စာမေးပွဲ ပထမနေ့၊ ဆရာများ၏ အာရုံစိုက် ခြင်း

ကျန်းကျဲ့သည် ပန်းချီပစ္စည်းသေတ္တာနှင့် ပန်းချီကားထည့်သည့်အိတ်ကို သယ်ကာ ပန်းချီခန်းမှ ပင်းဟိုင်အနုပညာကောလိပ် သို့ လမ်းလျှောက်လာလေ သည်။

ယနေ့သည် ပြည်နယ်အနုပညာစာမေးပွဲ၏ ပထမဆုံးနေ့ဖြစ်သည်။ ထိုခေတ်တွင် စာမေးပွဲသည် လက်ရှိကာလလိုမျိုး တစ်နိုင်ငံလုံးအတိုင်းအတာဖြင့် ဖြေဆိုခြင်းမဟုတ်ဘဲ ပြည်နယ်တွင်းရှိ ကျောင်းသားများကိုသာ ဖြေဆိုရ သည်။ ပြည်နယ်စာမေးပွဲရလဒ်သည် အခြားပြည်နယ်ရှိ ကျောင်းများနှင့် သက်ဆိုင်ခြင်းမရှိပေ။

ပန်းချီခန်းမှ စာမေးပွဲဖြေဆိုမည့်နေရာသို့ သွားရာတွင် ကျန်းကျဲ့သည် ကားစီး လိုခြင်းမရှိပေ။ ၂၀၀၀ ပြည့်နှစ်မှစတင်ပြီး ပင်းဟိုင်တွင် ယာဉ်ကြောပိတ်ဆို့မှု ပြင်းထန်လာသည်။ စာမေးပွဲနေ့တွင် စာမေးပွဲဖြေဆိုရာနေရာရှေ့တွင် ယာဉ်ကြောပိတ်ဆို့မှု သေချာပေါက် ဖြစ်ပေါ်မည်ကို သူ သိသည်။ ခြေကျင်လျှောက်ခြင်းက နှေးကွေးသော်လည်း သတ်မှတ်ထားသော အချိန်တွင် ရောက်နိုင်မည်ကို အာမခံနိုင်သဖြင့် ပိုကောင်းသည်ဟု သူယူဆသည်။ ထိုအချိန်က စာမေးပွဲဖြေဆိုမည့်နေရာအနီးတွင် အခန်းငှားပြီး နေထိုင်သည့် ကျောင်းသားအနည်းငယ်သာ ရှိသည်။

ကျန်းကျဲ့သည် လမ်းဘေးပလက်ဖောင်းပေါ်မှ လမ်းလျှောက်လာရာ ကျောင်းသို့ မရောက်မီ ၁ ကီလိုမီတာခန့် အလိုတွင် ၆ လမ်းသွား လမ်းမပေါ်တွင် ယာဉ်ကြောပိတ်ဆို့မှု စတင်ဖြစ် နေပြီဖြစ်သည်။

ဘတ်စ်ကားများ၊ ကိုယ်ပိုင်ကားများနှင့် တက္ကစီများသည် လမ်းမပေါ်တွင် ပြည့်နှက်နေပြီး ဖြည်းညှင်းစွာ ရွေ့လျားနေရသည်။ ယာဉ်မောင်းအများစုက ဟွန်းများ တရစပ်တီးနေကြသည်။

ကျန်းကျဲ့သည် အဝေးမှနေ၍ ပင်းဟိုင်အနုပညာကောလိပ် ရှေ့ရှိ အရှေ့နှင့်အနောက်လမ်းများတွင်လည်း ယာဉ်ကြောပိတ်ဆို့နေသည်ကို တွေ့ရသည်။

သူ့ရွေးချယ်မှု မှန်ကန်သည်ဟု ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကျေနပ်နေသည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ပန်းချီကားများကို သယ် ထားရသည့် ကျောင်းသားအချို့သည် ကားအမျိုးမျိုးမှ ထွက်လာပြီး ခြေလျင်လျှောက်သူများ၏ အဖွဲ့တွင် ပါဝင်လာသည်။

ကျန်းကျဲ့သည် ကျောင်းတံခါးသို့ ရောက်ရှိလာပြီး စစ်ဆေးမှုများကို ဖြတ်သန်းကာ လမ်းညွှန်ချက်အတိုင်း ပန်းချီကောလိပ် ၏ ရင်ပြင်ငယ်သို့ ရောက်လာသည်။

ရင်ပြင်ငယ်သည် သင်ကြားရေးအဆောက်အအုံနှစ်ခုကြားတွင် ရှိသည်။ ကျောင်းသားကြီးများသည် စာမေးပွဲခန်းဆိုင်းဘုတ်များကို ကိုင်ဆောင်လျက် တန်းစီနေကြသည်။ ရောက်ရှိပြီးသော ကျောင်းသားများသည် ဆိုင်းဘုတ်များကို ကြည့်ပြီး သူတို့၏ စာမေးပွဲခန်းကို ရှာဖွေနေကြသည်။

ကျန်းကျဲ့သည် ဆိုင်းဘုတ်တွင် သူ၏ စာမေးပွဲခန်း အခန်း ၃ ဖြစ်သည်ကို တွေ့သွား သည်။

အနုပညာကောလိပ် ၏ ပန်းချီကျောင်းတွင် ကျောင်းသား ၃၀၀ ခန့်သာ လက်ခံမည်ဖြစ်သည်။ စာမေးပွဲခန်းပေါင်း ၆၀ နီးပါးရှိပြီး အခန်းတစ်ခန်းလျှင် လူ ၄၀ ဖြင့် တွက်ချက်ပါက စာမေးပွဲဖြေဆိုသူပေါင်း ၂၀၀၀ ကျော် ရှိမည်ဖြစ်သည်။

ကျန်းကျဲ့သည် အခန်း ၃ ၏ စာမေးပွဲဖြေဆိုသူများ တန်းစီနေသည့် နောက်သို့ ရောက်သောအခါ အခန်း ၃ ကို တာဝန်ယူထားသည့် ဆရာက လျှောက်လွှာပုံစံအထပ်လိုက်ကို ကိုင်ပြီး ရောက်လာသည်။

“ကျောင်းသား၊ မင်းရဲ့ အထောက်အထားစာရွက်စာတမ်းကို ငါ့ကို ပြပေးပါ”

ကျန်းကျဲ့သည် စာမေးပွဲဝင်ခွင့်လက်မှတ်နှင့် မှတ်ပုံတင်ကတ်တို့ကို ထုတ်ပြသည်။

ဆရာက စစ်ဆေးပြီးနောက် “မင်းက နံပါတ် ၁၆၊ ခဏနေရင် မင်းရဲ့ နံပါတ်စဉ်အတိုင်း တန်းစီရမယ်” ဟု ပြောလေ သည်။

“ဆရာ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်” ကျန်းကျဲ့သည် စောင့်နေစဉ် ပတ်ဝန်းကျင်ကို လှည့်ပတ်ကြည့်ပြီး အခြားကျောင်းသားများကို လေ့လာနေ သည်။

ပထမဆုံးသော စာမေးပွဲခန်းအချို့တွင် ပန်းချီပညာကို လျှောက်ထားသူများ ဖြစ်သည်ကို သူ ယုံကြည်နေသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ထိုစာမေးပွဲခန်းများတွင် ကျောင်းသားဟောင်းများ၏ ရာခိုင်နှုန်း ပိုများနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ လူအနည်းငယ်ကမူ ပြန်မမွေးဖွားခင်က သူနှင့် ခပ်ဆင်ဆင် တူနေသည်။

တစ်ခါတရံ ရင်းနှီးသူများကိုလည်း မြင်ရသော်လည်း အကွာအဝေး ဝေးကွာခြင်းနှင့် ကျောင်းသားအများအပြား ရှိခြင်းကြောင့် နှုတ်ဆက်ရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။

စာမေးပွဲဖြေဆိုမည့်သူများ ရောက်လာချိန်တွင် ကျန်းကျဲ့သည် ချန်းယန် ရင်ပြင်သို့ ရောက်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

ချန်းယန်သည် ကျန်းကျဲ့ကို ချက်ချင်းမြင်ပြီး သူ့ကို လက်ဝေ့ယမ်းပြသည်။

ကျန်းကျဲ့ကလည်း လက်ပြန်ဝေ့ယမ်းပြသည်။

ချန်းယန် လျှောက်ထားသည့် မေဂျာ သည် နောက်ဆုံးစာမေးပွဲခန်းတွင် ဖြစ်သည်။

အချိန်ကျသောအခါ စာမေးပွဲကြီးကြပ်ရေးမှူးက စာမေးပွဲစည်းကမ်းများနှင့် လိုအပ်ချက်များကို ကြေညာသည်။

စာမေးပွဲကြီးကြပ်ဆရာများက ကျောင်းသားများကို စာမေးပွဲခန်းများသို့ ခေါ်သွားသည်။

ကျန်းကျဲ့သည် အခန်း ၃ ၏ အဖွဲ့နှင့်အတူ တောင်ဘက်အဆောက်အအုံသို့ ဝင်သွားသည်။ ပန်းချီမေဂျာ လျှောက်ထားသူ ၃၀၀ ခန့် ရှိပြီး ကျန်မြောက်ဘက်အဆောက်အအုံသို့ ဝင်ရောက်သူများက ဒီဇိုင်းမေဂျာ လျှောက်ထားသူများ ဖြစ်မည်ဟု သူ ခန့်မှန်းလိုက်သည်။

သူသည် အဖွဲ့နှင့်အတူ တတိယထပ်ရှိ စာသင်ခန်းတစ်ခန်းသို့ ရောက်ရှိလာရာ မူလစာသင်ခန်း၏ ဆိုင်းဘုတ်ကို စာမေးပွဲခန်း၏ နာမည်ဖြင့် အစားထိုးထားသည်။

စာမေးပွဲခန်းထဲသို့ ရောက်သောအခါ စာမေးပွဲကြီးကြပ်ဆရာများက ထိုင်ခုံများ ခွဲဝေပေးသည်။

ကျန်းကျဲ့သည် စာမေးပွဲခန်းထဲတွင် ပန်းချီဆွဲခုံ အများအပြားနှင့် မော်ဒယ်နှစ်ဦးအတွက် နေရာနှစ်ခု ရှိသည်ကို တွေ့ရသဖြင့် ယနေ့သည် ပုံတူရေးဆွဲရမည့် စာမေးပွဲ ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု ယူဆသည်။

သူ့နေရာတွင် ထိုင်လိုက်ပြီးနောက် ကျန်းကျဲ့ ဘေး ကို ကြည့်လိုက်သည်။

ဤစာသင်ခန်း သို့မဟုတ် ပန်းချီခန်းသည် စတုရန်းမီတာ ၁၀၀ ခန့် ကျယ်ဝန်းသည်။ ရွှေ့လို့မရသော ပန်းချီတင်ခုံ ကြီးများအား ထောင့်တွင် စုပုံထားသည်။ ထောင့်တွင်ပင် လောင်ကွန် ၏ ရုပ်တုကြီးတစ်ခုလည်း ရှိသည်။

ပန်းချီခန်းသည် အနည်းငယ် ဟောင်းနွမ်းနေသော်လည်း အနုပညာဆန်သည့် အငွေ့အသက် အပြည့်ရှိသည်။ ဤနေရာတွင် ပညာသင်ကြားရခြင်းနှင့် ဖန်တီးရခြင်းတို့က စိတ်ပျော်ရွှင်ဖွယ်ပေ ကောင်းလိမ့်မည်။

စာမေးပွဲကြီးကြပ်ဆရာများက ကျောင်းသားများ၏ အထောက်အထားစာရွက်စာတမ်းများကို ထပ်မံစစ်ဆေးနေစဉ် အမျိုးသမီးငယ်နှစ်ဦး စာမေးပွဲခန်းထဲသို့ ဝင်လာကာ မော်ဒယ်နေရာတွင် ထိုင်လိုက်သဖြင့် ကျောင်းသားအများအပြား၏ အာရုံကို ဖမ်းစားသွားသည်။

လူအများစုသည် ယနေ့ ပုံတူဆွဲရမည်ဟု ထင်နေကြသည်။

သို့သော် ကျန်းကျဲ့ကတော့ မော်ဒယ်နှစ်ဦးလုံး ဂါဝန်ရှည်များ ဝတ်ထားသည်ကို သတိထားမိသဖြင့် မေးခွန်းက ပုံတူ မဖြစ်နိုင်ဟု ယူဆသည်။

ဆရာက မေးခွန်းစာရွက်များကို ဝေပေးသည်။

ကျန်းကျဲ့သည် မေးခွန်းကို ကြည့်လိုက်ရာ ဦးထုပ်ဆောင်းထားသော အမျိုးသမီးငယ် ၏ ကိုယ် တစ်ဝက်ပုံကြမ်းကို ဆွဲရန်ဖြစ်သည်။

အရွယ်အစားမှာ ၀.၁၂၅ စတုရန်းမီတာ ရှိသည်။

ဤမေးခွန်းသည် ကျောင်းသားအများစု မျှော်လင့်ထားသည်နှင့် မတူသလို စာမေးပွဲကြီးကြပ်သူများကိုလည်း ကြိုတင်ပြင်ဆင်မှု မရှိစေခဲ့ပေ။

မေးခွန်းစာရွက်ကို ခုမှ ဖွင့်လိုက်ခြင်းဖြစ်သဖြင့် မော်ဒယ်နှစ်ဦးသည် ဦးထုပ်များ ဆောင်းထားခြင်း မရှိပေ။

ကျန်းကျဲ့သည် စာမေးပွဲစစ်ဆေးရေးမှူးအချို့က စာမေးပွဲခန်းအချို့အတွက် အမျိုးသမီးဦးထုပ်များ ပြင်ဆင်ပေးနေသည်ကို တိုးတိုးလေး ကြားလိုက်ရသည်။

ဆရာက ပန်းချီဆွဲစက္ကူများ ဝေပေးပြီး ကျောင်းသားများကို အချက်အလက်များ ရေးခိုင်းသည်။

မကြာမီ စာမေးပွဲစစ်ဆေးရေးမှူးများက အမျိုးသမီးဦးထုပ်နှစ်လုံးကို ယူလာပေးသည်။ ဦးထုပ်နှစ်မျိုးစလုံး၏ ဒီဇိုင်းက မတူညီပေ။

ကံကောင်းစွာဖြင့် ကျန်းကျဲ့ရှေ့ရှိ မော်ဒယ်၏ ဦးထုပ်က ဂါဝန်ပုံစံနှင့် လိုက်ဖက်နေသဖြင့် အမြင်ဆန်းနေခြင်း မရှိပေ။

ကျန်းကျဲ့သည် ပန်းချီကားကို ထောင်လိုက်ပြီး ဒူးနှစ်ဖက်ကြားတွင် ညှပ်ထားသည်။ ဘယ်လက်ဖြင့် ခဲဖျက်ကို ကိုင်ပြီး ပန်းချီကားကို ထိန်းထားကာ ညာလက်ဖြင့် ခဲတံကို ကိုင်လိုက်သည်။ မော်ဒယ်က ပုံစံယူပြီးသည်နှင့် သူသည် စတင် လေ့လာသည်။

ဤမော်ဒယ်သည် အသက် ၂၀ ကျော်ခန့်ရှိပြီး မြင်းမြီးပုံစံ ဆံပင်စည်းထားသည်။ မျက်နှာက ပြည့်ဖြိုးပြီး နဖူးတွင် ဝက်ခြံအနည်းငယ် ရှိသည်။ မျက်ခုံးမွှေးသေးပြီး မျက်လုံးကြီးသည်။ မျက်လုံးနှစ်လုံးကြား အကွာအဝေးကျယ်ပြီး နှာခေါင်းကလည်း ပြားသည်။ ယေဘုယျအားဖြင့် လှပခြင်းမရှိသော်လည်း ထူးခြားသည့် ရုပ်ရည်ရှိသည်။

သူမသည် အရောင်ဖျော့သော သိုးမွေးအင်္ကျီကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး အရောင်များ ရောစပ်ထားသည့် ဂါဝန်နှင့် တွဲဝတ်ထားသည်။ နေရောင်ခြည်ဒဏ်ခံ ဦးထုပ်တွင် ပန်းပုံစံများ အလှဆင်ထားသည်။

ခြုံငုံကြည့်ရလျှင် မော်ဒယ်တွင် အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စေမည့် အချက်များစွာ ရှိသည်။ ကောင်းကောင်းမကိုင်တွယ်နိုင်ပါက ပုံက ရှုပ်ထွေးသွားနိုင်သည်။

ကျန်းကျဲ့သည် လေ့လာရင်း စဉ်းစားသည်။ ဤမော်ဒယ်၏ ပုံတူကို ဆွဲရာတွင် သူမ၏ စိတ်နေစိတ်ထားနှင့် ထူးခြားသည့် ပုံစံကို ဖော်ထုတ်နိုင်ရမည်။ မူလထူးခြားချက်များထဲမှ အလှကို ရှာဖွေရမည်။ အလှကို ဖန်တီးရန် ဂါဝန်နှင့် အဝတ်အစားပေါ်ရှိ ပုံများ၊ အရေးအကြောင်းများအားလုံးကို ပြင်ဆင်ပြီး လိုက်ဖက်ညီသော စည်းချက်တစ်ခု ဖန်တီးရမည်။ သို့သော် ဤပြုပြင်ပြောင်းလဲမှုက အကန့်အသတ်ရှိပြီး အလွန်အကျွံ မပြောင်းလဲသင့်ပေ။ ထိုသို့ပြောင်းလဲပါက မေးခွန်း၏ လိုအပ်ချက်နှင့် ကိုက်ညီတော့မည် မဟုတ်ပေ။

သူသည် စိတ်ထဲမှ အပြီးသတ်တွေးပြီးနောက် လှုပ်ရှားမှုမျဉ်းများ စတင်ဆွဲကာ အချိုးအစားကို ပြင်ဆင်သည်။

သူ၏ စိတ်ကူးအတိုင်း ပန်းချီထဲရှိ ပုဂ္ဂိုလ်၏ လှုပ်ရှားမှုက မော်ဒယ်ထက် ပိုမိုသက်တောင့်သက်သာရှိပြီး ကိုယ်ခန္ဓာက အနည်းငယ် လှည့်သွားပြီး လက်တစ်ဖက်ကို ဒူးပေါ်တင်ကာ သိမ်မွေ့သော လှုပ်ရှားမှုနှင့် အလှကို ဖော်ပြရမည်။

ကျန်းကျဲ့သည် ရိုးရှင်းသော မျဉ်းများဖြင့် ပုဂ္ဂိုလ်၏ ပုံသဏ္ဍာန်ကို ခြုံငုံဖော်ပြပြီး ပုံသဏ္ဍာန်ကို ပြင်ဆင်ကာ ချဲ့ကားသည်။

ထိုအချိန်တွင် ပတ်ဝန်းကျင်မှ ခဲတံများ၊ မီးသွေးခဲများက စက္ကူပေါ်တွင် ဆွဲသည့် တရွတ်တိုက်အသံများ ပို၍ ကျယ်လာသည်။ ကျောင်းသားအများအပြားသည် အရောင်ခြယ်ခြင်းနှင့် အရောင်အဆင့်လိုက် ချထားခြင်းအဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်သည်။

ကျန်းကျဲ့သည် အလျင်စလို မလုပ်ဘဲ သူ၏ အကျင့်အတိုင်းနှင့် နည်းစနစ် အတိုင်း ပုံသဏ္ဍာန်ကို ပြင်ဆင်နေသည်။ အစကောင်းပြီး အဆင့်ဆင့် ဆွဲ ပါက နောက်ဆက်တွဲ ဖန်တီးမှုများ ပိုမို ချောမွေ့အဆင်ပြေလာ မည်ပင်။

တံခါးကို ဖြည်းညှင်းစွာ ဖွင့်လိုက်ပြီး ကတုံး အဘိုးအိုတစ်ဦး အခန်း ၃ ထဲသို့ ဝင်လာသည်။ နောက်တွင် ဆရာအချို့လည်း လိုက်ပါလာသည်။

စာမေးပွဲကြီးကြပ်ဆရာက ထိုသူများကို မြင်သောအခါ ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် ပြုံးပြပြီး နှုတ်ဆက်သည်။

စာမေးပွဲစစ်ဆေးရေးမှူးများက စာမေးပွဲခန်းထဲတွင် လှည့်ပတ်ပြီး ပုံများကို ကြည့်ရှုကြသည်။ ကောင်းမွန်သည့် ပုံများကို မြင်သောအခါ ရပ်တန့်ပြီး အာရုံစိုက် ကြည့်ကြသည်။

ကတုံး အဘိုးအိုက ကျန်းကျဲ့၏ ပုံကို သတိထားမိပြီး သူ့နောက်သို့ ဖြည်းညှင်းစွာ လျှောက်သွားကာ ရပ်ကြည့်နေသည်။

ကျန်းကျဲ့သည် ပုဂ္ဂိုလ်၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ အရိပ်အမှောင်ကို ဆွဲနေသည်။

ကတုံး အဘိုးအိုက ခေါင်းနောက်လှန်ထားသော ဆံပင်ဖြူသည့် အမျိုးသားတစ်ဦးကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

နှစ်ဦးသား မျက်လုံးချင်းဆုံပြီး ဆံပင်ဖြူ အဘိုးအိုက ကျန်းကျဲ့ကို လက်ညှိုးထိုးပြသည်။

ဆံပင်ဖြူသည့် ဆရာချင် က လျှောက်လာပြီး ကျန်းကျဲ့၏ လက်ရာကို ကြည့်ရှုသည်။ ခဏအကြာတွင် သူသည် ကတုံး အဘိုးအိုကို ခေါင်းညိတ်ပြပြီး ပို၍နီးကပ်စွာ သွားကာ ကျန်းကျဲ့၏ စာမေးပွဲဝင်ခွင့်လက်မှတ်နှင့် မှတ်ပုံတင်ကတ်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ကျန်းကျဲ့၏ ဘေးတိုက်ပုံကို ကြည့်လိုက်သည်။

ကျန်းကျဲ့သည် သူ့လက်ရာကို ကြည့်နေသည့် လူရှိကြောင်း သတိထားမိသဖြင့် ယဉ်ကျေးစွာ ခေါင်းညိတ်ပြပြီး ပန်းချီဆက်ဆွဲနေသည်။

ကျန်ဆရာအချို့လည်း တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် လာကြည့်ပြီး ဆက်လက် စစ်ဆေးကြသည်။

သူတို့သည် မြောက်ဘက်အဆောက်အအုံရှိ စာမေးပွဲခန်းများအားလုံးကို လှည့်လည်ကြည့်ပြီးနောက် ကတုံး အဘိုးအိုက ဆံပင်ဖြူသည့် လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်ကို “လောင် ချင်၊ ကျန်းကျဲ့ရဲ့ ပန်းချီက ဘယ်လိုလဲ” ဟု မေးလိုက်သည်။

ဆံပင်ဖြူသည့် ဆရာချင် က “မဆိုးဘူး ။ အခြေခံကောင်းတယ်။ အလှကိုလည်း အရမ်းခံစားနိုင်တယ်။သူ ခုမှ စဆွဲတာတောင် ပုံသဏ္ဍာန်နဲ့ စည်းချက်ညီတဲ့အလှကို ဖော်ပြနိုင်တယ်” ဟု ပြောလိုက်သည်။

ကျန်ဆရာအချို့ကလည်း ဝေဖန်ပြောဆိုကြသည်-

“ဒီကျောင်းသားက တော် တယ်။”

“သူ ဒီဇိုင်းဆုတွေ ရထားတယ်လို့ ကြားတယ်။ သူ့ ပုံကြမ်းနဲ့ အရောင်ခြယ်တာတွေပါ တော် လိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားမိဘူး”

“သူ ဝင်ခွင့်ရရင်တော့ အရမ်းတော်တဲ့ ကျောင်းသားတစ်ယောက် ဖြစ်လာမှာ”

သူတို့အနည်းငယ် စကားပြောရင်း လမ်းလျှောက်နေကြပြီး စိတ်လက်လက်အေး ဖြစ် ပုံရသည်။

ထိုအချိန်တွင် ဆရာမကျင်းက ကတုံး အဘိုးအိုဆီသို့ အလျင်အမြန် လျှောက်လာသည်။

“ဒါရိုက်တာ လျန်၊ ဆရာ ချင်…” သူမက ဆရာအချို့ကို တစ်ယောက်ချင်းစီ နှုတ်ဆက်သည်။ ဒါရိုက်တာ လျန်သည် ပန်းချီမေဂျာ ဌာနမှူးဖြစ်သဖြင့် သူမ၏ အထက်လူကြီးဖြစ်သည်။ ကျန်ဆရာများက သက်ဆိုင်ရာမေဂျာ ၏ အဓိကဆရာများဖြစ်သဖြင့် သူမ၏ စကားလုံးများက ရိုသေမှု အပြည့်ဖြင့် ပြောဆိုနေသည်။

“ဒါရိုက်တာ လျန်၊ ကျွန်မ စုံစမ်းကြည့်တော့ ကျန်းကျဲ့မှာ ဆုရဖူးတဲ့ အတွေ့အကြုံပဲ ရှိတာ မဟုတ်ဘူး။ သူ့ရဲ့ ပန်းချီကားတွေကလည်း စုဆောင်းခံရဖူးတဲ့ မှတ်တမ်းတွေ ရှိတယ်။ ပန်းချီကားတွေရဲ့ ဈေးကလည်း မနည်းဘူး” သူမက ဖိုင်တစ်ခုကို ဒါရိုက်တာ လျန်အား ပေးလိုက်သည်။

ဒါရိုက်တာ လျန်သည် လျင်မြန်စွာ လှန်ကြည့်ပြီးနောက် စာရွက်စာတမ်းကို ဆံပင်ဖြူသည့် ဆရာချင် အား ပေးလိုက်သည်။ “လောင် ချင်၊ ကြည့်လိုက်ဦး။ ဒီကျောင်းသားက ကျောင်းစမတက်ရသေးခင် ကတည်းက သူ့ပန်းချီကားရဲ့ ဈေးက ကျွန်တော်တို့ ဆရာအချို့ထက်တောင် မြင့် နေပြီ”

ဆရာ ချင်က ဖတ်ရင်း “မင်း အရမ်းယဉ်ကျေးလွန်းနေပြန်ပြီ ။ ဒီရေဆေးပန်းချီကားတွေက အရမ်းကောင်းတယ်။ ဒါပေမဲ့ မူရင်းပန်းချီကားကို မမြင်ဖူးတာ ဆိုးတယ်။ နေ့လယ်ပိုင်းမှာ အရောင်ခြယ်စာမေးပွဲဖြေတဲ့အခါ သေချာကြည့်ရမယ်။ ဖြစ်နိုင်ရင် သူ့ကို ငါတို့ ဆီဆေးမေဂျာ ကိုပဲ တိုက်ရိုက်ခေါ်သင့်တယ်လို့ ထင်တယ်။ ခင်ဗျားတို့ရော ဘယ်လိုမြင်လဲ” ဟု ပြောလိုက်သည်။

နောက်ဆရာတစ်ဦးက “ဆရာ ချင်၊ အလျင်မလိုပါနဲ့ဦး။ ကျွန်တော်တို့ကျောင်းက ရေဆေးပန်းချီမေဂျာ ကို ဖန်တီး ချင်နေတာ။ ဒီ ကျန်းကျဲ့ရဲ့ ရေဆေးပန်းချီက တော်တော်လေး ကောင်းတယ်” ဟု ပြောလိုက်သည်။

ဆရာ ချင်က “ရေဆေးပန်းချီက အခု ပန်းချီပြခန်းထဲမှာ ပဲ ရှိသေးတယ်။ ဒီနှစ်တော့ အချိန်မီမှာ မဟုတ်ဘူး။ နောက်မှပဲ ငါတို့ စဉ်းစားကြတာပေါ့” ဟု ပြောလိုက်သည်။

ဆရာမ ကျင်းက “ဆရာ ချင်၊ ဒီကျောင်းသားက ကျွန်မတို့ဌာနက ဖြစ် မဖြစ် မသေချာသေးဘူး။ ဒီဇိုင်းမေဂျာ က ဆရာတွေကလည်း ဒါရိုက်တာ ကို ကျန်းကျဲ့ရဲ့ ဒီဇိုင်းလက်ရာတွေ ဆုရဖူးကြောင်း တင်ပြထားတယ်။ သူ့ကို ဒီဇိုင်းမေဂျာ ကို ပြောင်းပေးသင့်တယ်လို့ ပြောနေ တယ်။ ဂရပ်ဖစ်ဒီဇိုင်း ဖြစ်ဖြစ်၊ ထုတ်ကုန်ဒီဇိုင်း ဖြစ်ဖြစ်” ဟု ပြောလိုက်သည်။

ဆရာတစ်ဦးက “သူတို့ အရမ်း တော်နေတယ်ပေါ့ ။ ဒီလိုကိစ္စကို အတင်းအကျပ် ခေါ်ချင်တာလား။ တိုက်ရိုက်ရလဒ်တွေကိုပဲ ယူချင်တာလား” ဟု ပြောလိုက်သည်။

ဒါရိုက်တာ လျန်ကတော့ စိုးရိမ်မှုမရှိပေ- “ကျောင်းသားက ငါတို့ ပန်းချီမေဂျာ ကို လျှောက်ထားတာပဲ။

သူ့ရလဒ်တွေ ကောင်းနေသရွေ့ ထွက်သွားခွင့်မပေးနိုင် ဘူး။ သူ ဘယ်မေဂျာ ကို ရွေးမလဲဆိုတာတော့ ငါတို့ နောက်မှပဲ ပြောရမှာပေါ့”

“ဒါရိုက်တာ ပြောတာ မှန်ပါတယ်။ စာမေးပွဲနှစ်ခု ကျန်သေးတာပဲ။ သူ ရလဒ်အရမ်းဆိုးသွားရင်လည်း လက်ခံနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး”

“မင်းတို့ မှတ်မိသေးလား၊ အရင်ကလည်း ဒီလိုဥပမာတွေ ရှိဖူးတယ်လေ။ အဲ့ဒီ ၅ နှစ်ဆက်တိုက် စာမေးပွဲကျတဲ့ ကျောင်းသားလေ”

“မှတ်မိတာပေါ့”

........

စာမေးပွဲခန်း။

ကျန်းကျဲ့သည် အသေးစိတ်ပုံများကို စတင်ဆွဲနေပြီဖြစ်သည်။

သူသည် အခြားသူများ၏ လက်ရာများကို ခိုးကြည့်လိုက်ရာ အရည်အသွေး မတူ သည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

လျှောက်ထားသူများထဲတွင် ကျွမ်းကျင်သူများ ပါသော်လည်း အဆင့်မမီသူများလည်း ရှိနေသည်။

သူသည် အဆင့်ကောင်းကောင်းရရန် အလှဖန်တီးမှုအပိုင်းတွင် အလေးထား လုပ်ဆောင်ရမည်။

သူသည် အလင်းနှင့် အရိပ်၊ လူပုဂ္ဂိုလ်၏ ပုံစံ၊ အဝတ်အစားနှင့် ပုဂ္ဂိုလ်၏ ဆက်ဆံရေးတို့ကို ဂရုတစိုက် ဆွဲ နေသည်။

အချိန်ကုန်သွားသည်ကို မသိလိုက်ဘဲ စာမေးပွဲပြီးသွားသည်။

ကျန်းကျဲ့သည် ပုံကြမ်းကို အောင်မြင်စွာ ဆွဲပြီးနောက် ဖြန်းဆေးဖြင့် ဖြန်းပေးလိုက်သည်။

ကျောင်းသားများသည် ပုံကြမ်းဆွဲပြီးနောက် လူပုံကို လျင်မြန်စွာ ပုံကြမ်းဆွဲရသည်။

ကျန်းကျဲ့သည် ဆရာက စာရွက်များ သိမ်းနေသည့်အချိန်တွင် အခြားသူများ၏ ပုံကြမ်းစာရွက်များကို ကြည့်လိုက်သည်။ အခန်း ၃ တွင် သူ၏ ပုံကြမ်းက သေချာပေါက် အကောင်းဆုံးဖြစ်မည်ဟု သူ ယုံကြည်သည်။

သူသည် သင်ကြားရေးအဆောက်အအုံမှ ထွက်လာပြီး ရင်ပြင်သို့ သွားရာ အဝေးတွင် ချန်းယန် လက်ဝှေ့ယမ်းပြနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

ကျန်းကျဲ့က လျှောက်သွားပြီး “ဘယ်လိုလဲ၊ ဖြေနိုင်ခဲ့ရဲ့လား ” ဟု မေးလိုက်သည်။

ချန်းယန်က ခေါင်းခါကာ - “ငါ မသိဘူး။ မော်ဒယ်ပညာရပ်ကို လာဖြေတဲ့သူတွေက အရပ်ကတော့ ပြဿနာမရှိဘူး။ ဒါပေမဲ့...” သူမ ရုတ်တရက် ရယ်မောလိုက်ကာ - “ဘယ်သူမှ ငါ့လောက် မလှကြဘူး”

ကျန်းကျဲ့လည်း ရယ် လိုက်ပြီး “ဟုတ်တယ်၊ မင်းက အလှဆုံးပဲ” ဟု ပြောလိုက်သည်။

“နင်ကော ဘယ်လိုလဲ” ချန်းယန်က မေးလိုက်သည်။

ကျန်းကျဲ့က မေးခွန်းအကြောင်းကို ပြောပြလိုက်သည်။

“ဒီလောက်တောင် ခက်တာလား” ချန်းယန် အံ့အားသင့်သွားကာ - “ပန်းချီမေဂျာ က တကယ်ခက်တာပဲ။ ကိုယ်တစ်ဝက် ပုံက ဆွဲရတာ တော်တော်ခက်တယ်။ လိုအပ်ချက်တွေ အများကြီးပါသေးတာဆိုတော့ ပိုဆိုးတာပေါ့။

ဒီတော့ အများစုက မျက်နှာမကောင်းဖြစ်နေကြ တာပေါ့။ နင်ရော ပြဿနာမရှိဘူးမလား”

ကျန်းကျဲ့က ယုံကြည်မှုအပြည့်ဖြင့် “အေးဆေးပါ ” ဟု ဖြေလိုက်သည်။