မိန်းကလေးနှင့် အိမ်မွေးတိရစ္ဆာန်၊ လက်ရာမြောက်သည့် ပန်းချီကား

နေ့လယ်ခင်း၏ နေရောင်ခြည်သည် ပန်းချီခန်းထဲသို့ ဝင်ရောက်လာပြီး နွေးထွေးမှုကို ပေးစွမ်းသည်။

ချန်းယန်သည် လက်ရန်းထိုင်ခုံပေါ်တွင် ခြေထောက်တစ်ချောင်းကို ချိတ်ထိုင်ပြီး အခြားတစ်ချောင်းကို သဘာဝအတိုင်း ချထားသည်။ သူမသည် ရှောင်ကားကို ပေါင်ပေါ်တင်ထားပြီး နူးညံ့သော အမွှေးများကို ပွတ်သပ်ပေးနေသည်။

ရှောင်ကားသည် သက်တောင့်သက်သာ ခံစားရသဖြင့် မျက်လုံးများကို မှေးမှိတ်ထားသည်။

ကျန်းကျဲ့သည် ပန်းချီတင်ခုံရှေ့တွင် ရပ်ကာ မော်ဒယ်အဖြစ် သရုပ်ဆောင်နေသည့် တစ်ယောက်နှင့် တစ်ကောင်ကို လေ့လာပြီး ခဲတံဖြင့် အမြန်ပုံကြမ်းဆွဲသည်။

“ကားလ်က ကော်ဂီသွေးရောစပ်နေတယ်လို့ နင်ထင် လား။ သူ့ပုံစံက ကော်ဂီနဲ့ ပိုတူလာသလိုပဲ” ချန်းယန်သည် ကျန်းကျဲ့အတွက် မော်ဒယ်လုပ်ရသည်ကို ပိုရင်းနှီးလာသည်။ သူမသည် ငြိမ်သက်ပြီး ခက်ထန်သည့် ပုံစံမယူဘဲ အနားယူရင်း စကားပြောနေသည့်အလား ပေါ့ပေါ့ပါးပါး နေသည်။

“ငါမှတ်မိသလောက်တော့ တိရစ္ဆာန်ဆရာဝန်က ဒါမျိုးက ရိးရိုး ခွေးလေးတစ်ကောင်ပဲလို့ ပြောတယ်။ ပုံစံကတော့ ကော်ဂီနဲ့ နည်းနည်းတူနေတယ်။ ငါ့အထင်တော့ သူ့မှာ နှုတ်ခမ်းနက် မျက်နှာနက်ရှိတယ်၊ ဒါ ရိုးရိုး ခွေးလေးပဲ၊ ပြီးတော့ သူ့ခြေထောက်ရှေ့က ခြေထောက် တွေက ကြံ့သွေးစပ်ပုံနဲ့ နည်းနည်းတူနေတယ်” ကျန်းကျဲ့သည် စကားပြောရင်း ဖန်တီးနေသည်။

ချန်းယန်သည် သူမ၏ ပုံစံကို အနည်းငယ်ပြင်ပြီး ကျောမှီခုံကို မှီလိုက်ကာ ပိုမိုသက်တောင့်သက်သာ ထိုင်လိုက်သည်။ သူမသည် ရှောင်ကားကိုလည်း လှန်လိုက်သည်။

ရှောင်ကားက အနည်းငယ် ရုန်းကန်သော်လည်း မအောင်မြင်ပေ။

ချန်းယန်က ခေါင်းငုံ့ကာ သူမ၏ လက်ချောင်းများဖြင့် ရှောင်ကား၏ မေးစေ့အောက်ရှိ အမွှေးများကို ပွတ်သပ် ပေးကာ - “ငါ ဘယ်သူပြောတာလဲတော့ မမှတ်မိဘူး၊ ခွေးရဲ့ မေးစေ့အောက်က အမွှေး အရေအတွက်က သူ့ရဲ့ စိတ်ဓာတ်ကို ပြနိုင်တယ်လို့ ကြားဖူးတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကားလ်ရဲ့ အမွှေး တွေက ဘာလို့ ရှုပ်ပွနေတာလဲ”

ရှောင်ကားက ထပ်မံ ရုန်းကန်သော်လည်း မအောင်မြင်ဘဲ ငြိမ်သက်စွာ လဲလျောင်းနေရသည်။

“ဒီခွေးလေးက တကယ်နားထောင်လွယ်တာပဲ” ချန်းယန်က ချီးမွမ်းပြောဆိုရင်း ရှောင်ကားကို ပြန်လှန်ပြီး မူလအတိုင်း ထားလိုက်သည်။

ကျန်းကျဲ့သည် နောက်သို့ အနည်းငယ်ဆုတ်ပြီး ပန်းချီကားကို ကြည့်လိုက်သည်။

ယနေ့ပန်းချီကားတွင် ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် အိမ်မွေးတိရစ္ဆာန်ကို အရေးပါသည့် အခန်းကဏ္ဍမှ ပါဝင်စေခြင်းဖြစ်သည်။

ရှောင်ကားက ငြိမ်သက်စွာ မနေနိုင်သဖြင့် ပန်းချီကားနှင့် အလိုက်ဖက်ဆုံး ဖြစ်မည့် အချိန်ကို စောင့်ရမည်ဖြစ်ပြီး အချို့သော အသေးစိတ်အချက်များကို စိတ်ကူးနှင့် ဖန်တီးရမည်ဖြစ်သည်။ ထိုသို့ ဖန်တီးခြင်းသည် ပိုမို စိတ်ကူးစိတ်သန်းများကို အသုံးပြုရသည်။

သူသည် ဤပန်းချီကားဖြင့် စမ်းသပ်လိုသဖြင့် တိကျသော ရည်မှန်းချက်ကို မသတ်မှတ်ဘဲ အကြမ်းဖျင်း စိတ်ကူးရုံဖြင့် စဆွဲလိုက်သည်။

ပုံကြမ်းပြီးသောအခါ လူနှင့် တိရစ္ဆာန်ပုံများမှလွဲ၍ အခြားနောက်ခံနှင့် အရာဝတ္ထုများသည် အကြမ်းဖျင်းပုံသဏ္ဍာန်များသာ ရှိနေသည်။

ကျန်းကျဲ့သည် ပိုလျှံသည့်မျဉ်းများကို ခဲဖျက်ဖြင့် ဖျက်လိုက်ပြီး အကြီးဆုံး ပန်းချီစုတ်တံကို ရွေးချယ်ကာ အရောင်စပ်သည်။ ဤပန်းချီကားသည် ရေဆေးပန်းချီစက္ကူကို သုံးထားသဖြင့် ထိုအချိန်၏ အလှကို ဖမ်းယူရန် ကြီးမားသော ပန်းချီစုတ်တံကို လျင်မြန်စွာ အသုံးပြုရမည်။

သူသည် ရေများပါဝင်သည့် ပန်းချီစုတ်တံဖြင့် အရောင်များကို စပ်ပြီး ရေဆေးပန်းချီစက္ကူပေါ်တွင် ဆွဲ လိုက်သည်။

အရောင်နှင့် ရေတို့ ရောနှောပြီး စက္ကူပေါ်တွင် ပျံ့နှံ့ကာ စီးဆင်းသွားပြီး အစွန်း သို့ပင် ရောက်သွားသည်။

ကျန်းကျဲ့သည် ထိန်းချုပ်ရန် မလောဘဲ အရောင်များကို စီးဆင်းစေပြီး တစ်ခုနှင့်တစ်ခု ထိစေကာ ရေအစင်းကြောင်းများနှင့် သဘာဝအတိုင်း နေရာလွတ်များကို ဖန်တီးသည်။

သူသည် လူ၏ နောက်ခံ အရောင်ကို လျင်မြန်စွာ ဆွဲပြီးနောက် အရောင်မခြောက်မီ ပန်းချီစုတ်တံဖြင့် မတူညီသော အရောင်နှစ်မျိုးကို ပေါင်းစပ်စေသည်။ ရေနှင့် ပန်းချီစုတ်တံ၏ အကူအညီဖြင့် အရောင်နှစ်မျိုးသည် တစ်ခုနှင့်တစ်ခု ရောစပ်သွားသည်။

လူနှင့် တိရစ္ဆာန်၏ အနားသတ်မျဉ်းများ၊ အရိပ်အမှောင်များ၊ နောက်ခံနှင့် ပတ်ဝန်းကျင် အရောင်များသည် သဘာဝအတိုင်း ပုံပေါ်လာသည်။ ထိုသို့ဖြင့် ပုံ၏ အနားသတ်များ မှုန်ဝါးသွားသော်လည်း ပန်းချီ၏ အေးစက်မှုကို ပြယ်သွား စေသည်။

ကျန်းကျဲ့သည် နောက်သို့ဆုတ်ပြီး ပန်းချီကားကို ကြည့်သည်။ ထို့နောက် အရေးကြီးသော အရောင်များကို ထပ်ဖြည့် လိုက်သည်။ ဒုတိယအလွှာ အရောင်ကို ပထမအလွှာ အရောင် မခြောက်မီတွင် ခြယ် လိုက်သောအခါ အရောင်များ ရောစပ်ပြီး အပြင်သို့ စိမ့်ထွက်လာသည်။

ဤအလွှာ အရောင်က ခဲတံဖြင့် ဆွဲထားသည့် မျဉ်းအချို့ကို မှုန်ဝါးသွားစေသော်လည်း ပန်းချီကားကို ပိုမိုစိုပြေစေသည်။

ကျန်းကျဲ့သည် ပန်းချီကားကို ပြန်ကြည့်သည်။ ယခုရရှိသော ရလဒ်သည် သူတွေးထားသည်ထက် ပိုမိုကောင်းမွန်သည်။ သူသည် အရောင်များ၏ သဘာဝအတိုင်း ပုံပေါ်လာမှုကို အခြေခံ၍ ပုံစံ၏ လိုအပ်ချက်နှင့် ပေါင်းစပ်ကာ အရောင်များ စီးဆင်းမည့် ဦးတည်ချက်ကို လမ်းညွှန်ပေးသည်။ အရောင်များကို အသုံးပြု၍ မလိုလားအပ်သော နေရာလွတ်အချို့ကို ဖယ်ရှားပြီး အရေးကြီးသော နေရာလွတ်များ၏ ပုံသဏ္ဍာန်ကို ပြင်သည်။

အရွယ်အစားအမျိုးမျိုးရှိသည့် နေရာလွတ်များသည် ပန်းချီကားတွင် ပုလဲလုံးများ သို့မဟုတ် အရောင်များ၏ အာနိသင်ကို ဖြစ်ပေါ်စေသည်။

ရလဒ်ကို စိတ်ကျေနပ်သောအခါ သူသည် သန့်ရှင်းသော ရေဖြူဖြင့် ပန်းချီစုတ်တံကို သုံး၍ ပိုလျှံနေသော အရောင်အချို့ကို ဖယ်ရှားကာ ရေအစင်းကြောင်းအချို့ကို ထားခဲ့သည်။

ပန်းချီကား ခြောက်သွေ့နေစဉ် သူသည် ပန်းချီကားကို လေ့လာပြီး နောက်တစ်ဆင့်ကို စဉ်းစားသည်။ တစ်ခါတရံ ချန်းယန်နှင့် စကားပြောသည်။

ပန်းချီကား လိုအပ်သည့်အတိုင်း ခြောက်သွေ့သွားသောအခါ သူသည် လူပုံကို စတင်ဆွဲသည်။

အလှကို ဖန်တီးရန် ကျန်းကျဲ့သည် လူပုံဆွဲရာတွင် ကြီးမားသော ရေဆေးပန်းချီစုတ်တံကို သုံးပြီး ရေများများပါဝင်သော အရောင်များကို ခြယ် သည်။ ရေ၏ အာနိသင်က စိုစွတ်သော ပန်းချီရေးဆွဲနည်းကို အားကောင်းစေသည်။

ဤနည်းစနစ်သည် ဆာဂျန်၏ လွှမ်းမိုးမှုကြောင့်ဖြစ်သည်။ အရောင်ကို တိကျစွာ၊ တောက်ပစွာ အသုံးပြုခြင်းဖြစ်သည်။

လူ၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ အစိတ်အပိုင်းများကို ဆွဲရာတွင် သူ အမြဲတမ်းအသုံးပြုလေ့ရှိသည့် အခြောက်ခံနည်းစနစ်ကို မသုံးဘဲ အရောင်များနှင့် ရေအစင်းကြောင်းများ၏ အာနိသင်ကို ရဲရဲဝံ့ဝံ့ သုံးသည်။ နက်နဲမှုမတူညီသည့် ရေအစင်းကြောင်းများ၏ ပေါင်းစပ်မှုက လူ၏ မျက်နှာပုံစံနှင့် အစိတ်အပိုင်းများကို သဘာဝအတိုင်း ဖော်ပြနေသည်။

မိန်းကလေး၏ မျက်လုံးကို ရေးဆွဲရာတွင် အရောင်များကို ရောစပ်ကာ မျက်လုံးထဲတွင် ရေကန်လေးတစ်ခုရှိနေသည့်အလား အာနိသင်ကို ဖန်တီးသည်။

ကျန်းကျဲ့သည် အဆင့်ဆင့်ရှိသည့် အရောင်များကို ထပ်ဆင့်ခြယ်ပြီး အရေပြား၏ အသွင်ကို ဖန်တီးသည်။ ထိုသို့ဖြင့် မိန်းကလေး၏ လက်မောင်းနှင့် လက်ချောင်းများက ပိုမိုနူးညံ့သိမ်မွေ့လာပြီး သိမ်မွေ့သော အရေပြားအောက်ရှိ အသက်ဝင်မှုကို ခံစားနိုင်သည်။

မိန်းကလေး၏ ခြေချောင်းများကို သူ အကြိမ်ကြိမ်ရေးဆွဲဖူးသဖြင့် ပုံသဏ္ဍာန်ကို ကောင်းစွာသိသည်။ သူသည် ၎င်း၏ သွယ်လျသည့် ပုံသဏ္ဍာန်ကို ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ ချဲ့ကားပြီး ပန်းရောင်လက်သည်း၊ သန်မာသော အရိုးများ၏ အာနိသင်ကို ပြောင်မြောက်စွာ ဖော်ပြသည်။

လူ၏ အရိပ်အမှောင်နှင့် အရောင်ကို ချိန်ညှိပြီးနောက် သူသည် ရှောင်ကား၏ ပုံကို စတင်ဆွဲသည်။

ပန်းချီကားထဲရှိ ရှောင်ကားက မိန်းကလေးကို မော့ကြည့်နေသည်။

မိန်းကလေး၏ လက်က ရှောင်ကား၏ လည်ပင်းရှိ အမွှေးများကို ပွတ်သပ်ပေးနေသဖြင့် အမွှေးအချို့က လက်အောက်တွင် ကပ်နေပြီး အချို့ကမူ ပွနေသည်။

ကျန်းကျဲ့သည် အနက်ရောင်နှင့် အညိုရောင်တို့ ရောစပ်နေသော အမွှေးများ၏ အသွင်ကို ဆွဲရန် အစိုနှင့်အခြောက်နည်းစနစ် နှစ်မျိုးလုံးကို ပေါင်းစပ်သည်။ ပထမဦးစွာ အရောင်များကို ရောစပ် ပြီး မှုန်ဝါးသည့် အာနိသင်ကို ပေးသည်။ ထို့နောက် ရေဆေးပန်းချီစုတ်တံ၏ အမွှေးများကို ဖြန့်ထုတ်ပြီး အရောင်ကို တို့ကာ နူးညံ့သည့် အမွှေးများ၏ ပေါက်ထွက်နေသည့် အာနိသင်ကို ပုံတူကူးသည်။

ဤနည်းစနစ်နှစ်ခုကို ပေါင်းစပ်ပြီးနောက် ရှောင်ကား၏ နူးညံ့ပြီး ပွနေသည့် အမွှေးများ၏ အသွင်ကို ရရှိရုံသာမက အနက်ရောင်နှင့် အညိုရောင်တို့၏ ပေါင်းစပ် မှုကိုပါ သဘာဝအတိုင်း ဖန်တီးပေးသည်။

သူသည် ခဏရပ်ပြီး ပန်းချီကားကို ထပ်မံကြည့်သည်။ ထို့နောက် အရောင်အချို့ မခြောက်သေးခင် ပန်းချီစုတ်တံကို ပြောင်းပြန်ကိုင်ပြီး သစ်သားခဲဖျက် ဖြင့် မခြောက်သေးသည့် အရောင်များပေါ်တွင် ခြစ်လိုက်သောအခါ အောက်ခံအရောင်က ထွက်ပေါ်လာသည်။ ဤသို့ဖြင့် ဖြစ်ပေါ်လာသည့် အရောင်ဖျော့မျဉ်းကြောင်းက မိန်းကလေး၏ ဆံပင်တစ်ချောင်း ဖြစ်သွားသည်။

မိန်းကလေးနှင့် ခွေးကလေး၏ အမွှေးများတွင် ပိုမိုတောက်ပသည့် မျဉ်းကြောင်းများ ရှိနေသည်။ ဤခြစ်ခြင်းနည်းလမ်းသည် တောက်ပသော မျဉ်းကြောင်းများနှင့် မျက်နှာပြင်အချို့ကို သဘာဝအတိုင်း ပေါ်လာစေသည်။ ပန်းချီဆရာကြီးအများအပြားသည် ရေဆေးပန်းချီနှင့် ဆီဆေးပန်းချီများ ဆွဲရာတွင် ဤနည်းလမ်းကို အသုံးပြုကြသည်။

ဤသဘာဝအတိုင်း ပေါ်လာသည့် မျဉ်းကြောင်းများသည် မိန်းကလေးနှင့် ခွေးကလေး၏ အမွှေးများကို ပိုမိုသက်ဝင်လှုပ်ရှားစေသည်။

ပန်းချီကား တစ်ခုလုံးနီးပါး ပြီးသွားသောအခါ ကျန်းကျဲ့သည် တစ်ခုခု လိုအပ်နေသေးသည်ဟု ခံစားရသည်။ သူသည် မိန်းကလေး၏ လည်ပင်းတွင် ရတနာတစ်ခုကဲ့သို့ တောက်ပနေသည့် ဆွဲကြိုးတစ်ကုံးကို ထပ်ထည့်လိုက်သည်။

ကျန်းကျဲ့သည် ပန်းချီစုတ်တံကို ချပြီး ပန်းချီကားကို အသေးစိတ် ကြည့်သည်။ စိတ်ကျေနပ်သောအခါ သူသည် ပန်းချီကားကို ချန်းယန်ဘက်သို့ လှည့်ပေးကာ - “ဘယ်လိုလဲ၊ ကြည့်လိုက်ပါဦး”

ချန်းယန်သည် ပန်းချီကားကို ကြည့်လိုက်ရာ မျက်လုံးများ တောက်ပသွားသည်- “လှလိုက်တာ”

ပန်းချီထဲရှိ မိန်းကလေးသည် လှပသည့် မျက်နှာနှင့် စမ်းရေအလား နက်မှောင်သော ဆံပင်ရှည်များရှိပြီး ခွေးကလေးကို ပွတ်သပ်ရင်း ကုလားထိုင်တွင် ထိုင်နေသည်။

သူမသည် ခွေးကလေးကို ချပြီး ပန်းချီကားကို အနီးကပ် လေ့လာသည်။

“နင့်ကို တကယ်လေးစားတယ်။ အဲ့ဒီရေအစင်းကြောင်းတွေကိုတောင် သုံးနိုင်တယ်။ ဆံပင်ကို ဘယ်လိုဆွဲတာလဲ”

ထိုအချိန်တွင် ကျန်းကျဲ့သည် စနစ်၏ အသိပေးသံကို ကြားလိုက်ရသည်။ ပိုင်ရှင်၏ လက်ရာအသစ်သည် လက်ရာမြောက်သည့် စံနှုန်းသို့ ရောက်ရှိနေပြီ။

“မင်း ပုံကို ဆက်ကြည့်နေ၊ ငါ လက်ဆေးလိုက်ဦးမယ်။ ပန်းချီကားက မခြောက်သေးဘူး”

“စိတ်ချ”

ကျန်းကျဲ့သည် လက်ဆေးခန်းထဲတွင် စနစ်၏ အသိပေးချက်ကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်သည်။

ချန်းယန်နှင့် အိမ်မွေးတိရစ္ဆာန်ကို အဓိကထားပြီး ဖန်တီးထားသည့် ဤလက်ရာသည် စနစ်က သတ်မှတ်သည့် လက်ရာမြောက်သည့် စံနှုန်းကို ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်သည်။

မော်ဒယ် ချန်းယန်၏ နောက်ဆက်တွဲမစ်ရှင်က လက်ရာအရေအတွက်နှင့် အရည်အသွေးကို လိုအပ်သည်။ အထူးသဖြင့် လက်ရာမြောက်သည့် ပန်းချီကားများကို ဖန်တီးရန် လိုအပ်သည်။

ကျန်းကျဲ့သည် ချန်းယန်ကို အဓိကထားပြီး ပန်းချီကားများစွာ ဆွဲခဲ့သော်လည်း အများစုသည် အကောင်းဆုံး စံနှုန်းကိုသာ ရောက်ရှိခဲ့သည်။

ယခုပြီးစီးခဲ့သည့် လက်ရာက သူ၏ ချန်းယန်ကို အဓိကထားသည့် ပန်းချီကားများထဲမှ ပထမဆုံး လက်ရာမြောက်သည့် ပန်းချီကားဖြစ်သည်။

ကျန်းကျဲ့သည် လက်ဆေးနေစဉ် နောက်တစ်ဆင့်အတွက် စဉ်းစားသည်။ ပထမဆုံး လက်ရာမြောက်သည့် ပန်းချီကားကို ရရှိပြီဖြစ်သဖြင့် ဤမစ်ရှင်ကို ပြီးမြောက် ရန် မျှော်လင့်ချက် ရှိနေပြီဖြစ်သည်။

သူသည် လက်ဆေးပြီးနောက် ချန်းယန်အတွက် သစ်သီးဖျော်ရည်တစ်ခွက် ပြင်ပေးသည်။

“ ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ”

ချန်းယန်က သစ်သီးဖျော်ရည်ကို သောက်ရင်း “ဒီလောက်လေးနဲ့ပဲ ငါ့ကို ပြန်စေချင်နေ တာလား”

“နောက်မှ ညစာ တစ်နပ် ထပ်ကျွေးမယ်လေ”

“ကောင်းပြီ၊ ဒါပေမဲ့ ငါတို့ ညစာသွားစားရင် ကားလ်ကို ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။ စားသောက်ဆိုင်အချို့က ခွေးခေါ်ခွင့် မပြုဘူးလေ”

“ဒါက လွယ်ပါတယ်။ ဝယ်လာပြီး ပန်းချီခန်းမှာပဲ စားမယ်”

“သွားမယ်” ချန်းယန်သည် ဖိနပ်ကို လျင်မြန်စွာ ဝတ်ပြီး ရှောင်ကားကို ခွေးကြိုးချည်လိုက်သည်။

သူတို့နှစ်ဦးသည် ညစာဝယ်ရန်နှင့် ခွေးလေးကို လမ်းလျှောက်ခေါ်သွားရန် ထွက်လာကြသည်။

သူတို့သည် ပန်းချီခန်းတွင် ညစာစားပြီးနောက် ရှောင်ကားကို ခေါ်ကာ ကား မှတ်တိုင် သို့ လာကြသည်။

ချန်းယန်သည် ကားမထွက်မီ ခွေးကြိုးကို ကျန်းကျဲ့လက်ထဲသို့ မပေးချင်ပေးချင်နှင့် ပေးလိုက်ရသည်။

ကျန်းကျဲ့သည် ချန်းယန်ကို နှုတ်ဆက်ပြီး ပန်းချီခန်းသို့ ပြန်လာသည်။ ယဉ်ကျေးမှုဘာသာရပ်များ စတင်မလေ့လာမီ ယနေ့ဖန်တီးမှုအဆင့်များကို ပြန်လည်သုံးသပ်ပြီး နောက်ပိုင်းတွင် လက်ရာမြောက်သည့် ပန်းချီကားများ ဖန်တီးရန်အတွက် အကိုးအကားရယူရန် ကြိုးစားသည်။

သူသည် စက္ကူပေါ်တွင် ယနေ့ဖန်တီးမှုလုပ်ငန်းစဉ်၏ အောင်မြင်မှုနှင့် ကျရှုံးမှု အခြေအနေများကို အသေးစိတ်ရေးချသည်။

ပထမဦးစွာ ပန်းချီကားတွင် အရာဝတ္ထုအသစ်များ ပါဝင်သည်။

ဒုတိယ၊ ဖန်တီးမှုတွင် အချိန်မီ ပြုပြင်ပြောင်းလဲမှုများ ပြုလုပ်သည်။

တတိယ၊ ဖန်တီးမှုတွင် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး အခြေအနေကို ထိန်းသိမ်းထားပြီး အသေးစိတ်အချက်များ၏ အောင်မြင်မှု သို့မဟုတ် ကျရှုံးမှုအပေါ် အလွန်အကျွံ စိုးရိမ်ပူပန်ခြင်းမရှိပေ။

သူသည် အတန်ငယ်ကြာပြီးနောက် ပန်းချီကားကို ပြန်လည်ကြည့်သောအခါ အသေးစိတ်အချို့ကို မပြည့်စုံစွာ ဆွဲ ထားသည်ကို တွေ့ရသော်လည်း စနစ်က လက်ရာမြောက်သည့် အဆင့်သတ်မှတ်ချက်ကို ပေးထားသည်။

စနစ်၏ အကဲဖြတ်ချက်မှ သူသည် ပန်းချီကားတစ်ခုလုံး၏ အသက်ဝင်မှု နှင့် အလှကို ပို၍ အလေးထားသင့်ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။ အသေးစိတ်အချက်များကို အလွန်အကျွံ အာရုံမစိုက်ခြင်းက မထင်မှတ်သည့် ရလဒ်များ ဖြစ်ပေါ်စေနိုင်သည်။

ကျန်းကျဲ့သည် သူ၏သုံးသပ်ချက်ရလဒ်များကို အနှစ်ချုပ်ပြီး ယခင်ဖန်တီးမှုများတွင် ပြဿနာအချို့ရှိခဲ့သည်ကို သိလိုက်ရသည်။

သူသည် သူ၏ပြဿနာများကို ရှာဖွေတွေ့ရှိသည့်အတွက် ပျော်ရွှင်နေသည်။ သူ၏ပြဿနာများကို ရှာဖွေနိုင်ပါက သူ၏ အနုပညာအမြင်ကို မြှင့်တင်နိုင်မည်ဖြစ်ပြီး နောက်တစ်ဆင့်အတွက် ကြိုးစားရန် ဦးတည်ချက်တစ်ခုကို ရရှိလာမည်ဖြစ်သည်။

သုံးသပ်ချက် ပြီးစီးပြီးနောက် ယဉ်ကျေးမှုဘာသာရပ်များကို စတင်လေ့လာသည်။

အချိန်က တစ်စက္ကန့်ပြီး တစ်စက္ကန့် ကုန်ဆုံးသွားသည်။ ကျန်းကျဲ့သည် စာအုပ်များကို ကျက်မှတ်နေသည်။ ရှောင်ကားကတော့ အိပ်ငိုက်နေပြီဖြစ်သည်။

ဘန်း-ဘန်း-ဘန်း-- ဖုန်းက စတင်တုန်ခါလာသည်။

ရှောင်ကားသည် ချက်ချင်း နိုးလာသည်။

ကျန်းကျဲ့သည် ခဲတံကို ချပြီး ဖုန်းကို ကောက်ကိုင်လိုက်သည်။ ဖုန်းခေါ်ဆိုသူသည် ဝမ်ကျန်း၏ နံပါတ်ဖြစ်သည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

အချိန်ကိုကြည့်လိုက်ရာ ည ၉ နာရီဖြစ်သည်။

သူသည် ပန်းချီအကြောင်း ဖြစ်နိုင်သည်ဟု ခန့်မှန်းမိလိုက်သည်။

ဖုန်းကို ကိုင်လိုက်ကာ - “ဟယ်လို မန်နေဂျာ ဝမ်”

ဝမ်ကျန်း၏ အသံက နားထောင်ကောင်းနေဆဲပင်- “မစ္စတာ ကျန်း၊ အနှောင့်အယှက်ပေးမိတာကို တောင်းပန်ပါတယ်။ စာမေးပွဲဖြေနေတယ်ဆိုတာ မှတ်မိလို့ စာမေးပွဲမှာ အောင်မြင်ပါစေလို့ ဆုတောင်းပေးပါတယ်”

“ကျေးဇူးတင်ပါတယ်”

“မစ္စ နင်ကလည်း ဆုမွန်ကောင်းတောင်းပေးဖို့ မှာ လိုက်ပါတယ်။ နင့်ကို အနှောင့်အယှက်ဖြစ်မှာစိုးလို့ အခုမှ ဖုန်းခေါ်ရတာပါ”

ကျန်းကျဲ့သည် နာရီကို ကြည့်လိုက်ကာ - “ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ မစ္စ နင်ကို ကျွန်တော် ကျေးဇူးတင်ကြောင်း ပြောပေးပါဦး”

ဝမ်ကျန်းက ပြန်ဖြေသည်- “သေချာပေါက် ပြောပေးပါ့မယ်။ နင် မနက်ဖြန် အချိန်ရလား။ ရမယ်ဆိုရင် မစ္စ နင်ရဲ့ ပုံတူပန်းချီကို ဆွဲပေးဖို့ မစ္စ နင်ရဲ့ အိမ်ကို လာပေးပါဦး”

ကျန်းကျဲ့ စဉ်းစားသည်။ မနက်ဖြန်တွင် အစီအစဉ်မရှိပေ- “ဟုတ်ကဲ့၊ မနက်ဖြန် အချိန်ရပါတယ်”

“ကောင်းပါပြီ၊ မနက်ဖြန်...” ဝမ်ကျန်းသည် ခဏရပ်ပြီး “မနက်ဖြန် နေ့လယ် ၁ နာရီ၊ ကျွန်မ လာကြိုပါ့မယ်၊ ရလား” ဟု ပြောလိုက်သည်။

ကျန်းကျဲ့သည် သူမျှော်လင့်ထားသည်နှင့် မတူကြောင်း ခံစားရသော်လည်း နေ့လယ်လည်း ရသဖြင့် သဘောတူလိုက်သည်။

သူတို့နှစ်ဦး အချိန်သတ်မှတ်ပြီးနောက် ဖုန်းချလိုက်သည်။

ကျန်းကျဲ့သည် ဖုန်းကို ချပြီးနောက် တွေးလိုက်မိသည်။

ဤဆုလာဒ်က ရယူရန် မလွယ်ကူပုံရသည်။