အတန်းထဲက ရယ်စရာ များ၊ စုဆောင်းမှုများ ဘာသာပြန် Payer

“ဆရာမ ချွီ မင်္ဂလာပါ၊ ဆရာမ ယဲ့ မင်္ဂလာပါ...” အထက်တန်းကျောင်း ၏ နိုင်ငံခြားဘာသာစကားရုံးခန်းတွင် ဆရာမ ၅ ဦးရှိပြီး အလွန်ကျဉ်းကျပ်သည်။

ကျန်းကျဲ့သည် နှစ်ဦးကိုသာ သိသော်လည်း တစ်ဦးချင်းစီကို လိုက်နှုတ်ဆက်သည်။

မျက်နှာဝိုင်းဝိုင်းနှင့် ဆရာမတစ်ဦးက ပြုံး ပြီး “စာမေးပွဲပြီးလို့ ပြန်လာတာလား” ဟု မေးလေ သည်။

ကျန်းကျဲ့သည် ယခင်ကအတိုင်း ပြန်ဖြေသည်။

ဤဆရာမသည် သူတို့၏အတန်းကို နိုင်ငံခြားဘာသာစကား သင်ကြားပေး သည့် ဆရာမချွီ ဖြစ်သည်။

ဆရာမချွီ နှင့် ပတ်သက်ပြီး ဟာသ အချို့ရှိသည်။ သူမသည် နှစ်အနည်းငယ် စာသင် ပြီးနောက် ဥရောပသို့ သွားခဲ့သည်ဟု ကြားရသည်။

အချို့က သူမသည် နိုင်ငံခြားကုမ္ပဏီတစ်ခုတွင် ဘာသာပြန်အလုပ် လုပ်ခဲ့သည်ဟု ပြောကြပြီး အချို့ကမူ ကုန်သွယ်ရေးလုပ်ခဲ့သည်ဟု ပြောကြသည်။ အချုပ်အားဖြင့် ပြောရလျှင် နှစ်အနည်းငယ်ကြာပြီးနောက် သူမသည် စာသင်ရန် ပြန်လာခဲ့သည်။

၁၉၉၀ ပြည့်နှစ် အလွန် များတွင် ဤကဲ့သို့သောအခြေအနေများ ရှိခဲ့သော်လည်း နောင်တွင်တော့ ဤကဲ့သို့ မဖြစ်တော့ပေ။

ဆရာမချွီ သည် ကျန်းကျဲ့၏ မကြာသေးမီက သင်ယူမှုအခြေအနေကို မေးမြန်းပြီးနောက် ကျန်းကျဲ့၏ နောက်ဆုံး စာမေးပွဲရလဒ်အကြောင်း ပြောလေ သည်။

စစ်ဆေး ပြီးနောက် သူမသည် ကျန်းကျဲ့အတွက် ပစ္စည်းများနှင့် စာမေးပွဲစာရွက်များကို ရှာပေးသည်။

သူမ၏ စားပွဲပေါ်တွင် စာမေးပွဲစာရွက်အထပ်များစွာရှိသည်။

စာရွက်အထပ်တစ်ခုစီမှ တစ်ရွက်စီကို ထုတ်ကာ ကျန်းကျဲ့ကို ပေးပြီး သတ်မှတ်ထားသည့် အချိန်အတွင်း ပြီးအောင် လုပ်ခိုင်းသည်။

ကျန်းကျဲ့သည် နိုင်ငံခြားဘာသာစကားရုံးခန်း မှ ထွက်လာပြီး သမိုင်းစာရုံးခန်း၊ တရုတ်စာရုံးခန်း သို့ သွားလေ သည်။ (သင်္ချာက အမှတ်မပါသဖြင့် သူ မသွားခဲ့ပေ)။

သူသည် အထပ် သုံးထပ် ကြားတွင် သွားနေစဉ် ပထမနှစ် နှင့် ဒုတိယနှစ် ၏ အနုပညာအတန်းမှ ကျောင်းသားများနှင့် မကြာခဏ ဆုံသည်။

ဤကျောင်းသားများသည် ကျန်းကျဲ့ကို လှိုက်လှိုက်လှဲလှဲ နှုတ်ဆက်ကြသည်။

ကျန်းကျဲ့သည် ပြန်နှုတ်ဆက်ရင်း ထူးဆန်းနေသည်။ သူသည် ဤဂျူနီယာ ညီအစ်ကိုမောင်နှမများနှင့် စကားပြောဖူးသည်ကို မမှတ်မိဘဲ အချို့၏နာမည်ကိုပင် မသိပေ။

သူသည် နောက်ဆုံးတွင် ဂျူနီယာ ကျောင်းသား အချို့ကို သူ၏ သံသယအကြောင်း မေးလိုက်သည်။

တက်ကြွသည့် ကျောင်းသားတစ်ဦးက “စီနီယာ မသိဘူးလား။ ကျောင်းက စီနီယာ ဆုရတာကို နှစ်လနီးပါး ကြော်ငြာနေခဲ့တာ” ဟု ပြောလိုက်သည်။

ကျန်းကျဲ့ ရုတ်တရက် နားလည်သွားသည်။

နောက်ဆုံးတွင် သူသည် အတန်းပိုင်ဆရာမ၏ ရုံးခန်းသို့ ပြန်လာပြီး ပြန်လည်သင်ကြားရေးပစ္စည်းများနှင့် စာမေးပွဲစာရွက်များကို ယူလာခဲ့သည်။

အတန်းသို့ ပြန်လာသောအခါ ယခင်က သူ၏ အတန်းဖော် ကျောက်ကျစ်လည်း ရောက်နေပြီး သူ၏ ရည်းစားနှင့် အတူတူ ထိုင်ကာ တီးတိုးပြောနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

သူသည် ကျောက်ကျစ်ကို ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း နှုတ်ဆက်သည်။

ကျောက်ကျစ်၏ ရည်းစားသည် အနည်းငယ် ရှက်နေသည်။

ကျန်းကျဲ့သည် သူ၏ထိုင်ခုံသို့ ပြန်လာပြီး ပစ္စည်းများကို စီစဉ်သည်။

သူ၏ အတန်းဖော်အသစ် နီယွဲ့လည်း ရောက်နေသည်။

နီယွဲ့က ကျန်းကျဲ့ကို “ကျောက်ကျစ်ကို ကြည့်ပါဦး၊ ဘယ်လောက်တောင် သတ္တိရှိလိုက်လဲ၊ အတန်းရဲ့ ပထမဆုံးတန်းမှာ သူ့ရည်းစားနဲ့ သူမို့လို့ ထိုင်ရဲတယ်” ဟု ပြောလေ သည်။

ကျန်းကျဲ့က ပြုံးပြီး ခေါင်းညိတ်ကာ သဘောတူသည်။

“အတန်းဖော်၊ နင် ဒါရိုက်တာလင် ဆီ သွားတုန်းက ဘယ်သူ့ရဲ့ အောင် လက်မှတ်ရောက်နေပြီလဲဆိုတာ ကြားခဲ့ရလား”

အနုပညာဘာသာရပ် ကျောင်းသားများကို လက်ခံသည့် တက္ကသိုလ်များသည် အနုပညာစာမေးပွဲအောင် လက်မှတ်များကို ကျောင်းသား၏ အထက်တန်းကျောင်းသို့ စာတိုက်ဖြင့် ပို့ပေးသည်။ ကျောင်းသားများသည် အထက်တန်းကျောင်းတွင် လျှောက်လွှာတင်ရသဖြင့် ဤနည်းလမ်းက ပိုလွယ်ကူလေ သည်။

ကျန်းကျဲ့သည် ခဲတံကို ချ ထားလိုက်ကာ - “ငါ မမေးခဲ့ရဘူး၊ ဒီလောက်မြန်မြန် ရောက်ဦးမှာ မဟုတ်လောက်ဘူး”

“ငါ ကြားတာတော့ ပထမအသုတ် စာမေးပွဲဖြေတဲ့ ကျောင်းတွေက အောင် လက်မှတ် စပို့နေပြီတဲ့” နီယွဲ့က ပြောသည်။

“ငါလည်း ကြားတယ်...”

နီယွဲ့ ၏ ဤခေါင်းစဉ်က ဘေး မှ လူများကို ဆွေးနွေးမှုတွင် ပါဝင်လာစေခဲ့သည်။

ကျောင်းသားများသည် အချိန် ကာလအမျိုးမျိုးတွင် မတူညီသည့်အရာများကို စိတ်ဝင်စားကြသည်။

ခုမှ ပြန်လာသည့် ကျောင်းသားများသည် စိတ်အေးလက်အေး မနေနိုင်သေးပေ။ လူအများစုသည် အနုပညာစာမေးပွဲအခြေအနေတွင် ရှိနေကြဆဲဖြစ်သည်။ သူတို့ကို စိတ်ဝင်စားစေသည့် ခေါင်းစဉ်များမှာ ဘယ်သူက အနုပညာစာမေးပွဲအောင်လက်မှတ် ရရှိလဲ၊ ဘယ်ကျောင်းကလဲ၊ ဘယ်အဆင့်လဲ၊ အဆင့်ကောင်း လား၊ အဆင့် မကောင်းဘူး လား စသည်တို့ ဖြစ်သည်။

ကျန်းကျဲ့သည် စကားအနည်းငယ်ပြောပြီးနောက် စာမေးပွဲစာရွက်ကို စလုပ်သည်။

သူသည် ရွေးချယ်စရာမေးခွန်းများမှ စကာ ကွက်လပ် ဖြည့်ခြင်းမေးခွန်းများအထိ လုပ်လေ သည်။ ရုတ်တရက် သူ၏အတန်းဖော် နီယွဲ့က ဘောပင်ဖြင့် သူ့ကို ထိသည်ကို ခံစားရသည်။

သူ လှည့်ကြည့်သောအခါ နီယွဲ့၏ မျက်လုံးများက စာအုပ်ကို ကြည့်နေဆဲဖြစ်သော်လည်း လက်ထဲမှ ဘောပင်က ရှေ့သို့ ညွှန်ပြနေသည်။

ကျန်းကျဲ့သည် ရှေ့တွင် တစ်ခုခုရှိနေသည်ကို သိလိုက်ရသည်။

သူသည် ရှေ့သို့ ကြည့်လိုက်ရာ ကျောက်ကျစ်သည် သူ၏ ရည်းစားကို နံရံနှင့် ကပ်ကာ သူမ အနားသို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း ကပ် နေ သည်။ နောက်မှ ကြည့်လိုက်သောအခါ သူ၏ လက်များက ဆက်တိုက် လှုပ်ရှားနေသည်ဟု ခံစားရသည်။

ကျန်းကျဲ့၏ ပါးစပ်ထောင့်များ ကွေးညွတ်သွားသည်၊ အရမ်း မြန်လွန်းသည်။

သူသည် သူ၏ စာမေးပွဲစာရွက်ကို ဆက်လုပ်ရန် ပြင်နေစဉ် ကျောက်ကျစ်သည် သူ့ ရည်းစား၏ တွန်းထုတ်ခြင်းကို ခံလိုက်ရသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ကျောက်ကျစ် ၏ ရည်းစားသည် အနည်းငယ် စိတ်ဆိုးနေဟန်ရပြီး ရုတ်တရက်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် အတန်းဖော်များ၏ အာရုံကို ဖမ်းစားလိုက်သည်။

အချို့ကျောင်းသားများက တိတ်တဆိတ် ကြည့်နေကြ သည်။ ဤကိစ္စမျိုးသည် ယခင်ကလည်း ဖြစ်ဖူးလေ သည်။

ကျောက်ကျစ် သည် စကားလုံးများဖြင့် သူ၏ရည်းစားကို နှစ်သိမ့်လိုဟန်ရှိသော်လည်း သူ၏ရည်းစားက ပိုမိုဒေါသထွက်လာသည်။ သူမသည် ကျောက်ကျစ် ကို ထပ်မံတွန်းထုတ်ရုံသာမက ကျောက်ကျစ်၏ ပြန်လည်သင်ကြားရေးပစ္စည်းများကိုပါ ယူကာ အခန်းတံခါးရှိ အမှိုက်ပုံးသို့ လှမ်းပစ်လိုက်သည်။

ကံဆိုးစွာဖြင့် နိုင်ငံခြားဘာသာစကား ဆရာမ ချွီ အတန်းထဲသို့ ဝင်လာလေ သည်။

“အာ...”

စာမျက်နှာ ရာကျော်ရှိသည့် ထိုပြန်လည်သင်ကြားရေးပစ္စည်းသည် ဆရာမ ချွီ ၏ ဘေးမှ လွင့်ပျံသွားပြီး အမှိုက်ပုံးထဲသို့ “ဘုတ်” ခနဲ ကျသွားသည်။

“နင်တို့ ဘာလုပ်နေတာလဲ” ဆရာမ ချွီ လန့်သွားသည်။ “ဘယ်သူပစ်လိုက်တာလဲ” သူမသည် အတန်းထဲရှိ ကျောင်းသားများကို ကြည့်ပြီး အမှိုက်ပုံးကို ကြည့်သည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာပင် ထိုပစ္စည်းသည် နိုင်ငံခြားဘာသာစကားပစ္စည်းဖြစ်သည်။

“ဘယ်သူ့ဟာလဲ” ဆရာမ၏ အသံက ပိုကျယ်လာသည်။

ကျောင်းသားအားလုံးက အဖြစ်အပျက်တစ်ခုလုံးကို မြင်လိုက်ရပြီး မျက်လုံးများ ပြူးနေကြသည်။

သာမန်လူဆိုလျှင် ထိတ်လန့်သွားနိုင်သော်လည်း ကျောက်ကျစ် က ထပြီး အမှိုက်ပုံးသို့ အရင်ပြေးကာ ပစ္စည်းကို ကောက်ယူသည်- “ဆရာမ ချွီ၊ ကျွန်တော့်ဟာပါ၊ မတော်တဆ ပစ်လိုက်မိတာ” ဟု ပြောပြီးနောက် သူ၏ရည်းစားဘေးတွင် ပြန်ထိုင်နေ သည်။

ဆရာမ မရှိပါက အတန်းထဲရှိ ကျောင်းသားများက ရယ်မောကြမည်ဖြစ်သည်။

လူတိုင်း၏ အကြည့်များက ဆရာမ ချွီထံ ရောက်နေသည်။

ဆရာမ ချွီ သည် ကျောက်ကျစ် ၏ အခြေအနေကို မြင်သောအခါ စိတ်ထိန်းနိုင်ခြင်းမရှိဘဲ သူ၏ ဖြူစင်သည့် မျက်နှာက နီရဲလာသည်။

“ကျောက်ကျစ် ငါနဲ့ လိုက်လာခဲ့” ဟု ပြောပြီးနောက် အခန်းထဲမှ လှည့်ထွက်သွားသည်။

ကျောက်ကျစ်သည် တုံ့ဆိုင်းနေပြီး အပြင်သို့ မထွက်ပေ။

ဆရာမ ချွီ ၏ အသံကြောင့် အတန်းပိုင်ဆရာမက သတိထားမိသွား သည်။

သူမသည် အတန်းထဲသို့ လာပြီး ကျောက်ကျစ် ကို အပြင်သို့ ခေါ်သွားသည်။ ထို့နောက် ကျောက်ကျစ် ၏ ရည်းစားကိုလည်း အပြင်သို့ ခေါ်သွားပြီး ကျန်သူများကို စိတ်တည်ငြိမ်အောင် စာကျက်ခိုင်းခဲ့သည်။

မိနစ် ၂၀ ခန့်တွင် အတန်းပိုင်ဆရာမနှင့် ဆရာမ ချွီ တို့၏ အသံများ အခန်းထဲသို့ ဆက်တိုက် ကြားနေရ သည်။ ထိုအသံများသည် ဒေါသထွက်နေသော်လည်း ထိန်းချုပ်ထားဆဲ ဖြစ် သည်။

အတန်းထဲရှိ ကျောင်းသား ၁၀ ဦးကျော်သည် တစ်ဦးချင်းစီက စာကျက်နေသော်လည်း နားများက ထောင်နေကြသည်။

ဤကိစ္စသည် နောက်ဆုံးတွင် ဒါရိုက်တာလင် သိသွားလေ သည်။

ဒါရိုက်တာ လင် သည် အတန်းသို့ လာပြီး ဤကိစ္စဖြင့် ကျောင်းသားများကို သတိပေးသည်။ နောက်ဆုံး စာမေးပွဲ ကာလတွင် အာရုံမပျံ့လွင့်စေရန်နှင့် ချစ်သူရည်းစားများ ဖြစ်နေသည့်သူများကို အထူးသတိပေးသည်။

ကျောက်ကျစ် နှင့် သူ၏ရည်းစားတို့သည် ဝေဖန်ခံရသော်လည်း အနည်းငယ်မျှ မထိခိုက်ပေ။ နေ့လယ်စာစားချိန်တွင် သူတို့သည် ထပ်မံ ချွဲနွဲ့နေကြပြီး ကျောင်းသားများအတွက် ရယ်စရာတစ်ခု ဖြစ်စေသည်။

ကျန်းကျဲ့သည် စာမေးပွဲစာရွက်များ လုပ်ကာ ၊ ပြန်လည်သင်ကြားပြီး သံသယရှိသည့်အခါ ဆရာမများကို သွားရောက်မေးမြန်းကာ ကျောင်းဆင်းချိန်အထိ သင်ယူလေ သည်။

ညစာစားချိန်တွင် သူသည် နေ့လယ်ပိုင်း သင်ယူမှုအခြေအနေကို မိဘများကို ပြောပြသည်။

ယနေ့ ပန်းချီခန်းသို့ မသွားဘဲ အိမ်တွင်သာ သင်ယူသည်။

နားချိန်တွင် သူသည် စနစ်စာမျက်နှာကို ကြည့်လိုက်ရာ ယနေ့၏ သင်ယူမှုစုဆောင်းမှုက လွန်ခဲ့သည့် နှစ်လ၏ ပျမ်းမျှနေ့စဉ်စုဆောင်းမှုထက် နည်းနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ဤအရာက မဖြစ်နိုင်ပေ။

စုဆောင်းမှုကို တိုးမြှင့်ရန် သူသည် နားချိန်တွင် ပုံကြမ်းစာအုပ်ကို ယူပြီး ပန်းချီစဆွဲသည်။

ဓာတ်ပုံထဲမှ လူငယ်၏ ပုံကို ဆက်တိုက်ဆွဲခဲ့သဖြင့် ဤပုံသည် သူ၏စိတ်ထဲတွင် စွဲမြဲနေသည်။ ထို့ကြောင့် မသိစိတ်ဖြင့် လူငယ်၏ ခန္ဓာကိုယ်အပြည့်ပုံကို ဆွဲလိုက်သည်။

ဆက်တိုက် ပုံအနည်းငယ်ဆွဲပြီးမှ စာပြန် လေ့လာ သည်။

ဒုတိယအကြိမ် နားချိန်တွင် သူသည် အိပ်နေသည့် ခွေးလေးကို မော်ဒယ်အဖြစ်ထားကာ ပုံကြမ်းစာအုပ်တွင် ဆွဲသည်။

သူသည် ယနေ့၏ သင်ယူမှုစုဆောင်းမှုကို ပျမ်းမျှပမာဏအထိ တိုးမြှင့်ပြီးမှသာ သင်ယူခြင်းကို ရပ်နားကာ နားလိုက်သည်။

နင်မိသားစု

နင်အန်းချီ၏ ကားသည် မြေအောက်ကားဂိုဒေါင်သို့ ဝင်လာသည်။

သူမသည် လက်ထောက်နှင့်အတူ ကားပေါ်မှ ဆင်းပြီး ဓာတ်လှေကားဖြင့် စာကြည့်ခန်းသို့ သွားလေ သည်။

သူမ၏ မျက်နှာအမူအရာနှင့် လှုပ်ရှားမှုများက ပုံမှန်အတိုင်းဖြစ်သော်လည်း မျက်လုံးများတွင် ပင်ပန်းမှုအနည်းငယ် ပေါ်လွင်နေသည်။

နင်အန်းချီ၏ လက်ထောက်သည် ယခုအခါ အလွန်ပင်ပန်းနေပြီး အနောက်မှ ဖြည်းဖြည်းချင်း လိုက်ပါလာသည်။