ရှုခင်း၊ ဖန်တီးမှုနှင့် ပျော်ရွှင်စရာများ

ဒုတိယစာမေးပွဲသည် နေ့လယ်ပိုင်းတွင် စတင်မည်ဖြစ်ပြီး နေ့လယ်စာစားရန် အချိန်လုံလောက်စွာရသဖြင့် ကျန်းကျဲ့သည် ပန်းချီခန်းသို့ ပြန်လာခဲ့သည်။

အိမ်တံခါးကို ဖွင့်လိုက်သည်နှင့် ခွေးကလေးက လာ ကြိုသည်။

အမေ သည် မီးဖိုချောင်မှ ထွက်လာပြီး “သား ပြန်လာပြီလား” ဟု မေးလိုက်သည်။

အဖေ ကျန်းယီကလည်း “ဘယ်လိုလဲ မင်းဖြေနိုင်ခဲ့ရဲ့လား” ဟု တစ်ချိန်တည်းမှာပင် မေးလိုက်သည်။

ကျန်းကျဲ့၏ ပန်းချီခန်းသည် စာမေးပွဲဖြေဆိုမည့်နေရာနှင့် မဝေးလှသဖြင့် မိဘနှစ်ပါးစလုံး သတင်း လာစောင့်နေခြင်းဖြစ်သည်။

ကျန်းကျဲ့သည် နံနက်ပိုင်းစာမေးပွဲ အခြေအနေကို မိဘများကို ပြောပြလိုက်သည်။

မိဘနှစ်ပါးစလုံး အနည်းငယ် စိုးရိမ်နေကြသည်။

“ပြည်နယ်စာမေးပွဲက မင်းမှာ တစ်ကြိမ်ပဲ ရှိတာ။ မင်း ဒီမှာ ရလဒ်မကောင်းရင် လျှောက်လွှာတင်ဖို့ တစ်နေရာ အလဟဿ ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်”

ထိုအချိန်တွင် အနုပညာစာမေးပွဲဖြေဆိုသူများသည် ပြည်နယ်တွင်းနှင့် ပြည်နယ်အပြင်က ကျောင်းများအတွက် နှစ်နေရာ လျှောက်ထားနိုင်သည်။

ကျန်းကျဲ့က မိဘများကို နှစ်သိမ့်ပေးကာ - “မေးခွန်းက ခက်ရင် အားလုံးအတွက် ခက်တာပဲ။ မေးခွန်းက အရမ်းလွယ်နေရင် ရမှတ်တွေ ကွာဟမှု မရှိပါဘူး”

“ဟုတ်ပါပြီ၊ သား မြန် မြန်စားတော့” နေ့လယ်စာစားပြီးနောက် ကျန်းကျဲ့သည် ခဏအနားယူကာ စာမေးပွဲဖြေမည့်နေရာသို့ ပြန်သွားသည်။

ကျန်းကျဲ့သည် နေ့လယ်ပိုင်း အရောင်ခြယ်ခြင်း စာမေးပွဲအတွက် ပြင်ဆင်မှုများ ပြုလုပ်ထားသည်။ အနုပညာကောလိပ် ၏ စာမေးပွဲမေးခွန်းသည် ရှုခင်းကို စိတ်ကူးနှင့် ရေးဆွဲရမည်ဟု သူ မှတ်မိနေသည်။

နေ့လယ်ပိုင်းတွင် ဝင်ရသည်က နံနက်ပိုင်းနှင့် အတူတူပင် ဖြစ်သည်။

ကျောင်းသားများသည် မကြာမီ စတင်ဖြေဆိုကြသည်။

စာမေးပွဲကြီးကြပ်ဆရာက စတုရန်းမီတာ ၀.၁၂၅ အရွယ်ရှိ ရေဆေးပန်းချီစက္ကူကို ဝေပေးပြီး စက္ကူ၏ ထောင့်ရှိ အချက်အလက်များဖြည့်ရမည့် နေရာကို ပိတ်ပြီးနောက် မေးခွန်းများကို ဖြန့်ဝေပေးသည်။

ကျန်းကျဲ့သည် မေးခွန်းကို ကြည့်ကာ စိတ်ထဲတွင် ပျော်ရွှင်နေသည်။

သူမှတ်မိသည်မှာ မမှားပေ။ မေးခွန်းက ရှုခင်းကို စိတ်ကူးနှင့် ရေးဆွဲရမည်ဖြစ်သည်။

မေးခွန်း၏ လိုအပ်ချက်မှာ ပန်းချီကားထဲတွင် လမ်း၊ မြက်ခင်း၊ သစ်တော၊ အဆောက်အအုံနှင့် လူပုဂ္ဂိုလ်များ ပါဝင်ရမည်။

ကျန်းကျဲ့သည် ဤကဲ့သို့သော မေးခွန်းပုံစံများကို လေ့ကျင့်ပြီးဖြစ်သည်။

စာမေးပွဲတွင် စိတ်ကူးနှင့် ရေးဆွဲရမည့် မေးခွန်းမျိုး တွေ့ရသောအခါ ကြိုတင်ပြင်ဆင်မှုမရှိပါက စိတ်ကူးသစ်ပြန်ထုတ်ရမည်ဖြစ်သဖြင့် တည်ငြိမ်စွာ ဖန်တီးရန် ခက်ခဲသည်။

သူသည် ယခင်က အကြိမ်ပေါင်းများစွာ ရေးဆွဲဖူးသည့် ရှုခင်းပုံတစ်ပုံကို ဖန်တီးရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ ဤရှုခင်းသည် အအေးပိုင်းအရောင်များကို အသုံးပြုပြီး ရေးဆွဲထားခြင်းဖြစ်သည်။ ဧရိယာကျယ်သော မြက်ခင်းများ၊ သစ်တောများနှင့် သစ်တောများကြားတွင် ဖုံးကွယ်နေသည့် အဆောက်အအုံများ၊ လူသွားလမ်းနှင့် ကားလမ်းများအပြင် လူအချို့လည်း ပါဝင်သည်။

သူသည် မြင်းမွေး စုတ်တံကို ပန်းချီတွင် ရေညိုရောင်ကို သုံးကာ ပုံကြမ်းစဆွဲသည်။ ထို့နောက် ရေဆေးပန်းချီနည်းစနစ်ကို အသုံးပြု၍ ပွင့်လင်းမြင်သာသော အရောင်များဖြင့် အမြန်ခြယ်ကာ အဝေး၊ အလယ်နှင့် အနီးရှိ ရှုခင်းများကို အဆင့်ဆင့် ခွဲခြားထားသည်။ အနီးရှိ မြက်ခင်းလမ်းများ၊ အလယ်ရှိ သစ်တောနှင့် အဆောက်အအုံများ ရေးဆွဲသည့်အခါ ရေဆေးပန်းချီနည်းစနစ်များကို စတင်ထည့်သွင်းသည်။ အဝေးရှိ လမ်းမနှင့် ကောင်းကင်ကိုမူ မူလပွင့်လင်းမြင်သာသော အရောင်အချို့ကို ချန်ထားသည်။

စာမေးပွဲအချို့မှ ရရှိသည့် အတွေ့အကြုံများအရ စိတ်ကူးနှင့် ရေးဆွဲရာတွင် ကျွမ်းကျင်သော ကျောင်းသားအချို့သည် ကျယ်ပြန့်သော မျဉ်းများနှင့် အရောင်ထူထပ်သော ဆေးများကို အသုံးပြုကြသည်။ ထို့ကြောင့် အခြားကျောင်းသားများနှင့် ကွဲပြားစေရန် သူသည် ပွင့်လင်းမြင်သာသော အရောင်များနှင့် အရောင်ရင့် များကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း ဖန်တီးခဲ့သည်။

ဤရလဒ်ကို ရရှိရန် နည်းစနစ်ပိုင်းဆိုင်ရာ လိုအပ်ချက်များက ပိုမိုမြင့်မားသည်။

ကျန်းကျဲ့ ဖန်တီးနေစဉ် ဒါရိုက်တာ လျန်နှင့် အခြားသူများ စာမေးပွဲခန်းသို့ ထပ်မံရောက်လာသည်။ ကျောင်းသားအများအပြား၏ လက်ရာများကို မြင်သောအခါ ထိုကျောင်းသားများ ရှုခင်းအရောင်ခြယ်ခြင်းအတွက် ပြင်ဆင်မှု မရှိသေးကြောင်း၊ ကလေးများ၏ ပန်းချီနှင့် တူနေကြောင်း သိလိုက်ရသည်။

အချို့သော လက်ရာများသည် ထူးခြားသော ပန်းချီဟု ဆို၍မရဘဲ ကလေးဆန်သည်ဟုသာ ပြောနိုင်သည်။

ဒါရိုက်တာ လျန်သည် ကျန်းကျဲ့၏ နောက်သို့ လျှောက်သွားပြီး သူ၏လက်ရာကို မြင်သောအခါ မျက်လုံးများ တောက်ပသွားသည်။

ကျန်းကျဲ့သည် အရိပ်များ၏ အရောင်ကို စတင်ခြယ် ပြီး မတူညီသော အရာဝတ္ထုများ၏ ဆက်သွယ်မှု ကို ဖော်ပြသည်။

ဆရာ ချင်ကလည်း ကျန်းကျဲ့၏ ဖန်တီးမှုကို လာရောက်ကြည့်ပြီး ခေါင်းကို ခဏခဏ ညိတ်နေသည်။ ကျောင်းသားအများအပြား၏ အရောင်ခြယ်ခြင်းလက်ရာများတွင် အရောင်များ ခြင်း၊ အရောင်ရောစပ်မှုများလွန်းခြင်းတို့ကြောင့် လက်ရာက မှိုင်းမှိုင်း၊ မှောင်မှောင် ဖြစ်နေသည်။

သို့သော် ကျန်းကျဲ့၏ လက်ရာတွင် အဆင့်ဆင့်ရှိသော အရောင်များက သက်ဆိုင်ရာ အခန်းကဏ္ဍတွင် ပါဝင်နေသည်။ သစ်တော၏ အရိပ်အမှောင်ကိုပင် အရောင်များကို ချိတ်ဆက် ပြောင်းလဲကာ ဖော်ပြထားသဖြင့် လေဝင်လေထွက်ကောင်းပြီး လန်းဆန်းသည့် ခံစားချက်ကို ပေးသည်။ ဤသို့ဖြင့် အလုံးစုံသော အရောင်ကို တစ်ဆင့်မြင့်သွားစေသည်။

သူရေးဆွဲထားသည့် ရှုခင်းက ပင်းဟိုင်မြို့၏ ရာသီဥတုများထဲမှ အလှပဆုံးဖြစ်သော ရာသီကို ဖော်ပြနေသဖြင့် ကြည့်နေသည့် ဆရာအချို့ကိုလည်း ခံစားမှုရရှိစေသည်။

ဆရာ ချင်နှင့် ဒါရိုက်တာ လျန်တို့ မျက်လုံးချင်းဆိုင်ပြီး ခေါင်းညိတ်ပြကြသည်။

ဆရာအချို့ ဆက်လက်လှည့်လည်ကြည့်ရှု့ကြသည်။

ဆရာ ချင်၏ အကြည့်တွင် ပါဝင်သည့် အဓိပ္ပာယ်ကို ဒါရိုက်တာ လျန် နားလည်သွားသည်။

ဆရာ ချင်သည် ကျန်းကျဲ့ကို သူ၏မေဂျာ သို့ ခေါ်ယူလိုသည်။သို့သော် ဤကိစ္စက တကယ်ကို ပြဿနာရှိသည်။

ယခင်က ကျန်းကျဲ့သည် ပန်းချီမေဂျာ သို့ လာမည့်သူဖြစ်သည်ဟု သူယူဆခဲ့သည်။ ယခုမူ ဒီဇိုင်းမေဂျာ ကလည်း ဝင်ရောက်စွက်ဖက်လာသည်။

ဒီဇိုင်းမေဂျာ သည် လွန်ခဲ့သည့် နှစ်နှစ်က အထက်အဆင့် စစ်ဆေးမှုတွင် အောင်မြင်ခဲ့သော်လည်း ထုတ်ကုန်နှင့် ရလဒ်များ အလွန်နည်းသည်။

ဒါရိုက်တာ သည် ကျောင်း၏ အလုံးစုံဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်မှုကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားရန် လိုအပ်နေသည်။

ဒါရိုက်တာ လျန်အား တိတိကျကျ မပြောသော်လည်း ကျောင်းသားအချို့ကို ဒီဇိုင်းမေဂျာ သို့ ပြောင်းလဲပေးနိုင်၊ မပေးနိုင်ကို စမ်းသပ်မေးမြန်းသည်။

ဒါရိုက်တာ လျန်သည် ကျန်းကျဲ့ကဲ့သို့သော ထူးချွန်သည့် ကျောင်းသားတစ်ဦးကို အခြားမေဂျာ သို့ မလွှဲပြောင်းပေးလိုသဖြင့် လိမ္မာပါးနပ်စွာ အဖြေပေးခဲ့သည်။

ကျန်းကျဲ့သည် အနုပညာကျောင်း၏ အတွင်းရေးကိစ္စများကို မသိပေ။

သူ၏ ဖန်တီးမှု စိတ်အခြေအနေက ပိုမိုကောင်းမွန်လာသည်။

ပန်းချီကားထဲတွင် သစ်တော၏ နေရောင်ရရှိသည့် အပိုင်းနှင့် အရိပ်သည် သဘာဝအတိုင်း ချိတ်ဆက်နေပြီး အအေးနှင့် အပူ၏ ခြားနားမှုက ပန်းချီကား၏ အရောင်ကို ပို၍ လှပ စေသည်။ အရောင် ပြောင်းလဲမှုက ပိုမို သိမ်မွေ့စေ သည်။

ဖန်တီးမှု၏ နောက်ဆုံးအဆင့်က လမ်းမပေါ်တွင် လူအချို့ကို ထည့်သွင်းရသည်။ လူပုဂ္ဂိုလ်၏ အချိုးအစားသည် သေးငယ်သော်လည်း ပန်းချီကား၏ အသက်ဝင်မှုကို ကောင်းစွာ မြှင့်တင်ပေးသည်။

သူသည် ပန်းချီကားကို ပြန်ကြည့်ပြီး ကျေနပ်နေသည်။ အရောင်ခြယ်ခြင်း စာမေးပွဲသည် နံနက်ပိုင်းစာမေးပွဲထက် ပိုမိုကောင်းမွန်စွာ ဖြေဆိုနိုင်ခဲ့သည်။

စာမေးပွဲပြီးဆုံးပြီးနောက် ချန်းယန်က သူ့ကို စောင့်နေသည်။

“မနက်ဖြန် စာမေးပွဲပြီးရင် နေ့လယ်ပိုင်း နင် ဘာလုပ်ချင်လဲ”

ကျန်းကျဲ့က “မနက်ဖြန် နေ့လယ်ပိုင်း ငါ့ပန်းချီခန်းမှာ အနားယူမယ်လေ” ဟု ပြောလိုက် သည်။

“ဒါဆို... ငါ လာလည်မယ်လေ”

ကျန်းကျဲ့သည် စဉ်းစားပြီး သဘောတူလိုက်သည်။

.........

ကျန်းကျဲ့သည် အိမ်သို့ပြန်ကာ မိဘများနှင့်အတူ ညစာစားသည်။

စားသောက်ပြီးနောက် မိဘများက လာမည့်စာမေးပွဲအတွက် ကောင်းစွာ ပြင်ဆင်ရန် မှာသည်။

ကျန်းကျဲ့သည် ခွေးကလေးကို ခေါ်ကာ ပန်းချီခန်းသို့ ပြန်လာပြီး နောက်နေ့အတွက် ဖန်တီးမှုစာမေးပွဲ ကို ပြင်ဆင်လေ သည်။

စာမေးပွဲညွှန်ကြားချက်တွင် ရေဆေးပန်းချီသုံး ပစ္စည်းများကို ပြင်ဆင်ထားရန် အထူးဖော်ပြထားသဖြင့် ဖန်တီးမှုစာမေးပွဲ တွင် ဂူအချေး ပန်းချီ သို့မဟုတ် ရေဆေးပန်းချီကို အသုံးပြုရမည်ဖြစ်သည်။

ယေဘူယျအားဖြင့် ဖန်တီးမှုသည် လက်တွေ့ဘဝကို အခြေခံသည့် အကြောင်းအရာဖြစ်ပြီး အလွန်အကျွံ စိတ်ကူးယဉ်ဆန်သည့်၊ ထူးဆန်းသည့် ပန်းချီများကို ခွင့်မပြုပေ။

ထိုအချိန်တွင် ဖန်တီးမှုအတွက် လေ့ကျင့်ရေး သင်တန်းများ နည်းပါးသဖြင့် ကျောင်းသားအများစုအတွက် ဖန်တီးမှုသည် ခက်ခဲသော ပြဿနာတစ်ခုဖြစ်သည်။

ကျန်းကျဲ့သည် နာမည်ကျော် လက်ရာများကို ကြိုးစားကြည့်ပြီး သက်ဆိုင်ရာ လေ့ကျင့်မှုများ ပြုလုပ်ထားသည်။

ပြည်နယ်စာမေးပွဲ၏ ဒုတိယနေ့တွင် ကျန်းကျဲ့သည် စာမေးပွဲမေးခွန်းကို လက်ခံရရှိသည်။

ဈေးကို အဓိကထား၍ ရေဆေးပန်းချီတစ်ချပ် ဖန်တီးရန်ဖြစ်သည်။

ကျန်းကျဲ့ စတင်စဉ်းစားသည်။ ဤသည်မှာ လက်တွေ့ဘဝကို အခြေခံသည့် အကြောင်းအရာဖြစ်ပြီး လိုအပ်ချက်များက ရှင်းလင်းကာ အစုလိုက်အပြုံလိုက်ပုံ ဖြစ်နေ သည်။

သူသည် ဖန်တီးမှုအတွက် ပြင်နေ စဉ် ကျောင်းဝင်း၊ ဘူတာ၊ လမ်းဘေးရှုခင်း အစရှိသည့် အကြောင်းအရာများကို ရေးဆွဲလေ့ကျင့်ထားသည်။

ထို့ကြောင့် သူသည် ဈေးကို ရင်းနှီးသော လမ်းဘေးရှုခင်းအဖြစ် သတ်မှတ်ရန် ရွေးလိုက်သည်။

သူသည် စက္ကူထောင့်တွင် ပုံကြမ်းငယ်တစ်ခုကို အရင်ဆွဲသည်။

သူ၏ စိတ်ကူးထဲတွင် ပန်းဆိုင်ကို အဓိကထားပြီး ဆွဲသည်။

ဆိုင်ပိုင်ရှင်နှင့် ပန်းရွေးနေသူ သုံးဦးကို အဓိကထားပြီး နောက်ခံရှုခင်းနှင့် အခြားသူများကို နောက်ခံအဖြစ်၊ ပန်းများနှင့် အခြားအရာများကို အလှဆင်အဖြစ် ထည့်သွင်းသည်။

ဤသို့သတ်မှတ်ခြင်းက သူ၏ အားသာချက်များကို အကောင်းဆုံး ဖော်ပြနိုင်သည်။

ပုံကြမ်းငယ်ဆွဲပြီးနောက် ဘေးကင်းစေရန် ခဲတံဖြင့် ဆွဲပြီးမှ ရေဆေးဖြင့် အရောင်ခြယ်သည်။

လူတစ်ဦးတည်း ပုံတူနှင့် မတူဘဲ ဆိုင်ပိုင်ရှင်နှင့် ပန်းရွေးနေသူနှစ်ဦးသည် စာရွက် ပေါ်တွင် သေးငယ်လှသည်။ ထို့ကြောင့် ရိုးရှင်းသော မျဉ်းများဖြင့် လှုပ်ရှားမှု၊ မျက်နှာသွင်ပြင် စသည့် အချက်များကို အကျဉ်းချုပ်ဖော်ပြရမည်။

ပန်းချီကား၏ အရောင်ကို တောက်ပစေရန်အတွက် နေကာတဲနှင့် ပန်းများကို အရောင်အသွေး အတောက်ပဆုံးအဖြစ် သတ်မှတ်သည်။ နေကာတဲအောက်ရှိ ဆိုင်ပိုင်ရှင်၏ မျက်နှာက မှုန်ဝါးနေသော်လည်း သူ၏ လှုပ်ရှားမှုများကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်နိုင်သည်။

ကျန်းကျဲ့သည် အရောင်များကို အလျင်အမြန်ခြယ်နေစဉ် ဆရာ ချင် တစ်ဦးတည်း စာမေးပွဲခန်းကို လာရောက်စစ်ဆေးသည်။ သူသည် ကျန်းကျဲ့၏ နောက်တွင် အတန်ကြာ ရပ်ကြည့်ပြီးမှ ထွက်သွားသည်။

စာမေးပွဲပြီးခါနီးတွင် ဒါရိုက်တာ လျန်နှင့် အနောက်တိုင်းဝတ်စုံဝတ်ထားသည့် အမျိုးသားတစ်ဦး စာမေးပွဲခန်းထဲသို့ ဝင်လာသည်။

နှစ်ဦးသား ကျန်းကျဲ့၏ နောက်သို့ လျှောက်သွားပြီး ရပ်လိုက်သည်။

ထိုအချိန်တွင် ကျန်းကျဲ့၏ ပန်းချီကားသည် ပြီးစီးနေပြီဖြစ်သည်။

ပန်းချီကားထဲတွင် လမ်းနှင့် လမ်းဘေးရှိ အဆောက်အအုံများက အဝေးသို့ ရှည်လျားသွားသည်။ အဓိကနေရာဖြစ်သော ပန်းဆိုင်တွင် အနီရောင် နေကာတဲရှိပြီး လူနှစ်ဦး ပန်းများ ရွေးနေကာ နေကာတဲအောက်ရှိ ဆိုင်ပိုင်ရှင်က မိတ်ဆက်ပေးနေသည်။

လမ်းဘေးရှိ အဆောက်အအုံများ၏ အမြင့် မညီညာသဖြင့် နေရောင်ခြည်သည် မြေပြင်ပေါ်တွင် အရိပ်နှင့် အလင်းကို ကောင်းစွာ ဖြစ်ပေါ်စေသည်။ ဈေးထဲတွင် အချို့နေရာများက အရိပ်ကျပြီး အချို့နေရာများက နေရောင်အောက်တွင် ရှိနေသည်။

ပန်းချီကား၏ အဓိကအရာဖြစ်သော ပန်းဆိုင်သည် နေရောင်ခြည်အောက်တွင် ရှိနေသဖြင့် အလင်းနှင့် အရိပ်က အကြောင်းအရာကို ပိုမိုပေါ်လွင်စေသည်။

ကျန်းကျဲ့သည် နောက်ခံကို မှုန်ဝါးစေရန် ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ ဖန်တီးခဲ့သဖြင့် ဈေး၏ ပျော်ရွှင်ဖွယ်ကောင်းသည့်၊ သက်ဝင်လှုပ်ရှားသည့် ခံစားချက်က စာရွက်ပေါ်တွင် ပေါ်လွင်နေသည်။

အနောက်တိုင်းဝတ်စုံဝတ်ထားသည့် အမျိုးသားက ဒါရိုက်တာ လျန်ကို လှည့်ကြည့်ပြီး ခေါင်းညိတ်ပြကာ ဘာမှမပြောဘဲ ထွက်သွားသည်။

စာမေးပွဲပြီးချိန်တွင် ကျန်းကျဲ့သည် ပန်းချီကားကို ပြန်ကြည့်သည်။ ဤပန်းချီကားက သူ အကျေနပ်ဆုံး လက်ရာမဟုတ်သော်လည်း စာမေးပွဲအောင်ရန် ပြဿနာမရှိဟု သူယူဆသည်။

ပြည်နယ်စာမေးပွဲ၏ နောက်ဆုံးစာမေးပွဲ ပြီးဆုံးသွားပြီဖြစ်သဖြင့် သူ့စိတ်ကလည်း ပေါ့ပါးသွားသည်။

သူသည် ပန်းချီပစ္စည်းကိရိယာများကို သယ်ယူပြီး ထွက်လာရာ ခြေလှမ်းများက ပိုမိုပေါ့ပါးနေသည်။

ကျောင်းသားများသည် စာမေးပွဲခန်းမှ ထွက်လာပြီး ရင်ပြင်ငယ်တွင် စုဝေးကြသည်။

ကျန်းကျဲ့သည် သူ၏ အထက်တန်းကျောင်းမှ သူငယ်ချင်း လီလု ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

အရင်က သူတို့နှစ်ဦး ရင်းနှီးမှုမရှိသော်လည်း အနီးနားတွင် လူစိမ်းများသာရှိနေသဖြင့် လီလု က ကျန်းကျဲ့ကို စ နှုတ်ဆက်သည်။

သူတို့နှစ်ဦးသည် တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး စာမေးပွဲအကြောင်း ပြောကြသည်။

လီလု သည် ဒီဇိုင်းမေဂျာ ကို လျှောက်ထားသည်။ တတိယ စာမေးပွဲက အရောင်ဖွဲ့စည်းမှုဖြစ်ပြီး ရုပ်ဝတ္ထုပုံတူကို အရောင်ဖွဲ့စည်းမှုအဖြစ် ပြောင်းလဲရသည်။

၎င်းသည် အလွန်ပြောင်းလွယ်ပြင်လွယ်ရှိသော မေးခွန်းဖြစ်ပြီး လူ၏ အတွေးအခေါ်နှင့် ဖန်တီးမှုစိတ် ကို စစ်ဆေးသည်။

ကျန်းကျဲ့ ပန်းချီခန်းသို့ ပြန်ရောက်သောအခါ မိဘနှစ်ပါးက သတင်းစောင့်နေကြသည်။

ကျန်းယီတို့ ဇနီးမောင်နှံသည် သားဖြစ်သူ၏ စာမေးပွဲ အဆင်ပြေကြောင်း သေချာမှ အိမ်ပြန်နားနေကြသည်။ အိမ်ပြန်ခါနီးတွင် ကျန်းကျဲ့ကို စိတ်အေးအေးထား ရန် မှာသွားသည်။

ကျန်းကျဲ့လည်း ကတိပေးလိုက်သည်။

နေ့လယ် ၂ နာရီတွင် ကျန်းကျဲ့သည် ချန်းယန်ထံမှ ဖုန်းဝင်လာ သည်။

ချန်းယန်သည် ကျန်းကျဲ့ အိမ်တွင် ရှိကြောင်း သေချာသည်နှင့် မကြာမီ ပန်းချီခန်း၏ တံခါးကို ခေါက်လာသည်။

ကျန်းကျဲ့ တံခါးဖွင့်လိုက်သောအခါ ခွေးကလေးကလည်း ပြေးထွက်လာပြီး ကြိုသည်။

ချန်းယန်သည် ကျန်းကျဲ့ကို နှုတ်ဆက်ပြီး ခွေးကလေးကို ပွေ့ချီလိုက်သည်။

သူမသည် ပန်းချီခန်းထဲတွင် ဝင်ထိုင်ပြီး ခွေးကလေးကို ပေါင်ပေါ်တွင် ထားလိုက်သည်။ သူတို့နှစ်ဦး စာမေးပွဲအကြောင်း ဆွေးနွေးပြီးနောက် ချန်းယန်က ယခင်ပြောဖူးသည့် အကြောင်းအရာကို ထပ်ပြောသည်- “ကျန်းကျဲ့၊ လီယိုနာဒို ဒါဗင်ချီရဲ့ နာမည်ကြီးလက်ရာတစ်ချပ်ဖြစ်တဲ့ ငွေမြွေကို ပွေ့ထားသည့် မိန်းကလေးလိုပဲ ငါနဲ့ ရှောင်ကားကိုလည်း တစ်ပုံ ဆွဲပေး”

ကျန်းကျဲ့သည် သဘောတူပြီး ပန်းချီပစ္စည်းများကို စတင်ပြင်သည်။

ချန်းယန်က ဖိနပ်ကို အကျင့်အတိုင်း ချွတ်ပြီး ပုံစံယူလိုက်သည်။

ကျန်းကျဲ့က မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး “မင်း နေ့လယ်က ဘာလုပ်ခဲ့တာလဲ” ဟု မေးလိုက်သည်။

ချန်းယန်က “ငါ မနက်က အတန်းပျက်သွားလို့ ပြန်သင်နေရတယ်။ နေ့လယ်လည်း အနားယူချိန် မရခဲ့ဘူး” ဟု ပြောလိုက်သည်။

ကျန်းကျဲ့သည် သူမ၏ ခြေအိတ်များကို ကြည့်လိုက်ရာ ထူးခြားမှုမရှိပေ။ “ငါ မင်း ခြေထောက်ဆေးဖို့ ရေနွေးဇလုံတစ်လုံး ယူလာပေးရမလား”

ချန်းယန်က မျက်လုံးပြူးသွားပြီး “ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ။ ငါ့ခြေထောက် နံလို့လား။ ဘယ်နားက နံလို့လဲ” ဟု ပြောပြီး ခြေထောက်တစ်ဖက်ကို ရုတ်တရက် ကျန်းကျဲ့အနားသို့ ထိုးပေးသည်။

ကျန်းကျဲ့ တိတ်တဆိတ် နောက်ပြန်ဆုတ်လိုက်သည်။ ဘယ်လောက်တောင် လှပတဲ့ မိန်းကလေးလဲ၊ ဒါပေမဲ့ ဒီပြဿနာမျိုးတော့ ရှိသေးတယ်ပေါ့။

ချန်းယန် စိတ်ဆိုးဟန်ဆောင်ပြီး ပြောသည်- “နင့်ဆီလာဖို့ ငါ လမ်းလျှောက်ခဲ့ရတာ။ အခုကျတော့ နင်က ငါ့ကို အပြစ်တင်တာလား။ နင့်ရဲ့ ရှောင်ကားကို ကြည့်ပါဦး။ သူ့နှာခေါင်းက ဘယ်လောက်တောင် အနံ့ခံကောင်းလဲ။ သူတောင် ငါ့ကို အပြစ်မတင်ဘူး”

သူမသည် သူမ၏ ခြေထောက်ကို ကျန်းကျဲ့ရှေ့သို့ ထပ်မံထိုးပေးပြီး “နင့်ကို ငါ မုန်းတယ် ” ဟု ပြောလိုက်သည်။