ကားဟုသာ ခေါ်သည်။

ရှောင်ကားသည် ခွေးကြိုးနှင့် ရင်းနှီးမှုမရှိသေးပေ။ သို့သော် ဘေးကင်းရေးအတွက် ကျန်းကျဲ့သည် ကြိုးချည်ထား သည်။

ပန်းချီခန်းအနီးတွင် လမ်းလျှောက်နိုင်သည့် တောင်ကုန်းတစ်ခုနှင့် ပန်းခြံတစ်ခု ရှိသည်။ တောင်ပေါ်တက်ခြင်း၊ ပြန်ဆင်းခြင်း၊ ပန်းခြံ၏ တောင်ဘက်တောင်စောင်းတစ်လျှောက် မိနစ် ၂၀ လမ်းလျှောက် ပြီး အိမ်ပြန်လာသောအခါ ကျန်းကျဲ့ ချွေးထွက်နေလေ သည်။

ရှောင်ကားသည် ခွေးကြိုးနှင့် တဖြည်းဖြည်း ရင်းနှီးလာပြီးနောက် ကျန်းကျဲ့၏ ဘေးတွင် ကပ်ပါလာသည်။

မနေ့ညက ကျန်းကျဲ့ စာကျက်နေသည့်အချိန်တွင် ရှောင်ကားက သူ့ဘာသာ ဆော့လိုက်၊ ကျန်းကျဲ့ဘေးတွင် စောင့်နေလိုက် လုပ်နေသည်။

ကျန်းကျဲ့သည် သူကံကောင်းသည်ဟု ခံစားရသည်။ ပထမဆုံး မွေးသည့် အိမ်မွေးတိရစ္ဆာန်သည် သူ့အတွက် ပြဿနာ မဖြစ်စေခဲ့ပေ။

လက်ရှိအချိန်တွင် ရှောင်ကားကို ဂရုစိုက်ပေးရခြင်းက အချိန်အနည်းငယ်ကုန်သော်လည်း နေ့တိုင်း လေ့ကျင့်ခန်းလုပ်ဖြစ်သဖြင့် သူ့အတွက် ကောင်းမွန်နေသည်။

ပန်းချီခန်းသို့ ပြန်ရောက်သောအခါ ကျန်းကျဲ့သည် မနက်စာ ပြင်ဆင်သည်။

လူတစ်ယောက်နှင့် ခွေး တစ်ကောင် မနက်စာစားပြီးနောက် ကျန်းကျဲ့ စာစတင်ကျက်သည်။ ရှောင်ကားက အတန်ငယ်ကြာအောင် ဆော့ပြီးနောက် အိပ်ငိုက်လာသည်။

ကျန်းကျဲ့ သတိထားမိသည်မှာ ရှောင်ကားတွင် နယ်မြေပိုင်ဆိုင်လိုသည့် စိတ်ဓာတ် အလွန်ပြင်းထန်သည်။ တံခါးအပြင်ဘက်မှ လူသွားသံကြားတိုင်း သတိထားမိပြီး တစ်ခါတရံ ဟောင် သံပေးတတ်သည်။

ဝမ်ကျန်းထံမှ ဖုန်းမလာတော့ပေ။ စာမေးပွဲအချိန်လည်း နီးလာပြီဖြစ်သဖြင့် ကျန်းကျဲ့သည် အိမ်တွင်သာ စာကျက်ရန် စဉ်းစားလိုက်သည်။

နေ့လယ်တွင် ရှုလီသည် သားအတွက် ထမင်းလာပို့သည်။ တံခါးဖွင့်ပြီး ဝင်လာသည်နှင့် ခွေးဟောင်သံကြောင့် လန့်သွားသည်။

“ဒီခွေးလေးက ဘယ်ကရောက်လာတာ လဲ”

ကျန်းကျဲ့ အလျင်အမြန် ထွက်လာပြီး အမေ ယူလာသည့် ထမင်းဘူးကို ယူလိုက်ကာ “ဒါက ကျွန်တော်မွေးထားတဲ့ ခွေးလေးပါ။ ရှောင်ကား၊ မဟောင်နဲ့တော့”

ရှောင်ကား တိတ်သွားသော်လည်း အပြင်လူကိုတော့ သတိထားနေသည်။

“နင်က ဘာလို့ ခွေးမွေးဖို့ အချိန်တွေ ပိုနေတာလဲ။ ဒါ ဘယ်သူပေးလိုက်တာလဲ။ ပြန်ပို့ပေးလို့ မရဘူးလား” ရှုလီက ခွေးလေးနှင့် မျက်လုံးချင်းဆိုင် ကြည့် လိုက်သည်။

ကျန်းကျဲ့က ထမင်းဘူးကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်ရာ ဖက်ထုပ်ဖြစ်နေသဖြင့် “အမေ၊ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ဘာတွေထည့်ထားတာ လဲ” ဟု မေးလိုက်သည်။

ရှုလီက ရှောင်ကားကို စိုက်ကြည့်လျက် ဆက်လက်ပြောသည်- “သခွားသီး၊ ငရုတ်သီးစိမ်းနဲ့ ကြက်ဥ။ သူ့ကို အမြန်ဆုံး ပြန်ပို့ပေးလိုက်”

ကျန်းကျဲ့က ထမင်းဘူးကို စားပွဲပေါ်တင်ပြီး အမေ့ ကို ထိုင်စေကာ - “ပြန်ပို့လို့ မရတော့ဘူး။ ကျွန်တော် ကျောင်းတက်တဲ့အခါ အမေ အိမ်မှာပျင်းရင် အိမ်မွေးတိရစ္ဆာန် မွေးလို့ရတာပေါ့”

“နင့်ကို မွေးရတာနဲ့ပဲ မလုံလောက်သေးဘူးလား” ဟု ပြောသော်လည်း ရှုလီက ကျန်းကျဲ့အား ရှောင်ကားကို ပြန်မပို့ခိုင်းတော့ပေ။

ကျန်းကျဲ့က ထမင်းဘူးကို ကိုင်ပြီး ဖက်ထုပ်တစ်လုံး စားကြည့်ကာ - “အင်း၊ ဒီဖက်ထုပ်လေးက အရမ်းအရသာရှိတယ်။ အမေရဲ့ လက်ရာက ဆိုင်ဖွင့်လို့ရတယ်”

ရှောင်ကားက ရှုလီနှင့် ရင်းနှီးသွားပြီး ကျန်းကျဲ့ စားနေသည်ကို မြင်သောအခါ ရှောင်ကားက အမြီးလှုပ်ပြီး ချွဲပြ နေသည်။

ကျန်းကျဲ့က ရှောင်ကား၏ ပန်းကန်ထဲသို့ ခွေးစာအချို့ ထည့်ပေးလိုက်သည်။

ရှုလီသည် ကျန်းကျဲ့ ခွင့်ပြုချက်မရှိဘဲ ခွေးမွေးလိုက်ခြင်းကို မကျေနပ်သော်လည်း မကြာမီ ရှောင်ကား၏ ချစ်စဖွယ် အပြုအမူများကြောင့် ဆွဲဆောင်ခံလိုက်ရပြီး သူမကိုယ်တိုင်ပင် ခွေးလေးကို ကိုင်ကြည့်သည်။

သူမသည် ကျန်းကျဲ့ ဖက်ထုပ်များ စားပြီးသောအခါ “ညနေကျရင် အိမ်ပြန်လာစား။ နင့်အဖေက လျှောက်လွှာတင်တဲ့ကိစ္စကို မေးချင်လို့တဲ့” ဟု မှာလိုက်သည်။

ကျန်းကျဲ့သည် အမေ က ခွေးမွေးခြင်းကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် မဆန့်ကျင်တော့သဖြင့် စိတ်အေးသွားသည်။ အရင်က အိမ်မွေးတိရစ္ဆာန် မွေးခွင့်မပြုခြင်းမှာ အာရုံပျံ့လွင့်မှာကို စိုးရိမ်ခြင်းနှင့် အခြေအနေမပေးခြင်းတို့ကြောင့် ဖြစ်သည်။

ညနေပိုင်းတွင် ကျန်းကျဲ့သည် ရှောင်ကားကို ခေါ်ကာ အိမ်သို့ ပြန်သွားသည်။

ကျန်းယီက ပြီးသွားမှ သိရသဖြင့် လက်ခံလိုက်ရသည်။

ကျန်းယီက ကျန်းကျဲ့၏ လျှောက်လွှာအခြေအနေကို မေးသည်။

ကျန်းကျဲ့က သူ့ရွေးချယ်မှုကို ပြောပြသည်။

ကျန်းယီသည် သားဖြစ်သူ ပန်းချီမေဂျာ ကဲ့သို့သော သန့်စင်သည့် အနုပညာနယ်ပယ်ကို ရွေးချယ်မှုအပေါ် သံသယဝင်နေဆဲဖြစ်သည်။ သို့သော် ဤကိစ္စတွင် သားကို အတင်းအကျပ် မပြောချင်ပေ။

သူ၏ အမြင်အရ ကျန်းကျဲ့သည် အခြားကျောင်းအချို့၏ အနုပညာစာမေးပွဲများ ဖြေဆိုထားသဖြင့် အခွင့်အလမ်း ပိုများလိမ့်မည်။

.........

တနင်္လာနေ့သည် ပြည်နယ်အနုပညာစာမေးပွဲအတွက် လျှောက်လွှာတင် ရမည့် အချိန်ဖြစ်သည်။ အနုပညာကျောင်းသားများကို လက်ခံသည့် ကျောင်းများအားလုံးတွင် တစ်ပြိုင်နက်တည်း လျှောက်လွှာစတင်လေ သည်။

မနက် ၈ နာရီတွင် ပင်းဟိုင်အနုပညာကောလိပ် ရှေ့တွင် ကျောင်းသားများ တန်းစီနေကြပြီး ကျောင်းထဲသို့ ဝင်ရန် စောင့်ဆိုင်းနေကြသည်။

တံခါးဝရှိ ဝန်ထမ်းများက ကျောင်းသားများ၏ အချက်အလက်များကို စစ်ဆေးပြီး လျှောက်လွှာတင်ရမည့် နေရာသို့ လမ်းညွှန်ပေးသည်။

ကျန်းကျဲ့သည် ကျောင်းတံခါးအပြင်ဘက် ညာဘက်ရှိ လမ်းဘေးတွင် ရပ်လျက် ကျောင်းအတွင်းသို့ ကြည့်နေသည်။

သူသည် ကျောင်း၏ကျောင်းသားလက်ခံရေး ကြေညာစာတမ်းကို ဖတ်ပြီးဖြစ်သည်။ ဤနှစ် ၅၀ သက်တမ်းရှိ အနုပညာကျောင်းတွင် ပန်းချီကျောင်းနှင့် ဂီတကျောင်းတို့ ရှိပြီး နောင်တွင် ရုပ်ရှင်နှင့် အခြားသော မေဂျာ များလည်း ရှိလာမည်ဖြစ်သည်။

ပင်းဟိုင်အနုပညာကောလိပ် ၏ ဧရိယာသည် အခြားတက္ကသိုလ်ကြီးများလောက် မကျယ်သော်လည်း ဆရာများ၏ အရည်အချင်းက မြင့်မားပြီး အခြေခံအဆောက်အဦများက ပြည့်စုံလှသည်။ ယခင်ဘဝက သူသည် ဤကျောင်းသို့ ဝင်ခွင့်မရခဲ့ပေ။ အကယ်၍ သူ ဤကျောင်းတွင် စာသင်ခွင့်ရပါက မည်သည့်အတွေ့အကြုံများ ရရှိမည်နည်း။

သူသည် အနာဂတ်ကို စိတ်ကူးယဉ်နေစဉ် ချန်းယန်၏ အသံကို ကြားလိုက်ရသည်- “ကျန်းကျဲ့!”

သူက အသံလာရာသို့ ကြည့်လိုက်ရာ ချန်းယန် လျင်မြန်စွာ လျှောက်လာသည်ကို မြင်ရသည်။ သူမသည် သူ ရွေးပေးခဲ့သည့် အဝတ်အစားကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။

“ဘယ်လိုလဲ၊ လှရဲ့လား” ချန်းယန်က ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် အနီးသို့ရောက်လာပြီး လက်နှစ်ဖက်ကို ဖြန့်ကာ သူမကိုယ်သူမ ပြသသည်။

ကျန်းကျဲ့က ပြုံးပြီး ကြည့်လိုက်ကာ - “လှတယ်။ မင်းက စာမေးပွဲခန်းထဲမှာ အလှဆုံးပဲ”

“ဟားဟား... ဟုတ်သားပဲ၊ ကားလ်လေး ဘယ်လိုလဲ။ ဒီနှစ်ရက်အတွင်း ကျွန်မ အမေက အိမ်အပြင် ပေးမထွက်ဘူး။ ကျွန်မ ကို စာသင်ပေးဖို့ ဆရာတစ်ယောက်ပါ ထပ်ငှားပေးထားတယ် ” ချန်းယန်က ကျန်းကျဲ့ကို ကျောင်းတံခါးရှေ့ရှိ တန်းစီရာသို့ ဆွဲ ခေါ်သွားသည်။

ကျန်းကျဲ့က လမ်းလျှောက်ရင်း ပြောလိုက်သည်- “ကောင်းတာပေါ့ ၊ မတိုက်ခိုက်ခင် ဓားသွေး တာက ကောင်းတယ်”

သူတို့နှစ်ဦး တန်းစီသည့် နောက်ဆုံးနေရာသို့ ရောက်သောအခါ ချန်းယန်က အသံတိုးတိုးဖြင့် “ကျွန်မ မော်ဒယ်မေဂျာ ကို ရွေးဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီ။ တခြားအကြောင်းတွေကို မစဉ်းစားတော့ဘူး” ဟု ပြောလိုက်သည်။

ကျန်းကျဲ့က ချန်းယန်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ၏ ရွေးချယ်မှုကို သူ ဆုတောင်းပေးနိုင်ရုံသာ ရှိတော့ သည်။

ကျောင်းတံခါးရှေ့တွင် စစ်ဆေးမှုက အကြမ်းဖျင်းမျှသာဖြစ်သဖြင့် သူတို့နှစ်ဦး မကြာမီ တံခါးဝသို့ ရောက်လာသည်။

ဝန်ထမ်းများက သူတို့၏ လျှောက်လွှာများကို ကြည့်ပြီးနောက် ပန်းချီကောလိပ် သို့ သွားရန် တိုက်ရိုက် လမ်းညွှန်ပေးသည်။

အဝင်ဝမှ ကတ္တရာလမ်းသည် ကျောင်းအတွင်းသို့ ဖြောင့်ဖြောင့်တန်းတန်း ဝင်သွားပြီး မတူညီသော နေရာများကို ဆက်သွယ်ပေးထားသည်။

လမ်းညွှန်ချက်အတိုင်း သူတို့သည် ဘယ်ဘက်သို့ သွားရာ ကျောက်ခင်းလမ်းကို လျှောက်လိုက်ပြီး ပန်းချီကောလိပ် သို့ ရောက်ရှိသွားသည်။

ပန်းချီကောလိပ် ၏ အဆောက်အအုံသည် အရှေ့နှင့် အနောက်တွင် အဆောက်အအုံနှစ်ခုရှိပြီး တောင်ဘက်က မြင့်၍ မြောက်ဘက်က နိမ့်သည်။ အဆောက်အအုံအသစ်တစ်ခုကိုလည်း ဆောက်လုပ်နေသည်။

တောင်ဘက်အဆောက်အအုံသည် ပန်းချီမေဂျာ အတွက် သင်ကြားသော အဆောက်အအုံဖြစ်ပြီး ပန်းချီကောလိပ် မှ ဆရာများ၏ ရုံးခန်းများလည်း ထိုတွင်ရှိသည်။ မြောက်ဘက်အဆောက်အအုံကတော့ ဒီဇိုင်းမေဂျာ အတွက် ဖြစ်သည်။

ကျောင်းသားအဆောင်သည် ကျောင်း၏ အရှေ့ဘက်ခြံစည်းရိုးဘေးရှိ အဆောက်အအုံများ ဖြစ်သည်။

သူတို့နှစ်ဦး လမ်းလျှောက်ရင်း ကြည့်နေကြသည်။ အဆောက်အအုံတိုင်းတွင် ကိုယ်ပိုင်စတိုင်ရှိပြီး အပြင်နံရံများတွင် အနုပညာဆန်သည့် ပုံများဖြင့် အလှဆင်ထားသည်။ ဆယ်စုနှစ်ပေါင်းများစွာ သက်တမ်းရှိ အပင်များကလည်း ပန်းချီကောလိပ် ကို ပို၍ လှပစေသည်။

ချန်းယန်က ကျောင်း၏ အပြင်အဆင်နှင့် နေရာအကြောင်းကို ကောင်းစွာသိထားသည်။

သူတို့သည် တောင်ဘက်အဆောက်အအုံရှိ လျှောက်လွှာတင်ရမည့်နေရာသို့ ရောက်လာသောအခါ ကျောင်းသားများ တန်းစီနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ချန်းယန်က ကျန်းကျဲ့၏ ရှေ့တွင် ရပ်ပြီး သူတို့နှစ်ဦးသာ ကြားနိုင်သည့် အသံဖြင့် “စာမေးပွဲပြီးသွားရင် တခြားပြည်နယ်က ကျောင်းတွေက ကျောင်းသားတွေကို အရင်ဦးစားပေ ခေါ် တယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ ရုတ်တရက် ခံစားမိတာက ကျွန်မတို့ သူငယ်ချင်းတွေ ဖြစ်လာနိုင်တာပဲလေ” ဟု ပြောလိုက်သည်။

ကျန်းကျဲ့က တမင် ငြင်း လိုက်သည်- “မသေချာသေး ပါဘူး။ မင်းကို တခြားပြည်နယ်က ကျောင်းက အရင်ခေါ်သွားနိုင်တယ်။ ဒါမှမဟုတ် ငါက တခြားကျောင်းကို ဝင်ခွင့်ရနိုင်တယ်လေ ”

တန်းစီခြင်း၊ လျှောက်လွှာဖောင် ယူခြင်း၊ ဖြည့်ခြင်းနှင့် ပေးသွင်းခြင်းတို့သည် ယခင် လျှောက်လွှာတင်ခြင်းများနှင့် အခြေခံအားဖြင့် အတူတူပင် ဖြစ်သည်။

ချန်းယန်က အရင် လျှောက်လွှာတင်ပြီး လျှောက်လွှာတင်ရမည့် နေရာအပြင်ဘက်တွင် ကျန်းကျဲ့ကို စောင့်နေသည်။

ကျန်းကျဲ့သည် စာမေးပွဲဝင်ခွင့်လက်မှတ်နှင့် ညွှန်ကြားချက်များကို ယူလာသည်။

ချန်းယန်က အနားလာ ပြီး သူတို့နှစ်ဦး၏ စာမေးပွဲဝင်ခွင့်လက်မှတ်များကို ယှဉ်ကြည့်သောအခါ စာမေးပွဲဖြေမည့်အချိန်များ ထပ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ကျန်းကျဲ့သည် သုံးဘာသာ ဖြေရမည်ဖြစ်သည်။ ပုံကြမ်း (ပုံကြမ်းဆွဲခြင်းအပါအဝင်)၊ အရောင်ခြယ်ခြင်းနှင့် ဖန်တီးမှု (ဒီဇိုင်းပညာရပ်ကို ရွေးပါက ဒီဇိုင်းအခြေခံကို ဖြေရမည်) တို့ဖြစ်သည်။

ချန်းယန်သည် မော်ဒယ်ပညာရပ်ကို ရွေးသဖြင့် နှစ်ဘာသာသာ ဖြေရမည်ဖြစ်သည်။ ဖက်ရှင်ဒီဇိုင်းနှင့် ခန္ဓာကိုယ် အချိုးအစားတို့ဖြစ်သည်။

သူတို့နှစ်ဦး ထွက်သွားတော့မည့်အချိန်တွင် နှုတ်ဆက်သံကို ကြားလိုက်ရသည်။

“ကျန်းကျဲ့၊ လျှောက်လွှာလာတင်တာလား”

ကျန်းကျဲ့သည် ဖက်ရှင်ကျကျ ဝတ်ဆင်ထားသည့် အမျိုးသမီးတစ်ဦး သူ့ဆီ လျှောက်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရာ သင်တန်းတွင် သူ့ကို ခေါ်ပြောခဲ့သည့် ဆရာမ ဖြစ်သည်။

“ဆရာမကျင်း၊ ကျွန်တော် လျှောက်လွှာတင်ပြီးပါပြီ”

ဆရာမကျင်း သည် သူတို့နှစ်ဦးအနားသို့ ရောက်လာပြီး ချန်းယန်ကို ပြုံးကာ ခေါင်းညိတ်ပြပြီးနောက် ကျန်းကျဲ့ကို ဆက်မေးသည်- “မင်း ဘယ်မေဂျာ ကို လျှောက်တာလဲ”

“ကျွန်တော် ပန်းချီမေဂျာ ကို လျှောက်တာပါ” ကျန်းကျဲ့က စာမေးပွဲဝင်ခွင့်လက်မှတ်ကို ပြသည်။

“ကောင်းတယ်၊ ကောင်းကောင်းပြင်ဆင်ပြီး ကြိုးစားပါ။ ပြဿနာမရှိပါဘူး” ဆရာမကျင်းသည် ကျန်းကျဲ့၏ ရွေးချယ်မှုအပေါ် ကျေနပ်နေသကဲ့သို့ ပျော်ရွှင်စွာ ပြုံးသည်။ အားပေးစကားအနည်းငယ်ပြောပြီးနောက် အလုပ်ရှိသဖြင့် ထွက်သွားလေ သူမ သည်။

ကျန်းကျဲ့နှင့် ချန်းယန်တို့သည် ဆရာမ ကျင်း ထွက်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ ကျောင်းတံခါးသို့ ဆက်သွားကြသည်။

သူတို့နှစ်ဦးသည် စကားပြောရင်း ပျော်ရွှင်နေကြပြီး ကျောက်ခင်းလမ်းမှ ကတ္တရာလမ်းသို့ လှမ်း တော့မည့်အချိန်တွင် ပန်းခြံဘေးမှ လူတစ်ဦး ထွက်လာသည်။

နှစ်ဘက်လုံး တစ်ပြိုင်နက်တည်း နှုတ်ဆက်လိုက်ကြသည်-

“ကျန်းကျဲ့၊ ချန်းယန်”

“ဆရာကျန်း!”

ရောက်လာသူမှာ သင်တန်းတွင် ဂရပ်ဖစ်ဒီဇိုင်းသင်ပေးသည့် ဆရာ ကျန်း ဖြစ်သည်။

“မင်းတို့ လျှောက်လွှာတင်ပြီးပြီလား” ဆရာ ကျန်းက မေးသည်။

“တင်ပြီးပါပြီ။ ကျွန်မကတော့ မော်ဒယ်မေဂျာ ကို လျှောက်ထားပါတယ်” ချန်းယန်က ပြန်ဖြေသည်။

“ကောင်းတယ်” မော်ဒယ်မေဂျာ သည် ဒီဇိုင်းမေဂျာ အောက်တွင်ရှိသဖြင့် ဆရာ ကျန်းက သူတို့လူဟု သတ်မှတ်လိုက်သည်။ သူက ကျန်းကျဲ့ကို ကြည့်ပြီး အဖြေကို စောင့်နေသည်။

ကျန်းကျဲ့သည် အနည်းငယ် ရှက်ရွံ့နေသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဆရာ ကျန်းက သူ့ကို ခေါ်ပြောဖူးသော်လည်း သူက ဒီဇိုင်းမေဂျာ ကို မရွေးချယ်ခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

သူသည် သူ့ကိုယ်သူ မရှက်ရဘူး၊ မရှက်ရဘူးဟု ပြောနေသည်။

“ကျွန်တော် ပန်းချီမေဂျာ ကို လျှောက်ထားပါတယ်” ဤတစ်ကြိမ်တွင် သူ စာမေးပွဲဝင်ခွင့်လက်မှတ်ကို မပြတော့ပေ။

ဆရာ ကျန်း မကျေမနပ်ဖြစ်သွားကာ - “မင်းဘာလို့ ပန်းချီမေဂျာ ကို လျှောက်တာလဲ။ ပန်းချီမေဂျာ က ဝင်ခွင့်ရတဲ့ အရေအတွက် နည်းပြီး လိုအပ်ချက်ကလည်း မြင့်တယ်ဆိုတာ မင်း မသိဘူးလား။ အနာဂတ်မှာ အလုပ်အကိုင် အခွင့်အလမ်းကလည်း မသေချာဘူး။

မင်းရဲ့ အားသာချက်က ဒီဇိုင်းပဲ။ အခုလည်း ရလဒ်ကောင်း တွေ ရနေပြီ။ ဒီဇိုင်းမေဂျာ ကို လာရင် အနာဂတ်မှာ ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်မှု အများကြီးရှိတယ်။ အနာဂတ်မှာ ဆရာတို့ နိုင်ငံ စီးပွားရေး ဖွံ့ဖြိုးလာရင် အရည်အချင်းရှိတဲ့ လူတွေ အများကြီး လိုအပ်လာလိမ့်မယ်”

ကျန်းကျဲ့က နားထောင်နေသည့် ဟန်ဖြင့် ရှိနေသည်။

ဆရာ ကျန်းက စကားအရှည်ကြီး ပြောပြီးနောက် “မင်း စည်းကမ်းလိုက်နာမယ်လို့ ရေးထားလား” ဟု မေးလိုက်သည်။

“ရေးထားပါတယ်”

“ကောင်းပြီလေ၊ အချိန်ကျရင်တော့ ငါတို့ ပြောရမှာပေါ့” ဆရာ ကျန်းက မှာကြားလိုက်ကာ - “မင်း အရင်ဆုံး ဝင်ခွင့်ရအောင် ကြိုးစား။ နောက်မှ မင်း မကြိုက် ရင် မေဂျာ ပြောင်းလို့ရသေးတယ်”

“ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဆရာကျန်း” ကျန်းကျဲ့က ကျေးဇူးတင်စကားသာ ပြောနိုင်တော့ သည်။

ဆရာ ကျန်းသည် သူလိုချင်သည့် အချက်အလက်များကို ရရှိပြီးနောက် ကျန်းကျဲ့တို့ကို လက်ဝေ့ယမ်းပြီး အလျင်အမြန်ပင် ထွက်သွားလေ သည်။

ချန်းယန်က သူမကို လျစ်လျူရှုခံရသည်ဟု ခံစားမိကာ - “သူက ငါ့ကို တစ်ခါပဲ မေးသွားတယ်။ ကျန်တဲ့အချိန်တွေမှာ နင့်ကိုပဲ မေးနေတာ။ နင် စာမေးပွဲ လာဖြေမယ်ဆိုတာ သူ စောင့်နေတာလား”

ကျန်းကျဲ့က “အထင်မလွဲပါနဲ့။ ငါက အဲ့လောက် အရေးမကြီးပါဘူး” ဟု ပြောလိုက်သည်။

ချန်းယန်က သူ့ပခုံးကို ပုတ်ပြီး “တကယ်တော့ နင် ကျောင်းတောင် စ မတက်ရသေးဘူး။ ဆရာတွေ အများကြီးက နင့် ကို သိနေကြ ပြီ” ဟု ပြောလိုက် သည်။

“နာမည်က အလကားပဲ”

သူတို့နှစ်ဦး ကျောင်းတံခါးမှ ထွက်လာသည်။ “ကျန်းကျဲ့၊ နင် နောက်ဆုံးစာမေးပွဲဖြေတဲ့အခါ ငါ အားနေမယ်။ နင့်ကို လာစောင့်ပေး ရမလား”

ကျန်းကျဲ့က “မလာပါနဲ့။ ကျောင်းစမတက် ခင် ဆရာတွေရဲ့ မျက်စိဒေါက်ထောက် အကြည့်ကို မခံချင်ဘူး” ဟု ပြောလိုက်သည်။

“ဒါဆို စာမေးပွဲ ပထမဆုံးနေ့ပြီးရင် ငါ ဒီမှာပဲ နင့်ကို စောင့်နေမယ်”

ကျန်းကျဲ့က ခေါင်းခါလိုက်ကာ - “မင်းက မော်ဒယ်မေဂျာ ကို ဖြေတာ။ မင်းအမေ လာကြို ပေးမှာ မဟုတ်ဘူးလား။ သီချင်းဆိုတဲ့၊ အဆိုပိုင်းနဲ့ မော်ဒယ်မေဂျာ ဖြေတဲ့သူတွေကို မိဘတွေ လာကြိုကြတာ ငါတွေ့ဖူးတယ် ”

ချန်းယန်၏ မျက်နှာက ပျက်သွားကာ- “ငါ့အမေက တကယ်လာကြို မယ်လို့ ပြောထားတယ်”

ကျန်းကျဲ့က နှစ်သိမ့်ပေးကာ - “စာမေးပွဲပြီးရင် ငါ့ပန်းချီခန်းကို လာခဲ့”

ချန်းယန်၏ စိတ်ခံစားချက်က ချက်ချင်းပြန်ကောင်းလာကာ - “ဟုတ်သားပဲ ၊ နင်က ငါနဲ့ ကားလ်ကို ပုံတစ်ပုံဆွဲပေးလို့ရတယ်”

“အင်း၊ ဒီအတွေးက မဆိုးဘူး”