ရုပ်ရှင်ကြည့်ခြင်း၊ လကုန် ရှင်းတမ်း

ပင်းဟိုင်၏ လျှပ်စစ်သတင်းအချက်အလက်မြို့သည် စီးပွားရေးအဆောက်အအုံတစ်ခုနှင့် စီးပွားရေးလမ်းမတစ်ခုဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသည်။

ဤလမ်းမပေါ်တွင် နှစ်ထပ်ဆိုင်များရှိပြီး အမျိုးမျိုးသော လျှပ်စစ် ပစ္စည်းများကို ရောင်းချကြ သည်။ ရုပ်ရှင်နှင့် ဂီတ DVDပြားများ၊ ဂိမ်း DVDပြားများကို ရောင်းချသည့် ဈေးဆိုင်ငယ်များလည်း ရှိသည်။

ချန်းယန်သည် ကျန်းကျဲ့ကို ခေါ်သွားပြီး သူမ သိသော ဈေးဆိုင်ငယ်များတွင် ရုပ်ရှင် DVDပြားများကို ရွေးလေ သည်။

“နင် ဘယ်လိုရုပ်ရှင်မျိုး ကြည့်ချင်လဲ၊ ဇာတ်လမ်းကောင်းလား၊ ဒါမှမဟုတ် ကြောက်စရာရုပ်ရှင်ကားလား။ ငါ အနုပညာရုပ်ရှင်ကားတွေကိုတော့ မကြိုက်ဘူး” ချန်းယန်သည် ရွေးရင်း ကျန်းကျဲ့ကို မေးသည်။

ကျန်းကျဲ့က “ငါလည်း အနုပညာရုပ်ရှင်ကားတွေကို မကြိုက်ဘူး” ဟု ပြောလိုက်သည်။

ဈေးဆိုင်ပိုင်ရှင်သည် ဆံပင်ရှည်သည့် လူငယ်တစ်ဦးဖြစ်ပြီး ကျန်းကျဲ့နှင့် ချန်းယန်တို့ ရွေးရန် မဆုံးဖြတ်နိုင်သေးသည်ကို မြင်သောအခါ အကြံဉာဏ်ပေးလိုက်သည်- “အမေရိကန်ရုပ်ရှင် ကားတွေ ကို ကြည့်ကြည့်ပါလား၊ ငါ့ဆိုင်မှာ အများကြီးရှိတယ်။ မကြာသေးမီက Mummy 2က အမေရိကန်မှာ ရုံတင်တယ်လို့ ကြားမိတယ်။ ငါတို့ဆီ မရောက်သေးပေမဲ့ ငါ့မှာ Mummy 1 ရှိတယ်။ Mummy 1 ကြည့်ပြီးမှ Mummy 2 ကြည့်ပေါ့”

သူသည် ပြောရင်းဆိုရင်း DVDပြားတစ်ချပ်ကို ထုတ်ပေးသည်။

ကျန်းကျဲ့သည် ဆိုင်ပိုင်ရှင် ပေးလိုက်သည့် DVDပြားကို ကြည့်လိုက်ရာ ပစ္စည်းထုပ်ပိုးမှုက ရိုးရှင်းပြီး ရေချယ် ဝိုက်ဇ်၏ ဓာတ်ပုံကို ရိုက်နှိပ်ထားသည်။

ချန်းယန်သည် DVDပြားကို ယူပြီး “ဒီကားကို နင် ကြည့်ဖူးလား” ဟု မေးလိုက်သည်။

ကျန်းကျဲ့က ခေါင်းခါသည်။ ယခင်ဘဝက သူသည် အင်တာနက်ဆိုင်တွင် Mummy 2 ကို အရင်ကြည့်ပြီးမှ Mummy 1 ကို ပြန်ရှာကြည့်သည်။

“ဒီရုပ်ရှင်ကားကို ကြည့်ကြမလား” ချန်းယန်က မေးလိုက်သည်။

“ကောင်းပြီ”

“ကြောက်စရာရုပ်ရှင်ကားရော ကြည့်ချင်လား” ချန်းယန်က ဂျပန်ရုပ်ရှင် ကားတစ်ကားကို ထပ်ရွေးလိုက်သည်။

ကျန်းကျဲ့သည် ထိုDVDပြားသည် ပိုရိုးရှင်းပြီး စာလုံးနှစ်လုံးသာ ရေးထားသည်ကို မြင်လိုက်သည်။ “မင်း ကြည့်ရဲလို့လား”

သူ စိုးရိမ်သည်က ထိုDVDပြားသည် ခိုးကူးပြီး အရည်အသွေး အရမ်းညံ့မှာကိုသာ ဖြစ်သည်။

ဆိုင်ပိုင်ရှင်က ချက်ချင်း ပင် “ဒီရုပ်ရှင်ကားက အရမ်းကြောက်စရာကောင်းတယ်။မင်း သတ္တိမရှိရင် မကြည့်ပါနဲ့” ဟု ပြောသည်။ သူ ပြောလိုက်သည်နှင့် ချန်းယန်၏ ဆုံးဖြတ်ချက်က ပိုမိုခိုင်မာသွားသည်။ “ဒါပဲ ယူမယ်”

ကျန်းကျဲ့သည် ငွေပေးနေစဉ်တွင် တိုက်ရိုက်မေးလိုက်သည်- “ဒီရုပ်ရှင်ကားက ကြည့်လို့ရ ရဲ့လား”

ဆိုင်ပိုင်ရှင်သည် ပိုက်ဆံပြန်အမ်းရင်း “HDနဲ့ အရည်အသွေး အာမခံပါတယ်။ ငါ နေ့တိုင်း ဒီမှာရှိတယ်။ ကြည့်လို့မရ ရင် ပြန်ယူလာခဲ့” ဟု အာမခံလေ သည်။

ကျန်းကျဲ့နှင့် ချန်းယန်တို့ ထလိုက်သည်နှင့် ဘေးမှ ပုံနှိပ်ဆိုင်မှ အသက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသမီးတစ်ဦး ထွက်လာပြီး “ ရှောင် ကျောက်၊ ငါ့ကို Photoshop(ဖိုတိုရှော့ပ်) ဘယ်လိုသုံးရလဲဆိုတာ ပြပေးပါဦး” ဟု ပြောလေ သည်။

ဆိုင်ပိုင်ရှင်က နောက်လှည့်မကြည့်ဘဲ “အလုပ်ရှုပ်နေတယ်၊ နောက်မှပြောမယ်” ဟု ပြောလိုက်သည်။

အမျိုးသမီးက တိုးတိုးလေးပြောရင်း ပြန်သွားသည်။

ကျန်းကျဲ့က ထူးဆန်းနေသည်။ ဤအချိန်တွင် Photoshop(ဖိုတိုရှော့ပ်) အသုံးပြုတတ်သူ နည်းပါးသည်။

“မင်း Photoshop(ဖိုတိုရှော့ပ်) ကို ကိုယ့်ဘာသာ သင်ထားတာလား”

ဆိုင်ပိုင်ရှင်သည် ဖောက်သည်များအပေါ် အခြားသဘောဖြင့် “မဟုတ်ဘူး၊ ကျောင်းမှာ သင်တာ” ဟု ပြောသည်။

“ဘယ်ကျောင်းမှာလဲ”

“ပင်းဟိုင်တက္ကသိုလ် အနုပညာဌာနမှာ။ ငါက ပုံသဏ္ဍာန်ဒီဇိုင်းကို သင်တာ” ဆိုင်ပိုင်ရှင်က အနည်းငယ် မိမိကိုယ်ကို သရော် ပြီး ပြောလိုက်သည်။

“မင်း ကျောင်းတက်ရင်း အလုပ်လုပ်နေတာလား” ကျန်းကျဲ့က ဆိုင်ပိုင်ရှင်၏ အသက်ကို ခန့်မှန်းပြီး စိတ်ထဲတွင် အဖြေရနေသော်လည်း မေးချင်စိတ်ကို မထိန်းနိုင်ခဲ့ပေ။

“ဘာ ကျောင်းတက်ရင်း အလုပ်လုပ်ရမှာလဲ၊ ငါ ဘွဲ့ရပြီးပြီ၊ ကိုယ့်ဘာသာ အလုပ်လုပ်နေတာ” ဆိုင်ပိုင်ရှင်က ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောသည်။

ကျန်းကျဲ့နှင့် ချန်းယန်တို့သည် တက္ကသိုလ်မအောင်မြင်သေးသဖြင့် ဘာပြောရမှန်းမသိပေ ၊ အချင်းချင်း တိတ်ဆိတ်စွာ ကြည့်ပြီး ဈေးဆိုင်မှ ထွက်လာခဲ့သည်။

၁၀ မီတာ ကျော် လမ်းလျှောက်ပြီးနောက် ချန်းယန်က ကျန်းကျဲ့ကို မေးသည်- “သူ လေကြီးနေတာလား”

ကျန်းကျဲ့သည် ချန်းယန် မေးသောအခါတွင် အမှန်တကယ်ပင် ဆုံးဖြတ်ချက်ရနေပြီဟု သိသည်။ “မဟုတ်လောက်ဘူး၊ သူ လေကြီးနေရင်လည်း ငါတို့ကို ဘာအကျိုးရှိမှာလဲ။ ငါတို့ ဘွဲ့ရပြီးရင် ကိုယ့်ဘာသာ အလုပ်ရှာရမှာ။ နင်ကတော့ အဆင်ပြေသေးတယ်၊ မော်ဒယ်က ကောင်းတဲ့အလုပ် ပဲ”

ချန်းယန်က မကျေနပ်သေးပေ။ “ကျောင်းတော်တော်များများရဲ့ လျှောက်လွှာဖောင်မှာ အကောင်းဆုံးတွေကို ရွေးချယ်ပြီး အကြံပြုမယ်လို့ ရေးထားတယ်လေ”

ဟားဟားဟား... ကျန်းကျဲ့က ရယ်မောလိုက်ကာ - “သူတို့က အကောင်းဆုံးတွေကို ရွေးချယ်ပြီး အကြံပြုမယ်လို့ ပြောတာ၊ အလုပ်ပေးမယ်လို့ အာမခံတာ မဟုတ်ဘူး။ အကောင်းဆုံးဆိုတာ ဘယ်သူလဲ။ လေးနှစ်ကြာပြီးနောက် ဘယ်သူမှ အတိအကျ ပြောနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ တက္ကသိုလ်က ပေါင်းတာ၊ နာမည်ပြောင်းတာ ဖြစ်မလား။ မင်း သင်တဲ့ မေဂျာ ကို ရုပ်သိမ်းတာ ဖြစ်မလား”

ချန်းယန် မေးခွန်းထပ်မမေးတော့ပေ။

ဤအချိန်တွင် ကျောင်းသားများသည် အနာဂတ်တွင် ပြိုင်ဆိုင်မှု ပြင်းထန်သည်ကို သိသော်လည်း ကိုယ်တိုင်မကြုံတွေ့သေးပေ။ ထိုကဲ့သို့သော လက်တွေ့ဖြစ်ရပ်က ထိတ်လန့်စေသည်။

ကျန်းကျဲ့သည် ဤကိစ္စကြောင့် သူတို့နှစ်ဦး၏ စိတ်အခြေအနေကို မထိခိုက်စေလိုသဖြင့် ချန်းယန်ကို ခေါ်သွားပြီး မုန့်များနှင့် သစ်သီးများကို ဝယ်ကာ စကား အကြောင်းအရာကို ပြောင်းလိုက်သည်။

“မင်း DVDပြားတွေ ဝယ်တဲ့အချိန်မှာ အလွန်ကျွမ်းကျင်တယ်နော် ၊ မင်း မကြာခဏ ဒီကိုလာပြီး DVDပြားတွေ ဝယ်နေတာလား”

ချန်းယန်က ငြင်းသည်- “မဟုတ်ပါဘူး”

ကျန်းကျဲ့က စနောက်ကာ - “အဲလို ဇာတ် ကားမျိုး ဝယ်ကြည့်ဖူးလား”

ချန်းယန်က ဒေါသထွက်ပြီး “နင်ကပဲ အဲလိုဝါသနာရှိတာ။ နင်တို့ ယောကျ်ားလေးတွေကပဲ အဲလို ဇာတ်ကားမျိုး ကြည့်ချင်တာ” ဟု ပြောလိုက်သည်။

“မင်း မသိဘူး မပြောနဲ့၊ ဒီအကြောင်းကို ပြောလိုက်တာနဲ့ မင်း နားလည်သွားတယ်နော်” ကျန်းကျဲ့က ရယ်မောစေ ရန် တမင်စနောက်သည်။

“နင့်ကို ရိုက်ပစ်မယ်” ရယ်မောစနောက်ရင်း ချန်းယန်၏ စိတ်ခံစားချက်က ချက်ချင်း ကောင်းမွန်လာသည်။

သူတို့နှစ်ဦးသည် အချိုရည်များ၊ မုန့်များနှင့် သစ်သီးများကို ဝယ်ပြီး ပန်းချီခန်းသို့ ပြန်လာခဲ့ကြ သည်။

ကျန်းကျဲ့သည် မုန့်များကို စားပွဲပေါ်တွင် တင်ထားပြီး ကွန်ပျူတာကို ဖွင့်ကာ ပြတင်းပေါက်ကို ပိတ်လိုက်သည်။ ရုပ်ရှင်ရုံနှင့် အခြေအနေက မကွာခြားတော့ ပေ။

ချန်းယန်သည် ကုလားထိုင်နှစ်လုံးကို ပေါင်းပြီး ကွန်ပျူတာစားပွဲနှင့် တတ်နိုင်သမျှ နီးကပ်စွာ ထိုင်သည်။ လက်ထဲတွင် မုန့်များကို ကိုင်ပြီး ရုပ်ရှင်စသည်ကို စောင့်သည်။

ကျန်းကျဲ့သည် ကွန်ပျူတာကို ချိန်ညှိပြီးနောက် မောက်စ်ဖြင့် ကလစ်နှိပ်ကာ ရုပ်ရှင်ဖွင့်လိုက်သည်။

ခွေးလေးသည်လည်း စိတ်ဝင်တစားဖြင့် ကုလားထိုင်ဘေးတွင် အိပ်နေသည်။

သူတို့သည် Mummy 1 ကို အရင်ကြည့်ရန် ရွေးလိုက်သည်။

ခန့်ညားထည်ဝါပြီး နက်နဲသည့် ဇာတ်လမ်းအစသည် ချန်းယန်ကို ချက်ချင်း ဆွဲဆောင်သွား သည်။

ကျန်းကျဲ့သည် အကြိမ်အနည်းငယ် ကြည့်ဖူးပြီးဖြစ်သဖြင့် ဤDVDပြား၏ အရည်အသွေးက ကောင်းမွန်ပြီး ခိုးကူးပုံမှန်ပြဿနာများ မရှိသည်ကိုသာ သိသည်။ ထို့အပြင် ဇာတ်ကောင်တွေ သည် ကောင်းမွန်သော်လည်း ဤရုပ်ရှင်၏ အချိန်က အနည်းငယ် ရှည်သည်။

“ခဏ ရပ်ထား၊ ငါ ပြန်လာမှ ဆက်ကြည့်မယ်” တစ်နာရီကြာပြီးနောက် ချန်းယန်သည် မနေနိုင်တော့ပေ။

ရုပ်ရှင်က ကောင်းသဖြင့် သူမသည် ရပ်ထားလိုစိတ်မရှိပေ။ သို့သော် စားစရာနှင့် သောက်စရာများ ရှိသဖြင့် မနေနိုင်ပေ။

သူမသည် အိမ်သာသွားပြီး ပြန်လာသောအခါ ဆက်ကြည့်သည်။

ရုပ်ရှင်ပြီးသွားသောအခါ သူမသည် စိတ်မကျေနပ်သေးပေ။ “နင် ပြောကြည့် Mummy 2 မှာ ဘာတွေဖြစ် မှာလဲ။ သူတို့ရဲ့ သား များဖြစ်နေမ လား”

ကျန်းကျဲ့သည် သိနေကာ - “Mummy 2 ကလည်း ဒီအတိုင်းပဲ ဖြစ်မှာ။ Mummy ပြန်ရှင်လာပြီး မင်းသား၊ မင်းသမီးတို့ ထပ်တိုက်ကြရမှာ”

“ဒီလိုဆို ဘယ်သူက ကြည့်မှာလဲ” ချန်းယန်က ကျန်းကျဲ့ကို လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။ “အမေရိကန် ရုပ်ရှင်ကားကြီးတွေက အရမ်းကောင်းတယ်။ Mummy 2 ကို ကြည့်ဖို့ အခွင့်အရေးရှာရမယ်”

ကျန်းကျဲ့သည် DVDပြားပြောင်းနေစဉ်တွင် ဤခေတ်၏ ရုပ်ရှင်ကားကြီးများသည် တရုတ်လူမျိုးများအပေါ် အကြီးအကျယ် သက်ရောက်မှုရှိသည်ဟု တွေးမိသည်။

သူတို့ ကြည့်သည့် ဒုတိယရုပ်ရှင်သည် ဂျပန်၏ ဂန္ထဝင်ကြောက်စရာ ရုပ်ရှင်ကားဖြစ်ပြီး နာမည်မပြောတော့ပေ၊ စာလုံးနှစ်လုံးဖြစ်သည်။

ဤရုပ်ရှင်သည်လည်း အလွန်ကောင်းသည်။ ကြောက်စရာကောင်းသည့် အခြေအနေများကြောင့် ချန်းယန်သည် ကျန်းကျဲ့နှင့် ပိုမိုကပ်လာပြီး နောက်ဆုံးတွင် ကျန်းကျဲ့၏ လက်မောင်းကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ထားသည်။

ကျန်းကျဲ့သည် ဤရုပ်ရှင်ကို ကြည့်ဖူးသော်လည်း အခြေအနေကြောင့် စိတ်ခံစားချက် ဝင်လာသည်။

ချန်းယန်က တစ်ခါတစ်ရံ အော်ဟစ်ခြင်း သို့မဟုတ် ကြောက်လန့်သည့်အမူအရာများ ပြုလုပ်ခြင်းကြောင့် ခွေးလေးသည်လည်း တစ်ခါတစ်ရံ ဟောင်နေ သည်။

ကျန်းကျဲ့သည် သူမ အလွန်ကြောက်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ရပ်လိုက်ရန် အကြံပြုသည်။

“မရပ်ဘူး၊ ဆက်ကြည့်မယ်” ချန်းယန်သည် သတ္တိမရှိသော်လည်း ကြည့်ချင်နေသေး သည်။

ကျန်းကျဲ့သည် ရုပ်ရှင်ပြီးဆုံးသည်အထိ အတူတူ ကြည့်ခဲ့ရသည်။

ရုပ်ရှင်ပြီးဆုံးပြီးနောက် ချန်းယန်သည် ကြောက်ရွံ့နေဆဲဖြစ်ကာ - “ငါတို့ ပျော်စရာကောင်းတဲ့ သီချင်းဖွင့်ထားကြမလား”

ကျန်းကျဲ့သည် ပြတင်းပေါက်သို့ သွားပြီး ပြတင်းပေါက်ကို ဖွင့်လိုက်သည်။ “မှောင်တော့မယ်၊ ညစာစားချိန်တောင် ရောက်နေ ပြီ”

ချန်းယန်သည် ဖြည်းဖြည်းချင်း ထကာ - “အပြင်မှာ သွားစားကြမယ်။ နင် ခဏစောင့်ဦး၊ ငါ အိမ်သာအရင်သွားအုန်းမယ်”

ကျန်းကျဲ့သည် အသံကို နှိမ့်ပြီး “မင်း အိမ်သာသွားတဲ့အခါ သတိထားဦးနော်”

အား... ချန်းယန်က နားပိတ်ပြီး “မကြားချင်ဘူး၊ မကြားချင်ဘူး” ဟု ပြောလေ သည်။

“မင်း ခွေးလေးကို ခေါ်သွား၊ သူ မင်းကို စောင့်ကြည့်ပေးလိမ့်မယ်”

ဗြန်း... ချန်းယန်သည် အိမ်သာထဲသို့ ပြေးဝင်သွား ပြီး တံခါးကို ပိတ်လိုက်သည်။

စက္ကန့်အနည်းငယ်ကြာပြီးနောက် ပြန်ထွက်လာပြီး ခွေးလေးကို အိမ်သာထဲသို့ တကယ် ခေါ်သွားလေ သည်။

ကျန်းကျဲ့က ပျော်ရွှင်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။

ချန်းယန်သည် အိမ်သာကိစ္စကို အမြန်ရှင်းပြီး ပြန်ထွက်လာကာ ကျန်းကျဲ့ခါးကို ဆွဲ လိမ်လေ သည်။

သူတို့နှစ်ဦးသည် ရယ်မောကာ စကား ပြောရင်း ညစာသွားစားကြသည်။

အိမ်အပြင်ထွက်လိုက်သည်နှင့် ချန်းယန်၏ နှလုံးခုန်သံက ပြန်မြန်လာသည်။

အိမ်ဟောင်း၏ လှေကားတွင် မီးများက မှိန်ဖျော့နေသည်။ အိမ်များမှ အသံများ ထွက်ပေါ်နေသော်လည်း သူမသည် ရုပ်ရှင်ထဲမှ မြင်ကွင်းများကို သတိရနေမိသည်။

“ကျန်းကျဲ့၊ ငါတို့ ခွေးလေးကို ခေါ်သွားကြမယ်။ သူ့ကို ဒီမှာ ထားခဲ့ရင် တစ်ယောက်တည်း ဖြစ်နေလိမ့်မယ်”

ချန်းယန်၏ အကြံပြုချက်ကို နားထောင်ပြီး ကျန်းကျဲ့သည် ခွေးလေးကို အသံမထွက်ဘဲ ခေါ်လာခဲ့သည်။

ချန်းယန်သည် ခွေးကြိုးကို ချက်ချင်း ကိုင်လိုက်ပြီး စိတ်သက်သာရာရသွားသည်။

ကျန်းကျဲ့က တိုးလျသော လေသံဖြင့် “မင်း သူ့ကို အားမကိုးနဲ့။ သတ္တိလည်း မရှိဘူး” ဟု ပြောလိုက်သည်။

“အား....”

ခွေးလေးသည် ပျော်ရွှင်စွာ လှေကားပေါ်မှ ဆင်းသွားပြီး ကြောက်လန့်သည့် အခြေအနေကို ပျောက်သွားစေသည်။

သူတို့နှစ်ဦးသည် ဆိုင်သေးလေးတစ်ဆိုင်တွင် ညစာစားကြ သည်။

ကျန်းကျဲ့သည် ချန်းယန်ကို ဘတ်စ်ကားမှတ်တိုင်အထိ လိုက်ပို့ပေးသည်။

ကားစောင့်နေစဉ်တွင် သူသည် ချန်းယန်ကို “ငါ တက္ကစီခေါ်ပြီး မင်းကို အိမ်ပြန်ပို့ပေးရမလား” ဟု မေးလိုက်သည်။

ချန်းယန်က “မလိုပါဘူး၊ ငါ ဘတ်စ်ကားနဲ့ပဲ ပြန်ပါ့ မယ်။ နင် ဘယ်နေ့ ကျောင်းပြန်တက်ဖို့ စဉ်းစားထားလဲ။ ငါ့မိဘတွေက ငါ့ကို မနက်ဖြန် ကျောင်းပြန်တက်ခိုင်းတယ်။ ငါတို့ကျောင်းက အားလပ်ရက်ကိုလည်း ဖျက်လိုက်တယ်” ဟု ပြောလေ သည်။

ကျန်းကျဲ့က “အလုပ်သမားနေ့ပြီးမှ ငါ ကျောင်းပြန်တက်မှာ” ဟု ပြောသည်။

ချန်းယန်က သူနဲ့ မခွဲနိုင်မခွာရက်ဖြစ်နေကာ - “ငါ နင့်ကို ဘယ်အချိန် လာရှာလို့ရမလဲ”

ကျန်းကျဲ့က “စနေ၊ တနင်္ဂနွေ” ဟု ပြောလိုက်သည်။

“တနင်္လာကနေ သောကြာအထိ နင် ငါ့ကို တစ်ရက်တစ်ခါ ဖုန်းဆက်ရမယ်။ ”

ကျန်းကျဲ့က ခေါင်းခါကာ - “တစ်ရက်တစ်ခါလား။ အရမ်းများလွန်းတယ်။ မင်း မိဘတွေကို ဘယ်လို ရှင်းပြမလဲ”

“နှစ်ရက်တစ်ခါ”

“နောက်မှပြောကြတာပေါ့”

“ငါ တကယ်ပြောနေတာ”

“ငါလည်း တကယ်ပြောနေတာ။ မင်းပြောတာက ထပ် တွေ့လို့မရတော့သလိုပဲ”

ချန်းယန်သည် ကျန်းကျဲ့ကို မကြာခဏ မတွေ့ရတော့သဖြင့် စိတ်ဓာတ်ကျနေသည်။

ကျန်းကျဲ့သည် ချန်းယန် စကားမပြောတော့သည်ကို မြင်သောအခါ ပုံမှန်ဖုန်းဆက်နိုင်တယ် ၊ စနေနှင့် တနင်္ဂနွေနေ့များတွင်လည်း ပန်းချီခန်းသို့ လာနိုင်ကြောင်း နှစ်သိမ့်ပေး သည်။

ဘတ်စ်ကားရောက်လာပြီး ချန်းယန်က မခွဲနိုင်မခွာရက် စိတ်ဖြင့် ကားပေါ်တက်သွားခဲ့ သည်။

ကျန်းကျဲ့သည် ပန်းချီခန်းသို့ ပြန်လာပြီး အစီအစဉ်အတိုင်း လေ့လာသည်။ ညသန်းခေါင်နီးမှ အိပ်ရာဝင်လေ သည်။ ညသန်းခေါင်အထိ သူ စနစ် သတိပေးချက်ကို စောင့်နေခဲ့သည် ။

“ယနေ့သည် ၂၀၀၁ ခုနှစ် ဧပြီလ၏ နောက်ဆုံးနေ့ဖြစ်ပါသည်။ သင်သည် ဤလ၏ သင်ယူမှုရလဒ်များကို ရှင်းတမ်းထုတ်ယူလိုပါသလား။”

ကျန်းကျဲ့သည် “ရှင်းတမ်းထုတ်မည်” ကို နှိပ်လိုက်သည်။

စနစ်သည် စတင် တွက်ချက်နေ သည်။

ဒုတိယသတိပေးချက် ပေါ်လာသည်။

“သင်၏ ဤလ သင်ယူမှုကြာချိန်နှင့် ထိရောက်မှုသည် ကောင်းသော အဆင့်သို့ ရောက်ရှိခဲ့သည်။ ဆုလာဘ်ငွေ – ယွမ် ၆၀,၀၀၀”

ကျန်းကျဲ့သည် ယခင်လထက် များသဖြင့် အလွန်ကျေနပ်မိသည်။

သူသည် ရန်ပုံငွေလမ်းကြောင်းကို ဖွင့်လိုက်သည်။

စနစ်က ပေးထားသည့် ရွေးချယ်မှုများသည် ယခင်ကအတိုင်း စီးပွားရေးအခွင့်အလမ်း၊ ထီ၊ စတော့ရှယ်ယာ၊ ပန်းချီရောင်းခြင်းတို့ပင် ဖြစ်သည်။

ကျန်းကျဲ့သည် ပန်းချီရောင်းခြင်း ကို နှိပ်လိုက်သည်။

စနစ်က သတိပေးသည်- ကျေးဇူးပြု၍ စိတ်ရှည်သည်းခံစွာ စောင့်ဆိုင်းပေး ပါ။

ကျန်းကျဲ့သည် “စိတ်ရှည်သည်းခံစွာ စောင့်ဆိုင်းပါ” ကို မြင်သောအခါ အနည်းငယ် စိတ်မကျေနပ်ပေ။

ယခင်ဆုလာဘ်တုန်းကလည်း စိတ်ရှည်သည်းခံစွာ စောင့်ဆိုင်းရန် ပြောပြီး တကယ်ပင် အချိန်အနည်းငယ် စောင့်ခဲ့ရသည်။

သူသည် ခန့်မှန်းရင်း အိပ်ပျော်သွားသည်။

........

ညနက်နေပြီဖြစ်ပြီး လူအများစုသည် အိပ်ပျော်နေကြပြီဖြစ်သည်။

နင်အန်းချီသည် စာကြည့်ခန်းတွင် ထိုင်ပြီး ယနေ့၏ အရေးကြီးစာရွက်စာတမ်းများကို ကြည့်နေသည်။

ထိုအရေးကြီးသည့်ကိစ္စသည် မအောင်မြင် သေးသော်လည်း သူမသည် အလုပ်များကို ပုံမှန်အတိုင်း ဆက်လက်လုပ်ပြီး စိတ်အနှောင့်အယှက်မဖြစ်ခဲ့ပေ။

နောက်ဆုံးစာရွက်စာတမ်းကို ဖတ်ပြီးနောက် သူမသည် မျက်လုံးမှိတ်ပြီး ယနေ့အလုပ်များကို ပြန်လည်သုံးသပ်သည်။

ဤသည် သူမ၏ အလေ့အထဖြစ်သည်။ ပြန်လည်သုံးသပ်ပြီးနောက် မနက်ဖြန် လုပ်ရမည့်အရာများကို မှတ်စုစာအုပ်တွင် မှတ်သည်။

အစီအစဉ်များ မရေးရသေးမီ ဖုန်းမြည်လာသည်။

သူမသည် ဖုန်းနံပါတ်ကို ကြည့်ပြီး ချက်ချင်းကိုင်လိုက်သည်။

ဖုန်းဆက်သူသည် စကားအနည်းငယ်ကို တိုတိုတုတ်တုတ် ပြောသည်။

နင်အန်းချီက “ကျွန်မ ချက်ချင်းလာခဲ့ပါ့မယ်။ သတင်းရတာနဲ့ ကျွန်မကို အချိန်မရွေး ဆက်သွယ်ပေး ပါ” ဟု ပြောသည်။

သူမသည် ထပြီး ဖုန်းနံပါတ်ကို နှိပ်ကာ - “ အစ်မ လီ၊ ကားစီစဉ်ပေးပါဦး”

သူမသည် အဝတ်အစားကို အမြန်လဲပြီး မြေအောက်ကားဂိုဒေါင်သို့ ရောက်လာခဲ့သည်။ ကားမောင်းသူက အဆင်သင့် ဖြစ်နေသည်။

“ဆရာမ မြောင် ရဲ့ အိမ်ကို သွားမယ်”