ဆုကြေးလက်ခံရရှိခြင်း၊ မစ်ရှင်တိုးတက်မှု

ကျန်းကျဲ့သည် ပန်းချီခန်းအောက်ထပ်သို့ ရောက်သွားသောအခါ ရှောင်ကားက မိဘများထံတွင် ရှိနေသေးသည်ကို သတိရသွားသည်။

ကားမောင်းသူကို အိမ်သို့ လိုက်ပို့ခိုင်းခဲ့သင့်သည်။

သူသည် ရှောင်ကားကို မိဘများထံတွင် အရင်သွားခေါ်ရမည်ဖြစ်သည်။

မိဘများက သားဖြစ်သူ ဤမျှနောက်ကျမှ ပြန်လာသည်ကို မြင်သောအခါ အပြစ်တင်ပြောဆိုကြသည်။

ကျန်းကျဲ့သည် ရှောင်ကားကို ခေါ်ကာ ပန်းချီခန်းသို့ ပြန်လာသည်။ စာလေ့လာပြီး မကြာသေးခင်မှာ နင်အန်းချီ၏ မက်ဆေ့ခ်ျကို လက်ခံရရှိသည်။ သူမက သူ့ကို အိမ်ပြန်ရောက်ပြီလားဟု မေးပြီး သဘောတူထားသည့် ဆုကြေးငွေ ယွမ် ၆၀,၀၀၀ ကို သူ့အကောင့်ထဲသို့ လွှဲပေးထားပြီဟု ပြောသည်။

ကျန်းကျဲ့သည် နင်အန်းချီကို ချက်ချင်း ဖုန်းခေါ်ပြီး ကျေးဇူးတင်ကြောင်း ပြောလိုက်သည်။

ဖုန်းချပြီးနောက် သူသည် ကွန်ပျူတာဖြင့် သူ၏ အကောင့်ကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်သည်။

ဤငွေနှင့်ပေါင်းလိုက်သောအခါ သူ့အကောင့်ထဲတွင် ယွမ် ၁၂၀,၀၀၀ ရှိနေသည်။ မကြာသေးခင်က အသုံးစရိတ်များ များနေခဲ့ခြင်းမရှိပါက ယွမ် ၁၅၀,၀၀၀ ကျော်နေသင့်သည်။

လက်ရှိဈေးနှုန်းနှင့် ကျောင်းလခများကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားပါက ဤငွေသည် တက္ကသိုလ်ပညာရေးကာလအတွင်း သုံးရန် လုံလောက်သည်။

ဆုလာဘ်များကို အမြဲတမ်း ရရှိနေနိုင်ပါက အနာဂတ်တွင် ငွေကြေးပြဿနာ ရှိမည်မဟုတ်ပေ။

လက်ရှိတွင် ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုလုပ်ရန် စိတ်ကူးမရှိသေးပေ။

ယခင်ဘဝက မလုပ်ဖူးသဖြင့် ဤဘဝတွင်လည်း စွန့်စားရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။ စနစ်ကို ကောင်းစွာအသုံးချနိုင်ပါက သူ၏ အသုံးစရိတ်များအတွက် လုံလောက်သည်။

ပျော်ရွှင်ပြီးနောက် သူသည် စာ ဆက်လက်ကြိုးစားရဦးမည်ဖြစ်သည်။

ပန်းချီဆွဲခြင်းစွမ်းရည်၏ အကူအညီကြောင့် သူသည် သမိုင်းနှင့် လူမှုရေး ဘာသာရပ်များကို ကျက်မှတ်ရန် အချိန်များစွာ ပေးနိုင်သည်။

ဤဘာသာရပ်နှစ်ခုသည် မှတ်သားရုံသာမက နားလည်ရန်လည်း လိုအပ်သဖြင့် တစ်ဖြည်းဖြည်းချင်း လေ့လာရမည်ဖြစ်သည်။

လေ့လာပြီး နားချိန်တွင် သူသည် စနစ်စာမျက်နှာကို ဖွင့်ပြီး ယနေ့လေ့လာမှု တိုးတက်မှုကို ကြည့်လေ သည်။

မကြာသေးမီက ယဉ်ကျေးမှုဘာသာရပ်များ၏ လေ့လာမှုတိုးတက်မှုသည် သိသိသာသာ တိုးလာခြင်းမရှိပေ။ ဖြစ်နိုင်သည်မှာ သူသည် ဤဘာသာရပ်များတွင် အရည်အချင်း မရှိခြင်းကြောင့် ဖြစ်နိုင်သည်။

ဦးနှောက်ကို အနားပေးရန် သူသည် ပုံကြမ်းစာအုပ်ကို ယူပြီး အိပ်ပျော်နေသည့် ရှောင်ကားကို မော်ဒယ်အဖြစ် အသုံးပြုကာ ပုံကြမ်းတစ်ပုံကို ဆွဲလေ သည်။

ကံမကောင်းစွာဖြင့် စနစ်က ရှောင်ကားကို မော်ဒယ်အဖြစ် သဘောတူပေးခြင်းမရှိပေ။

ကျန်းကျဲ့သည် ပန်းချီဆွဲရသည်ကို စိတ်ဝင်စားလာသဖြင့် ချန်းယန်နှင့် နင်အန်းချီတို့၏ ပုံများကိုလည်း ပုံကြမ်းစာအုပ်တွင် ဆွဲသည်။

ဓာတ်ပုံပန်းချီကျွမ်းကျင်မှုစွမ်းရည်၏ အကူအညီကြောင့် ပုံသဏ္ဍာန်ကို ခံစားနိုင်မှု သိသိသာသာ တိုးတက်လာသည်။ သူသည် ပုံတူကူးခြင်း မဟုတ်ဘဲ မှတ်မိရုံဖြင့်ပင် သူတို့နှစ်ဦး၏ အထူးခြားဆုံးအသွင်အပြင်များနှင့် လက္ခဏာများကို ဆွဲနိုင်သည်။

နောက်တစ်နေ့နံနက်တွင် ကျန်းကျဲ့သည် ခွေးလေးကို လမ်းလျှောက်ခေါ်ရင်း မနက်စာစားရန် ဈေးသို့ လမ်းလျှောက်သွားသည်။ ထိုအချိန်တွင် လမ်းပေါ်ရှိ လူများနှင့် ဆိုင်ပိုင်ရှင်များကို သတိထားလေ့လာသည်။

ပန်းချီခန်းသို့ ပြန်ရောက်သောအခါ သူသည် လူပုံကြမ်း ၁၀ ပုံကျော်ကို ဆက်တိုက်ဆွဲသည်။

ဓာတ်ပုံပန်းချီကျွမ်းကျင်မှု၏ အကူအညီဖြင့် သူသည် လူများစွာ၏ ပုံသဏ္ဍာန်ကို မှတ်မိနိုင်ပြီး မတူညီသော အသက်အရွယ်နှင့် အလုပ်အကိုင်ရှိသူများ၏ အဝတ်အစား၊ ပုံပန်းသဏ္ဍာန်၊ အမူအရာများကို မှတ်မိနိုင်သည်။ ဤထူးခြားသည့်အချက်များက ဖန်တီးမှုတွင် လူတစ်ပုံစံတည်းတူညီမှု ကို ရှောင်ရှားနိုင်သည်။

အနာဂတ်တွင် ပုံတူပန်းချီဆွဲရန် စာမေးပွဲမျိုး ဖြေဆိုရပါက ပြဿနာမရှိလောက်ပေ။

ပန်းချီသင်တန်းပြီးသွားသဖြင့် နောက်ပိုင်းအချိန်များကို သူ ကိုယ်တိုင်စီစဉ်ရမည်ဖြစ်သည်။

အမှတ် ၇ အထက်တန်းကျောင်းမှ ဒါရိုက်တာ လင် နှင့် အတန်းပိုင်ဆရာသည် သူတို့အတန်းမှ ကျောင်းသားများ၏ လှုပ်ရှားမှုများကို အမြဲသိရန် လိုသည်။

ဒါရိုက်တာ လင် သည် ကျန်းကျဲ့ကို အထူးဖုန်းခေါ်ပြီး အခြားသင်တန်းများသို့ တက်ရန် အကြံပေး သည်။ ဥပမာ၊ မြို့တော်ရှိ ကောင်းမွန်သည့် သင်တန်းအချို့တွင် ဆက်လက်လေ့လာပြီး ပိုကောင်းသည့် ကျောင်းများကို ဝင်ခွင့်ကြိုးစားရန် အကြံပြုသည်။

ကျန်းကျဲ့သည် သူ၏ ရလဒ်များကို အကြောင်းပြချက်အဖြစ် သုံးကာ ဤအကြံပြုချက်ကို ငြင်းပယ်လိုက်သည်။

သူသည် သူ၏ရလဒ်များကို ခန့်မှန်းဖူးသည်။ သူသည် မြို့တော် သို့မဟုတ် ရှန်ဟိုင်း ရှိ တက္ကသိုလ်များသို့ ဝင်ခွင့်ကြိုးစားနိုင်သော်လည်း အနာဂတ်တွင် သူ့အတွက် ကောင်းမွန်သည့် ရွေးချယ်မှုဖြစ်ချင်မှ ဖြစ်မည်ဖြစ်သည်။

သူသည် ငွေရှာသည့်နည်းလမ်းများ လိုအပ်ခြင်းမရှိပေ။ အနာဂတ်တွင် သူ၏ဇာတိမြို့က ပိုမိုစည်ကားလာမည်ဖြစ်သဖြင့် မိဘများနှင့် မိသားစုနှင့် ဝေးရန် ဘာကြောင့် လိုအပ်မည်နည်း။

........

အင်္ဂါနေ့နံနက်ပိုင်းတွင် ကျန်းကျဲ့သည် လသာဆောင်တွင် ရပ်နေစဉ် ချန်းယန် စာမေးပွဲဖြေမည့်နေရာသို့ သွားနေသည်ကို မြင်သောအခါ ကျောပိုးအိတ်ကို ယူပြီး ထွက်ရန် ပြင်လိုက်သည်။

ရှောင်ကားသည် သူ၏ခြေထောက်သို့ ပြေးလာ သည်။

ကျန်းကျဲ့က “မင်း အိမ်မှာ ခဏစောင့်နေ၊ ငါ ချက်ချင်း ပြန်လာခဲ့မယ်” ဟု နှစ်သိမ့်ပြောသည်။

ရှောင်ကားသည် နားမလည်သဖြင့် ဆက်လိုက်သည်။

ကျန်းကျဲ့သည် မတတ်နိုင်သဖြင့် ရှောင်ကားကို ခဏလောက် လှောင်အိမ်ထဲတွင် ထားခဲ့ပြီး ချန်းယန်နှင့်အတူ စာမေးပွဲဖြေမည့်နေရာသို့ သွားရန် အောက်ထပ်သို့ ဆင်းလာခဲ့သည်။

သူသည် ယနေ့တွင် ရှန်ဟိုင်း ရှိ ကျောင်းတစ်ကျောင်းသို့ လျှောက်လွှာတင်ရန် ပြင်ထားသည်။ သူ မှတ်မိသလောက် ဤတက္ကသိုလ်၏ နာမည်က နောက်ပိုင်းတွင် စကားလုံးလေးလုံးသို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။

စနစ်၏ အဆင့်မြင့်ဆုမစ်ရှင်က ကျန်းကျဲ့၏ ကျောင်းလျှောက်လွှာအပေါ်တွင် လိုအပ်ချက်များရှိသည်။ ရှန်ဟိုင်း ရှိ ဤကျောင်းများကို စနစ်က အဆင့် (က) ကျောင်းများအဖြစ် သတ်မှတ်ထားသည်။

ကျန်းကျဲ့သည် စဉ်းစားပြီးနောက် ကြိုးစားကြည့်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

သူသည် ချန်းယန်က ဤကျောင်းကို လျှောက်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပေ။ သူမ၏ အဆင့်အရ ဤကျောင်းကို ဝင်ခွင့်ရရန် မျှော်လင့်ချက်မရှိသော်လည်း ချန်းယန်က သူ့နှင့်အတူ လျှောက်လွှာတင်ရန် မရမကတောင်းဆိုလေ သည်။

ပြည်နယ်အတွင်း အနုပညာစာမေးပွဲ ပြီးဆုံးသွားသော်လည်း ပင်းဟိုင်စာမေးပွဲဌာန၏ စည်ကားမှုက လုံးဝမလျော့သွား သေးပေ။ နောက်ပိုင်းတွင် ကျောင်းဒါဇင်နှင့်ချီ၍ ကျောင်းသားများ လက်ခံရန် ရှိနေသေး သည်။

ရှန်ဟိုင်း ရှိ ဤကျောင်းသည်လည်း ရေပန်းစားသည့် ကျောင်းတစ်ကျောင်းဖြစ်ပြီး လျှောက်လွှာတင်သူများ များပြားသည်။

ကျန်းကျဲ့သည် ချန်းယန် လာသည်ကို မြင်သောအခါ သူမ၏ မျက်နှာအမူအရာက အနည်းငယ် မကောင်းသည်ကို တွေ့လိုက်ရကာ - “ဘာဖြစ်တာလဲ”

ချန်းယန်က စိတ်တိုတိုဖြင့် “အို! အဖေအမေက ငါ ဒီကျောင်းကို ဝင်ခွင့်ရဖို့ မျှော်လင့်ချက်မရှိဘူး၊ အဓိကပန်းတိုင်အတွက်ပဲ အာရုံစိုက်ဖို့ ပြောတယ်။ ဒါကြောင့် လျှောက်လွှာကြေး မပေးဘူး” ဟု ပြောလိုက်သည်။

ကျန်းကျဲ့က နှစ်သိမ့်ပြောသည်- “ကောင်းပါပြီ၊ မစိုးရိမ် ပါနဲ့တော့။ မင်းမှာ ရွေးချယ်စရာနှစ်ခုရှိတယ်။ ပထမ၊ ငါ့ဆီက ပိုက်ဆံယူ။ ဒုတိယ၊ ပန်းချီခန်းမှာ ငါ့ကို စောင့်ပြီး မင်းရဲ့ မိဘတွေ စီစဉ်ပေးတဲ့အတိုင်း လုပ်”

ချန်းယန်သည် ခဏကြာအောင် မေးငေါ့နေပြီး “လျှောက်လွှာတင်တော့ မယ်ဆိုရင်တောင် မတင်တော့ပါဘူး။ မိဘတွေ ငါ့ကို ဆူမှာကို ကြောက်တယ်” ဟု ပြောသည်။

ကျန်းကျဲ့သည် သော့ကို ထုတ်ပေးကာ - “ငါ ရှောင်ကားကို လှောင်အိမ်ထဲမှာ ထည့်ထားခဲ့တယ်၊ မင်း ပန်းချီခန်းကို မြန် မြန်သွားပြီး ငါ့ကို စောင့်နေ”

“နင့်ကို အကြာကြီး စောင့်ခိုင်းမိလို့ တောင်းပန်ပါတယ်နော်” ချန်းယန်က သော့ကို ယူလိုက်သည်။

ကျန်းကျဲ့၏ လျှောက်လွှာတင်သည်က အလွန်ချောမွေ့နေသည်။ စာမေးပွဲဖြေမည့်နေရာမှ ထွက်လာသောအခါ ချန်းယန်က ရှောင်ကားကို ခေါ်ကာ အဝေးတွင် သူ့ကို စောင့်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ရှောင်ကားသည် လှောင်အိမ်ထဲတွင် ထည့်ခံထားရသော်လည်း မကျေမနပ် စိတ် မရှိဟန်တူသည်။ ကျန်းကျဲ့ကို မြင်သောအခါ ချစ်စရာကောင်းသည့်ဟန်ဖြင့် လှမ်း လာသည်။

ကျန်းကျဲ့က နှစ်သိမ့်ပေး ကာ - “မင်း လာတဲ့အချိန်မှာ သူ ရန်မလုပ်ဘူးလား”

“မလုပ်ပါဘူး၊ ဒီခွေးလေးက နားထောင်လွယ်တယ်” ချန်းယန်က “လျှောက်လွှာတင်တာ အဆင်ပြေရဲ့ လား” ဟု မေးသည်။

“ပြေပါတယ်”

“အခု ငါတို့ ဘယ်ကိုသွားကြမလဲ”

ကျန်းကျဲ့က “ပန်းချီခန်းကို ပြန်ပြီး စာလေ့လာ မယ်” ဟု ပြောသည်။

“ဟင်၊ ပျင်းစရာကောင်းလိုက်တာ”

ကျန်းကျဲ့နှင့် ချန်းယန်၏ ဆက်ဆံရေး ပိုမိုနီးကပ်လာသော်လည်း ကျန်းကျဲ့သည် သူမ၏ ဆန္ဒအတိုင်း လိုက်လျောခြင်းမရှိပေ- “မင်းက ကိုယ့်ကိုယ်ကို လွတ်လွတ်လပ်လပ် နေတတ်တယ်၊ မော်ဒယ်တွေရဲ့ လိုအပ်ချက်က နိမ့်တယ်။ ငါကတော့ ဒီလို မဟုတ်ဘူး”

“သွားမယ် ငါတို့ ပြန်လည်လေ့ကျင့်တာ ပြီးရင် နေ့လည်စာ အတူတူစားကြမယ်” ထိုစကားကို သူ အင်္ဂလိပ်ဘာသာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“ဘာအဓိပ္ပာယ်လဲ။ မုန်းစရာကြီး” ချန်းယန်က စကားနာထိုးသည်။

ကျန်းကျဲ့သည် သူ၏ အဓိပ္ပာယ်ကို ရှင်းပြသည်။

ချန်းယန်သည် သူ ဆက်ငြင်းဆန် နေသည်ကို မြင်သောအခါ သူမသည်လည်း လက်ခံလိုက်ရ သည်။

တိုက်ဆိုင်မှုအရ လျှောက်လွှာတင်ရန် လာသည့် ကျောင်းသားများ များပြားလှသည်။

စာမေးပွဲဖြေမည့်နေရာမှ ပန်းချီခန်းအထိ လမ်းတစ်လျှောက်တွင် ကျန်းကျဲ့သည် သူ့အတန်းမှ သူငယ်ချင်းအချို့နှင့် တွေ့ခဲ့သည်။

ကျန်းကျဲ့သည် ခွေးလေးတစ်ကောင်ကို ခေါ်လာပြီး ဘေးတွင်လည်း လှပသည့် မိန်းကလေးရှိနေသည်ကို မြင်သောအခါ သူငယ်ချင်းများက ကျန်းကျဲ့ကို နှုတ်ဆက်ကြသည်။ သူတို့က ပုံမှန်အတိုင်း ပြုမူကြသည်။ အနည်းငယ်ဝေးသောအခါ သူတို့၏ မျက်နှာအမူအရာက ပိုမိုစိတ်လှုပ်ရှားလာကြ သည်။

ကျန်းကျဲ့နှင့် ချန်းယန်သည် ပန်းချီခန်းသို့ ပြန်ရောက်ပြီး ယဉ်ကျေးမှုဘာသာရပ်များကို ပြန်လည်လေ့လာ ကြသည်။

ချန်းယန်၏ ယဉ်ကျေးမှုဘာသာရပ်လည်း မကောင်းပေ။

ကျန်းကျဲ့သည် သင်ယူခြင်း ကို ပျင်းစရာမဖြစ်စေရန် နှစ်ဦးသား တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ပြန်လှန်စစ်ဆေးကြရန် အကြံပြုသည်။

သူသည် လူမှုရေး နှင့် သမိုင်းဘာသာရပ်များကို ထုတ်လိုက်သည်။

သူနှင့် ချန်းယန်တို့၏ ကျောင်းများ၏ ပြန်လည်လေ့လာသည့်မေးခွန်းများက မတူသဖြင့် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး မေးသည့်မေးခွန်းများသည် မကြာခဏဆိုသလို တစ်ဖက်လူကို စဉ်းစားစေခဲ့သည်။

အရှုံးပေးတယ်၊ အဖြေရှာတယ် ပြီးတော့ ထပ်မေးတယ်။

ဤသို့လုပ်သောအခါ ပျင်းရိဖွယ်ကောင်းသည့် သင်ယူမှု တွင် စိတ်ဝင်စားစရာ ကောင်း လာသည်။

နေ့လည်ခင်းရောက်သည်အထိ မသိလိုက်ကြပေ။ သူတို့နှစ်ဦး စားသောက်နေစဉ် ပြန်လည်သင်ကြားရေးမေးခွန်းများ ကို မျှဝေရန် သဘောတူလိုက်ကြသည်။

နေ့လယ်ပိုင်းတွင် ချန်းယန်သည် အိမ်ပြန်ရမည်ဖြစ်သည်။

ကျန်းကျဲ့သည် နေ့လယ်ပိုင်းအချိန်ကို အသုံးပြုကာ ပန်းပွင့်များနှင့်အတူ ရေခဲပန်းချီကားနှစ်ချပ်ကို ဆွဲသည်။

ဤပန်းချီကားနှစ်ချပ်ကို ကောင်းမွန်သည့် ရေဆေးပန်းချီလက်ရာများကို ကိုးကားပြီး ဆွဲထားခြင်းဖြစ်ပြီး နောက်နေ့ စာမေးပွဲအတွက် ပြင်ဆင်ခြင်းဖြစ်သည်။

ယခင်ဘဝက အနုပညာစာမေးပွဲဖြေဆိုစဉ်က ဤကျောင်း၏ စာမေးပွဲကို မဖြေဆိုခဲ့ရသော်လည်း နောက်ပိုင်းတွင် သူငယ်ချင်းများ၏ ပြောပြချက်အရ အရောင်မေးခွန်းက ထူးခြားသည်ကို သတိရမိသည်။

ပုံတူနှင့် ဒီဇိုင်းစာမေးပွဲကိုမူ သူ သတိမရတော့ပေ။

ညနေပိုင်းတွင် ဝမ်ကျန်းက ဖုန်းဆက်ပြီး ဓာတ်ပုံပန်းချီအကြောင်း မေးသည်။

ကျန်းကျဲ့သည် ထိုနေ့၏ အခြေအနေများကို အကြမ်းဖျင်းပြောပြသည်။

ဝမ်ကျန်းက ဖုန်းထဲတွင် ကျန်းကျဲ့သည် ပန်းချီကားကို ပြင်ဆင်လိုပါက သူမကို ဖုန်းတန်းဆက် ရန် ပြောသည်။

ကျန်းကျဲ့က ဖုန်းထဲတွင် သဘောတူသော်လည်း စိတ်ထဲတွင် စဉ်းစားနေမိသည်။

မစ္စ နင်က သူ့ကို တိုက်ရိုက်ဆက်သွယ်ရန် ပြောပြီး ဝမ်ကျန်းကလည်း ထိုသို့ပြောသည်။ ကြားကိစ္စများကို သူ မသိသဖြင့် ဆုံးဖြတ်ချက်ချရန် ခက်ခဲသည်။ နှစ်ဖက်စလုံးကို စိတ်မဆိုးအောင် လုပ် ခြင်းက အကောင်းဆုံးဖြစ်သည်။

နောက်နေ့နံနက်တွင် ကျန်းကျဲ့သည် ကိရိယာများကို ယူကာ စာမေးပွဲဖြေဆိုမည့်နေရာသို့ သွားလေ သည်။

နံနက်ပိုင်းပုံတူစာမေးပွဲသည် ပုံတူကို ဆွဲရမည်ဖြစ်သည်။ ယခုတစ်ကြိမ်သည် အဘွားအိုတစ်ဦး၏ ပုံတူဖြစ်သည်။ ဤမေးခွန်းသည် သေချာပြင်ဆင်ထားသူများအတွက် မခက်ခဲပေ။

ကျန်းကျဲ့သည် ပြင်ဆင်ထားသည်များနှင့်အညီ ဤလက်ရာကို ပြီးစီးခဲ့သည်။ ထူးခြားစေရန် သူ တွေ့ဖူးသည့် အဘွားအိုတစ်ဦး၏ ပုံတူကို ဆွဲလိုက်လေ သည်။ ထိုအဘွားအိုသည် ပန်းချီခန်းအနီးရှိ ဈေးတွင် အာလူးနှင့် ဘဲဥများ ရောင်းချပြီး လောကဒဏ်ကြံ့ကြံ့ ခံရသည့်ပုံဖြစ် သည်။

စာမေးပွဲပြီးဆုံးသွားသည်။

ကျန်းကျဲ့သည် အခြားကျောင်းသားအချို့၏ လက်ရာများကို ခိုးကြည့်လိုက်ရာ ရယ်ချင်စိတ် ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ သူ၏ စာမေးပွဲခန်းတွင်ပင် အလွန်ဆင်တူသည့် လက်ရာသုံးခုရှိပြီး ဤလက်ရာများ၏ ဇာစ်မြစ်ကို သူ သိနေသည်။

တောင်ပိုင်းရှိ အနုပညာစာအုပ်တိုက်တစ်ခုက လွန်ခဲ့သည့် နှစ်နှစ်က ထုတ်ဝေခဲ့သည့် စာမေးပွဲပြင်ဆင်ရေးစာအုပ်တွင် အရည်အသွေးမြင့် ပုံကြမ်းလက်ရာများ ပါဝင်သည်။ ထိုထဲတွင် မျက်လုံးပြူးပြီး ဆံပင်ဖြူသည့် အဘွားအိုတစ်ဦး၏ ပုံတူတစ်ပုံ ပါဝင်သည်။ ပန်းချီကောင်းပြီး မော်ဒယ်ကလည်း စိတ်ဝင်စားစရာ ကောင်းသဖြင့် ကျောင်းသားများစွာက ပုံတူကူးခဲ့ကြသည်။

ကျန်းကျဲ့ တွေ့ခဲ့သည့် လက်ရာသုံးခုသည် မူလပုံကို အတိအကျ ပုံတူကူးချထားခြင်းဖြစ်သည်။

နေ့လယ်ပိုင်းတွင် အရောင်ခြယ်ခြင်းစာမေးပွဲ၏ မေးခွန်းသည် ရေခဲပန်းချီဖြစ်သည်။ ပန်း၊ ကြွေပန်းအိုး၊ ဖန်ပုလင်း၊ ဂေါ်ဖီထုပ်၊ အသီးအနှံများစသည့် အရာဝတ္ထုများ ပါဝင်ရန် အတိအကျ လိုသည်။

ကျန်းကျဲ့သည် ပန်းများကို အဓိကထားပြီး ဆွဲသည်။ ဒေါင်လိုက်ပုံစံကို အသုံးပြုပြီး နောက်ခံအပါအဝင် အခြားအရာဝတ္ထုများ၏ အရေးပါမှုကို လျော့ချထားသည်။

မနေ့က ပြင်ဆင်ထားသည့်အတိုင်း စာမေးပွဲလက်ရာကို အလွယ်တကူ ပြီးစီးခဲ့သည်။ ပန်းများ၏ တောက်ပမှုကို ပေါ်လွင်စေရန် သူသည် ထူပြီး ဖုံး နိုင်သည့်အရောင်ကို အသုံးပြုကာ ပန်းများ၏ အလင်းရောင်ရရှိသည့် အစိတ်အပိုင်းများကို ဖော်ပြသည်။ ပန်းများ၏ အဆင့်ကို တိုးမြှင့်ရန် ကြည်လင် သည့် အရောင်များကိုလည်း အသုံးပြုထားသည်။

တတိယ ဒီဇိုင်းစာမေးပွဲ၏ မေးခွန်းသည် ပေးထားသည့် အရာဝတ္ထုများကို အခြေခံ၍ ပုံစံတစ်ခုကို ဒီဇိုင်းထုတ်ရန်ဖြစ်သည်။

ထိုအချိန်တွင် ပြည်နယ်အတွင်း ရေပန်းစားသည့် ပုံစံများသည် ဟန်မေးလင်၏ နှစ်ပေါင်းများစွာက ထုတ်ဝေခဲ့သည့် စာအုပ်နှင့် အခြားပုံစံစာအုပ်များ ဖြစ်သည်။

ကျန်းကျဲ့သည် သူ၏လက်ရာတွင် ပိုမိုခေတ်မီသည့် ခံစားချက်များကို ထည့်သွင်းလိုသဖြင့် ပုံစံများကို ဒီဇိုင်းထုတ်ရာတွင် ကိရိယာများဖြင့် ဖော်ပြနိုင်သည့် ပုံစံများသို့ ပြောင်းလဲခဲ့သည်။

ဥပမာ၊ ပုံသဏ္ဍာန်အားလုံးကို စက်ဝိုင်း၊ ပေတံ သို့မဟုတ် မျဉ်းကွေး များဖြင့် ဖော်ပြသည်။ ရှုပ်ထွေးလွန်းသည့် ပုံသဏ္ဍာန်များကို ရှောင်ရှားပြီး ပုံစံ၏ ပုံသဏ္ဍာန်ကို အကျဉ်းချုပ်ဖော်ပြကာ ခေတ်မီသည့် ခံစားချက်ကို ပေးသည်။

ပုံစံ၏ အရောင်ကို ဒီဇိုင်းထုတ်ရာတွင် သူသည် ပုံစံ၏ နောက်ခံတွင် နူးညံ့သည့် မီးခိုးရောင်နှင့် အခြားအရာဝတ္ထုများကို ထည့်သွင်းထားသည်။

စာမေးပွဲပြီးဆုံးပြီးနောက် သူသည် ပန်းချီခန်းသို့ ပြန်ကာ ရလဒ်များကို ခန့်မှန်းသည်။

ပြင်ဆင်မှုများ ပြုလုပ်ထားသော်လည်း ဤစာမေးပွဲနှင့် ချင်းဟွာအနုပညာကောလိပ် စာမေးပွဲသည် သူ ယုံကြည်မှုအနည်းဆုံး စာမေးပွဲဖြစ်သည်။

အဆင့်ကို မမျှော်လင့်ရဲပေ၊ အောင်လက်မှတ် ရရှိပါက လုံလောက်ပြီဟု မျှော်လင့်ထားသည်။ ဤသို့ဖြင့် စနစ်၏ မစ်ရှင်ကို ပြီးမြောက်နိုင်မည်ဖြစ်သည်။

သူသည် စနစ်စာမျက်နှာကို ဖွင့်ပြီး အဆင့်မြင့်ဆုမစ်ရှင်ကို ရှာကြည့်ရာ မစ်ရှင်၏ တိုးတက်မှုမျဉ်းက အဆုံးသတ်ရန် အနည်းငယ်သာ ကျန်တော့သည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

သူသည် ယခု စာမေးပွဲခြောက်ခု ဖြေဆိုပြီးပြီဖြစ်သဖြင့် နောက်တစ်ကြိမ်သာ ဖြေဆိုရပါက မစ်ရှင်၏ လိုအပ်ချက်ကို ရောက်ရှိနိုင်မည်ဖြစ်သည်။ ထိုအခါ သူသည် အနုပညာစာမေးပွဲများ ထပ်မံဖြေဆိုရန် မလိုအပ်တော့ဘဲ ယဉ်ကျေးမှုဘာသာရပ်များကိုသာ အာရုံစိုက် လေ့လာနိုင်တော့မည်ဖြစ်သည်။