အိမ်အရောက်ရောက်လာသည့် ဆုလာဘ်
Vol. 4 Ch. 53
ညနက်သန်းခေါင်တွင် ကားသည် လမ်းပေါ်တွင် လျင်မြန်စွာ မောင်းနှင်နေသည်။
နင်အန်းချီသည် နောက်ထိုင်ခုံတွင် ထိုင်ပြီး ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်ကို ကြည့်နေသည်။ သူမ၏ မျက်နှာက ငြိမ်သက်နေသော်လည်း လက်ထဲတွင် ဖုန်းကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ထားပြီး စိတ်ထဲတွင် အနည်းငယ် ရှုပ်ထွေးနေသည်။
လမ်းတစ်လျှောက်တွင် လမ်းလျှောက်နေကြ သူများနှင့် ကားများကို မမြင်ရသလောက်ပင်။ မီးတိုင်များက တဖျပ်ဖျပ်လက်နေပြီး သူမကို စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေသည်။
လက်ထောက်သည် ရှေ့ထိုင်ခုံတွင် ထိုင်နေ သည်။
ဤရက်များတွင် အလုပ်များသဖြင့် သူမသည် နင်မိသားစု၏ အိမ်တွင် နေခဲ့ပြီး ယနေ့ညလည်း လိုက်ပါလာခဲ့သည်။
“မစ္စ နင်၊ မကြာခင် ရောက်တော့မှာ၊ ဖုန်းခေါ်လိုက်ရမလား”
နင်အန်းချီသည် လက်ထောက်ကို ကြည့်ကာ - “နင့်အင်္ကျီကြယ်သီးက မတပ်ရသေးဘူး”
အို... လက်ထောက်သည် ခေါင်းငုံ့ပြီး စစ်ဆေးကာ အဝတ်အစားကို အမြန်ပြန်ပြင်လိုက်သည်။
အိပ်ပျော်သွား မှ နှိုးခြင်းက အဆင်မပြေပေ။ သို့သော် နင်အန်းချီရှေ့တွင် သူမသည် မည်သည့်အမူအရာမျှ မပြရဲပေ။
ကားသည် လမ်းခွဲတစ်ခုသို့ ဝင်သွားပြီး အရှိန်လျော့လိုက်သည်။
နင်အန်းချီသည် အဝေးမှ ခြံတံခါးအပြင်ဘက်တွင် လူနာတင်ယာဉ် ရပ်နေသည်ကို မြင်သည်။ သူမသည် ကားမောင်းသူကို “ကားကို မမောင်းနဲ့၊ လမ်းဘေးမှာ ရပ်လိုက်၊ လူနာတင်ယာဉ်လမ်းကို မပိတ်ထား နဲ့” ဟု ပြောလိုက်သည်။
ကားမောင်းသူသည် ကားကို လမ်းဘေးတွင် ရပ်လိုက်သည်။
နင်အန်းချီသည် ကားပေါ်မှ အမြန်ဆင်းပြီး တံခါးသို့ ပြေးသွားသည်။
တံခါးတွင် ဝန်ထမ်း များရှိပြီး နင်အန်းချီနှင့် သူမ၏ လက်ထောက်ကို သိကြသည်။
“မစ္စ နင် ရောက် လာပြီ”
နင်အန်းချီသည် “အင်း” ဟု ဆိုကာ နှုတ်မဆက်ဘဲ အဆောက်အအုံငယ်ထဲသို့ အမြန်ဝင်သွားသည်။
အဆောက်အအုံငယ်ထဲတွင် ဝန်ထမ်းများနှင့် အဖြူရောင်ကုတ် ဝတ်ထားသော ဆေးဝန်ထမ်းများ အလုပ်ရှုပ်နေကြ သည်။
ဆရာမ မြောင် ၏ သူနာပြုသည် နင်အန်းချီကို ကြိုဆိုရန် လာလေ သည်။
နင်အန်းချီက “ဆရာမ မြောင် အခြေအနေ ဘယ်လိုလဲ” ဟု မေးလိုက်သည်။
သူနာပြုက အနည်းငယ် ပင်ပန်းနေသော်လည်း စိတ်တည်ငြိမ်နေကာ - “မစ္စ နင် စိတ်မပူပါနဲ့။ ဆရာမ မြောင် က အန္တရာယ်ကင်းပါတယ်။ နည်းနည်း မသက်သာ တာပဲ ရှိတာ၊ ကြီးကြီးမားမား ပြဿနာမရှိပါဘူး”
နင်အန်းချီ၏ စိတ်ပူပန်မှုများ နောက်ဆုံးတွင် လျော့ပါးသွားသည်။
“ဆရာဝန်က အထဲမှာ စစ်ဆေး နေတယ်။ ခဏနေရင် ဆရာ မ မြောင် ကို မစ္စ နင် ရောက်နေပြီဆိုတာ ပြောလိုက်ပါ့မယ်” သူနာပြုက ပြောသည်။
“စိတ်မပူပါနဲ့ ၊ ကျွန်မ စောင့်လို့ရပါတယ်။ ဆရာမ မြောင် သက်သာလာမှ ကျွန်မ ရောက် လာတာကို ပြောလိုက်ပါ”
“ကောင်းပါပြီ၊ မစ္စ နင် ဧည့်ခန်းမှာ ခဏစောင့်နေပါ” သူနာပြုသည် လူနာကို ပြုစုရန် ပြန်သွားသည်။
နင်အန်းချီသည် ဧည့်ခန်းတွင် စောင့်နေပြီး ဆေးဝန်ထမ်းများ ဝင်ထွက်သွားလာနေ သည်ကို ကြည့်ကာ အကူအညီပေးရန် အခွင့်အရေးရှာနေ သည်။
သူမသည် သူနာပြု၏ စကားများမှတစ်ဆင့် ဆရာမ မြောင် ၏ အခြေအနေ တည်ငြိမ်လာပြီဖြစ်ကြောင်းနှင့် ဆရာဝန်က အခြေအနေကို စောင့်ကြည့်နေကြောင်း သိလိုက်ရသည်။
အဆောက်အအုံငယ်သည် တဖြည်းဖြည်း ငြိမ်သွားသည်။
သူနာပြုက ထပ်မံရောက်လာပြီး နင်အန်းချီကို “မစ္စ နင်၊ ဆရာမ မြောင် က ခေါ်ခိုင်းလိုက်ပါတယ်” ဟု ပြောလေ သည်။
သူမသည် သူနာပြုနှင့်အတူ အိပ်ခန်းသို့ ဝင်သွားသည်။ ဆရာမ မြောင် ၏ ဘေးတွင် ကိရိယာအချို့ကို တွေ့ရပြီး ဆရာဝန်နှင့် သူနာပြုတို့သည် လူနာ၏ အခြေအနေကို စောင့်ကြည့်နေကြ သည်။
အိပ်ရာပေါ်ရှိ အဘွားအိုသည် မျက်လုံးဖွင့်ပြီး နင်အန်းချီကို ကြည့်နေသည်။
“ဆရာမ မြောင်၊ ဘယ်လို ခံစားရလဲ” နင်အန်းချီက ပိုမိုနီးကပ်စွာ ကပ်သွား ပြီး အသံတိုးတိုးဖြင့် မေးလိုက်သည်။
အဘွားအို၏ အခြေအနေက ယခင်ကထက် ပိုဆိုးနေသည်။ သူနာပြုကို မျက်လုံးဖြင့် အချက်ပြသည်။
သူနာပြုသည် ကုလားထိုင်တစ်လုံးကို ယူလာပြီး နင်အန်းချီက အဘွားအို၏ ဘေးတွင် ထိုင်လိုက်သည်။
အဘွားအိုက “ငါ နည်းနည်း မူးနေတာ၊ အရမ်းမဆိုးရွားသေး ပါဘူး” ဟု ပြောလေသည်။
“ဆရာမ ကောင်းကောင်းအနားယူပါ...”
“ငါ နင့်ကို ဝင်လာခိုင်းတာ၊ ပြောစရာတစ်ခုရှိလို့...”
အဘွားအိုက နင်အန်းချီ၏ စကားကို ဖြတ်ပြီး လက်ထောက်ကို ကြည့်လိုက်သည်။
သူနာပြုသည် အဘွားအို၏ စိတ်ကို နားလည်ပြီး အခြားသူများကို ခဏထွက်သွားခိုင်းကာ နင်အန်းချီကိုသာ ထားခဲ့သည်။
“ဆရာမ မြောင်၊ ဘာကိစ္စရှိလို့လဲ ကျွန်မကို ပြောပါ”
မေလ ၁ ရက်နေ့ နံနက်တွင် ကျန်းကျဲ့သည် စာအုပ်ဆိုင်တွင် အနုပညာဆိုင်ရာ ပုံသဏ္ဍာန်နှင့် ခန္ဓာဗေဒစာအုပ်အချို့ကို ဝယ်ယူပြီး ပန်းချီခန်းသို့ ပြန်လာကာ စတင်လေ့လာသည်။
သူ ရရှိထားသည့် ပုံကြမ်းစွမ်းရည်တွင် ပန်းချီဆရာအချို့၏ အတွေ့အကြုံများ ပါသဖြင့် လေ့လာရန် မခက်ခဲပေ။
နင်အန်းချီက သူ့ကို ဓာတ်ပုံပြန် ဖော် ခိုင်းသည့် ကိစ္စသည် သူ့အပေါ် သက်ရောက်မှုရှိသဖြင့် သူသည် လူ့ခန္ဓာကိုယ်၏ မျက်နှာပုံသဏ္ဍာန်ကို အဓိကထား လေ့လာနေ သည်။
နေ့လယ်ပိုင်းတွင် သူသည် လေ့ကျင့်ခန်းပြီးစီးပြီး ယဉ်ကျေးမှုဘာသာရပ်များကို စတင်လေ့လာရန် ပြင်နေစဉ် နင်အန်းချီ၏ ဖုန်းဝင်လာသည်။
“ဟယ်လို အစ်မ နင်”
“ကျန်းကျဲ့၊ နင် အိမ်မှာလား၊ ပန်းချီခန်းမှာလား”
ကျန်းကျဲ့က “ကျွန်တော် ပန်းချီခန်းမှာပါ” ဟု ပြောလိုက်သည်။
“ငါ နင့်ပန်းချီခန်းကို လာပြီး ကိစ္စတစ်ခု ပြောချင်တယ်၊ အဆင်ပြေလား”
ကျန်းကျဲ့က ချက်ချင်း သဘောတူကာ - “အဆင်ပြေပါတယ်။ လာခဲ့ပါ ”
“ကောင်းပြီ၊ ငါ မကြာခင် ရောက်လာမယ်၊ နင် ပန်းချီခန်းမှာ စောင့်နေ”
ကျန်းကျဲ့သည် ဖုန်းချလိုက်သည်။
နင်အန်းချီကို အလျင်စလို လာစေသည့် ကိစ္စက မရိုးရှင်းပေ။
သူသည် မနေ့က ရရှိသည့် ရှင်းတမ်းဆုလာဘ်နှင့် ဤအရာက ဆက်စပ်နေမလားဟု တွေးမိသည်။
ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ဤကဲ့သို့သော ထက်မြက်သည့် လူများနှင့် ထိတွေ့ရသည်နှင့်အမျှ သူသည် သူ၏ သည်းခံမှုကို ပိုမိုလေ့ကျင့်ရမည်ဟု ခံစားနေ ရသည်။ လူရောက်လာမှ ပြောမည်။
သူသည် စာအုပ်ကို ယူပြီး အချိန်ရသည့်အတိုင်း မေးခွန်းတစ်ခုကို အလွတ်ကျက်နေ သည်။
နင်အန်းချီက သူ့ကို အလုပ်ခိုင်းလျှင် ဤနေ့လယ်ခင်းတစ်ခုလုံး ကုန်သွားနိုင်ပေသည်။
ကျန်းကျဲ့သည် အချိန်ကို မှန်းပြီး တံခါးဖွင့်၍ စောင့်နေသည်။ မကြာမီ နင်အန်းချီသည် လက်ထောက်နှင့်အတူ လှေကားပေါ်တက်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
“ အစ်မ နင် ကြွ ပါ”
နင်အန်းချီနှင့် လက်ထောက်တို့သည် တံခါးမှ ဝင်လာခဲ့သည်။ ခွေးလေးသည် နှစ်ဦးကို ရင်းနှီးနေပြီဖြစ်သဖြင့် ယခင်ကကဲ့သို့ သတိမထားတော့ပေ။
ကျန်းကျဲ့သည် သူတို့ နှစ်ဦးအတွက် လက်ဖက်ရည်ကို အဆင်သင့် ပြင်ထားလေ သည်။
“မသောက်တော့ဘူး၊ အရေးကြီးတာ အရင်ပြောမယ်” နင်အန်းချီသည် ထိုင်ပြီး အဓိကအကြောင်းအရာကို ချက်ချင်းပြောလေ သည်။
“ဒီနေ့ နေ့လယ်ပိုင်းမှာ ငါနဲ့အတူ လိုက်ခဲ့နိုင်မလား”
ကျန်းကျဲ့က ပြုံးပြီး “ဘာကိစ္စလဲဆိုတာ မပြောသေးဘဲ ကျွန်တော် သဘောမတူရဲဘူး” ဟု ပြောလိုက်သည်။
နင်အန်းချီက သေချာစဉ်းစားပြီး “ဒီကိစ္စက ပြောရရင် ရှည်တယ်။
ငါ နင့်ကို ဆွဲခိုင်းတဲ့ လူငယ်ပုံတူက ငါ့အတွက် မဟုတ်ဘူး၊ ငါ့ရဲ့ အကြီးအကဲ တစ်ဦးအတွက်ပါ။
အကြီးအကဲ မှာလည်း သူ့အတွက် အရမ်း အရေးကြီးတယ့် ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးရဲ့ ဓာတ်ပုံဟောင်း တစ်ပုံရှိတယ်။
ကံမကောင်းစွာနဲ့ပဲ အချိန်ကြာသွားလို့ ဓာတ်ပုံက ပိုပြီး ပျက်စီးသွားခဲ့တယ်။
ငါ့ရဲ့ အကြီးအကဲ က ဓာတ်ပုံကို ပြန်ဖော်ဖို့ လူရှာနေခဲ့တာ ကြာလှပြီ၊ ဒါပေမဲ့ ရလဒ်တွေကို သူ မကျေနပ်ဘူး။
ငါလည်း ဒီကိစ္စကို ကူညီဖို့ လူအများကြီးကို ရှာခဲ့တယ်။
ဒါပေမဲ့ အကြောင်းအမျိုးမျိုးကြောင့် ငါ့ရဲ့ အကြီးအကဲ က ဒီကိစ္စကို လူသိရှင်ကြား မဖြစ်စေချင်ဘူး။ ဒါကြောင့် လူအချို့ကို ဖိတ်ခေါ်လို့ မရဘူး။
ဒီနေ့အထိ ကြိုးစားခဲ့တဲ့ လူတွေထဲမှာ နင့်ရဲ့လက်ရာကို သူက အကျေနပ်ဆုံးပဲ။
ဒါကြောင့် ငါ နင့်ကို ပြီးခဲ့တဲ့အကြိမ်လိုပဲ ဓာတ်ပုံကို ပန်းချီအဖြစ် ပြောင်းဆွဲပေးဖို့ ခေါ်သွားချင်တာ”
ကျန်းကျဲ့သည် ခဏတာ တွန့်ဆုတ်နေကာ - “ဓာတ်ပုံကို ပန်းချီအဖြစ် ပြောင်းဆွဲရမယ်ဆိုရင် ကျွန်တော် ကြိုးစားကြည့်လို့ရတယ်။ ဒါပေမဲ့ အောင်မြင်မလားဆိုတာ အာမခံချက်မပေးနိုင်ဘူး။ ဓာတ်ပုံရဲ့ အခြေအနေကို ကြည့်ရမယ်”
နင်အန်းချီက “နင် တတ်နိုင်သမျှ လုပ်ပေးပါ။ ဖိအားမပေးပါဘူး ။ ဒါ့အပြင် ဒီကိစ္စက နည်းနည်း ထူးခြားတယ်။
ငါ့ရဲ့ အကြီးအကဲ က ကျန်းမာရေးမကောင်းဘူး၊ လူအများနဲ့ မထိတွေ့ချင်ဘူး။ သူက ဒီဓာတ်ပုံကို အရမ်း တန်ဖိုးထားတယ်။ သူတစ်ပါးကို ဓာတ်ပုံရိုက်ခွင့်မပြုဘူး။
နင်က သူ့ရှေ့မှာပဲ ပန်းချီဆွဲရမယ်။
နင်က ဘာကိုပဲ မြင်ရမြင်ရ၊ ဘယ်သူနဲ့ပဲ တွေ့တွေ့ ဘယ်သူ့ကိုမှ ပြန်ပြောမှာ မဟုတ်ဘူးလို့ အာမခံချက် ပေးနိုင်မလား”
ကျန်းကျဲ့သည် ချက်ချင်း မပြန်ဖြေနိုင်ပေ။ လျှို့ဝှက်ထားဖို့ လိုအပ်ရင် သူ့ရဲ့ ဘေးကင်းရေးအတွက် ပြဿနာရှိမလား။
နင်အန်းချီသည် ထက်မြက်သည့် လူတစ်ဦးဖြစ်ပြီး ကျန်းကျဲ့ တွန့်ဆုတ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ အကြောင်းရင်းကို ခန့်မှန်းမိသည်။
သူမက ရှင်းပြသည်- “နင် အထင်မလွဲပါနဲ့။ ဒီလိုအပ်ချက်က အကြီးအကဲ က အနှောင့်အယှက်မခံချင်လို့ပါ။နင် စိတ်ပူစရာမလိုပါဘူး၊ လျှို့ဝှက်ကိစ္စတွေနဲ့ မပတ်သက်ဘူး၊ နင့်ရဲ့ ဘေးကင်းရေးကိုလည်း အန္တရာယ်ပြုမှာ မဟုတ်ဘူး။
ဒါ့အပြင် ဒီတစ်ကြိမ်က ငါ နင့်ကို အလုပ်ခိုင်းတာ။ အောင်မြင်သည်ဖြစ်စေ၊ မအောင်မြင်သည်ဖြစ်စေ ယွမ် ၆၀,၀၀၀ ပေးမယ်။ ဘယ်လိုလဲ”
ကျန်းကျဲ့သည် စိတ်ထဲတွင် တွေးလိုက်သည်။ ဒါက ရှင်းတမ်းဆုလာဘ်ပဲ။ ဈေးနှုန်းက တစ်ပြားမှ မလွဲပေ ။
စနစ်ရဲ့ ဆုလာဘ်ဖြစ်သဖြင့် ဘေးကင်းရေးအတွက် ပြဿနာရှိမှာ မဟုတ်ပေ ။
သူသည် ချက်ချင်း သဘောတူလိုက်သည်။
နင်အန်းချီက အချိန်မဆွဲဘဲ- “နင့်ရဲ့ ပန်းချီပစ္စည်းတွေကို တတ်နိုင်သမျှ ယူခဲ့ပါ။ နောက်ပိုင်းမှာ ဘာလိုအပ်တာပဲရှိရှိ ငါ အချိန်မရွေး လူလွှတ်ပြီး ပို့ခိုင်းလိုက်မယ်” ဟု ပြောလေ သည်။