စနောက်ခြင်း၊ ပျော်ရွှင်ဖွယ် စနေ၊ တနင်္ဂနွေနှင့် ခန္ဓာကိုယ်ပုံတူပန်းချီ ဘာသာပြန် Payer

ဆရာမရုံးခန်း အဆောက်အအုံရှေ့တွင် လူနှစ်ဦး မျက်နှာချင်းဆိုင် ဖြတ်သွားကြသည်။

ရှောင်းယွီဖန်းသည် မျက်စောင်းထိုးသည်။

ကျန်းကျဲ့သည် ရုတ်တရက် ရပ်လိုက်ပြီး လမ်းကွေ့တွင် လှည့်ကာ တစ်စုံတစ်ဦးကို စောင့်ဆိုင်းနေသည့် ပုံစံဖြင့် ရပ်နေသည်။

သူ ရွေးလိုက်သည့် နေရာက ဆရာမရုံးခန်းမှ ထွက်လာသည့် မည်သူမဆို မြင်နိုင်သည့် နေရာဖြစ်သည်။

ရှောင်းယွီဖန်းသည် နောက်လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ကျန်းကျဲ့က. ထောင့်ချိုး တွင် သူ့ကို ကြည့်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

သူတို့နှစ်ဦး၏ မျက်လုံးချင်း ဆုံသောအခါ ကျန်းကျဲ့က ပျော်ရွှင်စွာ ပြုံးသည်။ သူ၏ ညာဘက်လက်ကို မြှောက်ပြီး တယောထိုးသကဲ့သို့ လက်ချောင်းငါးချောင်းကို ညင်သာစွာ လှုပ်ရှားကာ ရှောင်းယွီဖန်းကို အချက်ပြလိုက်သည်။

ရှောင်းယွီဖန်း၏ နှလုံး တစ်ချက် ခုန်သွားသည်။

ကျန်းကျဲ့၏ ဤအမူအရာသည် ဘာအဓိပ္ပါယ် လဲ။ ဤနေရာတွင် သူ့ကို စောင့်နေတာလား။

မူလက ဤကိစ္စဖြင့် ကျန်းကျဲ့ကို စနောက်လိုသော်လည်း ဤလူက ကျောင်းတွင် အရှုပ်အရှင်းများ မဖြစ်အောင် ထိန်းချုပ်နိုင်မည်လား။

ရှောင်းယွီဖန်းသည် အလွန်ပါးနပ် သည်။ ယောက်ျားလေးများကို စနောက်နိုင်သော်လည်း ၁၈၊ ၁၉ နှစ်အရွယ် ယောက်ျားလေးများ ရန်ဖြစ်သည့်ပုံစံကို မြင်ဖူးသည်။ ပြဿနာကြုံသောအခါ အလွယ်တကူ စိတ်ဆိုးလွယ်သည်ကို သူမ သိသည်။

သူမသည် ဆရာမရုံးခန်းသို့ ဝင်သွားချိန်တွင် မည်သို့တုံ့ပြန်ရမည်ကို ကြိုတင်စဉ်းစားထားသည်။ ဟမ့်၊ ဤနည်းလမ်းက အခြားမိန်းကလေးများကို ကြောက်အောင်လုပ်နိုင်သော်လည်း သူမကိုတော့ မရပေ။

သူမသည် ဆရာမရုံးခန်းတွင် ကျောင်းဆင်းခေါင်းလောင်းသံ မြည်သည်အထိ နေပြီး ဆရာမတစ်ဦးနှင့်အတူ စာသင်ခန်း သို့ လျှောက်လာခဲ့သည်။

ရှောင်းယွီဖန်းသည် အဝေးမှ ကျန်းကျဲ့က လှည့်ပြီး စာသင် ခန်း သို့ သွားနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

ရှောင်းယွီဖန်း၏ မျက်နှာက အမူအရာမရှိသော်လည်း စိတ်ထဲတွင် တိတ်တိတ်လေး ပျော်နေသည်။

နားချိန်တွင် ကောင် လေးများသည် ရှောင်းယွီဖန်းဘေး တွင် ဝိုင်းနေပြီ စကားများ ပြောနေ ကြသည်။

ရှောင်းယွီဖန်းသည် ယနေ့ အလွန်စိတ်ကောင်းဝင်နေသည် သည်။ ကောင်လေး များ ပြောသည့် ရယ်စရာများက သူမကို ရယ်မောစေ သည်။

နေ့လယ်စာစားပြီး ကျန်းကျဲ့ ပြန်လာသောအခါ သူ၏ တရုတ်စာ အိမ်စာစာအုပ်၏ အဖုံးတွင် စာလုံးအချို့ကို ရေးသားထားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ဤအချိန်တွင် အိမ်စာစာအုပ်က ရှေးဟောင်းပုံစံဖြစ်သည်။ သတင်းအချက်အလက်ဖြည့်ရန် စာကြောင်းကွက်လပ် ၃ ခုရှိပြီး တစ်ခုက ကျောင်း၏လိပ်စာကို ဖြည့်ရသည်။

ကျန်းကျဲ့က မူလက “ပင်းဟိုင်မြို့ ရှောင်မူရပ်ကွက်” ဟု ဖြည့်ထားသည်။ ထပ်ရေးထား သည့် လူက အနောက်တွင် စာလုံး ၃ လုံး ထပ်ဖြည့်ထားသည် - ရှန်ဒင်ဒုန် ( လှိုဏ်ဂူထဲ တွင်)။

ကျန်းကျဲ့ ရယ်လိုက်သည်။ ဤလူက ငါ့ကို စနောက်ဖို့အတွက် သူ့ကိုယ်သူပါ ဆဲဆိုလိုက်လေသည် ။ ငါက လှိုဏ် ဂူထဲမှာ စာလေ့လာနေရင် မင်းက မျောက်ဝံ မဖြစ်သွားဘူး လား။

သူသည် ဖျက် သည့် အရည်ကို ယူပြီး စာလုံးများကို ဖျက်ရန် ပြင်နေစဉ် စဉ်းစားမိသည်။ ဤစာလုံး ၃ လုံးက သူ၏ လက်ရေးနှင့် မတူသည်မှာ ထင်ရှားသည်။ ထို့ကြောင့် မဖျက်ဘဲထားပြီး တရုတ်စာဆရာမကိုလည်း ပြရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

သူ၏အတန်းဖော် နီယွဲ့ လည်း ဤစာလုံးများကို တွေ့လိုက်ရပြီး ရယ်မောပြီးနောက် ရှောင်းယွီဖန်း လာခဲ့သည်ကို တိတ်တိတ်လေး ကျန်းကျဲ့ကို ပြောပြလိုက်သည်။

.......

အမှတ် ၇ အထက်တန်းကျောင်းမှ စီနီယာ ကျောင်းသားများ ကျောင်းဆင်းချိန်တွင် နေဝင်သွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

ရှောင်းယွီဖန်းသည် သူငယ်ချင်းအချို့နှင့်အတူ ကားမှတ်တိုင်သို့ သွားလေ သည်။

ကြင်နာတတ်သည့် ကောင်လေး များသည် သူမကို ဘတ်စ်ကားမှတ်တိုင်သို့ လိုက်ပို့ပေးကြ သည်။

လူအချို့က ကျန်းကျဲ့လည်း နောက်မှ လိုက်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ကောင်လေး တစ်ဦးက “ကျန်းကျဲ့၊ မင်း ဒီကနေ ကားမစီးဘူးလေ၊ ဘာလို့ မင်း ဒီလမ်းကို လာတာလဲ” ဟု မေးလေ သည်။

ကျန်းကျဲ့က “အော်၊ ဒီနေ့ ကားနံပါတ် ၁၃ စီးပြီး အပြင်သွားစရာရှိ လို့ပါ” ဟု ဖြေလိုက်သည်။

နောက်ကောင်လေး တစ်ဦးက ရှောင်းယွီဖန်းကို ကြည့်ကာ - “မင်းနဲ့ ကားတစ်စီးတည်းလား”

ရှောင်းယွီဖန်း၏ နှလုံးခုန်သံက ပိုမြန်လာသည်။ ကျန်းကျဲ့က ဤကားကို ဘယ်တော့မှ မစီးသည်ကို သူမသိသည်။ ဒီကောင် က မျက်နှာပြောင်တိုက်ပြီး သူမနှင့် ကားတစ်စီးတည်း စီးလျှင်၊ လမ်းတစ်လျှောက်လုံး သူမ နောက် လိုက်လာလျှင် သူမ ဘာလုပ်ရမလဲ။

ဘတ်စ်ကားနှင့် လမ်းများသည် အများပိုင်ပစ္စည်းများဖြစ်သည်။ သူမ သွားနိုင်သလို အခြားသူများလည်း သွားနိုင်သည်။

ကားပေါ်မှ ဆင်းပြီး သူမအိမ်သို့ သွားရန် လမ်းက ဝေးနေ သေးသည်။

ရှောင်းယွီဖန်းသည် ဘေးကို ကြည့်ပြီး “ကျောင်းဆင်းချိန်နဲ့ အလုပ်ဆင်းချိန်က လူအရမ်းများတယ်။ ငါ လမ်းလျှောက်ပြီး တခြားကား စီးလိုက်မယ်” ဟု ပြောလေ သည်။

ကောင်လေး အချို့က သူမ၏ စိတ်ကူးကို ကြိုက်သဖြင့် ရှောင်းယွီဖန်းနှင့်အတူ အခြားကားမှတ်တိုင်သို့ သွားကြ သည်။

ရှောင်းယွီဖန်းသည် ကားမှတ်တိုင်မှ ထွက်သွားစဉ် ကျန်းကျဲ့ကို နောက်လှည့်ကြည့်မိသည်။

သူက မူလနေရာတွင် ရပ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ စိတ်သက်သာရာရသွားသည်။ သူ အနည်းငယ် မာနကြီးသွားသလို အနည်းငယ်လည်း စိတ်ပျက်သွားသလို ခံစားရသည်။ ဤလူက သူ့နောက်ကို လိုက်လာတာ မဟုတ်လား။

အခြားကားမှတ်တိုင်တွင်လည်း လူများပြည့်နေသည်။

ရှောင်းယွီဖန်းသည် ဤနေရာမှ ကားနံပါတ် ၁၇ ကို စီးနိုင်သော်လည်း အဝေးကြီး လမ်းလျှောက်ရဦးမည်ဖြစ်သဖြင့် ခေါင်းကိုက်သွားသည်။

ကောင်လေး အချို့သည် ခဏစောင့်သော်လည်း ကားမလာသေးသဖြင့် တစ်ယောက်ပြီး တစ်ယောက် အိမ်ပြန်သွားကြသည်။

ရှောင်းယွီဖန်းသည် ဆက်လက်စောင့်ဆိုင်းနေစဉ် ကျန်းကျဲ့သည် ဖြည်းဖြည်းချင်း လျှောက်လာပြီး ကားမှတ်တိုင်သို့ ဦးတည်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ရှောက်ယွီဖုန်း၏ စိတ်ထဲတွင် မပြီးနိုင်သေးဘူးလားဟု ကျိန်ဆဲမိသည်။

ထိုမျှသာမက ကျန်းကျဲ့က ရှောင်းယွီဖန်း ပြန်လှည့်ကြည့်သည်ကို တွေ့သောအခါ ပြုံးလိုက်ပြီး ဖြည်းဖြည်းချင်း ကားမှတ်တိုင်သို့ လျှောက်သွားလေ သည်။

ရှောင်းယွီဖန်းသည် ကျန်းကျဲ့၏ မျက်လုံးများက တည့်တည့်ကြည့်နေသည်ကို တွေ့သောအခါ စိတ်ထဲတွင် ကြောက်လန့်လာသည်။ လမ်းပေါ်တွင် အော်ဟစ်ရမလား။ နောက်မှတ်တိုင်ကို သွားရမလား။

ဤအချိန်တွင် ဘတ်စ်ကားအနည်းငယ်သည် အဝေးမှ လမ်းခွဲမှ ထွက်လာပြီး ကားမှတ်တိုင်သို့ ဦးတည်လာသည်။

ရှောင်းယွီဖန်းသည် ထိုကားများထဲတွင် သူမ စီးလိုသည့် ကားနံပါတ် ၁၇ ပါသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ သူမသည် ကျန်းကျဲ့နှင့် သူမ၏ အကွာအဝေးကို ခန့်မှန်းပြီး ထိုကားက အမြန်ဆုံး ရောက်လာရန်၊ ကျန်းကျဲ့ ရောက်မလာခင် တံခါးပိတ်ရန် ဆုတောင်းနေမိသည်။

အခြေအနေက သူမ တွေးထားသည့်အတိုင်း ဖြစ်သည်။ ကျန်းကျဲ့သည် ဖြည်းဖြည်းချင်း လျှောက်လာပြီး ဘတ်စ်ကားအချို့က ချက်ချင်း မှတ်တိုင်သို့ ရောက်လာသည်။ သူမ စီးလိုသည့် ကားနံပါတ် ၁၇ က ရှေ့ဆုံးမှ ရောက်လာခဲ့သည်။

ကောင်းလိုက်တာ၊ ရှောင်းယွီဖန်းသည် ကားပေါ်သို့ တက်ရန် လူအများအပြားရှိသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ သူမ၏ ပုံစံကို ဂရုမစိုက်ဘဲ အကောင်းဆုံးနေရာသို့ တိုးဝှေ့ပြီး ပထမဆုံး တက်ရန် ပြင်နေ သည်။

သူမသည် ကျန်းကျဲ့၏ နေရာကို အချိန်တိုင်း နောက်လှည့်ကြည့်သည်။

ကားပေါ်မတက်ခင် နောက်ဆုံးတစ်ကြိမ် ပြန်လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ စိတ်ထဲတွင် ဘဝင်ခိုက် သွားလေ သည်။ ဟွန့်၊ ငါ့နောက်ကို ဘာမှမရဘဲ မှတ်တိုင်ဆီသာ လိုက်လာလိုက်တော့ ။

သူမ ကားရပ်မည့် နေရာကို သေချာကြည့်ရန် ပြင်နေစဉ် ကျန်းကျဲ့က ရုတ်တရက် “ဟေး!” ဟု အော်လိုက်သည်။

အသံက အလွန်ကျယ်သဖြင့် ရှောင်းယွီဖန်းအပါအဝင် လူအများအပြား လန့်သွားကြ သည်။

ဒါက ပြေးလာတော့မှာလား။ ရှောင်းယွီဖန်း၏ နှလုံးခုန်သံ က ပိုမြန်လာသည်။ သူမ နားထဲတွင် ဘတ်စ်ကားရပ်သည့် အသံကို ကြားလိုက်ရသည်။ ဘာမှ ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ ရုတ်တရက် ပြေးသွားပြီး တံခါးဖွင့်လိုက်သည်နှင့် ရှေ့ဆုံးမှ ဝင်သွားသည်။

“ဟေး၊ မင်း ဘာလို့ တိုးနေ တာလဲ” တစ်စုံတစ်ဦးက ညည်းညူသည်။

ရှောင်းယွီဖန်းသည် ဘာကိုမှ ဂရုမစိုက်ဘဲ အထဲသို့ တန်း ဝင်သွားသည်။

“ဟေး၊ ပိုက်ဆံထည့်ဦး” ကားမောင်းသူက သူမကို ခေါ်လေ သည်။

“မြန်မြန် မြန်မြန် ” ရှောင်းယွီဖန်းသည် ပိုက်ဆံထည့်နေစဉ် အချိန်ယူပြီး ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

ကားပေါ် တက်သည့် လူများ ပိုများလာသဖြင့် သူမသည် လှုပ်ရှား၍ မရတော့ပေ။

ကားမောင်းသူသည် လူများလွန်းသဖြင့် မတက်ရသေးသည့် လူများကို နောက်ကားကို စောင့်ရန် ပြောပြီး တံခါးကို ခက်ခက်ခဲခဲ ပိတ်လိုက်သည်။

ရှောင်းယွီဖန်းသည် ကျဉ်းကျပ်နေသော်လည်း ကျန်းကျဲ့ ကားမှတ်တိုင်သို့ ခုမှ ရောက်နေသည်ကို မြင်သောအခါ မာနကြီးစွာဖြင့် သူ့ကို ကြည့်ပြီး မျက်စောင်းထိုးပြ လိုက်သည်။

ကျန်းကျဲ့လည်း ပျော်ရွှင်စွာ ပြုံးပြီး လက်ကို မြှောက်ကာ ဝှေ့ ယမ်းပြသည်။

နင် ဘယ်အချိန်အထိ ဟန်ဆောင်နိုင်မလဲ။ ရှောင်းယွီဖန်းက အရမ်းဂုဏ်ယူနေ သည်။

ကားမောင်းသူသည် ကားကို စမောင်းလေ သည်။

“ကားနံပါတ် ၁၉ မှ ကြိုဆိုပါတယ်...”

ရှောင်းယွီဖန်း၏ အပြုံးသည် တောင့်တင်းသွားသည်။ ဘာလို့ ကားနံပါတ် ၁၉ ဖြစ်နေတာလဲ။ သူမသည် ကားအတွင်းရှိ လမ်းကြောင်းပြမြေပုံကို ခက်ခက်ခဲခဲ ရှာဖွေသည်။

ဟာ၊ တကယ်ကို ကားနံပါတ် ၁၉ ဖြစ်နေတာပဲ၊ ငါ ကားမှားတက်မိတာလား။ ကားနံပါတ် ၁၇ အရင်ရောက်လာတာကို ငါ သေသေချာချာ မြင်လိုက်တာပါ။

သူမသည် နောက် ကား မှန်ပေါက်မှ အပြင်ဘက်ကို ကြည့်လိုက်ရာ သူမ စီးလိုသည့် ကားနံပါတ် ၁၇ က သူမ စီးသည့် ကား၏ နောက်တွင် ကပ်လျက် လိုက်ပါနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ လှုပ်ရှားနေသည့် ကားနံပါတ်ပြားက သူမကို သတိပေးသလို၊ လှောင်ပြောင်သလို ဖြစ်နေသည်။

“ကားမောင်းသူဦးလေး၊ ရပ်ပေးလို့ရမလား၊ ကျွန်မ ကားမှားတက်မိတာ” ရှောင်းယွီဖန်းသည် သူမကိုယ်သူမ နာကျင်အောင် မလုပ်လိုသလို စကားများကိုလည်း စိတ်ထဲတွင် မထားလိုပေ။

“အခု မရပ်နိုင်သေးဘူး။ နောက်မှတ်တိုင်ကျမှ ပြောပါ” ကားမောင်းသူသည် ဂရုတစိုက် မောင်းနေသည်။

ရှောင်းယွီဖန်းသည် သူမ စီးလိုသည့် ကားနံပါတ် ၁၇ က လမ်းကွေ့သွားပြီး သူမနှင့် ပိုမိုဝေးကွာသွားသည်ကို အကူအညီမဲ့စွာ ကြည့်နေရသည်။

ခုနက ကျန်းကျဲ့၏ အပြုံးကို ပြန်အမှတ်ရမိသောအခါ အလွန်မုန်းတီးမိသည်။ငါ ဘာလို့ ကားမှားတက်မိရတာလဲ။အဲ့ကောင်က ငါ့ကို ဟာသ လုပ်တော့မှာပဲ ။

.........

ကျန်းကျဲ့သည် ကားအချို့ ကားမှတ်တိုင်မှ ထွက်သွားသည်ကို ကြည့်ပြီး ပိုမိုပျော်ရွှင်စွာ ပြုံးလိုက် သည်။

တကယ်တမ်းတွင် သူသည် လမ်းပေါ်တွင် ဘာမှ မလုပ်နိုင်ပေ။ အများဆုံးဆိုလျှင် သူမကို ကြောက်အောင်လုပ်ရုံသာ ဖြစ်ပြီး ထိုအရာကလည်း တစ်ဖက်လူက အရင်ကြောက်မှ ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း ရှောင်းယွီဖန်းက ထိတ်လန့်တကြား ကားကို တိုးဝှေ့တက်သည်ကို မြင်သောအခါ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် သူမ စီးလိုသည့် ကား၏ ရှေ့တွင် ကားတစ်စီး ရောက်လာခဲ့သည်။ သူသည် အကြံရကာ ကာ အော်လိုက်သည်။

ရှောင်းယွီဖန်းသည် သူ၏ မူလအစီအစဉ်အတိုင်း ကားပေါ်တက်ပြီး ကားမှားတက်သည့် အဖြစ်က ပြီးပြည့်စုံသွားခဲ့ သည်။

ကားမောင်းသူ၏ အံ့ဖွယ်အကူအညီမရခဲ့ပါက ယနေ့ ရလဒ်က ဤမျှ ရယ်စရာကောင်းလိမ့် မည်မဟုတ်ပေ။

သူသည် စနေ၊ တနင်္ဂနွေ ပိတ်ရက်တစ်လျှောက်လုံး စိတ်ကောင်းဝင် နေမည်ဟု ခံစားရသည်။

ကျန်းကျဲ့သည် အိမ်သို့ ပြန်ပြီး ညစာစားသည်။ ထို့နောက် ခွေးလေးကို ခေါ်ကာ ပန်းချီခန်းသို့ ပြန်လာခဲ့သည်။

ပန်းချီခန်းသို့ ရောက်သောအခါ သူ၏ စိတ်သည် လုံးဝပြေလျော့သွားသည်။

ခွေးလေးသည် ရင်းနှီးသည့် ပတ်ဝန်းကျင်သို့ ပြန်ရောက်လာပြီး ပျော်ရွှင်စွာ လျှောက်သွားလေ သည်။

ကျန်းကျဲ့သည် အိမ်စာကို အရင်ပြီးအောင်လုပ်သည်။ ထို့နောက် ပုံကြမ်းစာရွက်တစ်ရွက်ကို ထုတ်ပြီး ပန်းချီဘုတ်ပြားပေါ်တွင် ကပ်ကာ ဆရာမ မြောင် ၏ ဓာတ်ပုံကို ခန္ဓာကိုယ်အပြည့် ပုံတူပန်းချီအဖြစ် ဆွဲရန် ပြင်လိုက်သည်။

နင်အန်းချီထံမှ ယွမ် ၆၀,၀၀၀ ရရှိသဖြင့် သူသည် သူကိုယ်တိုင် ကျေနပ်သည့် လက်ရာတစ်ခုကို ဆွဲသင့်သည်ဟု ခံစားရသည်။

စိတ်ကြည်လင်နေသဖြင့် သူသည် ညသန်းခေါင်အထိ ဆွဲပြီး ဤပုံကြမ်းကို အပြီးသတ် ခဲ့ သည်။