ဆုလာဘ်နှင့် အထူးစွမ်းရည်

နင်အန်းချီသည် အဝတ်အစားလဲပြီး ကုလားထိုင်ကို သင့်တော်သည့်နေရာသို့ ရွှေ့ကာ ပန်းချီကားထဲရှိ ပုံစံအတိုင်း ဝင်ထိုင်လေ သည်။

ကျန်းကျဲ့သည် ခေါင်းစောင်းကြည့်ရင်း “မစ္စ နင်၊ ဒီအဆင့်မှာက ပုံကြမ်းကိုပဲ ကိုးကားစရာလိုပါတယ်။ မင်း ဒီလို ပင်ပန်းခံစရာမလိုပါဘူး” ဟု ပြောလိုက် သည်။

မစ္စ နင်က ချိုသာစွာပြုံးပြကာ - “လူအစစ်ကို ကိုးကားစရာရှိတော့ ပိုကောင်းတာပေါ့”

ကျန်းကျဲ့သည် အများကြီးမတွေးဘဲ ပန်းချီဆက်ဆွဲလေ သည်။

နင်အန်းချီက ကျန်းကျဲ့ကို အနှောင့်အယှက်မပေးဘဲ ငြိမ်သက်စွာ စောင့်ကြည့်နေသည်။

သူမသည် ကျန်းကျဲ့၏ ပန်းချီဆွဲရာတွင် ရပ်သည့်အချိန်က ပိုများလာသည်ကို ဖြည်းဖြည်းချင်း သတိထားမိသည်။ သူသည် မျဉ်းအနည်းငယ်ဆွဲပြီးတိုင်း စဉ်းစားပြီး ပြဿနာရှာနေ တတ်သည်။

နင်အန်းချီသည် ထပြီး ပန်းချီကားကို ကြည့်ကာ သူမ၏ ထင်မြင်ချက်ကို ပြောပြလေ သည်။

ကျန်းကျဲ့က မစ္စ နင်၏ ထင်မြင်ချက်အချို့ကို လက်ခံပြီး အချို့ကိုမူ သူ၏ ကိုယ်ပိုင်ထင်မြင်ချက်ကို ဆက်ဆွဲ သည်။

လွန်ခဲ့သည့် နှစ်အနည်းငယ်က နင်အန်းချီရှေ့တွင် ကိုယ်ပိုင်ထင်မြင်ချက်ကို မငြင်းနိုင်သူ နည်းပါးလာသည်။

ကျန်းကျဲ့ ထိုသို့ပြုမူခြင်းကြောင့် နင်အန်းချီ၏ သဘောကျမှုကို ရရှိခဲ့သည်။

နင်အန်းချီ ကိုယ်တိုင်လည်း အံ့သြနေမိသည်။ လူတွေ အကြား ဆက်ဆံရေးက အံ့ဩဖွယ်ကောင်းလှသည်။ သုံးကြိမ်သာ တွေ့ဖူးခဲ့သော်လည်း ဤလူငယ်ကို အလွန်သဘောကျပြီး သူ မည်မျှအထိ တိုးတက်လာမည်ကို သိချင်နေမိသည်။

သူမသည် ပန်းချီဆွဲနေစဉ် စကားပြောခြင်းကို ကျန်းကျဲ့က မငြင်းသည်ကို မြင်သောအခါ သူမသည် ကျန်းကျဲ့နှင့် စကားစပြောသည်။

နင်အန်းချီ၏ စကားပြောစွမ်းရည်သည် ကျန်းကျဲ့ထက် များစွာ သာလွန်သဖြင့် စကားပြောဆိုမှုနှင့် ငြင်းခုံမှုများကြားတွင် သူတို့နှစ်ဦး၏ ခေါ်ဝေါ်မှုများ သဘာဝအတိုင်း ပြောင်းလဲသွားသည်။

သူမသည် ကျန်းကျဲ့ကို တိုက်ရိုက်နာမည်ခေါ်ပြီး ကျန်းကျဲ့က သူမကို “အစ်မ နင်” ဟု ခေါ်သည်။

ပုံမှန်အချိန်များတွင် ကျန်းကျဲ့က ထိုသို့ပြုမူမည်မဟုတ်သော်လည်း သူ၏ အာရုံစူးစိုက်မှု အများစုသည် ပန်းချီဆွဲခြင်းအပေါ်တွင်သာ ရှိနေသဖြင့် သူ၏ သတိထားမှုကို လျော့နည်းသွားစေသည်။

ကျန်းကျဲ့၏ ပန်းချီဆွဲသည့်နှုန်းက ပိုမိုနှေးကွေးလာသော်လည်း ပန်းချီကားတစ်ခုလုံး၏ ဖန်တီးမှုက အလွန်ချောမွေ့နေသည်။

ညနေ ၅ နာရီတွင် ပန်းချီကားသည် ပြီးစီးသွားသည်။

“အစ်မ နင်၊ ဒီပန်းချီကားကတော့ ပြီးသွားပါပြီ။ အခု အလင်းရောင်က မကောင်းတော့ဘူး။ ကျွန်တော် ပြန်ကြည့်ဖို့ အချိန်ထပ်ယူရပါဦးမယ်။ နှစ်ရက်၊ သုံးရက်ကြာပြီးမှ ပြန်ကြည့်တာ အကောင်းဆုံးပါပဲ။

အဲဒီအချိန်ကျမှ ပြဿနာမရှိတော့ဘူးလို့ မင်းခံစားရတယ် ဆိုရင်တော့ တကယ်ပြီးသွားပါပြီ”

နင်အန်းချီသည် ထပြီး ဖြည်းဖြည်းချင်း ပန်းချီတင်ခုံရှေ့သို့ သွားကာ ကျန်းကျဲ့နှင့်အတူ ပန်းချီကားကို ရပ်ကြည့်လိုက်သည်။

ယခုလက်ရှိ ပန်းချီကားသည် ယခင်ပုံကြမ်းနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက ရေဆေးပန်းချီ၏ ကိုယ်ပိုင်ဖွဲ့စည်းပုံကို ပိုမိုဖော်ပြထားသည်။ အရောင်နှင့် မျဉ်းများက ပုံသဏ္ဍာန်ကို ကျွမ်းကျင်စွာ ဖော်ပြသည်။ နောက်ခံပန်းချီက မှုန်ဝါးနေပြီး သဘာဝလန်းဆန်းသည့် ခံစားချက်ကို တိုးမြှင့်ပေးသည်။

ပန်းချီကားထဲရှိ သူမ၏ပုံစံသည် သိမ်မွေ့ပြီး ကြော့ရှင်းသည်။ လှုပ်ရှားမှုများက အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားသော်လည်း ဤထူးခြားသည့် ပြောင်းလဲမှုများက ပန်းချီကား၏ အလှကို သိသိသာသာ မြှင့်တင်ပေးသည်။

ဤပန်းချီကားသည် လက်တွေ့ဆန်သည့် ပုံစံမျိုးဖြစ်သော်လည်း ဓာတ်ပုံနှင့် မတူပေ။ အချို့သော အသေးစိတ်အချက်အလက်များသည် မှုန်ဝါးနေသော်လည်း အရာဝတ္ထု၏ ဖွဲ့စည်းပုံကို အလေးပေးဖော်ပြထားသည်။ အနီးကပ်ကြည့်သည်ဖြစ်စေ၊ အဝေးမှကြည့်သည်ဖြစ်စေ ၎င်း၏ ကိုယ်ပိုင်ဆွဲဆောင်မှုရှိသည်။

ဤပန်းချီကားနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက ယခင်လှပနေသည့် ပုံကြမ်းသည် တောင့်တင်းနေသည့် ခံစားချက်ကို ပေးသည်။

“တော်တယ်။ ဒီပန်းချီကားက ပုံကြမ်းထက် အဆင့်တစ်ဆင့် ပိုမြင့်တယ်။ ငါ တွေးထားတာထက်တောင် ပိုကောင်းသေး တယ်။

အဲ့ဒီပန်းချီကိုတောင် ငါ ကျေနပ်နေပါပြီ။ ငါ့သူငယ်ချင်းရဲ့ ပုံတူပန်းချီထက်လည်း အများကြီးသာတယ်” နင်အန်းချီသည် ချီးမွမ်းပြောဆိုရာတွင် မတွန့်ဆုတ်ပေ။ သူမ၏ ဝန်ထမ်း များသာ ဤနေရာတွင် ရှိနေပါက ယခု နင်အန်းချီသည် ပုံမှန်သူမနှင့် လုံးဝမတူကြောင်း အံ့အားသင့်ကြပေလိမ့်မည်။

ကျန်းကျဲ့သည်လည်း လက်ရာတစ်ခုကို ပြီးစီးခဲ့သဖြင့် ကျေနပ်နေသည်- “အစ်မ နင်၊ ကျွန်တော် အမြဲတမ်း သင်ယူနေပါတယ်။ နောက်ထပ် နှစ်အနည်းငယ်ကြာရင် ကျွန်တော် ပိုကောင်းအောင် ဆွဲနိုင်ပါလိမ့်မယ်”

နင်အန်းချီသည် ပန်းချီကားကို စိုက်ကြည့်ပြီး “ကံမကောင်းလိုက်တာ၊ နောက်ထပ် နှစ်အနည်းငယ်ကြာရင် ငါက အိုသွားတော့မှာ” ဟု ပြောလေ သည်။

“မဖြစ်နိုင်ပါဘူး။ အဲဒီအချိန်ကျရင် မင်းက ပိုလှလာမှာပါ”

နင်အန်းချီက ရုတ်တရက် “ဒီပန်းချီကားနှစ်ချပ်စလုံးကို ငါ ဝယ်လိုက်မယ်” ဟု ပြောလိုက်သည်။

“ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲ။ ကျွန်တော်တို့ သဘောတူထားပြီးသားလေ။ ပုံကြမ်းအတွက် ပိုက်ဆံမယူဘူး” ကျန်းကျဲ့သည် ပထမဆုံး ပုံကြမ်းက မည်မျှကောင်းစေကာမူ ၎င်းသည် ပုံကြမ်းဖြစ်သည်ဟုသာ ယူဆသည်။ ပိုက်ဆံယူခြင်းသည် မသင့်တော်ပေ။ သူ၏ မူအရ သဘောတူထားသည့်အတိုင်းသာ လုပ်ရမည်ဖြစ်သည်။

“ငါ နှစ်ခုလုံးကို သဘောကျတယ်”

“သဘောကျရင်တော့ အစ်မ ထားလိုက်ပါ။ ပိုက်ဆံတော့ မယူပါရစေနဲ့၊ ဒီလိုလုပ်ရင် စည်းကမ်းပျက်သွားလိမ့်မယ်” ကျန်းကျဲ့သည် ထိုသို့ဆက်ငြင်း နေစဉ် စနစ်၏ အသိပေးသံကို ကြားလိုက်ရသည်။

ယခု နင်အန်းချီနှင့် စကားပြောနေသဖြင့် ကြည့်ရန် အချိန်မရှိပေ။

နင်အန်းချီသည် ကျန်းကျဲ့၏ ပုံကြမ်းအတွက် ပိုက်ဆံမယူရန် တင်းခံနေသည်ကို မြင်သောအခါ “ကောင်းပြီ၊ နင့်ရဲ့ မူကို ပြောင်းခိုင်းမှာ မဟုတ်ဘူး။ နင့်ပစ္စည်းတွေကို ပြင် ပြီး ဒီနေ့ ငါ့အိမ်မှာ ညစာစားရမယ်။ ငြင်းလို့မရဘူး” ဟု ပြောလေ သည်။

“ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ မင်းကို အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စေ မိပြီ”

“သွား၊ နင် လက်သွား ဆေးလိုက်၊ ငါ အဝတ်အစားလဲလိုက်ဦးမယ်။

ငါ အိမ်မှာ ညစာ သိပ်မစားဖြစ် ဘူး။ ဒီနေ့ နင့်ပန်းချီကို ကြည့်ပြီးငါ အရမ်းပျော်တယ်။ နင် ဘာစားရတာ ကြိုက်လဲ။ ငါ စီစဉ်ခိုင်းလိုက်မယ်”

ကျန်းကျဲ့က “အဓိကအစားအစာပဲ ဆိုရင်ရပါပြီ။ ကျွန်တော် ဘာကိုမှ မရှောင်ပါဘူး။ အစပ်သိပ်မစားနိုင်တာပဲ ရှိတယ်” ဟု ပြောလိုက်သည်။

“ဒါဆို အဆင်ပြေတာပေါ့။ ငါလည်း အစပ်ကို သိပ်မကြိုက်ဘူး။နင် ငါးစားရတာ ကြိုက်လား”

“ကြိုက်ပါတယ်” သူတို့နှစ်ဦး ပန်းချီခန်းမှ ထွက်လာသောအခါ ဝန်ထမ်းများက ကူပြီး သိမ်းကြသည်။

ကျန်းကျဲ့သည် လက်ဆေးပြီးနောက် စားသောက်ခန်းသို့ ရောက်လာသည်။

ဝန်ထမ်း များက လက်ဖက်ရည်နှင့် မုန့်များ ယူလာပေးသည်။

ကျန်းကျဲ့သည် လက်ဖက်ရည်ကို ယူသောက်ပြီး ဤအချိန်ကို သုံးကာ စနစ်၏ စာမျက်နှာကို တိတ်တဆိတ် ဖွင့်ကြည့်လိုက်သည်။

စနစ်၏ အသိပေးချက်အသစ်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

ပိုင်ရှင်သည် ဆုလာဘ်ရယူသည့် လုပ်ငန်းစဉ်တွင် ကြိုးစားအားထုတ်မှုကြောင့် ဆုလာဘ်ပမာဏကို တိုးမြှင့်ခဲ့သည်။ စနစ်က အထူးဆုလာဘ်တစ်ခု ပေးအပ်သည်။

ပိုင်ရှင်သည် ဓာတ်ပုံပန်းချီဖြင့် ဆုလာဘ်ကို ရရှိခဲ့သောကြောင့် အထူးစွမ်းရည်တစ်ခု ပေးအပ်သည် - ဓာတ်ပုံပန်းချီကျွမ်းကျင်မှု။

ကျန်းကျဲ့သည် စနစ်၏ အသုံးဝင်ပုံအသစ်ကို ရှာတွေ့လိုက်ရသဖြင့် ပျော်ရွှင်နေသည်။

ပထမဦးစွာ ဆုလာဘ်များ၏ ပမာဏက မပြောင်းလဲသည်မဟုတ်ဘဲ ကိုယ့်ကိုယ်ကို ကြိုးစားအားထုတ်ခြင်းဖြင့် ပြောင်းလဲနိုင်ကြောင်း တွေ့ရှိရသည်။

ဒုတိယ၊ ရရှိသည့် စွမ်းရည်က သူ၏စိတ်ထဲတွင် ချက်ချင်းပေါ်လာသည်။

ဤစွမ်းရည်သည် ကိုယ်ပိုင်စွမ်းရည်နှင့် ပိုမိုတူပြီး ဓာတ်ပုံပန်းချီအတွက် ပုံသဏ္ဍာန်ကို ပိုမိုခံစားနိုင်စေပြီး ဓာတ်ပုံပန်းချီဖန်တီးမှုကို ပိုမိုကူညီပေးသည်။

အချုပ်အားဖြင့်ဆိုရသော် ဤစွမ်းရည်သည် ပန်းချီဆရာတစ်ဦးက နှစ်ပေါင်းများစွာ အချိန်ယူလေ့ကျင့်မှ ရရှိနိုင်သည့် ပုံသဏ္ဍာန်ကို လေ့လာပြီး ဖမ်းယူနိုင်သည့် စွမ်းရည်နှင့် တူညီသည်။

လက်ရှိ ကျန်းကျဲ့အတွက် ကျန်ရှိသည့် ပြဿနာများက ပစ္စည်းများကို အသုံးပြုပုံနှင့် အနုပညာအမြင်ကို မြှင့်တင်ပုံသာ ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ဤစွမ်းရည်က အလွန်အသုံးဝင်ပြီး နှစ်ပေါင်းများစွာ အချိန်ကို ချွေတာပေးသည်။

မိနစ် ၂၀ ခန့် ကြာသောအခါ စားသောက်ခန်း၏ တံခါးပွင့်လာသည်။

နင်အန်းချီသည် စားသောက်ခန်းထဲသို့ ဝင်လာသည်။

ကျန်းကျဲ့သည် ဆုလာဘ်ရရှိသဖြင့် ပျော်ရွှင်နေပြီး ယခုအချိန်ရှိ နင်အန်းချီကို မြင်သောအခါ မျက်လုံးများ တောက်ပသွားသည်။

နင်အန်းချီ၏ ဆံပင်များက ဖရိုဖရဲဖြစ်နေပြီး လျော့တိလျော့ရဲ အဝတ်အစားများ ပြောင်းလဲဝတ်ဆင်ထားသည်။သူမ၏ ခြေထောက်တွင် ခြေညှပ်ဖိနပ်တစ်ရံ ဝတ်ဆင်ထားသည်။

ကျန်းကျဲ့၏ ရရှိထားသည့် စွမ်းရည်က ချက်ချင်းဆိုသလို အသက်ဝင်လာ သည်။

သူသည် နင်အန်းချီ၏ ထူးခြားချက်များနှင့် အချို့သော အသေးစိတ်အချက်အလက်များကို ချက်ချင်းသတိထားမိသည်။ မိတ်ကပ် မလိမ်းထားသည့် မျက်နှာက လန်းဆန်းပြီး သဘာဝကျကာ သူမ၏ ခြေသည်းလက်သည်းတွင် ဆိုး ထားသည့် အရောင်က သစ်တော်ပန်းပွင့်နှင့် တူသည်။

“နင် စောင့်နေရတာ ကြာ သွားလား”

“မကြာ ပါဘူး”

“ဟင်းအချို့က ချက်ပြုတ်ရတာ နှေးတယ်။ မုန့်တွေကို အရင်စားလိုက်ပါဦး”

နင်အန်းချီသည် ကျန်းကျဲ့၏ အကြည့်ကို သဘာဝအတိုင်း သတိထားမိသည်။

သူမသည် အဝတ်အစားများကို ပြင်ဆင်ပြီး အဓိကနေရာတွင် ထိုင်ကာ ကျန်းကျဲ့နှင့် မိသားစု အကြောင်း စပြောလေ သည်။

ဝန်ထမ်းများက စားစရာ များကို ဆက်တိုက်ယူလာပေးသည်။

မုန့်များနှင့် လက် သုပ်ဟင်းများကို အရင်ယူလာပြီးနောက် ပုစွန်လုံး၊ ငါးဟင်း စသည့် ဟင်းပူများ ဆက်တိုက်ရောက်လာသည်။

နင်အန်းချီ ပြင်ပေးထားသည့် အစားအစာများသည် ပမာဏမများသော်လည်း အလွန် အရသာရှိပြီး အမြင်လှ သည်။

သူတို့သုံးသည့် စားပွဲက ရှည်လျားသည့် စားပွဲဖြစ်သဖြင့် ဟင်းပွဲတိုင်းကို တူညီသော ပန်းကန်များဖြင့် နှစ်ပုံခွဲပြီး ကျန်းကျဲ့နှင့် နင်အန်းချီရှေ့တွင် ထားပေးသဖြင့် လက်ဆန့်ပြီး ဟင်းယူရသည့် အခက်အခဲ မရှိနိုင်ပေ ။

ဥပမာ၊ ယူလာသည့် သစ်တော်သီးနှင့် ဝက်ပေါင်ခြောက်ဟင်းပွဲသည် အပြင်တွင် လေးထောင့်သစ်တော်သီးဖြစ်ပြီး အတွင်းတွင် ဝက်ပေါင်ခြောက်တစ်ဖတ် ထည့်ထားသည်။ လက်ဖဝါးတစ်ခြမ်းအရွယ်ရှိပြီး လှပသည့် မြေအိုးထဲတွင် ထည့်ထားသဖြင့် အလွန် အမြင်လှ သည်။

နင်အန်းချီသည် ကျန်းကျဲ့က ဟင်းကို လေ့လာနေသည်ကို မြင်သောအခါ “ဒီဟင်းက မူလက ပျားရည်နှင့် ဝက်ပေါင်ခြောက်ကနေ ပြုပြင်ထားတာပါ။ မူလဟင်းချက်နည်းက ယနေ့ခေတ် ကျန်းမာရေးနှင့် မညီညွတ်ဘူး။

ဒီနည်းက ပမာဏကို လျော့ပြီး ပျားရည်အစား သစ်တော်သီးကို အစားထိုးထားတာ” ဟု မိတ်ဆက်ပေးသည်။

ကျန်းကျဲ့က မြည်းစမ်းကြည့်လိုက်ရာ တကယ်ကို အရသာရှိသည်။

ငါးပေါင်း၊ ငါးဥဟင်းချိုများ ဆက်တိုက် ရောက်လာသည်။

နင်အန်းချီသည် ကျန်းကျဲ့ ဘာကို သဘောကျသည်ကို မြင်သောအခါ ဟင်းပွဲ၏ ဇာစ်မြစ်၊ မည်သို့စားရပုံတို့ကို ရှင်းပြပေးပြီး ကျန်းကျဲ့အတွက် လက်ဖြင့်ပြုလုပ်ထားသည့် ခေါက်ဆွဲတစ်ပန်းကန်ကိုလည်း ပြင်ဆင်ပေးသည်။

ကျန်းကျဲ့သည် မယဉ်ကျေးသလို၊ အဆင်မပြေသည့်ဟန်လည်း မရှိပေ။

ဝန်ထမ်းများ အချိုပွဲ ယူလာပေးသည်အထိပင် ဖြစ်သည်။ နင်အန်းချီက “နင် ဗိုက်ပြည့်ရဲ့လား” ဟု မေးလေ သည်။

ကျန်းကျဲ့သည် ဇွန်းကို ချပြီး “ကျွန်တော် ဗိုက်ပြည့်နေပါပြီ။ ကျွန်တော့်ရဲ့ စားတယ့်ပုံ ကြောင့် အစ်မ ကို စားချင်စိတ် ပျက်သွားစေမိသလား” ဟု ပြောလိုက်သည်။

နင်အန်းချီက ရယ်မောလိုက်ပြီး “နင် စားတာကို ကြည့်ရတာ ငါ ကြိုက်တယ်။ နင် အရသာရှိရှိ စားနေတာကို ကြည့်ပြီး ငါ စားချင်စိတ် ပိုဖြစ်လာတယ်၊ ပုံမှန်ထက် ပိုစားမိတယ်။ ငါ တစ်ယောက်တည်း စားရင် ဒီလောက် မစားရဲဘူး” ဟု ပြောလိုက်သည်။

သူတို့နှစ်ဦး စားသောက်ပြီးနောက် ဧည့်ခန်းတွင် ထိုင်ကြသည်။

“စာမေးပွဲက ဘယ်လိုလဲ” နင်အန်းချီက မေးလေ သည်။

ကျန်းကျဲ့က “ကျွန်တော့်စိတ်ထဲမှာတော့ ယုံကြည်မှုရှိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ နောက်ဆုံးတော့ ဝင်ခွင့်ရဖို့က စစ်ဆေးရေးဌာန ရဲ့ ရလဒ်ကို ကြည့်ရဦးမှာပါ။ မမျှော်လင့်ထားတယ့် အခြေအနေအတွက် ကျွန်တော် အခြားကျောင်းအချို့ရဲ့ အနုပညာစာမေးပွဲကိုပါ ဖြေရဦးမယ်” ဟု ပြောလိုက်သည်။

နင်အန်းချီက “တခြားနေရာတော့ ငါ အတိအကျမပြောနိုင်ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ပင်းဟိုင်မှာတော့ ကျောင်းအချို့ရဲ့ ကျောင်းအုပ်ကြီးတွေကို ငါ သိတယ်။ ငါ နင်နဲ့ မိတ်ဆက်ပေးလိုက်ရမလား”

သူမသည် စေတနာဖြင့် ပြောသည်ဖြစ်စေ၊ မပြောသည်ဖြစ်စေ ကျန်းကျဲ့က ကျေးဇူးတင်ကြောင်း အရင်ပြောသည်- “အစ်မ နင်၊ အစ်မရဲ့ ကြင်နာမှု ကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် ကိုယ့်ဘာသာ ကြိုးစားကြည့်ချင်တယ်။ ဝင်ခွင့် စစ်ဆေးရေးဌာန ရဲ့ စာမေးပွဲက လူတစ်ယောက်ရဲ့ဘဝမှာ ရနိုင်ခဲတဲ့ အတွေ့အကြုံတစ်ခုပဲလေ ။

လွန်ခဲ့တဲ့ လအနည်းငယ်ကတည်းက ကျွန်တော် ကျောင်းပြန်တက်ဖို့ ပြင်ထားပြီးသားပါ။ ဒါပေမဲ့ လအနည်းငယ်အတွင်းမှာ ပန်းချီဆွဲတဲ့နေရာမှာ အဆင့်တိုးတက်လာတယ်လို့ ခံစားရလို့ ကျွန်တော် ယုံကြည်မှုပို ရှိလာတယ်။ ဒါကြောင့် ကျွန်တော် ကိုယ်တိုင်ကြိုးစားပြီး ဘဝမှာ နောင်တမရအောင် လုပ်ချင်ပါတယ်”

သူသည် နင်အန်းချီက သူ့ကို စမ်းသပ်နေသည်ကို မသိပေ။

စီးပွားရေးလောကတွင် နှစ်ပေါင်းများစွာ ကျင်လည်ခဲ့သည့် နင်အန်းချီသည် ကျန်းကျဲ့အပေါ် မည်မျှ ကောင်းသည့် ခံစားချက်ရှိစေကာမူ စီးပွားရေးသမား၏ သတိကို ထိန်းသိမ်းထားသည်။ ယခင်က တစ်ကြိမ် စမ်းသပ်ခဲ့ပြီး ယခုလည်း ထပ်မံစမ်းသပ်ပြန်သည်။

ဆက်ဆံရေး ပိုမိုနီးကပ်လာပြီး ပေါ့ပေါ့ပါးပါး စကားပြောနေစဉ် ရုတ်တရက် စမ်းသပ်သည့် မေးခွန်းများ မေး ခြင်းက မကြာခဏဆိုသလို တကယ့်စိတ်ရင်းအမှန် ကို သိနိုင်သည်။

သူမသည် ကျန်းကျဲ့၏ အဖြေကို ကြားသောအခါ စိတ်ကျေနပ်သလို ခံစားရပြီး တိတ်တိတ်လေး သက်ပြင်းချမိသည်။

သာမန်လူများဖြစ်ပါက အခွင့်အရေးကို အမြန်အသုံးချပေလိမ့်မည်။

ကျန်းကျဲ့သည် အချိန်ကို ကြည့်လိုက်ကာ - “အစ်မ နင်၊ အချိန် နောက်ကျနေပါပြီ။ အစ်မ ဧည့်ခံတာကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ အစ်မ အနားယူတာကို ကျွန်တော် အနှောင့်အယှက် မပေးချင်တော့ပါဘူး”

နင်အန်းချီက ထပြီး “နင် ပင်ပန်းနေပြီပဲ။ စောစောပြန်ပြီး အနားယူလိုက်ပါ။ ငါ လူလွှတ် ပြီး ကားနဲ့ လိုက်ပို့ခိုင်းလိုက်ပါ့မယ်”

ကျန်းကျဲ့က “ဒီလို လုပ်စရာ မလိုပါဘူး” ဟု ငြင်းသည်။

နင်အန်းချီက “နင် ငါ့အိမ်မှာ ဧည့်သည်အဖြစ် ရောက်နေတာ။ ငါပဲ စီစဉ်ပေးမှာပေါ့ ။ အစ်မ လီ၊ ငါ့ကားနဲ့ ကျန်းကျဲ့ကို လိုက်ပို့ပေးလိုက်ပါ” ဟု ပြောလိုက်သည်။

“ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အစ်မ နင်” ကျန်းကျဲ့သည် ထပ်မငြင်းတော့ပေ။

နင်အန်းချီသည် လိုက်ပို့ပြီး “နင် ဘာကိစ္စရှိရှိ ဝမ်ကျန်းကို မပြောနဲ့တော့၊ ငါ့ကို ဒါမှမဟုတ် ငါ့လက်ထောက်ကို ဖုန်းခေါ်လိုက်ပေါ့ ။ နင် ပန်းချီကို ပြန်ပြင်ချင်ရင် အချိန်မရွေး လာလို့ရတယ်။ ငါ အိမ်မှာ မရှိရင် အစ်မ လီက နင့်ကို စီစဉ်ပေးလိမ့်မယ်” ဟု မှာသည်။

“ကျွန်တော် မှတ်ထားပါ့မယ်”

ကျန်းကျဲ့သည် နင်အန်းချီကို နှုတ်ဆက်ပြီး အစ်မ လီနှင့်အတူ ကားပါကင်သို့ ရောက်လာသည်။

အမျိုးသားတစ်ဦးက စောင့်နေသည်။

လီမမက သူ့ကို တစ်ခုခုမှာလိုက်သည်။

ကားမောင်းသူက ကျန်းကျဲ့ကို “မစ္စတာ ကျန်း၊ ကားပေါ် တက်ပါ” ဟု ပြောလေ သည်။

ကျန်းကျဲ့သည် မက်ဆီဒီးကားဟောင်းပေါ်တွင် ထိုင်ပြီး သူ၏ လိပ်စာကို ပြောပြသည်။

ကားသည် မြေအောက်ကားဂိုဒေါင်မှ ထွက်သွားသည်။ ကျန်းကျဲ့ နောက်လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ နင်အန်းချီသည် ဧည့်ခန်းပြတင်းပေါက်ရှေ့တွင် သူ့ကို လက်ဝေ့ယမ်းပြ နေသည်။

ကျန်းကျဲ့ကလည်း ပြန်လည် လက်ဝေ့ယမ်းပြသည်။

ဤကားသည် မောင်းနှင်ရာတွင် တည်ငြိမ်ပြီး အတွင်းအလှဆင်မှုက ခေတ်မီပြီး ခမ်းနားသည်။ အပြင်ပုံစံနှင့် လုံးဝခြားနားသည်။

မကြာမီ ပန်းချီခန်းအနီးသို့ ရောက်လာသည်။

ကားမောင်းသူက “မစ္စတာ ကျန်း၊ ဘယ်နေရာမှာ နေတာလဲ၊ ကျွန်တော် အနီးဆုံးနေရာမှာ ရပ်ပေးပါ့မယ်။ အနှောင့်အယှက်ဖြစ်မှာကို မကြောက်ပါနဲ့။ ဆရာ လမ်းလျှောက်ရရင် ကျွန်တော် အရှက်ရလိမ့်မယ် ” ဟု မေးသည်။

ကျန်းကျဲ့သည် ပန်းချီခန်းနေရာကို ညွှန်ပြပြီး “ကြည့်ပါ၊ အဲဒီနေရာ။ ငါတို့ ရှေ့ဆက်သွားရင် ကားရပ်ဖို့ မလွယ်တော့ဘူး” ဟု ပြောလိုက်သည်။

ကားမောင်းသူက ကြည့်လိုက်ပြီး “ဟုတ်ကဲ့၊ သိပါပြီ။ နောက်တစ်ခါ လာခေါ်ရင် ဒီနေရာမှာပဲလား” ဟု ပြောလေ သည်။

“ဟုတ်ကဲ့၊ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်”